Jutro Niedziela – Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Chrystus chce królować w nas, w naszym życiu i ma moc wprowadzić już dziś przestępcę do swego Królestwa

ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXXIV NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: modlimy się o to, by by całe stworzenie, wyswobodzone z niewoli grzechu, służyło Bogu i bez końca Go chwaliło • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Druga Księga Samuela 5, 1-3, Psalm 122 (121), 1-2. 4-5, List do Kolosan 1, 12-20, Ewangelia wg św. Łukasza 23, 35-43

 

• CHMURA SŁOWA •

chmura

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z II Księgi Samuela

(2 Sm 5,1-3)

Wszystkie pokolenia izraelskie zeszły się u Dawida w Hebronie i oświadczyły mu: Oto myśmy kości twoje i ciało. Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, tyś odbywał wyprawy na czele Izraela. I Pan rzekł do ciebie: Ty będziesz pasł mój lud - Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem. Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu. I zawarł król Dawid przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Jeden król dla wszystkich 2 Sm 5,1-3

Dawid, który jest pasterzem i królem zjednoczonego ludu zapowiada Mesjasza dla wszystkich

2 KSIĘGA SAMUELA • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA:  VII/VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: Bóg • ADRESAT: król Dawid  • KATEGORIA: dialog


O KSIĘDZE • W Biblii hebrajskiej dwie Księgi Samuela były ze sobą połączone, a w Septuagincie wchodziły w skład czteroczęściowego dzieła, zwanego Księgą Królestw. Nazwa księgi może sugerować, jakoby jej autorem był Samuel, czyli ostatni izraelski sędzia. Jednak opisane w księdze wydarzenia – od początków królestwa, aż do końca panowania króla Dawida – wykraczają z pewnością poza okres życia Samuela. Stąd też • autorstwo księgi przypisuje się zwykle anonimowemu autorowi określanemu mianem Deuteronomisty • Należał on do szkoły, która stworzyła cały blok ksiąg o charakterze historycznym, określany mianem Dzieła Deuteronomicznego (w jego skład wchodzą: Księga Jozuego, Księga Sędziów, Księgi Samuela i Księgi Królewskie).

KONTEKST • Druga Księga Samuela opisuje wydarzenia, które można byłoby podzielić na trzy grupy: • walka o królestwo po śmierci Saula (rozdz. 1-8) • panowanie Dawida (rozdz. 9-20) •  dodatkowe informacje, pominięte we wcześniejszych częściach (rozdz. 21-24). Księga rozpoczyna się od informacji o śmierci króla Saula (2 Sm 1,1), a kończy – pod względem chronologicznym – buntem Szeby (2 Sm 20,1-22).

ZANIM USŁYSZYSZ • Po śmierci Saula i jego syna Jonatana (1Sm 31) Dawid został obwołany królem Judy, czyli południowego Królestwa (2Sm 2). Po wyeliminowaniu reszty przeciwników przez swoich współpracowników (2Sm 3: Abnera i 2Sm 4: Iszbaala), teraz także pokolenia Izraela wybierają Dawida na króla. W ten sposób staje się on władcą zjednoczonego królestwa.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Kto czyni królem?: Pan rzekł do ciebie: “Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem”».

 

LINKI


Pan rzekł do ciebie: “Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem”» (2Sm 5,2).

Rdz 49,24: … łuk jego pozostanie niezłamany, i ręce jego sprawne. Z rąk potężnego Boga Jakubowego, od Pasterza i Opoki Izraela…

1Sm 16,1: Rzekł Pan do Samuela: «Dokąd będziesz się smucił z powodu Saula? Uznałem go przecież za niegodnego, by panował nad Izraelem. Napełnij oliwą twój róg i idź: Posyłam cię do Jessego Betlejemity, gdyż między jego synami upatrzyłem sobie króla». 

Ez 34,23: I ustanowię nad nimi jednego pasterza, który je będzie pasł, mego sługę, Dawida. On je będzie pasł, on będzie ich pasterzem. 

Mt 2,6: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela. 

TRANSLATOR


Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, tyś odbywał wyprawy na czele Izraela. I Pan rzekł do ciebie: “Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem”» (2Sm 5,2) .

Dosłownie: już wczoraj i przedwczoraj, to semicki sposób mówienia o przeszłości.

Dosłownie: wyprowadzałeś i wprowadzałeś Izraela.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Krytyczny moment. Izraelici zwracają się do Dawida znanego im z wcześniejszych zwycięskich kampanii i proszą, aby wziął w swoje ręce losy rozdartego i wstrząsanego kolejnymi konfliktami państwa. Mówią do niego: Oto my, kości twoje i ciało (2 Sm 5,1-2).

Kość z kości. Dawid jest jednym z nich. Doskonale zna ich los i niepewność życia. Sam pochodzi z biednej rodziny Jessego Betlejemity. Pan wybrał go, choć był najmłodszym z jego synów. Życie Dawida po wielekroć wisiało na włosku, kiedy był prześladowany przez tyranicznego króla Saula. Sam Dawid także nie wahał się rzucić swojego życia na szalę, kiedy trzeba było wyprawiać się przeciw Filistynom. Tak, Dawid to rzeczywiście kość z ich kości i ciało z ich ciała.

Zapowiedź króla. W Dawidzie Żydzi odczytywać będą postać idealnego króla i przyszłego Mesjasza, zaś my chrześcijanie dostrzeżemy w nim zapowiedź Jezusa. Narodzony nie w arystokratycznym rodzie ale w prostej ubogiej rodzinie cieśli; nie w pałacu, ale w Betlejemskiej grocie. Jezus doświadczył wszystkiego tego, czego może doświadczyć człowiek. Poznał biedę i ciężką pracę, odrzucenie, zdradę i niezrozumienie przez swoich; poznał w nadmiarze cierpienie i ludzką czy też nieludzką śmierć na krzyżu. Pan poznał także radość i piękno ludzkiego życia. Miał troskliwego ojca i kochającą Matkę. Doświadczył miłości i przyjaźni, wolności wędrowania z uczniami. Był kochany i przyjmował ludzką miłość. Był rzeczywiście jednym z nas.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 122,1-2.4-5)

REFREN: Idźmy z radością na spotkanie Pana

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: „Pójdziemy do domu Pana”. Już stoją nasze stopy w twoich bramach, Jeruzalem.

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana. Tam ustawiono trony sędziowskie, trony domu Dawida.

[01][02]

 

PSALM

Radosne spotkanie Ps 122 (121), 1-2. 4-5

Psalm, który mówi o radosnym zakończeniu pielgrzymki przygotowuje nas na radość ostatecznego spotkania z Chrystusem

PSALM 122 • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


PSALMY STOPNIPsalm 122 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych (Ps 120-134). Są one określone mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ były śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni) albo jako liturgiczna modlitwa przy wejściu już do samej Świątyni.

Możemy sobie wyobrazić pielgrzyma, który już przybył do Świętego Miasta, jego oczekiwanie się spełniło, jego trud się skończył, daleki obraz stał się rzeczywistością. Być może cieszy się on właśnie pierwszą chwilą, którą przeżywa w murach Bożej twierdzy. Dlatego nie dziwi fakt, że jego usta spontanicznie otwierają się: wargi wypowiadają modlitwę, język śpiewa dziękczynienie.

Usłyszymy mniej więcej połowę psalmu. Został on wybrany do dzisiejszej liturgii z powodu 2 motywów w nim zawartych: zaproszenia do radości ze spotkania z Panem oraz nawiązanie do tronów sędziowskich, ustawionych w Świątyni. Jedno i drugie przywodzi na myśl powtórne przyjście Chrystusa jako Króla.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jest z czego się cieszyć: Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego!»

 

LINKI


Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego!» (Ps 122,1)

Iz 2,3: …mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie z Jeruzalem». 

Ps 42,4: Gdy wspominam o tym, rozrzewnia się dusza moja we mnie, ponieważ wstępowałem do przedziwnego namiotu, do domu Bożego, wśród głosów radości i dziękczynienia w świątecznym orszaku. 

Zch 8,21: Mieszkańcy jednego miasta, idąc do drugiego, będą mówili: Pójdźmy zjednać przychylność Pana i szukać Pana Zastępów! i ja idę także». 

Ps 84,2: Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich. Moje serce i ciało radośnie wołają do Boga żywego. 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Trony sędziowskie. Król był najwyższą instancją sądowniczą w królestwie. Kiedy miał sprawować ten swój urząd ustawiano specjalny tron w sali audiencyjnej (czyli tronowej) w kompleksie pałacowym lub przy głównej bramie miasta. Podczas prac wykopaliskowych w niektórych starożytnych miastach odkryto takie właśnie miejsca  w pobliżu bramy (np. w Dan na północy Izraela).

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Kolosan

(Kol 1,12-20)

Dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości. On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie - odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego - Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała - Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem Bóg, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia, i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego - i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez Krew Jego Krzyża.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Już w Królestwie Kol 1,12-20
Zbawieni przez Chrystusa już doświadczają Jego królowania w sobie

LIST DO KOLOSAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Cezarea lub Rzym • DATA: ok. 60-64 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Kolosach


LIST Z WIĘZIENIA • List ten – według tradycyjnej interpretacji – zaliczamy do grupy tzw. listów więziennych, ponieważ powstał podczas uwięzienia Apostoła Pawła w Cezarei lub w Rzymie. List jest być może odpowiedzią na prośbę Epafrasa – założyciela wspólnoty w Kolosach, który potrzebuje wsparcia w walce z szerzącymi się tam herezjami. Nie znamy ich zasadniczej przyczyny, jednak najprawdopodobniej miały swe źródło w synkretyzmie judeo-hellenistycznym. Ich wyrazem była wiara w siły kosmiczne, które mają wpływ na ludzki los. Wierze w “żywioły świata” (>>Kol 2,8.20) Paweł przeciwstawia wiarę w Chrystusa, który jest ich Stwórcą i jedynym prawdziwym Bogiem.

WIARA I MORALNOŚĆ • List – oprócz wstępnego pozdrowienia, modlitwy za wspólnotę z Kolosów oraz zakończenia – składa się z dwóch części: • pierwsza z nich ma charakter dogmatyczny. Rozpoczyna ją Hymn o Chrystusie, który oddaje zasadniczą myśl tego fragmentu: Jezus Chrystus jest jedynym prawdziwym Bogiem, który przyniósł zbawienie światu. To nie świat i natura rządzą ludzkim losem, lecz Bóg, który jest ich Stwórcą • druga część listu to wypływająca z wiary w Chrystusa nauka moralna.

CHRYSTUS POCZĄTKIEM • Lekturę rozpoczynamy pomijając tzw. adres i pełne ciepła pozdrowienie (>>Kol 1,1-8). Usłyszymy hymn na cześć Chrystusa, poprzedzony krótką zachętą do wdzięczności za otrzymane zbawienie (1,12-14). Jezus jest • Pierworodnym, który jak Ojciec stwarzał świat, • Głową nie tylko całego stworzenia, ale przede wszystkim Kościoła, • Początkiem. Dzięki niemu na całą ludzkość spływa pokój • Jak przypuszczają bibliści, hymn ten nie jest autorstwa samego Pawła, lecz został użyty przez niego lub przez jego uczniów i stał się kanwą do dalszych rozważań (>>JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU)

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Kim jest Chrystus: jest obrazem Boga niewidzialnego

Dlaczego Pierworodny: W Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne… Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone

Dlaczego Początek: On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim

 

LINKI


… aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego – i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża (Kol 1,20).

2Kor 5,18-19: Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił na posługę jednania.  Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania. 

Ef 2,13-14: Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur wrogość.

Iz 53,5: Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie. 

Rz 5,10: Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednani, dostąpimy zbawienia przez Jego życie. 

Hbr 2,17: Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga dla przebłagania za grzechy ludu. 

 

TRANSLATOR


Z radością dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości (Kol 1,12).

Dział to po prostu dziedzictwo.

On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia (Kol 1,15).

Gr. eikon to także słowo od którego pochodzi nazwa ikona, mistyczne przedstawienie tego, co niewidzialne dla ludzkich oczu.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Rozrzutny na ziemi. Chrystus Król jest wyjątkowy nie tylko ze względu na swoje pochodzenie. Zazwyczaj monarchowie gromadzą bogactwa i dbają o swoje interesy. Dawniej bezwzględnie egzekwowali podatki i należności. Pod tym względem Chrystus Król jest jedyny w swoim rodzaju. Jeszcze kiedy chodził po ziemi, zyskał sobie opinię rozrzutnego. Bez ograniczeń dzielił się z innymi swoim czasem i miłością. Nauczał, uzdrawiał chorych, dawał nadzieję, przywracał godność ludziom z marginesu, bez chwili dla siebie (Mk 6,31).

Hojny w niebie. Chrystus nagrodzony przez Ojca chwałą nieba za swoje ziemskie życie nie zmienił się ani trochę. List do Kolosan opisuje go zasiadającego przy Bogu Ojcu, a równocześnie nieustannie zatroskanego o nas. Dzięki Niemu także my będziemy mogli cieszyć się chwałą świętych (Kol 1,12). On już dziś uwalnia nas  spod władzy ciemności i przenosi do królestwa Ojca (Kol 1,13). Chrystus prawdziwy Bóg i obraz Niewidzialnego jest pierworodnym spośród umarłych, który pociągnie nas za sobą w dzień zmartwychwstania (Kol 1,18). Pełnia, którą obdarzył go Ojciec, będzie naszą pełnią (Kol 1,19), Jego pokój będzie naszym pokojem (Kol 1,20). Ten Król nie pozostawia niczego dla siebie, ale hojnie, wręcz rozrzutnie, dzieli się wszystkim z nami.

 

CZY WIESZ,  ŻE…


• W opinii wielu, Hymn o Chrystusie to wczesnochrześcijański hymn, który św. Paweł lub jeden z jego uczniów wykorzystał w liście • Pojawia się w nim obraz (albo ikona) Chrystusa kosmicznego (hymn nie mówi o ziemskiej historii Chrystusa, lecz przedstawia jakby ponadhistoryczne dzieje), którego postać wypełnia sobą cały stworzony świat.

• Jezus Chrystus jest równy bóstwem Ojcu. W Nim i przez Niego dokonuje się stworzenie świata, który według kosmologii żydowskiej dzieli się na sferę niebiańską, ziemską i podziemną. On podtrzymuje wszystko w istnieniu.

• W tym sensie należy także interpretować obraz Chrystusa jako Głowy Kościoła. Według starożytnych teorii medycznych głowa to nie tylko organ przewodzący i wydający decyzje, ale przede wszystkim źródło życia całego ciała. Kościół i ludzkość żyją tylko dzięki Chrystusowi którego życiodajna Krew i Pokój krążą w ciele świata.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Łukasza

(Łk 23,35-43)

Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. Lecz członkowie Wysokiej Rady drwiąco mówili: Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli On jest Mesjaszem, Wybrańcem Bożym. Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie. Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: To jest Król żydowski. Jeden ze złoczyńców, których (tam) powieszono, urągał Mu: Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież - sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił. I dodał: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Pierwszy zbawiony Łk 23,35-43

Pierwszym, którym znajduje się w Królestwie Chrystusa, jest przestępca, który złożył w Nim całą swoją ufność

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: dyskusja • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, przestępcy, przechodnie


EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

KONTEKST • Ostatnie trzy rozdziały Ewangelii wg św. Łukasza to opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Ewangelista sytuuje te wydarzenia w kontekście największego święta żydowskiego – Paschy. Jako że tekst tej księgi był skierowany głównie • do pogan wywodzących się • z kręgów kultury hellenistycznej, przekaz ewangeliczny zawiera świadectwa, które z jednej strony podkreślają • nadprzyrodzony charakter misji Jezusa (był rzeczywiście Bogiem), a z drugiej • powszechność tego posłannictwa (zbawienie nie jest zarezerwowane dla Żydów).

ZANIM USŁYSZYSZ • Łukasz przedstawia nam ostre przeciwstawienie tych, którzy są najpobożniejsi i najważniejsi spośród ludu oraz skazanego na śmierć przestępcy. Obie strony mają na ustach słowa o królestwie Jezusa, o Jego królowaniu. Pierwsi szydzą triumfując, ten drugi błaga, wyznając wiarę. To właśnie on jest pierwszym zbawionym, wchodzi do Królestwa niemalże razem z Jezusem. Tylko i aż tyle wystarczy. Co oznacza Jego bycie królem jest tajemnicą, którą trzeba odkryć. Ten łotr prawdziwie wierzy, że umierający Jezus jest królem mogącym udzielić łaski, czyli czegoś, co było  prawem wyłącznie monarchów.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Prośba i odpowiedź, prościej się nie da: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa». Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju».

 

LINKI

 «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa». Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju» (Łk 23,42-43).

J 18,36: Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd». 

Ps 2,6: «Przecież Ja ustanowiłem sobie króla na Syjonie, świętej górze mojej». 

Dn 7,13-14: Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. 

Ap 2,7: Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy dam spożyć owoc z drzewa życia, które jest w raju Boga. 

Flp 1,23: Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze…

2Kor 5,8: Mamy jednak nadzieję… i chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana. 

J 14,3: A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.

 

JESZCZE O EWANGELII


Siła czy słabość? Ostatnia cecha Chrystusa Króla, która odróżnia Go od statystycznych władców ziemskich, to Jego zdumiewające miłosierdzie. Każdy król wie, że aby rządzić potrzeba do tego także surowości i twardego charakteru. Król powinien być sprawiedliwy – nagradzać dobro i karać bezwzględnie zło. Zbytnia pobłażliwość może skutkować posądzeniem o słabość. Zbytnie miłosierdzie nie przynosi korzyści w oczach ludzkich.

Znak rozpoznawczy. Jezus jadał z celnikami i przebaczał prostytuującym się kobietom. Zacheuszowi, przełożonemu celników i arcy-grzesznikowi, okazał serce i postanowił go odwiedzić w jego domu, zanim  ten się nawrócił (Łk 19,5). Miłosierdzie było znakiem rozpoznawczym Jezusa i znalazło wyraz w jednej z jego najpiękniejszych przypowieści: o synu marnotrawnym (Łk 15,11-32). Chrystus Król w ostatniej chwili swojego ziemskiego życia, na krzyżu, okazuje także miłosierdzie pokutującemu łotrowi.

Co kryło się w prośbie? Umierający człowiek wiszący obok niego zdobył się na niezwykłą prośbę: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa (Łk 23,42). Czy naprawdę dojrzał w Ukrzyżowanym blask Królestwa Bożego, królestwa nie z tego świata? Zwraca się do Niego nie Panie, ale po prostu, Jezu. Czy uchwycił się Jezusa w akcie desperacji nie mogąc już nic zrobić dla naprawienia tragicznie kończącego się życia?

Skandaliczna obietnica. Odpowiedź Jezusa przekroczyła zapewne jego najśmielsze oczekiwania. To obietnica:  Zaprawdę powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju (Łk 23,43). Ta obietnica brzmiała tak nieprawdopodobnie i skandalicznie, że brak jej w niektórych kodeksach przekazujących Ewangelię Łukasza. Niektórym chrześcijanom obietnica złożona łotrowi przez Jezusa nie mieściła się w głowie i w sercu. Gdzie jest tu miejsce na Bożą sprawiedliwość i pokutę za grzechy? Jezus ucina dyskusję. Jest królem. Otwiera Królestwo komu zechce.

 

TWEETY




 

STO SŁÓW


W ostatnią niedzielę roku liturgicznego powracamy co roku do obrazu króla. Jezus Chrystus ma być naszym królem, moim i twoim. Wiemy o tym. Wiemy też, że można to rozumieć na wiele sposobów. Dzisiejsze czytania pomagają nam wkroczyć na odpowiednie ścieżki. Chrystus chce królować w sposób czasem bardzo daleki od naszych, ludzkich wyobrażeń.

Nasz król to ktoś, kto jednoczy wokół siebie, jest z jednej strony kimś zwyczajnym, a z drugiej pasterzem, który troszczy się o swój lud. Dawid zapowiada Mesjasza dla wszystkich (I CZYTANIE).

PSALM, który zaśpiewamy, mówi o radosnym zakończeniu pielgrzymki, także tej naszego życia, i przygotowuje nas na radość ostatecznego spotkania z Chrystusem.

Św. Paweł przypomina nam, że to królowanie Chrystusa w nas już się rozpoczęło: polega ono na doświadczaniu przeżytego zbawienia. On króluje w nas za każdym razem, kiedy zgadzamy się na Jego przemieniającą obecność. A konkretnie jest to przebaczenie grzechów i pokój, to pojednanie: zwyciężenie wrogości i przeżywanie Kościoła (II CZYTANIE).

Pierwszym, który spotkał takiego Króla i wszedł do Jego Królestwa jest przestępca (EWANGELIA). Po to, byśmy nigdy nie zapominali, że to zbawienie jest zaoferowane absolutnie wszystkim. Więcej: ten, kto jest całkowicie zagubiony, ale zda sobie z tego sprawę, tym łatwiej je znajdzie. W królestwie może się znaleźć tylko ten, który wie że sam na to absolutnie nie zasługuje.

 

1/6
"Co nasz Pan widział z krzyża", James Tissot, m. 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
2/6
Dawid na rosyjskiej ikonie z I poł. XVIII w., Ikonostas z klasztoru Kiży, Karelia, Rosja
3/6
"Król Dawid", Nicolas Cordier, rzeźba z kaplicy Borghese z bazyliki Matki Bożej Większej w Rzymie
4/6
"Ukrzyżowanie" Jacopo Tintoretto, 1565 r., Scuola Grande di San Rocco, Wenecja
5/6
"Ukrzyżowanie", Simon Vouet, 1622 r., Chiesa del Gesù w Genui, Włochy
6/6
"Król Dawid", Giovanni Francesco Barbieri, 1651 r., Król Dawid trzyma w ręku tablicę na której są słowa psalmu 86 - "GLORIOSA DICTA SUNT DE TE CIVITAS DEI, tzn. "Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie, miasto Boże
poprzednie
następne

 

ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXXIII zwykła C

Zamiast zajmować się szukaniem dat i przepowiadaniem przyszłości, lepiej traktować każdy czas jako ostateczny, każdy dzień jak ostatni

ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, abyśmy znajdowali radość w służbie Bogu • CZYTANIA: Ml 3, 19-20a; Ps 98 (97), 5-6. 7-8. 9 (R.: por. 9); 2 Tes 3, 7-12; Łk 21, 28; Łk 21, 5-19;

 

• CHMURA SŁOWA •

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Malachiasza

(Ml 3,19-20a)

Oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrządzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień, mówi Pan Zastępów, tak że nie pozostawi po nich ani korzenia, ani gałązki. A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach.

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Palący piec albo słoneczne światło Ml 3, 19-20a

W nadchodzący dzień Pański spłonie wszystko, co jest tylko byle jaką ludzką budowlą

KSIĘGA: Malachiasza • AUTOR: prorok • CZAS POWSTANIA: pomiędzy 515 a 433 r. przed Chr. • KATEGORIA: wyrocznia


KSIĘGA MALACHIASZA to być może dzieło anonimowe (imię proroka w tytule oznacza: mój wysłannik, i powraca w 3,1 jako określenie a nie imię własne). Działalność proroka przypada na szczególny moment historii Izraela. Naród wybrany po powrocie z Babilonii odbudowuje świątynię za Zorobabela, przy gorliwym wsparciu proroków Aggeusza i Zachariasza (515 r. przed Chr.), Następnie dzieła reform podejmują się Ezdrasz i Nehemiasz (455-433). Być może prorok pomagał im w tym swoim autorytetem. Jego wsparcie jest konieczne, ponieważ po powrocie z Wygnania ™Izreal doświadcza ostudzenia gorliwości religijnej. Zaniedbaniu ulega kult, szerzą się rozwody i małżeństwa mieszane.

KONTEKST Księga składa się z 6 części o podobnej budowie: po stwierdzeniu Boga lub proroka, następuje dyskusja ludu lub kapłanów, której towarzyszą groźby i obietnice zbawienia. Dwa główne tematy to: grzechy związane z kultem (1,6-2,9; 3,6-12) oraz skandal mieszanych małżeństw. Prorok zapowiada dzień Jahwe, który przyjdzie, aby oczyścić swój lud (3,1-5.13-21).

ZANIM USŁYSZYSZ • Nadchodzący Boży sąd porównany jest przez proroka do ognia, który spala wszystko, co jest byle jakie i nietrwałe (ludzie pyszni i grzesznicy są jak słoma), a oczyszcza to, co szlachetne (złoto i srebro, por. wcześniej 3,2-3). Obraz ognia przywołuje grozę i nieodwołalność Bożego wyroku. Z drugiej strony ten sam dzień dla wiernych Bogu będzie uzdrawiającym światłem słonecznym.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Ostatni dzień: Bo oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrządzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień.

 

LINKI


Bo oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrządzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień (Ml 3,19).

Iz 5,24: Przeto jak słomę pożera język ognisty, a siano znika w płomieniu, tak korzeń ich będzie zgnilizną, a kiełek ich jak pył porwany się wzniesie, bo odrzucili Prawo Pana Zastępów i wzgardzili tym, co mówił Święty Izraela.  

Jl 2,31: Słońce zmieni się w ciemność, a księżyc w krew, gdy przyjdzie dzień Pański, dzień wielki i straszny.  

Iz 2,12: Albowiem dzień Pana Zastępów nadejdzie przeciw wszystkim pysznym i nadętym i przeciw wszystkim hardym, by się ukorzyli.

2P 3,7: A to samo słowo zabezpieczyło obecnie niebo i ziemię jako zachowane dla ognia na dzień sądu i zguby bezbożnych ludzi.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Dies irae. Dzień sądu podobny do rozpalonego pieca to motyw znany nie tylko z Księgi proroka Malachiasza. Bóg objawiający się pośród ognistych płomieni pożera nieprzyjaciół swojego ludu (Ps 21,10, Iz 31,9). Podobnym celom ma służyć Boża interwencja w dzień sądu. Jego gniew zwraca się przeciw pysznym i tym, którzy krzywdzą innych (Ml 3,19). Bóg nie uważa ich za część swojego ludu, mimo że formalnie do niego należą.

Spłoną jak słoma. Malachiasz porównuje takich ludzi do słomy (3,19; cf. także Iz 33,11). Nie mają w sobie życia i nie mają żadnej przyszłości. Ci, którzy wydają się tak odporni na zmienne koleje losu, dobrze urządzeni w tym świecie, podczas przyjścia Pana nie przetrwają nawet kilku sekund. Wyprą się ich ojcowie i dzieci, na które sprowadzają także nieszczęście. Czeka ich całkowita zagłada i zapomnienie (Ml 3,19; cf. Iz 11,1.10).

Słońce Sprawiedliwości. Ogień Boży to jednak nie żywioł, który pożera wszystkich bez wyjątku. Ci, którzy czczą imię Pana, odkryją że dzień sądu nie uczyni im nic złego. Jakiż kontrast rysuje prorok pomiędzy płonącym piecem, który pochłania grzeszników i światłem, które otacza sprawiedliwych. Bóg opisany tu jako „Słońce Sprawiedliwości” przychodzi, aby przywrócić zakłócony przez ludzkie zło porządek świata. Pierwsi chrześcijanie w proroctwie Malachiasza dostrzegali zapowiedź ostatecznego przyjścia Jezusa.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 98,5-9)

REFREN: Pan będzie sądził ludy sprawiedliwie

Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy, przy trąbach i przy dźwięku rogu, na oczach Pana, Króla, się radujcie.

Niech szumi morze i wszystko, co w nim żyje, krąg ziemi i jego mieszkańcy. Rzeki niech klaszczą w dłonie, góry niech razem wołają z radości.

W obliczu Pana, który nadchodzi, bo przychodzi osądzić ziemię. On będzie sądził świat sprawiedliwie i ludy według słuszności.

[01][02]

PSALM

W obliczu Pana, który nadchodzi Ps 98 (97), 5-6. 7-8. 9

Psalm wzywa do wielbienia Boga, który jedynie sądzi sprawiedliwie

PSALM  98AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm zaliczany jest do gatunku „tehilla” (l.mn. tehillim), to modlitwa bezinteresownego uwielbienia. Utwory te sławią działanie Boga w świecie stworzonym oraz w historii Izraela. W Ps 98, który wykazuje wiele punktów wspólnych z teologią Deutero-Izajasza, psalmista uwielbia Boga sprowadzającego swój naród po okresie wygnania do ziemi obiecanej. Psalm prawdopodobnie wykonywany był podczas celebracji w świątyni jerozolimskiej, gdzie wspólnota powygnaniowa uwielbiała Zbawcę, Boga Przymierza, który znów zgromadził swoje dzieci na Syjonie.

ŚPIEWAJCIE • Liturgia używa dziś drugiej połowy tego psalmu. Zachęta do wielbienia Boga jest w niej skierowana do ludzi oraz wszystkich innych stworzeń, całej przyrody, której zachowanie zostaje przedstawione antropomorficznie. Wszyscy pragną błogosławić tego, który “nadchodzi, by osądzić ziemię”. Jego sąd będzie sprawiedliwy i słuszny (równy, odpowiedni). To właśnie odwołanie do ostatecznego sądu jest powodem wyboru tego psalmu do dzisiejszej liturgii Słowa.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Jedyny sprawiedliwy sędzia: On będzie sądził świat sprawiedliwie i według słuszności – ludy.

 

LINKI


On będzie sądził świat sprawiedliwie i według słuszności – ludy (Ps 98,9).

Ps 9,8: Sam będzie sądził świat sprawiedliwie, wyda narodom bezstronny wyrok.  

Ap 1,7: Oto nadchodzi z obłokami, i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu do Tesaloniczan

(2 Tes 3,7-12)

Sami wiecie, jak należy nas naśladować, bo nie wzbudzaliśmy wśród was niepokoju ani u nikogo nie jedliśmy za darmo chleba, ale pracowaliśmy w trudzie i zmęczeniu, we dnie i w nocy, aby dla nikogo z was nie być ciężarem. Nie jakobyśmy nie mieli do tego prawa, lecz po to, aby dać wam samych siebie za przykład do naśladowania. Albowiem gdy byliśmy u was, nakazywaliśmy wam tak: Kto nie chce pracować, niech też nie je! Słyszymy bowiem, że niektórzy wśród was postępują wbrew porządkowi: wcale nie pracują, lecz zajmują się rzeczami niepotrzebnymi. Tym przeto nakazujemy i napominamy ich w Panu Jezusie Chrystusie, aby pracując ze spokojem, własny chleb jedli.

Oto słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Pracując ze spokojem 2 Tes 3,7-12
Nie wiem dokładnie, kiedy Pan Jezus powróci. Pokój ma ten, kto żyje z dnia na dzień swoim własnym życiem

DRUGI LIST DO TESALONICZAN NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt • DATA: ok. 51-52 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Tesalonice


JEDNO Z NAJSTARSZYCH PISM NOWEGO TESTAMENTU • Drugi List do Tesaloniczan pod wieloma względami bardzo przypomina ten pierwszy (uważany za najstarsze pismo Nowego Testamentu). Dlatego można sądzić, że został napisany krótko po nim (być może pół roku albo rok). Najprawdopodobniej podczas pisania tych listów, od końca 50 do połowy 52 roku, Paweł przez około półtora roku ewangelizował w Koryncie (zob. Dz 18,1-18).

KONTEKST • Wydaje się, że w międzyczasie sytuacja tamtejszego Kościoła nie zmieniła się zbytnio. Dlatego to Paweł porusza podobne tematy jak w pierwszym liście: dodaje odwagi prześladowanym (1,4-10), pragnie poprawić nieporozumienia co do powtórnego przyjścia Pana (2,1-12) oraz zachęca do wytrwałości i spokojnej pracy na własne utrzymanie (2,13-3,15). Tak jak w pierwszym liście głównym tematem jest tu zatem eschatologia. Można powiedzieć, że oba listy wzajemnie dobrze się uzupełniają.

ZANIM USŁYSZYSZ • Na koniec swojego listu Paweł zachęca swoich uczniów do naśladowania własnego przykładu: człowiek powinien pracować na swoje utrzymanie i nie być ciężarem dla innych. Niezależnie od tego czy Pan Jezus powróci wkrótce czy może później w wewnętrznym pokoju żyje ten, kto żyje z dnia na dzień swoim własnym życiem.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Robić swoje, znać swoje miejsce: Tym przeto nakazujemy i napominamy ich w Panu Jezusie Chrystusie, aby pracując ze spokojem, własny chleb jedli.

 

LINKI


Tym przeto nakazujemy i napominamy ich w Panu Jezusie Chrystusie, aby pracując ze spokojem, własny chleb jedli (2Tes 3,12).

1Tes 4,11: Zachęcam was jedynie, bracia, abyście coraz bardziej się doskonalili i starali zachować spokój, spełniać własne obowiązki i pracować własnymi rękami, jak to wam nakazaliśmy.

Ef 4,28: Kto dotąd kradł, niech już przestanie kraść, lecz raczej niech pracuje uczciwie własnymi rękami, by miał z czego udzielać potrzebującemu.  

Prz 17,1: Lepszy jest suchy kęs chleba w spokoju niż dom pełen biesiad kłótliwych.  

Koh 4,6: Lepsza jest jedna garść pokoju niż dwie garści bogactw i pogoń za wiatrem.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Co robić? Co robić w obliczu zbliżającego się końca? Jeśli Pan jest już blisko, czy życie, które prowadzimy ma sens? Takie pytania zadawali sobie członkowie pierwszych wspólnot chrześcijańskich, z których wielu wierzyło, że Jezus powróci niebawem, jeszcze za ich życia. Porzucali wówczas dotychczasowe zajęcia oczekując przyjścia Syna Bożego.

Czas działania. Paweł przypomina Tesaloniczanom, że przygotowanie na przyjście Pana to nie bierne wypatrywanie (z radością czy strachem) jego zejścia z obłoków (2 Tes 3,11-12). To ciężka praca i świadectwo dawane w codzienności. W ten sposób dzień Pański nie zastanie ich nieprzygotowanymi.

Nie poznamy daty. Równocześnie Apostoł uznaje za zupełnie bezużyteczne próby odczytania daty nadejścia sądu Bożego, poszukiwanie proroctw i znaków tak popularne w pierwszych wiekach chrześcijaństwa i w naszych czasach. Odgadywanie przyszłości to zmarnowany czas i bezużyteczne wysiłki. Bóg przychodzi w naszej codzienności i przez wierność misji, którą nam powierzył przygotowujemy się na jego ostateczne przyjście.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 21,5-19)

Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami, powiedział: Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony. Zapytali Go: Nauczycielu, kiedy to nastąpi? I jaki będzie znak, gdy się to dziać zacznie? Jezus odpowiedział: Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: Ja jestem oraz: Nadszedł czas. Nie chodźcie za nimi. I nie trwóżcie się, gdy posłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec. Wtedy mówił do nich: Powstanie naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu. Będą silne trzęsienia ziemi, a miejscami głód i zaraza; ukażą się straszne zjawiska i wielkie znaki na niebie. Lecz przed tym wszystkim podniosą na was ręce i będą was prześladować. Wydadzą was do synagog i do więzień oraz z powodu mojego imienia wlec was będą do królów i namiestników. Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa. Postanówcie sobie w sercu nie obmyślać naprzód swej obrony. Ja bowiem dam wam wymowę i mądrość, której żaden z waszych prześladowców nie będzie się mógł oprzeć ani się sprzeciwić. A wydawać was będą nawet rodzice i bracia, krewni i przyjaciele i niektórych z was o śmierć przyprawią. I z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich. Ale włos z głowy wam nie zginie. Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Przez wytrwałość Łk 21,5-19

Nie zapominaj, że czas ostateczny to szczególna sposobność to bycia świadkiem Chrystusa

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: w Świątyni w Jerozolimie • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, uczniowie

EWANGELIA MIŁOSIERDZIA


EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

W JEROZOLIMIE • To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) był ciągle ku niej skierowany. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) było przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach. Jezus w 19 rozdziale dotarł do kresu swojej wędrówki. Teraz, zanim jeszcze Jego misja osiągnie swój moment kulminacyjny (rozdz. 22-24), naucza w Świątyni Jerozolimskiej (rozdz. 20-21). W tych końcowych rozdziałach są niejako przypomniane główne tematy nauczania Jezusa.

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejsza Ewangelia to początek mowy eschatologicznej Jezusa, która stanowi prawie cały 21 rozdział (ww. 8-34). Mowa o zburzeniu Jerozolimy, powrocie Chrystusa i potrzebie czujności wydaje się praktycznie niemal oficjalnym zakończeniem publicznego nauczania Jezusa (podobnie jak również u Marka: 13,1-37 i Mateusza: 24,1-51). Wprowadzenie do niego stanowi zachwyt uczniów nad pięknem Świątyni, która rzeczywiście musiała robić przeogromne wrażenie. Staje się to dla Jezusa okazją do zapowiedzenia zburzenia tych cudownych budowli oraz mowy o końcu czasów. Dziś słyszymy tylko początek, opisujący prześladowanie uczniów. Wydarzenia te są przedstawione jako konieczne i niezbędne, dla dobra samych uczniów oraz tych, którzy doświadczą ich świadectwa.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Koniec ziemskiego piękna: Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony.

Dobra okazja: Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa.

Szczęśliwy koniec: Ale włos z głowy wam nie zginie. Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie.

 

LINKI


Ale włos z głowy wam nie zginie. Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie (Łk 21,18-19).

Łk 12,7: U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli.  

Ps 41,2: Pan go ustrzeże, zachowa przy życiu, uczyni szczęśliwym na ziemi i nie wyda go wściekłości jego wrogów.  

Hbr 10,36: Potrzebujecie bowiem wytrwałości, abyście spełniając wolę Bożą, dostąpili obietnicy.  

Łk 8,15: W końcu ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc przez swą wytrwałość.  

Jk 1,3: Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę, rodzi wytrwałość.  

Rz 12,12: Weselcie się nadzieją! W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie wytrwali!  

Jk 5,7: Trwajcie więc cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik czeka wytrwale na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny.

 

TRANSLATOR


Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie (Łk 21,19).

Grecki czasownik ktaomai to dosłownie: zdobyć, osiągnąć, posiadać.

 

JESZCZE O EWANGELII


Czas próby. Dzisiejsza Ewangelia, podsumowuje wszystko, o czym wspomina pierwsze i drugie czytanie i dodaje jeden ważny aspekt końca świata. Zanim dobro ostatecznie zwycięży, zostanie ono poddane próbie. Czas ostateczny to czas, w którym mnożyć się będą fałszywi prorocy podszywający się pod Chrystusa (Łk 21,8), a będący jego całkowitym przeciwieństwem (Anti-Christos, cf. 1J 2,18) Będą przekonywać: Ja jestem, nadszedł czas – czy pozostaniemy wierni Panu?

Czas świadków. Czas poprzedzający sąd to czas wielkiego prześladowania uczniów Jezusa. „Wydadzą was do synagog i do więzień oraz z powodu mojego imienia wlec was będą do królów i namiestników” (21,12). Jak mówi Pan, będzie to dla nas sposobność do składania świadectwa (21,13). Greckie „świadectwo” (martyria) to przede wszystkim życie ucznia, wytrwałość, z jaką znosi on nieszczęścia i prześladowania. Stąd świadek par excellence  (gr. martys, łac. martyr) to męczennik, ten kto oddaje swoje życie dla Jezusa. Kto wytrwa w przeciwnościach nie tracąc zaufania do Pana, ocali swoje życie na wieki (Łk 21,19).

 

TWEETY



 

STO SŁÓW


Co jakiś czas, raczej regularnie ktoś próbuje znów przepowiedzieć datę końca świata. Trudno nam żyć w nieznajomości tego szczególnego momentu, wolelibyśmy wiedzieć wcześniej. Z drugiej strony także kataklizmy i prześladowania, o który wciąż słyszymy, potwierdzają, że apokalipsa w wielu wymiarach praktycznie już dzieje się wokół nas.

Rzeczywiście przyjdzie dzień “palący jak piec”, który spali wszystko to, co jest tylko budowlą ludzkiej pychy. Bylejakość i obojętność nie przetrwa tego dnia.

Dzisiejsze Słowo mówi nam jednak z mocą, że Bóg przychodzi w naszej z pozoru zwykłej codzienności, a przez wierność misji, którą nam powierzył przygotujemy się najlepiej na jego ostateczne przyjście. Jak poleca nam św. Paweł: “pracować ze spokojem” to żyć swoim własnym życiem (może szarym i przeciętnym), przyjąć zmaganie każdego poranka, nie uciekać od krzyża.

Dlatego zamiast zajmować się szukaniem dat i przepowiadaniem przyszłości, lepiej traktować każdy czas jako ostateczny, każdy dzień jak ostatni. Żyć w takiej nieustannej gotowości może tylko święty, ten, kto jest pełen Ducha Świętego. Oto prawdziwa wytrwałość, która ocala życie.

 

ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >