Nasze projekty

Jutro Niedziela – Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Chrystus chce królować w nas, w naszym życiu. On ma moc wprowadzić już dziś przestępcę do swego Królestwa

Reklama

W ostatnią niedzielę roku liturgicznego powracamy co roku do obrazu króla. Jezus Chrystus ma być naszym królem, moim i twoim. Wiemy o tym. Wiemy też, że można to rozumieć na wiele sposobów. Dzisiejsze czytania pomagają nam wkroczyć na odpowiednie ścieżki. Chrystus chce królować w sposób czasem bardzo daleki od naszych, ludzkich wyobrażeń.

Nasz król to ktoś, kto jednoczy wokół siebie, jest z jednej strony kimś zwyczajnym, a z drugiej pasterzem, który troszczy się o swój lud. Dawid zapowiada Mesjasza dla wszystkich (I CZYTANIE).

Reklama
Reklama

PSALM, który zaśpiewamy, mówi o radosnym zakończeniu pielgrzymki, także tej naszego życia, i przygotowuje nas na radość ostatecznego spotkania z Chrystusem.

Św. Paweł przypomina nam, że to królowanie Chrystusa w nas już się rozpoczęło: polega ono na doświadczaniu przeżytego zbawienia. On króluje w nas za każdym razem, kiedy zgadzamy się na Jego przemieniającą obecność. A konkretnie jest to przebaczenie grzechów i pokój, to pojednanie: zwyciężenie wrogości i przeżywanie Kościoła (II CZYTANIE).

Pierwszym, który spotkał takiego Króla i wszedł do Jego Królestwa jest przestępca (EWANGELIA). Po to, byśmy nigdy nie zapominali, że to zbawienie jest zaoferowane absolutnie wszystkim. Więcej: ten, kto jest całkowicie zagubiony, ale zda sobie z tego sprawę, tym łatwiej je znajdzie. W królestwie może się znaleźć tylko ten, który wie że sam na to absolutnie nie zasługuje.

Reklama
Reklama

PUNKT WYJŚCIA


XXXIV NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: modlimy się o to, by by całe stworzenie, wyswobodzone z niewoli grzechu, służyło Bogu i bez końca Go chwaliło • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Druga Księga Samuela 5, 1-3, Psalm 122 (121), 1-2. 4-5, List do Kolosan 1, 12-20, Ewangelia wg św. Łukasza 23, 35-43

Reklama

• CHMURA SŁOWA •

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z II Księgi Samuela

(2 Sm 5,1-3)

Wszystkie pokolenia izraelskie zeszły się u Dawida w Hebronie i oświadczyły mu: Oto myśmy kości twoje i ciało. Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, tyś odbywał wyprawy na czele Izraela. I Pan rzekł do ciebie: Ty będziesz pasł mój lud - Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem. Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu. I zawarł król Dawid przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem.

Oto Słowo Boże

PIERWSZE CZYTANIE

Jeden król dla wszystkich 2 Sm 5,1-3

Dawid, który jest pasterzem i królem zjednoczonego ludu zapowiada Mesjasza dla wszystkich

2 KSIĘGA SAMUELA • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA:  VII/VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: Bóg • ADRESAT: król Dawid  • KATEGORIA: dialog


O KSIĘDZE • W Biblii hebrajskiej dwie Księgi Samuela były ze sobą połączone, a w Septuagincie wchodziły w skład czteroczęściowego dzieła, zwanego Księgą Królestw. Nazwa księgi może sugerować, jakoby jej autorem był Samuel, czyli ostatni izraelski sędzia. Jednak opisane w księdze wydarzenia – od początków królestwa, aż do końca panowania króla Dawida – wykraczają z pewnością poza okres życia Samuela. Stąd też • autorstwo księgi przypisuje się zwykle anonimowemu autorowi określanemu mianem Deuteronomisty • Należał on do szkoły, która stworzyła cały blok ksiąg o charakterze historycznym, określany mianem Dzieła Deuteronomicznego (w jego skład wchodzą: Księga Jozuego, Księga Sędziów, Księgi Samuela i Księgi Królewskie).

KONTEKST • Druga Księga Samuela opisuje wydarzenia, które można byłoby podzielić na trzy grupy: • walka o królestwo po śmierci Saula (rozdz. 1-8) • panowanie Dawida (rozdz. 9-20) •  dodatkowe informacje, pominięte we wcześniejszych częściach (rozdz. 21-24). Księga rozpoczyna się od informacji o śmierci króla Saula (2 Sm 1,1), a kończy – pod względem chronologicznym – buntem Szeby (2 Sm 20,1-22).

ZANIM USŁYSZYSZ • Po śmierci Saula i jego syna Jonatana (1Sm 31) Dawid został obwołany królem Judy, czyli południowego Królestwa (2Sm 2). Po wyeliminowaniu reszty przeciwników przez swoich współpracowników (2Sm 3: Abnera i 2Sm 4: Iszbaala), teraz także pokolenia Izraela wybierają Dawida na króla. W ten sposób staje się on władcą zjednoczonego królestwa.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Kto czyni królem?: Pan rzekł do ciebie: „Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem”».

LINKI


Pan rzekł do ciebie: „Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem”» (2Sm 5,2).

Rdz 49,24: … łuk jego pozostanie niezłamany, i ręce jego sprawne. Z rąk potężnego Boga Jakubowego, od Pasterza i Opoki Izraela…

1Sm 16,1: Rzekł Pan do Samuela: «Dokąd będziesz się smucił z powodu Saula? Uznałem go przecież za niegodnego, by panował nad Izraelem. Napełnij oliwą twój róg i idź: Posyłam cię do Jessego Betlejemity, gdyż między jego synami upatrzyłem sobie króla». 

Ez 34,23: I ustanowię nad nimi jednego pasterza, który je będzie pasł, mego sługę, Dawida. On je będzie pasł, on będzie ich pasterzem. 

Mt 2,6: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela. 

TRANSLATOR


Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, tyś odbywał wyprawy na czele Izraela. I Pan rzekł do ciebie: „Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem”» (2Sm 5,2) .

Dosłownie: już wczoraj i przedwczoraj, to semicki sposób mówienia o przeszłości.

Dosłownie: wyprowadzałeś i wprowadzałeś Izraela.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Krytyczny moment. Izraelici zwracają się do Dawida znanego im z wcześniejszych zwycięskich kampanii i proszą, aby wziął w swoje ręce losy rozdartego i wstrząsanego kolejnymi konfliktami państwa. Mówią do niego: Oto my, kości twoje i ciało (2 Sm 5,1-2).

Kość z kości. Dawid jest jednym z nich. Doskonale zna ich los i niepewność życia. Sam pochodzi z biednej rodziny Jessego Betlejemity. Pan wybrał go, choć był najmłodszym z jego synów. Życie Dawida po wielekroć wisiało na włosku, kiedy był prześladowany przez tyranicznego króla Saula. Sam Dawid także nie wahał się rzucić swojego życia na szalę, kiedy trzeba było wyprawiać się przeciw Filistynom. Tak, Dawid to rzeczywiście kość z ich kości i ciało z ich ciała.

Zapowiedź króla. W Dawidzie Żydzi odczytywać będą postać idealnego króla i przyszłego Mesjasza, zaś my chrześcijanie dostrzeżemy w nim zapowiedź Jezusa. Narodzony nie w arystokratycznym rodzie ale w prostej ubogiej rodzinie cieśli; nie w pałacu, ale w Betlejemskiej grocie. Jezus doświadczył wszystkiego tego, czego może doświadczyć człowiek. Poznał biedę i ciężką pracę, odrzucenie, zdradę i niezrozumienie przez swoich; poznał w nadmiarze cierpienie i ludzką czy też nieludzką śmierć na krzyżu. Pan poznał także radość i piękno ludzkiego życia. Miał troskliwego ojca i kochającą Matkę. Doświadczył miłości i przyjaźni, wolności wędrowania z uczniami. Był kochany i przyjmował ludzką miłość. Był rzeczywiście jednym z nas.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 122,1-2.4-5)

REFREN: Idźmy z radością na spotkanie Pana

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: „Pójdziemy do domu Pana”. Już stoją nasze stopy w twoich bramach, Jeruzalem.

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana. Tam ustawiono trony sędziowskie, trony domu Dawida.

PSALM

Radosne spotkanie Ps 122 (121), 1-2. 4-5

Psalm, który mówi o radosnym zakończeniu pielgrzymki przygotowuje nas na radość ostatecznego spotkania z Chrystusem

PSALM 122 • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


PSALMY STOPNIPsalm 122 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych (Ps 120-134). Są one określone mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ były śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni) albo jako liturgiczna modlitwa przy wejściu już do samej Świątyni.

Możemy sobie wyobrazić pielgrzyma, który już przybył do Świętego Miasta, jego oczekiwanie się spełniło, jego trud się skończył, daleki obraz stał się rzeczywistością. Być może cieszy się on właśnie pierwszą chwilą, którą przeżywa w murach Bożej twierdzy. Dlatego nie dziwi fakt, że jego usta spontanicznie otwierają się: wargi wypowiadają modlitwę, język śpiewa dziękczynienie.

Usłyszymy mniej więcej połowę psalmu. Został on wybrany do dzisiejszej liturgii z powodu 2 motywów w nim zawartych: zaproszenia do radości ze spotkania z Panem oraz nawiązanie do tronów sędziowskich, ustawionych w Świątyni. Jedno i drugie przywodzi na myśl powtórne przyjście Chrystusa jako Króla.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jest z czego się cieszyć: Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego!»

LINKI


Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego!» (Ps 122,1)

Iz 2,3: …mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie z Jeruzalem». 

Ps 42,4: Gdy wspominam o tym, rozrzewnia się dusza moja we mnie, ponieważ wstępowałem do przedziwnego namiotu, do domu Bożego, wśród głosów radości i dziękczynienia w świątecznym orszaku. 

Zch 8,21: Mieszkańcy jednego miasta, idąc do drugiego, będą mówili: Pójdźmy zjednać przychylność Pana i szukać Pana Zastępów! i ja idę także». 

Ps 84,2: Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich. Moje serce i ciało radośnie wołają do Boga żywego. 

CZY WIESZ, ŻE…


Trony sędziowskie. Król był najwyższą instancją sądowniczą w królestwie. Kiedy miał sprawować ten swój urząd ustawiano specjalny tron w sali audiencyjnej (czyli tronowej) w kompleksie pałacowym lub przy głównej bramie miasta. Podczas prac wykopaliskowych w niektórych starożytnych miastach odkryto takie właśnie miejsca  w pobliżu bramy (np. w Dan na północy Izraela).

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Kolosan

(Kol 1,12-20)

Dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości. On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie - odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego - Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała - Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem Bóg, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia, i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego - i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez Krew Jego Krzyża.

Oto słowo Boże

 

DRUGIE CZYTANIE

Już w Królestwie Kol 1,12-20
Zbawieni przez Chrystusa już doświadczają Jego królowania w sobie

LIST DO KOLOSAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Cezarea lub Rzym • DATA: ok. 60-64 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Kolosach


LIST Z WIĘZIENIA • List ten – według tradycyjnej interpretacji – zaliczamy do grupy tzw. listów więziennych, ponieważ powstał podczas uwięzienia Apostoła Pawła w Cezarei lub w Rzymie. List jest być może odpowiedzią na prośbę Epafrasa – założyciela wspólnoty w Kolosach, który potrzebuje wsparcia w walce z szerzącymi się tam herezjami. Nie znamy ich zasadniczej przyczyny, jednak najprawdopodobniej miały swe źródło w synkretyzmie judeo-hellenistycznym. Ich wyrazem była wiara w siły kosmiczne, które mają wpływ na ludzki los. Wierze w “żywioły świata” (>>Kol 2,8.20) Paweł przeciwstawia wiarę w Chrystusa, który jest ich Stwórcą i jedynym prawdziwym Bogiem.

WIARA I MORALNOŚĆ • List – oprócz wstępnego pozdrowienia, modlitwy za wspólnotę z Kolosów oraz zakończenia – składa się z dwóch części: • pierwsza z nich ma charakter dogmatyczny. Rozpoczyna ją Hymn o Chrystusie, który oddaje zasadniczą myśl tego fragmentu: Jezus Chrystus jest jedynym prawdziwym Bogiem, który przyniósł zbawienie światu. To nie świat i natura rządzą ludzkim losem, lecz Bóg, który jest ich Stwórcą • druga część listu to wypływająca z wiary w Chrystusa nauka moralna.

CHRYSTUS POCZĄTKIEM • Lekturę rozpoczynamy pomijając tzw. adres i pełne ciepła pozdrowienie (>>Kol 1,1-8). Usłyszymy hymn na cześć Chrystusa, poprzedzony krótką zachętą do wdzięczności za otrzymane zbawienie (1,12-14). Jezus jest • Pierworodnym, który jak Ojciec stwarzał świat, • Głową nie tylko całego stworzenia, ale przede wszystkim Kościoła, • Początkiem. Dzięki niemu na całą ludzkość spływa pokój • Jak przypuszczają bibliści, hymn ten nie jest autorstwa samego Pawła, lecz został użyty przez niego lub przez jego uczniów i stał się kanwą do dalszych rozważań (>>JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU)

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Kim jest Chrystus: jest obrazem Boga niewidzialnego

Dlaczego Pierworodny: W Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne… Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone

Dlaczego Początek: On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim

LINKI


… aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego – i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża (Kol 1,20).

2Kor 5,18-19: Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił na posługę jednania.  Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania. 

Ef 2,13-14: Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur wrogość.

Iz 53,5: Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie. 

Rz 5,10: Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednani, dostąpimy zbawienia przez Jego życie. 

Hbr 2,17: Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga dla przebłagania za grzechy ludu. 

TRANSLATOR


Z radością dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości (Kol 1,12).

Dział to po prostu dziedzictwo.

On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia (Kol 1,15).

Gr. eikon to także słowo od którego pochodzi nazwa ikona, mistyczne przedstawienie tego, co niewidzialne dla ludzkich oczu.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Rozrzutny na ziemi. Chrystus Król jest wyjątkowy nie tylko ze względu na swoje pochodzenie. Zazwyczaj monarchowie gromadzą bogactwa i dbają o swoje interesy. Dawniej bezwzględnie egzekwowali podatki i należności. Pod tym względem Chrystus Król jest jedyny w swoim rodzaju. Jeszcze kiedy chodził po ziemi, zyskał sobie opinię rozrzutnego. Bez ograniczeń dzielił się z innymi swoim czasem i miłością. Nauczał, uzdrawiał chorych, dawał nadzieję, przywracał godność ludziom z marginesu, bez chwili dla siebie (Mk 6,31).

Hojny w niebie. Chrystus nagrodzony przez Ojca chwałą nieba za swoje ziemskie życie nie zmienił się ani trochę. List do Kolosan opisuje go zasiadającego przy Bogu Ojcu, a równocześnie nieustannie zatroskanego o nas. Dzięki Niemu także my będziemy mogli cieszyć się chwałą świętych (Kol 1,12). On już dziś uwalnia nas  spod władzy ciemności i przenosi do królestwa Ojca (Kol 1,13). Chrystus prawdziwy Bóg i obraz Niewidzialnego jest pierworodnym spośród umarłych, który pociągnie nas za sobą w dzień zmartwychwstania (Kol 1,18). Pełnia, którą obdarzył go Ojciec, będzie naszą pełnią (Kol 1,19), Jego pokój będzie naszym pokojem (Kol 1,20). Ten Król nie pozostawia niczego dla siebie, ale hojnie, wręcz rozrzutnie, dzieli się wszystkim z nami.

CZY WIESZ,  ŻE…


• W opinii wielu, Hymn o Chrystusie to wczesnochrześcijański hymn, który św. Paweł lub jeden z jego uczniów wykorzystał w liście • Pojawia się w nim obraz (albo ikona) Chrystusa kosmicznego (hymn nie mówi o ziemskiej historii Chrystusa, lecz przedstawia jakby ponadhistoryczne dzieje), którego postać wypełnia sobą cały stworzony świat.

• Jezus Chrystus jest równy bóstwem Ojcu. W Nim i przez Niego dokonuje się stworzenie świata, który według kosmologii żydowskiej dzieli się na sferę niebiańską, ziemską i podziemną. On podtrzymuje wszystko w istnieniu.

• W tym sensie należy także interpretować obraz Chrystusa jako Głowy Kościoła. Według starożytnych teorii medycznych głowa to nie tylko organ przewodzący i wydający decyzje, ale przede wszystkim źródło życia całego ciała. Kościół i ludzkość żyją tylko dzięki Chrystusowi którego życiodajna Krew i Pokój krążą w ciele świata.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Łukasza

(Łk 23,35-43)

Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. Lecz członkowie Wysokiej Rady drwiąco mówili: Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli On jest Mesjaszem, Wybrańcem Bożym. Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie. Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: To jest Król żydowski. Jeden ze złoczyńców, których (tam) powieszono, urągał Mu: Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież - sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił. I dodał: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju.

Oto Słowo Pańskie

 

 

EWANGELIA

Pierwszy zbawiony Łk 23,35-43

Pierwszym, którym znajduje się w Królestwie Chrystusa, jest przestępca, który złożył w Nim całą swoją ufność

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: dyskusja • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, przestępcy, przechodnie


EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

KONTEKST • Ostatnie trzy rozdziały Ewangelii wg św. Łukasza to opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Ewangelista sytuuje te wydarzenia w kontekście największego święta żydowskiego – Paschy. Jako że tekst tej księgi był skierowany głównie • do pogan wywodzących się • z kręgów kultury hellenistycznej, przekaz ewangeliczny zawiera świadectwa, które z jednej strony podkreślają • nadprzyrodzony charakter misji Jezusa (był rzeczywiście Bogiem), a z drugiej • powszechność tego posłannictwa (zbawienie nie jest zarezerwowane dla Żydów).

ZANIM USŁYSZYSZ • Łukasz przedstawia nam ostre przeciwstawienie tych, którzy są najpobożniejsi i najważniejsi spośród ludu oraz skazanego na śmierć przestępcy. Obie strony mają na ustach słowa o królestwie Jezusa, o Jego królowaniu. Pierwsi szydzą triumfując, ten drugi błaga, wyznając wiarę. To właśnie on jest pierwszym zbawionym, wchodzi do Królestwa niemalże razem z Jezusem. Tylko i aż tyle wystarczy. Co oznacza Jego bycie królem jest tajemnicą, którą trzeba odkryć. Ten łotr prawdziwie wierzy, że umierający Jezus jest królem mogącym udzielić łaski, czyli czegoś, co było  prawem wyłącznie monarchów.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Prośba i odpowiedź, prościej się nie da: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa». Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju».

LINKI

 «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa». Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju» (Łk 23,42-43).

J 18,36: Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd». 

Ps 2,6: «Przecież Ja ustanowiłem sobie króla na Syjonie, świętej górze mojej». 

Dn 7,13-14: Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. 

Ap 2,7: Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy dam spożyć owoc z drzewa życia, które jest w raju Boga. 

Flp 1,23: Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze…

2Kor 5,8: Mamy jednak nadzieję… i chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana. 

J 14,3: A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.

JESZCZE O EWANGELII


Siła czy słabość? Ostatnia cecha Chrystusa Króla, która odróżnia Go od statystycznych władców ziemskich, to Jego zdumiewające miłosierdzie. Każdy król wie, że aby rządzić potrzeba do tego także surowości i twardego charakteru. Król powinien być sprawiedliwy – nagradzać dobro i karać bezwzględnie zło. Zbytnia pobłażliwość może skutkować posądzeniem o słabość. Zbytnie miłosierdzie nie przynosi korzyści w oczach ludzkich.

Znak rozpoznawczy. Jezus jadał z celnikami i przebaczał prostytuującym się kobietom. Zacheuszowi, przełożonemu celników i arcy-grzesznikowi, okazał serce i postanowił go odwiedzić w jego domu, zanim  ten się nawrócił (Łk 19,5). Miłosierdzie było znakiem rozpoznawczym Jezusa i znalazło wyraz w jednej z jego najpiękniejszych przypowieści: o synu marnotrawnym (Łk 15,11-32). Chrystus Król w ostatniej chwili swojego ziemskiego życia, na krzyżu, okazuje także miłosierdzie pokutującemu łotrowi.

Co kryło się w prośbie? Umierający człowiek wiszący obok niego zdobył się na niezwykłą prośbę: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa (Łk 23,42). Czy naprawdę dojrzał w Ukrzyżowanym blask Królestwa Bożego, królestwa nie z tego świata? Zwraca się do Niego nie Panie, ale po prostu, Jezu. Czy uchwycił się Jezusa w akcie desperacji nie mogąc już nic zrobić dla naprawienia tragicznie kończącego się życia?

Skandaliczna obietnica. Odpowiedź Jezusa przekroczyła zapewne jego najśmielsze oczekiwania. To obietnica:  Zaprawdę powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju (Łk 23,43). Ta obietnica brzmiała tak nieprawdopodobnie i skandalicznie, że brak jej w niektórych kodeksach przekazujących Ewangelię Łukasza. Niektórym chrześcijanom obietnica złożona łotrowi przez Jezusa nie mieściła się w głowie i w sercu. Gdzie jest tu miejsce na Bożą sprawiedliwość i pokutę za grzechy? Jezus ucina dyskusję. Jest królem. Otwiera Królestwo komu zechce.

  • "Co nasz Pan widział z krzyża", James Tissot, m. 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
  • Dawid na rosyjskiej ikonie z I poł. XVIII w., Ikonostas z klasztoru Kiży, Karelia, Rosja
  • "Król Dawid", Nicolas Cordier, rzeźba z kaplicy Borghese z bazyliki Matki Bożej Większej w Rzymie
  • "Ukrzyżowanie" Jacopo Tintoretto, 1565 r., Scuola Grande di San Rocco, Wenecja
  • "Ukrzyżowanie", Simon Vouet, 1622 r., Chiesa del Gesù w Genui, Włochy
  • "Król Dawid", Giovanni Francesco Barbieri, 1651 r., Król Dawid trzyma w ręku tablicę na której są słowa psalmu 86 - "GLORIOSA DICTA SUNT DE TE CIVITAS DEI, tzn. "Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie, miasto Boże

Reklama

Dołącz do naszych darczyńców. Wesprzyj nas!

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę