Trzy lata i ślub

W zdrowym, prawid­łowo rozwijającym się związku po maksymalnie dwóch latach on i ona powinni wiedzieć, czy chcą być dalej razem, czy jednak nie. Po tym czasie powinna nastąpić ostateczna decyzja dotycząca tego, czy wchodzimy w tę relację na całe życie.

Adam Szustak OP
Adam
Szustak OP
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Fragment książki “Ballady i romanse” Adama Szustaka OP


Lata temu byłem duszpasterzem akademickim w krakowskiej „Beczce”. Gdy nim zostałem, zauważyłem, że oprócz studentów do duszpasterstwa chodzi mnóstwo osób, które już dawno studia skończyły. Bardzo często byli to prawie trzydziestolatkowie, którzy nie mieli jeszcze pozakładanych rodzin, więc szwendali się to tu, to tam, szukając związku.

Będąc człowiekiem o niedelikatnym usposobieniu, postano­wiłem zrobić czystkę i wyrzuciłem z duszpasterstwa wszystkich ludzi po studiach, a do tego ustanowiłem harmonogram bycia w „Beczce”. W praktyce oznaczało to, że zakazałem wstępu do duszpasterstwa wszystkim, którzy obronili magisterkę, a studen­tom wyznaczyłem, że właściwym czasem bycia w duszpasterstwie są maksymalnie trzy, cztery lata. Dlaczego tyle? Ponieważ taki student, gdy przychodzi do „Beczki”, najpierw jest tak zwanym czajnikiem, czyli sprawdza sobie, co w tym miejscu jest i co mu się podoba. Potem w kolejnym roku bierze na siebie konkretną odpowiedzialność, w coś się angażuje, na przykład prowadzi jakąś grupę lub pełni wyznaczoną funkcję, czyli daje sto procent swoich sił w tworzenie tego miejsca. Trzeci rok (jeśli nie stawał się konty­nuacją drugiego, co się czasem zdarzało, gdy ktoś zostawał szefem) to ostatni etap bycia w duszpasterstwie. Polegał on na wychodzeniu z niego i szukaniu sobie innego miejsca służby, zaangażowania w Kościele. Na początku oczywiście moja decyzja wywołała wiele sprzeciwów, ale potem przyjęła się jako reguła i ludzie przycho­dzący do „Beczki” na pierwszym roku studiów, koło czwartego roku z niej znikali.

Czemu o tym opowiadam? Ponieważ uważam, że podobną zasadę czasową należy zastosować w budowaniu związku. W dzi­siejszych czasach niestety szerzy się plaga wieloletnich relacji przed­małżeńskich. Podczas różnych rekolekcji spotykam wielu ludzi, którzy są ze sobą w poważnym związku po pięć, siedem czy nawet dziesięć lat, a część z nich po tym długim czasie jednak defini­tywnie się rozstaje. Pytam wtedy: „Dlaczego byliście aż osiem lat w związku, budując go i szykując się do małżeństwa, skoro teraz się rozstaliście?”, i słyszę odpowiedź: „Bo nie wiedzieliśmy, czy mamy być ze sobą, czy nie”. Otóż uwaga! W zdrowym, prawid­łowo rozwijającym się związku po maksymalnie dwóch latach on i ona powinni wiedzieć, czy chcą być dalej razem, czy jednak nie. Oczywiście mam świadomość, że rzeczywistość jest zawsze bar­dziej skomplikowana niż wszystkie nasze ustalenia, i wcale nie twierdzę, że nie zdarzają się przypadki, iż po dziesięciu latach uda­nego związku wychodzi świetne małżeństwo. Pewnie, że może się tak wydarzyć, ale to nie jest regułą, lecz wyjątkiem. W większości przypadków po dwóch latach wiadomo, czy ten związek ma szansę na coś trwalszego. A jeśli po dwóch latach kobieta i mężczyzna mają w głowie: „Nie wiem”, to stawiam, że raczej trzeba odpuścić wspólne bycie.

Chciałbym więc zaprosić wszystkich „związkowców”, czyli tych, którzy są w przedmałżeńskich relacjach, by budowanie związku przed ślubem zorganizowali analogicznie do tego, co kiedyś zrobiłem w duszpasterstwie, czyli podzielili je na trzy etapy. Pierwszy z nich powinien być czasem zakochania, fascy­nacji i romantyzmu, trwającym nie więcej niż kilka miesięcy. Po nim, jeśli stwierdzicie: „Chcemy dalej być razem, jesteśmy sobą zafascynowani, więc próbujemy zrobić coś więcej”, powi­nien nastąpić między wami okres intensywnego zaangażowania w budowanie związku. Ten czas to kluczowy moment dla wa­szej relacji, ponieważ jego celem jest zaangażowanie wszystkiego w poznanie siebie nawzajem, a w związku z tym, że drugi etap to ciężka praca, może on trwać rok czy nawet półtora roku. Po tym czasie powinna nastąpić ostateczna decyzja dotycząca tego, czy wchodzimy w tę relację na całe życie, czy jednak nie. Jeśli tak, to pierścionek, maksymalnie rok narzeczeństwa i ślub, czyli po trzech latach powinno być już wszystko jasne.

 

Adam Szustak OP

Adam Szustak OP

Dominikanin, wędrowny kaznodzieja, były duszpasterz krakowskiej “Beczki”. Jest autorem kilkunastu książek i audiobooków o tematyce religijnej, a także rekolekcji internetowych (Wilki Dwa, Plaster miodu, Jeszcze 5 Minutek). Prowadzi blog i kanał Langusta na Palmie, na którym można znaleźć wszystkie nagrania jego homilii i konferencji.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



Adam Szustak OP
Adam
Szustak OP
zobacz artykuly tego autora >

“Mocno Stronniczy”. Nowa niesłychana seria dominikanów

Znają się od lat, każdy z nich ma własny kanał na YouTube, ale teraz postanowili nagrać wspólną serię. Dominikanie Adam Szustak i Tomasz Nowak zapraszają przez dziewięć kolejnych niedziel na program "Mocno Stronniczy". - To katolicka wersja "Lekko Stronniczych" - słyszymy w pierwszym odcinku.

Polub nas na Facebooku!

Transmisje, które, z powodu pandemii, jeszcze kilka tygodni temu gromadziły dziesiątki tysięcy ludzi pokazały, że “wszyscy gromadzimy się wokół jednego domu”. – To odcinek o tym, że o to chodzi w Kościele – o rodzinę – mówi o. Szustak.

https://www.youtube.com/watch?v=sEqHPXYnx-0&t=158s

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



Copy link
Powered by Social Snap