Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski, ks. Przemysław Śliwiński

Jutro Niedziela – Trójcy Świętej B

Przysłowia mówią, że historia to mistrzyni życia. Dzisiejsze Słowo udowadnia, jak bardzo...

Reklama

STO SŁÓW

Reklama
Reklama

Czytania w uroczystość Trójcy Świętej są zawsze tak dobrane, aby ukazać całą Trójcę: stąd w pierwszym czytaniu objawienie Ojca, w drugim objawienie Ducha, w Ewangelii – objawienie Syna.

W tym roku słowo jest o wiele bardziej wymowne. Każe studiować historię. W Ewangelii Mateusz pokazuje Jezusa. Wprost ukazuje Jego ludzką historię. Nie wprost udowadnia, że to Bóg. W drugim czytaniu Paweł pokazuje historię rozwoju w nas nowego człowieka. Tu też są etapy: etap wzrostu, a w końcu działania Ducha.

Najciekawiej jest w pierwszym czytaniu. Mamy, jak Izrael, nieustannie przypominać sobie naszą własną historię. I zobaczyć w niej wyjątkowe działanie Boga.

Reklama
Reklama

Bo Bóg nieustannie pisze historię. Również twoją historię.

PUNKT WYJŚCIA

Reklama

NIEDZIELA TRÓJCY ŚWIĘTEJ • Rok A • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy uznawali wieczną chwałę TrójcyKOLOR: biały • CZYTANIA: Księga Powtórzonego Prawa 4,32-34,39-40 • Psalm 33,4-5.6.9.18-19.20.22 List do Rzymian 8,14-17 • Ewangelia wg św. Mateusza 28,16-20

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - Trójcy Świętej B[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’20136′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’20137′ title=” content='

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

 

(Pwt 4, 32-34. 39-40)

 

Mojżesz tak powiedział do ludu: «Zapytaj dawnych czasów, które były przed tobą od dnia, gdy Bóg stworzył na ziemi człowieka, czy zaszedł taki wypadek od jednego krańca niebios do drugiego jak ten lub czy słyszano o czymś podobnym? Czy słyszał jakiś naród głos Boży z ognia, jak ty słyszałeś, i pozostał żywym? Czy usiłował Bóg przyjść i wybrać sobie jeden naród spośród innych narodów przez doświadczenia, znaki, cuda i wojny, ręką mocną i wyciągniętym ramieniem, dziełami przerażającymi, jak to wszystko, co tobie uczynił twój Pan Bóg w Egipcie na twoich oczach? Poznaj dzisiaj i rozważ w swym sercu, że Pan jest Bogiem, a na niebie wysoko i na ziemi nisko nie ma innego. Strzeż Jego praw i nakazów, które ja dziś polecam tobie pełnić, by dobrze ci się wiodło i twym synom po tobie; byś przedłużył swe dni na ziemi, którą na zawsze daje ci Pan, twój Bóg».

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Historia Pwt 4,32-34,39-40

KSIĘGA POWTÓRZONEGO PRAWA • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: VII-VI w. przed Chr.

KATEGORIA: przemowa • KTO MÓWI: Mojżesz ADRESACI: lud Izraela • MIEJSCE: pustynia w Arabie • CZAS AKCJI: XII w. przed Chr.


O KSIĘDZE • Wprawdzie Księga Powtórzonego Prawa należy do Pięcioksięgu, to jednak różni się od pozostałych ksiąg. Nie dominuje tu narracja, jak w przypadku Księgi Rodzaju czy Wyjścia. Polska nazwa księgi sugeruje, że mamy do czynienia z powtórzonym, przypomnianym wyjaśnieniem Prawa danym na Synaju. Hebrajska nazwa księgi – Debarim (dosłownie: Słowa) wskazuje dokładnie na to, czym ta księga się charakteryzuje: mamy do czynienia wyłącznie z mowami Mojżesza. Księga Powtórzonego Prawa to w istocie mowa pożegnalna i testament Mojżesza pozostawiony Izraelowi w przeddzień wejścia do Ziemi Obiecanej.

KONTEKST • Księga składa się z czterech wielkich mów Mojżesza. Usłyszymy dziś fragment pierwszej z nich. Mowa ta jest w całości opowieścią-przypomnieniem dotychczasowej wędrówki ludu, od góry Horeb, przez Kadesz, kraj Moabitów i Ammonitów, aż do podziału Zajordania i osiedlenia się tam trzech pokoleń. W rozdziale czwartym Mojżesz przypomina nakazy Pana z Horebu, ostrzega przed bałwochwalstwem i przypomina wielkość wybrania Izraela.

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejsze pierwsze czytanie to finał pierwszej mowy Mojżesza.  Przypomniawszy zebranym ich własną historię, nakazuje on teraz sięgnąć głębiej w dzieje świata: Zapytaj dawnych czasów, które były przed tobą od dnia, gdy Bóg stworzył na ziemi człowieka • W jakim celu? By każdy Izraelita mógł porównać historię swoją i swojego ludu z historią innych narodów i by mógł uprzytomnić sobie, że jest rzeczywiście przez Boga wybrany. Cuda i moc Boża, której doświadczyli, mają ich także przekonać, że Jahwe jest prawdziwym Bogiem. Wierność jego Prawom sprawi, że będą mogli bezpiecznie i szczęśliwie mieszkać w Ziemi Obiecanej.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Pierwsze czytanie opowiada o szczególnym objawieniu, “narodzinach” Boga Ojca.

Bóg jako Stwórca jest Ojcem całego stworzenia. Jeszcze intensywniej doświadcza On jednak swojego ojcostwa, kiedy rodzi Izraela, kiedy spośród innych narodów wybiera sobie na własność jeden lud. W punkcie kulminacyjnym ogłoszenia Prawa Przymierza, które ma miejsce na chwilę przed wejściem do Ziemi Obiecanej, na stepach Mooabu, Mojżesz przypomina Izraelowi najważniejszy moment jego historii. Tak jak starożytni często w ważnych chwilach odwoływali się do niebios i ziemi, przywołując ich na świadków, tak też Mojżesz wzywa swych rodaków, by zapytali „najdawniejszych czasów”, czy kiedykolwiek wydarzyły się rzeczy podobne do tych, których świadkiem był Izrael (Pwt 4,32; por. Jr 2,11-12).

Pytanie ma charakter retoryczny, ma sprawić, że cały lud, a wraz z nim także my, odpowiemy spontanicznie: nie – nigdy i do nikogo Bóg nie przemawiał w ten sposób, nigdy do tej pory nie związał swojego losu z losem małego narodu, prowadząc go „ręką mocną i wyciągniętym ramieniem”, przez „znaki, cuda i wojny” (Pwt 4, 34). W momencie, kiedy Izrael opuszcza Egipt, mają miejsce podwójne narodziny – oni rodzą się jako naród do życia w wolności, a nad nimi i z nimi rodzi się nowa Boża obecność – Ojciec. Bóg Ojciec bierze odpowiedzialność za swoje dziecko, prowadzi je swoimi drogami, mówi do niego i uczy mądrości.

 

LINKI


Ozeasz o Bogu Ojcu: Miłowałem Izraela, gdy jeszcze był dzieckiem, i syna swego wezwałem z Egiptu. (…) Ja uczyłem chodzić Efraima, na swe ramiona ich brałem; (…) Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę schyliłem się ku niemu i nakarmiłem go (Oz 11, 1-4).

 

TWEETY MOJŻESZA


Mojżesz wzywa do nauki historii: Poznaj dzisiaj i rozważ w swym sercu, że Pan jest Bogiem

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’20138′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’20139′ title=” content='

(Ps 33,4-6.9.18-20.22)

REFREN: Szczęśliwy naród wybrany przez Pana.

 

Słowo Pana jest prawe,
a każde Jego dzieło godne zaufania.
On miłuje prawo i sprawiedliwość,
ziemia jest pełna Jego łaski.

 

Przez słowo Pana powstały niebiosa,
wszystkie gwiazdy przez tchnienie ust Jego.
Bo przemówił i wszystko się stało,
sam rozkazał i zaczęło istnieć.

 

Oczy Pana zwrócone na bogobojnych,
na tych, którzy czekają na Jego łaskę,
aby ocalił ich życie od śmierci
i żywił ich w czasie głodu.

 

Dusza nasza oczekuje Pana,
On jest naszą pomocą i tarczą.
Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska,
według nadziei, którą pokładamy w Tobie.

']
[/margincarouselwidget]

PSALM

Pieśń Chwały Ps 33,1-2.4-5.18-19

PSALM 33 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po wygnaniu w Babilonii, czyli po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm 33 to jeden z trzydziestu psalmów wyrażających cześć i podziw dla Boga, to hymn, pieśń chwały, hebr. tehilla. To typowy rodzaj modlitwy zanoszony w świątyni przed niewolą. W swej strukturze zawiera wezwanie do wielbienia Boga, po czym następuje wyliczenie przyczyn modlitwy uwielbienia. Są nimi: chwała, dobroć Boga, jego działanie w stworzonym świecie i w historii. Teologia Słowa, przez które Bóg stwarza świat, oraz obrazy związane ze stworzeniem sugerują późne, raczej powygnaniowe pochodzenie psalmu. W niepewnym czasie po powrocie z wygnania wspólnota Izraela odśpiewuje go jako pieśń ufności i dziękczynienia za nieustanną opiekę Jahwe.

Psalm ma charakter radosny i wzywa do radości (wołajcie radośnie na cześć Pana ­– wzywa pierwszy werset), pokazuje też źródło radości człowieka: W Nim przeto raduje się nasze serce.

ZANIM USŁYSZYSZ • W pierwszej strofie psalmista sławi Słowo Pana i jego dzieła, które są sprawiedliwe i wypełniają ziemię łaską. W strofie drugiej, cofając się do początków wszechświata, autor psalmu opisuje Boga, który przez swoje Słowo i tchnienie powołał wszystko do istnienia. Strofa trzecia to obraz Boga, którego oczy nieustannie zwracają się ku wiernym, których ocala od śmierci i żywi. W ostatniej strofie psalmista prosi, aby ufających Panu ogarnęła Jego łaska.

Psalm to hymn na cześć Boga Ojca, który nie tylko stworzył ludzki świat, ale nie przestaje troszczyć się o swoje dzieci, patrzy na nie z czułością i odpowiada na ich potrzeby.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’20140′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’20141′ title=” content='

Czytanie Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian

 

(Rz 8, 14-17)

 

Bracia: Wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!» Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Dzieje życia nowego Rz 8,18-23

KSIĘGA: List do Rzymian · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Korynt · DATA: 57-58 r. · ADRESACI: mieszkańcy Rzymu


O KSIĘDZE • List do Rzymian bardzo często powraca w niedzielnej Liturgii Słowa. Nic dziwnego: to jedno z najdojrzalszych pism Pawła. Pierwszym, pragmatycznym celem listu było zapewnienie sobie wsparcia ze strony wspólnoty w planowanej przez Pawła podróży misyjnej do Hiszpanii (zobacz tu: Rz 15,23-24). Jednak zakres treści poruszonych w liście jest szerszy: Paweł głosi Rzymianom ewangelię. Pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w sercu antycznego świata. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła ewangelii o usprawiedliwieniu z wiary w Chrystusa i o tym, że Chrystus jest drogą zbawienia i dla Żydów, i dla pogan.

KONTEKST • Paweł krok po kroku pokazuje logikę działania Boga, a dokładnie to, jak Jego przyjęcie daje nowe życie. Wcześniej pisał, że • przyjęcie Jezusa jako Pana i Zbawiciela to pierwszy konieczny krok ku temu, aby stać się wolnym (patrz: Rz 7,25) • Nowe życie jest jednak na początku podobne do małego ziarna, które musi rosnąć i się rozwijać. Tym, który daje wzrost, jest właśnie Duch. Jeśli otwieramy się na jego obecność, On czyni nas własnością Boga (Rz 8,9-11).

ZANIM PRZECZYTASZ • Usłyszymy kolejny etap wyjaśnienia Pawła, jaka jest rola Ducha Świętego:  prowadzi nassprawia, że jesteśmy synami Bożymii możemy do Boga wołać: Abba.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Drugie czytanie opisuje wkraczającą na scenę historii zbawienia trzecią osobę Trójcy, Ducha:

 • Już nie Mojżesz ani żaden ludzki przewodnik, ale sam Bóg, Duch Święty, prowadzi tych, których nazywa swoimi dziećmi. Nie otrzymaliśmy ducha niewoli, mówi Paweł, czyniąc aluzję do historii Wyjścia Izraela z Egiptu. Daleko za nami pozostawiliśmy nasz Egipt, ziemię strachu i samotności grzechu, aby oddychać wolnością dzieci Boga.

 • Paweł, zapożyczając helleńskie pojęcia prawnicze, mówi o Duchu „przybrania za synów”, dosłownie o Duchu „adopcji” (pneuma hyiothesias), dzięki któremu wszyscy staliśmy się synami Boga. Ten Duch nie tylko łączy nas z Bogiem, ale przemawia niezmordowanie w naszym sercu, przekonując nas, że od tej chwili nie jesteśmy skazani tylko na siebie, istnieje Kochająca Obecność, Ojciec, dla którego nasze życie jest najdroższe na świecie. Adopcja pociąga także za sobą prawo do udziału we wszystkich dobrach Boga. Stajemy się dziedzicami Jego Królestwa, wejdziemy do Jego radości i chwały, razem z Jezusem.

 

CYTATY


Św. Paweł o naszym pochodzeniu: Jeżeli (…) jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’20142′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’20143′ title=” content='

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

 

(Mt 28, 16-20)

 

Jedenastu uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.

 

Oto Słowo Pańskie

']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Historia Jezusa. Historia Chrystusa Mt 28,16-20

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Galilea, góra • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, apostołowie • Wersje: brak


O KSIĘDZE • Dzisiejszy fragment symbolicznie ukazuje teologię św. Mateusza. Popatrzmy: Syn Człowieczy tak u Mateusza określa siebie Jezus to człowiek z krwi i kości. Mateusz wiele uwagi poświęcił, aby podkreślić właśnie człowieczeństwo Jezusa. Swoją ewangelię rozpoczyna przecież od rodowodu. Tymczasem w samej konstrukcji ukryta jest druga prawda: historia Jezusa z Nazaretu sięga do samych początków: Abrahama. Jest o wiele wcześniejsza niż wskazywałaby data urodzenia… Jakoś gubi się czas. Czy to tylko ludzka, acz głęboka wymowa, że nasze pochodzenie sięga dalekiej przeszłości? Klamra kończąca ewangelię nie pozostawia złudzeń: Ja jestem z wami aż do skończenia świata oświadcza Jezus. W ten sposób Mateusz pokazuje nie tylko historię ludzką Jezusa, ale też Jego boskość, istnienie w wieczności.

ZANIM USŁYSZYSZ • Wbrew pozorom dzisiejsze czytanie nie opisuje Wniebowstąpienia. Wniebowstąpienie miało miejsce przecież na Górze Oliwnej, tymczasem wydarzenia tu opisywane dzieją się w Galilei. Ewangelia Mateusza w ogóle nie opisuje, w jaki sposób Jezus odchodzi. Zakończenie Ewangelii to ostatnie spotkanie Jezusa z apostołami i ostatnie skierowane do nich słowa.

JESZCZE O EWANGELII


Dzisiejsza Ewangelia to jedno z niewielu miejsc w Nowym Testamencie, gdzie wprost pojawia się formuła mówiąca o Trójcy Świętej (por. także 2 Kor 13,13).

Na górze w Galilei Mistrz przestawia swoim uczniom Trójcę. To prawdziwa eksplozja Boga, który objawia się przed nami jako wspólnota, kochająca się rodzina. Bóg to nie zamknięta monada, beznamiętnie obserwująca ze swego wnętrza stworzony świat. Bóg wszedł w nasz świat z całym bogactwem swej Osoby, a właściwie swych Osób. Życie Boga to wielkie obdarowywanie się, to miłość między Osobami, to inspiracja dla naszych życiowych miłości, to siła utrzymująca w jedności nasze rodziny.

Dlatego także trudno wyobrazić sobie wiarę w takiego Boga bez wspólnoty, w której się ją dzieli, bez Kościoła. Nakaz chrztu, jaki Pan pozostawia swoim uczniom, i obietnica swej obecności aż do skończenia świata (Mt 28, 20), to nic innego jak zaproszenie do wspólnoty Kościoła. Przez Kościół i sakramenty wchodzimy w życie Trójcy.

TRANSLATOR


A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili (Mt 28,17) • To w rzeczywistości jedno zdanie, pokazujące różne reakcje uczniów na widok Jezusa: I zobaczywszy go, pokłonili się, jacyś zaś zwątpili

Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody (Mt 28,19) • Dosłownie: czyńcie uczniami wszystkie narody

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


Duch dany jest pod określonymi warunkami. Uczniowie mają • nauczać wszystkie narody oraz • pomagać im zachowywać wszystko, co powiedział Jezus. Innymi słowy, Duch wypełnia uczniów, którzy trwają przy Słowie Jezusa, przepowiadają je i uczą nim żyć.

Ja jestem z wami także odnosi się do uczniów głoszących Słowo. Jezus jest z tymi, którzy niosą dalej Jego Słowo i żyją Nim. Będąc blisko Słowa Jezusa, doświadczamy Jego bliskości, czyli nieba.

[gallerywidget type=’BOTTOM']
[gallerywidget_item id=’20144′ title=” content=’Sen Św. Augustyna, Gustaw Gwozdecki, 1930 r., fot. Bolando']
[gallerywidget_item id=’20145′ title=” content=’Trójca Święta, Sandro Botticelli ok. 1491-1493 r., Instytut Sztuki Courtauld, Londyn']
[gallerywidget_item id=’20146′ title=” content=’Trójca Święta, Andriej Rublow ok. 1410-1427 r., Galeria Trietiakowska']
[gallerywidget_item id=’20147′ title=” content=’Święta Trójca, Franz Anton Maulbertsch, 1785-86 r., Budapeszt, Muzeum Sztuk Pięknych']
[gallerywidget_item id=’20148′ title=” content=’Adoracja Trójcy Świętej , Vicente López Y Portaña, 1791 – 1792 r.']
[gallerywidget_item id=’20149′ title=” content=’Adoracja Przenajświętrzej Trójcy, Tiziano Vecellio, ok. 1552-1554 r., Muzeum Prado, Madryt']
[/gallerywidget]

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite