Nasze projekty

Jutro Niedziela – XXII zwykła C

Lepiej być ostatnim. Logika Ewangelii przewraca ludzkie kalkulacje do góry nogami

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


XXII NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: Modlimy się o zaszczepienie w nas miłości do Boga, wzrost pobożności i umocnienie w dobrym • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Mądrość Syracha Syr 3, 17-18. 20. 28-29 ; Psalm 68; List do Hebrajczyków 12, 18-19. 22-24a; Ewangelia wg św. Łukasza 14, 1. 7-14

Reklama
Reklama

• CHMURA SŁOWA •

cs

PIERWSZE CZYTANIE

O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj Syr 3, 17-18. 20. 28-29

Na dłuższą metę zawsze opłaca się pokora

MĄDROŚĆ SYRACHAAUTOR: Jezus, syn SyrachaCZAS POWSTANIA: ok. 190 r. przed Chr.


KSIĘGA AUTORSTWA JEZUSA • Słynne pytanie, na które czasem nie potrafią odpowiedzieć poprawnie nawet znani bibliści, brzmi: czy Jezus jest autorem którejś z ksiąg Pisma Świętego? Otóż tak, jest. A nazwa tej księgi – Księga Syracydesa. Inne nazwy to Mądrość Syracha albo Eklezjastyk. Jak przyświadcza 30. werset ostatniego rozdziału, jej autorem jest… Jezus. Jezus, syn Syracha.

ŻYWA MĄDROŚĆ • To jedna z ksiąg mądrościowych. Jest dość długa, liczy aż 51 rozdziałów. Nie zawiera narracji, nie opowiada historii Izraela, jego królów, dziejów ludu Bożego. To luźny zbiór zasad, zapis doktryny, innymi słowy: prawdziwa mądrość, której źródłem, natchnieniem jest Bóg.

ZANIM USŁYSZYSZ • Druga część trzeciego rozdziału mówi o pokorze i pysze. Autor natchniony przedstawia pokorę jako tę, którą warto wybierać, bo to ona ostatecznie zawsze zwycięża, ponieważ sam Bóg, choć jest wielki i potężny upodobał sobie w niej.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Odpowiednia proporcja: O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana.

LINKI


O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana (Syr 3,18).

Flp 2,5-8: To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej.

Mt 20,26-28: Nie tak będzie u was. Lecz kto by między wami chciał stać się wielkim, niech będzie waszym sługą. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym, na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu».

TRANSLATOR


Synu, w sposób łagodny prowadź swe sprawy, a każdy, kto jest prawy, będzie cię miłował. Łagodność (gr. prautes), o jakim mówi Syrach to jedno z określeń pokory. Można je także przetłumaczyć przez uprzejmość, delikatność, postawę, w której nie daje się ponieść myśli o ważności swojej osoby. Cnoty tej oczekiwano szczególnie od tych, którzy mają władzę i decydują o losie innych.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Problematyczna cnota. Od tysięcy lat ludzie mieli problemy z pojęciem na czym polega pokora. Grecy i Rzymianie nienawidzili jej jako cechy słabych ludzi. Z drugiej jednak strony obok powszechnie panującego greckiego humanizmu istniała również enklawa, w której biblijny Izrael, nadał słowu „pokora” zupełnie inne znaczenie. Syrach wskazuje pokorę jako narzędzie, dzięki któremu zdobywamy sobie miłość Boga i ludzi. Jak się do niej dochodzi i na czym polega?

Drogi pokory. Do pokornego serca człowiek może dochodzić różnymi drogami, poprzez poniżenie, trudną sytuację, chorobę lub bliskość śmierci (Ps 44,25; 51,17). Sam Bóg mógł poniżać nie tylko mocnych i wrogów swojego ludu (1Sm 2,7; Ez 21,31), ale także swoich wybranych (patrz Hiob). Jeśli jednak Bóg decyduje się na ostateczność i uniża człowieka, nie czyni tego nigdy aby go odrzucić, lecz zaprasza go do przemyślenia relacji, która ich łączy (Ps 116,6).

Uznać zależność. Boże poniżenie nie trwa długo, kończy się wraz z przywróceniem właściwego oglądu rzeczy. Bóg ma także szczególną słabość do “uniżonych”: biednych i pogardzanych, ludzi z marginesu, jego oczy są w nich utkwione, aby przyjść z pomocą (Ps 18,27; 34,18; 138,6; 102,17). Pokorni i uniżeni to nie tylko ci, którzy doświadczają goryczy życia, lecz przede wszystkim ludzie, którzy żyją według Jego przykazań (Ps 119,67). Innymi słowy w Starym Testamencie jak i we współczesnych Jezusowi pismach rabinów i tekstach z Qumran, uniżenie to część lekcji, która ukazuje zależność człowieka od Boga. Pokora to postawa serca, z którą człowiek tę zależność przyjmuje.

CZY WIESZ ŻE…


Słowo pokora (tapeinophrosyne) w języku greckim pochodzi od czasownika tapeino, który oznacza dosłownie „być niskim” i wcale nie posiada pozytywnego znaczenia. Grecy często kojarzyli je ze słabością, niskim, służalczym stanem, podczas gdy Sokrates nauczał, że należy dążyć do tego co wielkie i co daje wolność, a Arystoteles nazywał „niskim/pokornym” ducha, w którym nie wykształciły się w pełni cnoty.  Osoba uniżając się łatwo przekracza granice pochlebstwa, kłania się w pas władcom i bóstwom, na co starożytni Grecy spoglądali z wyraźną niechęcią i odrazą.


Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 68)

REFREN: Ty, dobry Boże, biednego ochraniasz.

Sprawiedliwi cieszą się i weselą przed Bogiem, i rozkoszują radością. Śpiewajcie Bogu, grajcie Jego imieniu, bo Pan Mu na imię.

Ojcem dla sierot i wdów opiekunem jest Bóg w swym świętym mieszkaniu. Bóg dom gotuje dla opuszczonych, jeńców prowadzi ku lepszemu życiu.

Deszcz obfity zesłałeś, Boże, Ty orzeźwiłeś swe znękane dziedzictwo. Twoja rodzina, Boże, znalazła to mieszkanie, które w swej dobroci dałeś ubogiemu.

PSALM

Ojciec dla sierot i opiekun dla wdów Ps 68 (67), 4-5ac. 6-7ab. 10-11

Potężny Bóg chce bronić najsłabszych

PSALM 68• AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe (po 538 BC)


O PSALMIE • Psalm ten jest luźną kompozycją złożoną z pięciu krótszych pieśni i skupioną na teologii królowania Boga. Postać króla na starożytnym Bliskim Wschodzie oznaczała opiekuna i obrońcę. Mówiąc o Bogu jako królu, spodziewano się po Nim podobnej troski o swój lud. Środkowa część psalmu (w. 7-18) wiązała się być może ze świąteczną procesją wprowadzenia Arki Przymierza do Jerozolimy przez Dawida. Oto tryumfalny pochód Boga z Egiptu, przez Synaj, kończy się teraz w Świętym Mieście.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy dziś fragment z pierwszej części tego psalmu, w którym wysławia się dobroć Boga, który pokonał swoich nieprzyjaciół. Korzystają z tego zwycięstwa także (albo przede wszystkim) najsłabsi i najbiedniejsi spośród ludu Bożego, to znaczy sieroty, wdowy, opuszczeni, jeńcy, ubodzy. Właśnie kategorie społeczne sierot i wdów to najbardziej klasyczne, wciąż powracające w Piśmie Świętym przykłady osób, które tracąc naturalne wsparcia w rodzinie, stały się całkowicie bezbronne.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Bóg się troszczy o zatroskanych: Ojcem sierot i wdów opiekunem jest Bóg w swym świętym mieszkaniu. Bóg dom gotuje dla opuszczonych, jeńców prowadzi ku lepszemu życiu.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 12, 18-19. 22-24a) Bracia: Nie przyszliście do namacalnego i płonącego ognia, do mgły, do ciemności i burzy ani też do grzmiących trąb i do takiego dźwięku słów, iż wszyscy, którzy go usłyszeli, prosili, aby do nich nie mówił. Wy natomiast przyszliście do góry Syjon, do miasta Boga żywego – Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zgromadzenie, i do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów ludzi sprawiedliwych, którzy już doszli do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu – Jezusa.

Oto słowo Boże

DRUGIE CZYTANIE

Dostęp do nieba Hbr 12, 18-19. 22-24a

Nowe doświadczenie Boga tworzy wspólnotę Kościoła

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

ROZDZIAŁ DWUNASTY • Trzeci tydzień z rzędu słuchamy dwunastego rozdziału, który rozpoczął się od zachęty do podjęcia na poważnie duchowej walki chrześcijanina. Biorąc przykład z bohaterów wiary ze Starego Testamentu, a przede wszystkim z samego Jezusa, chrześcijanin ma podjąć duchową walkę, którą zresztą jest okazją do doświadczenia ojcowskiego prowadzenia Boga. On wychowuje nas i troszczy się, byśmy nie zagubili się pośród zamętu świata.

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszym czytaniu słyszymy krótkie porównanie objawienia się Boga w Starym Przymierzu na górze Synaj, do tego, które jest udziałem chrześcijan. Wtedy doświadczenie Boga było czymś przerażającym i niosącym niepewność. Dziś natomiast w Jezusie Chrystusie chrześcijanin nie musi się niczego bać, ma już dostęp do samego nieba. Wspólnota Kościoła przekracza teraz wszelkie granice czasu i przestrzeni, śmierci i życia. To sprawia, że można całkowicie zaufać Bogu (do tego zachęca autor w wersetach, które następują: w. 25.28).

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Punkt wyjścia i punkt dojścia: Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu – Jezusa, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż krew Abla.

LINKI


Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu – Jezusa, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż krew Abla (Hbr 12,22-24a)

Ga 4,26: Natomiast górne Jeruzalem cieszy się wolnością i ono jest naszą matką.  

Ap 21,2: I Miasto Święte Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża.

Hbr 13,14: Nie mamy tutaj trwałego miasta, ale szukamy tego, które ma przyjść.  

Łk 10,20: Jednak nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie».  

Ap 3,5: Tak szaty białe przywdzieje zwycięzca, i z księgi życia imienia jego nie wymażę. I wyznam imię jego przed moim Ojcem i Jego aniołami. 

TRANSLATOR


Potem opowiedział zaproszonym przypowieść, gdy zauważył, jak sobie pierwsze miejsca wybierali (Łk 14,7).

Dosłownie to słowo zdaje się podkreślać świadomą i dobrowolną czynność: skupić się, skoncentrować uwagę na…

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Obraz, który przed swymi słuchaczami kreśli autor Listu do Hebrajczyków to wymowne wezwanie do pokory. Chrześcijanin przez wiarę spogląda już na tajemnice, które przewyższają to, co działo się na Synaju, gdzie Bóg przemawiał do swojego ludu ze środka obłoku i z ognia. Wierzący stają na nowym Syjonie, u bram miasta żyjącego Boga, gdzie czeka już na nich rzesza aniołów, sprawiedliwi, którzy doszli już do celu, oraz sam Chrystus. Autor wzywa nas, abyśmy pokornie przyjęli trudy i przeciwności, przez które wchodzimy do Nowego Jeruzalem. Wyniosłość, pycha i stawianie oporu Słowu Bożemu, mogą sprawić, że stracimy naszą Ziemię Obiecaną.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 14, 1. 7-14)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. Potem opowiedział zaproszonym przypowieść, gdy zauważył, jak sobie pierwsze miejsca wybierali. Tak mówił do nich: «Jeśli cię ktoś zaprosi na ucztę, nie zajmuj pierwszego miejsca, by przypadkiem ktoś znamienitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego. Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: „Ustąp temu miejsca”, a wtedy musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce. Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu. A gdy przyjdzie ten, który cię zaprosił, powie ci: „Przyjacielu, przesiądź się wyżej”. I spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony». Do tego zaś, który Go zaprosił, mówił także: «Gdy wydajesz obiad albo wieczerzę, nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani krewnych, ani zamożnych sąsiadów, aby cię i oni nawzajem nie zaprosili, i miałbyś odpłatę. Lecz kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych. A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć; odpłatę bowiem otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych».

Oto słowo Pańskie

EWANGELIA

Na odwrót Łk 14,1.7-14

Logika Ewangelii wykracza poza ludzkie zwyczaje, konwenanse czy kalkulacje

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: wydarzenie, przypowieść • MIEJSCE: Galilea • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, faryzeusze


W DRODZE DO JEROZOLIMY • Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) pozostaje teraz ciągle ku niej skierowany. To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) będzie przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach.

KONTEKST • Rozpoczynamy lekturę czternastego rozdziału. Dzisiejszy fragment składa się z 3 części: wprowadzenia (w. 1), przypowieści wypowiedzianej do zaproszonych na ucztę (w. 7-11) oraz pouczenia skierowanego do zapraszających (w. 12-14). Pominięto uzdrowienie chorego na wodną puchlinę (w. 2-6). Natomiast bezpośrednio po dzisiejszym fragmencie następuje jeszcze 3 perykopa podejmująca temat uczty: przypowieść o wymawiających się od zaproszenia na ucztę (w. 15-24).

ZANIM USŁYSZYSZ • Kontekst posiłku często powraca w Ewangelii Łukasza (aż 9 razy). Lubi on w ten sposób przedstawiać nauczanie Jezusa oraz Jego relacje z innymi. Dzisiaj uczta, na którą zaproszono Jezusa jest dla Łukasza okazją do zrelacjonowania mocnego zaproszenia przez Jezusa do pokory. To zaproszenie jest przedstawione niejako dwustronnie: z perspektywy tego, któremu jest coś dane (zaproszony) oraz od strony tego, który może coś drugiemu dać (zapraszający). W centrum dzisiejszego czytania są słowa, które wracają częściej w Ewangelii (Łk 18,14; Mt 23,12 oraz jeszcze częściej w Nowym Testamencie w parafrazie): Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony. Wyrażają one “motyw odwrócenia”, tak typowy dla św. Łukasza od samego początku jego Ewangelii (por. 1,46-55: Hymn Magnificat) aż po jej finał: Mesjasza, Syna Bożego, który jest gotów służyć swoim uczniom (por. 22,24-27) a nawet oddać własne życie dla zbawienia grzeszników. To w Nim pierwszym takie totalne odwrócenie  spełniło się i wypełniło dla nas.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Odpowiednie miejsce: Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu. Wtedy przyjdzie gospodarz i powie ci: „Przyjacielu, przesiądź się wyżej!”; i spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników.

Prawdziwe szczęście: A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć; odpłatę bowiem otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych

LINKI


Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony (Łk 14,11).

Hi 22,29: On pychę wyniosłą uniża, tych wsławia, co oczy spuszczają.  

Ps 138,6: Prawdziwie, Pan jest wzniosły i patrzy łaskawie na pokornego, pyszałka zaś dostrzega z daleka.  

Łk 1,52: Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych.  

Łk 18,14: Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony».  

Jk 4,10: Uniżcie się przed Panem, a wywyższy was.  

1P 5,6: Upokórzcie się więc pod mocną ręką Boga, aby was wywyższył w stosownej chwili. 

JESZCZE O EWANGELII


Słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii to nie podręcznik savoir vivre. To instrukcja jak zasiąść z Jezusem przy stole Królestwa Bożego.

Honor w rękach gospodarza. Wbrew temu, co możemy pomyśleć czytając dzisiejszą Ewangelię, wcale nie zachęca ona do zajmowanie ostatniego miejsca przy stole. Jezus wzywa, aby zgodnie ze zwyczajami swoich czasów, pozostawić wybór miejsca gospodarzowi. Siadając na ostatnim miejscu gość daje wyraźny sygnał, że jego honor leży teraz w rękach zapraszającego.

Pycha i pokora. Uczta o której mówi Jezus to symbol relacji panujących nie tylko w tym świecie, ale także w Królestwie Bożym. Zajmowanie miejsca wyższego, niż należy się zaproszonemu, było równoznaczne z publicznym wstydem i hańbą. Opinia publiczna sprowadzała takiego zuchwalca do właściwej mu pozycji. Pycha to zajmowanie miejsca, które się nam nie należy. Pokorni pozostawiają sąd o sobie drugiemu i Bogu, który ukrywa się pod postacią gospodarza. To Jego sąd decyduje ostatecznie o naszej wartości i o miejscu w Królestwie.

Demokracja i Królestwo. Jezus polecając, aby zapraszać na uczty biednych, ułomnych, chromych i niewidomych, kwestionuje także podziały społeczne panujące w jego czasach. Uczty, do których zasiada On z faryzeuszami, celnikami, kobietami i grzesznikami to uczty egalitarne, demokratyczne. Przy jego stole każdy jest równy i każdy tworzy wspólnotę braci i sióstr. Każdy jest także zaproszony na ucztę w Jego Królestwie.

CZY WIESZ,  ŻE…


UCZTA

Miejsce przy stole. Uczta w starożytności to mikrokosmos, odbicie relacji, jakie panują w rodzinie, w polis, i w świecie. Przy stole każdy ma swoje wyznaczone miejsce, o którym decyduje bogactwo, status i płeć. W starożytności przy stole zasiadali, a właściwie jak było to w zwyczaju asyryjskim i greckim, układali się w pozycji półleżącej na boku głównie mężczyźni. Kobiety i dzieci siedziały przy osobnym stole lub w innym pomieszczeniu. W czasach Jezusa dostojne matrony mogły towarzyszyć mężom podczas uczt, ale spodziewano się, że opuszczą je w pewnym momencie. Przy stole podczas libacji mogły pozostać tylko bogate i dobrze wykształcone kurtyzany i prostytutki.

O miejscu decyduje gospodarz. Nie do pomyślenia było także, aby miejsce przy stole gość wybierał sobie sam. Plutarch w traktacie na ten temat, dialoguje ze swoim bratem, który broni zasady demokratycznego usadzania przy stole ludzi różnych stanów, aby dać im okazję do poznania się i interakcji. Plutarch zdecydowanie się temu sprzeciwia podkreślając zwyczaj usadzania gości według ich godności i statusu. W trakcie Saturnaliów, święta, które opisuje Lucjan, rzymscy niewolnicy przejmowali władanie nad domostwami i miastem zasiadając przy stole, podczas gdy ich panowie usługiwali im. Kompletne odwrócenie porządku społecznego dopuszczane było w takich okolicznościach. Uczta cementowała układ społeczny, potwierdzała honor tych, którzy się nim cieszyli, i zależność tych, którzy przybywali na nią wiedzeni interesami i relacjami z bogatym gospodarzem.

TWEETY





STO SŁÓW


Pokora to trudne słowo, całkowicie niepopularne. Zresztą już u starożytnych miało też dosyć negatywne znaczenie. Dziś bardziej niż kiedykolwiek trzeba walczyć o swoje, udowodnić rację, być odważnie asertywnym. Kto przegrywa, musi ponieść tego konsekwencje.

Jezus burzy to co wydaje się całkowicie racjonalne. Logika Ewangelii odwraca do góry nogami ludzkie zwyczaje, konwenanse i kalkulacje. Wzywa do pokory, rezygnacji ze swoich praw, pozornej porażki. Jednak jest to droga do jedynego prawdziwego zwycięstwa. Ostatecznego. On sam pierwszy nią poszedł. Aż do końca.

Kto wchodzi za Nim i z Nim na tę drogę będzie mógł w końcu odpocząć od wyścigu szczurów i przerośniętych ambicji (albo destrukcyjnych kompleksów) i zająć wreszcie odpowiednie dla siebie miejsce. To jedyne: przy stole razem z Jezusem w Jego Królestwie. Uczta oznacza święto, radość bycia razem, czas dobrze zmarnowany. Oto uczta eschatologiczna, dostęp do nieba, życie wieczne dostępne dla każdego w Jego Kościele już dzisiaj!

  • Pierwszy rozdział Mądrości Syracha w tłumaczeniu niemieckim, 1654 r., Zentralbibliothek Zurich, Niemcy
  • Przedstawienie Syracha z warsztatu Jörg Breu Młodszego, XVI w.
  • Przedstawienie św. Jana Bożego, opiekuna sierot, starców, bezdomnych, ubogich i wędrowców, kiedy wyprowadza ich z pożaru szpitala, ok. 1880 r., Museo de Bellas Artes de Granada, Hiszpania
  • "Syjon", Ephraim Moses Lilien, 1903 r.
  • "Św. Paweł" Bartolomeo Montagna, 1482 r., Museo Poldi Pezzoli w Madiolanie, Włochy
  • "Św. Wawrzyniec rozdaje bogactwa ubogim", obraz Palma Giovane z XVI w., Kościół św. Jakuba Apostoła Starszego w Wenecji. Wawrzyniec zmuszony do oddania majątku kościelnego wskazał na ubogich i powiedział, że oni są majątkiem Kościoła

Reklama

Dołącz do naszych darczyńców. Wesprzyj nas!

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę