Jutro Niedziela – IV zwykła B

Pierwsze słowo Dekalogu? “Słuchaj”. Dlaczego więc nie słuchamy słów od Boga?

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


IV Niedziela Zwykła • Rok B • KOLEKTA: Będziemy prosić Boga, abyśmy chwalili Pana z całej duszy i szczerze kochali innych  CZYTANIA: Księga Powtórzonego Prawa 18,15-20; Psalm 95,1-2.6-9; 1 List do Koryntian 7,32-35; Ewangelia wg św. Marka 1, 21-28

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - IV zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

(Pwt 18,15-20)

Pan, Bóg twój, wzbudzi ci proroka spośród braci twoich, podobnego do mnie. Jego będziesz słuchał. Właśnie o to prosiłeś Pana, Boga swego, na Horebie, w dniu zgromadzenia: Niech więcej nie słucham głosu Pana, Boga mojego, i niech już nie widzę tego wielkiego ognia, abym nie umarł. I odrzekł mi Pan: Dobrze powiedzieli. Wzbudzę im proroka spośród ich braci, takiego jak ty, i włożę w jego usta moje słowa, będzie im mówił wszystko, co rozkażę. Jeśli ktoś nie będzie słuchać moich słów, które on wypowie w moim imieniu, Ja od niego zażądam zdania sprawy. Lecz jeśli który prorok odważy się mówić w moim imieniu to, czego mu nie rozkazałem, albo wystąpi w imieniu bogów obcych - taki prorok musi ponieść śmierć.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Prorok po Mojżeszu • Pwt 18,15-20

KSIĘGA POWTÓRZONEGO PRAWA • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA: VII-VI w. przed Chr.

KATEGORIA: mowa • KTO MÓWI: Mojżesz • ADRESACI: Lud Izraela • MIEJSCE: Stepy Moabu • CZAS AKCJI: XII w. przed Chr.


O KSIĘDZE • W naszym cyklu po raz pierwszy napotykamy Księgę Powtórzonego Prawa.To jedna z najbardziej charakterystycznych ksiąg ST, w Pięcioksięgu podobna jest do Ewangelii Jana pomiędzy innymi Ewangeliami. W przeciwieństwie do Księgi Rodzaju, Wyjścia i Liczb, nie dominuje tu narracja. Na fakt, że mamy do czynienia wyłącznie z mowami Mojżesza, wskazuje hebrajska nazwa księgi: Debarim, czyli Słowa. Narrację spotykamy właściwie tylko w ostatnich fragmentach księgi, od rozdziału 31: Mojżesz przekazuje przywództwo Jozuemu i umiera. Księga Powtórzonego Prawa sytuuje się na granicy Pięcioksięgu i Historii Deuteronomistycznej (Sdz – 2 Krl). Dzieli się na cztery mowy Mojżesza: I (1,1 – 4,43), II (4,44 – 28,68), III (28,69 – 32,52), IV (33,1-29) oraz epilog opisujący jego śmierć (34). Księga Powtórzonego Prawa to w istocie mowa pożegnalna i testament Mojzesza pozostawiony Izraelowi w przeddzień wejścia do Ziemi Obiecanej. Od zachowywania zawartych w księdze Praw zależy ich szczęśliwe życie w otwierającej się przed nimi ziemi.

KONTEKST • Usłyszymy fragment Drugiej Mowy Mojżesza oraz tzw. Kodeksu Deuteronomistycznego (12 – 26). Według niektórych to właśnię tę część mógł znaleźć w świątyni jerozolmskiej król Jozjasz, opierając na niej w 622 r. przed Chr. swoją reformę religijną (2 Krl 22-23). Część Pwt 17 – 18 komentatorzy czasem nazywają Konstytucją Izraela, gdyż przedstawia ona podział władz i uporządkowanie urzędów. W Pwt 17 mowa jest o kulcie, sądach i obowiązkach króla. Rozdział 18, który czytamy w liturgii, to słowo o kapłanach i prorokach. Mojżesz ostrzega lud przed grzechami nardów pogańskich, zapowiada posłanie proroka na swój wzór, i podaje kryterium prawdziwości jego przepowiadania: Słowo musi się wypełnić w rzeczywistości.  

ZANIM USŁYSZYSZ • Mojżesz zapowiada powołanie swego następcy, proroka. Odnosi się przy tym do prośby Izraelitów spod Horebu, którzy przerażeni objawieniem się Boga, prosili wówczas o pośrednika, który przekaże im Jego słowa. Bóg ma włożyć swoje słowa w jego usta, Izrael zaś ma mu być posłuszny. Karą dla proroka, który nie przekazuje Bożego Słowa albo przemawia w imieniu obcych bogów, ma być śmierć.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W Biblii hebrajskiej istnieje tradycja mówiąca o tym, że kto zobaczy albo usłyszy głos Boga, nie może pozostać przy życiu. «Niech więcej nie słucham głosu Pana, Boga mojego, i niech już nie widzę tego wielkiego ognia, abym nie umarł», prosił lud pod górą Przymierza (Pwt 18, 16; por. Wj 19, 20-25). Starsi, odnosząc się do doświadczenia pod Synajem, pytali ze strachem: Czy jacyś ludzie słyszeli kiedyś, tak jak my, głos żywego Boga przemawiającego z ognia, i żyją nadal? (Pwt 5,26). Tym, który miał słuchać Boga i przekazywać jego słowa ludowi, został zatem ustanowiony Mojżesz: to prorok, pośrednik słowa.

Każdy prorok w Izraelu bedzie odtąd mierzony postacią Mojżesza. Nic dziwnego, że Jezus kiedy przyjdzie, będzie przez faryzeuszy poczytywnay za fałszywego proroka – nie respektuje Prawa Mojżesza. Ewangeliści z kolei, będą go przedstawiać jako Nowego Mojżesz, kogoś kto nieskończenie przewyższa swojego wielkiego poprzednika (cf. Ewangelia Mateusza). To prawdziwy i jedyny Pośrednik miedzy Bogiem i ludźmi (Hebr 8,6), ten który oglądał Ojca twarzą w twarz (J ,18).

CZY WIESZ, ŻE…


 • Księga Powtórzonego Prawa (gr. deuteronomion) – znaczy dosłownie druga księga Prawa, kopia księgi Prawa którą król ma sobie sporządzić i którą ma się kierować: Gdy zasiądzie na królewskim swym tronie, sporządzi sobie na zwoju odpis tego Prawa u kapłanów-lewitów (Pwt 17,18). Odpis Prawa odnosi się bezpośrednio do wskazań Mojżesza w Pwt ale także do Prawa otrzymanego na Synaju Wj 21 – 23.

Przesłanie na trudne czasy. Teksty zapowiadające powołanie proroka jak Mojżesz są redagowane w Izraelu w czasie dwóch wielkich reform religijnych Ezechiasza (726-697 przed Chr.) i Jozjasza (640-609 przed Chr.). To wówczas działa tzw. szkoła deuteronomistyczna, szkoła historyczna, której celem jest odnowa religijna życia narodu. Pracują w niej wybitni ludzie skupieni przy dworze królewskim i świątyni, pozostający pod wyraźnym wpływem proroków z Północy (Amos i Ozeasz). Ich celem jest odnowa Przymierza Mojżeszowego, oraz oczyszczenie kraju z plagi fałszywych proroków i kultu obcych bóstw, które spychają go ku przepaści. Wierność wskazaniom Mojżesza ma okazać się zbawienna dla losu narodu i odwrócić nadciągajacą tragedię upadku. W czasie, kiedy mnożą się fałszywi prorocy, naród otrzymuje także wskazówkę, jak icg zdemaskować: należy porównać ich z Mojżeszem.  

LINKI


Pan Bóg twój wzbudzi ci proroka spośród braci twoich, podobnego do mnie. Jego będziesz słuchał (Pwt 18,15)

Dz 3,22: Powiedział przecież Mojżesz: “Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, Bóg nasz, spośród braci waszych. Słuchajcie Go we wszystkim, co wam powie. A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu

CYTATY


Mojżesz o następcy: Pan Bóg twój wzbudzi ci proroka spośród braci twoich, podobnego do mnie

Ostrzeżenie dla fałszywych proroków: Lecz jeśli który prorok odważy się mówić w moim imieniu to, czego mu nie rozkazałem…

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 95,1-2.6-9)

REFREN: Słysząc głos Pana serc nie zatwardzajcie.

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia. Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, radośnie śpiewajmy Mu pieśni.

Przyjdźcie, uwielbiajmy Go padając na twarze, zegnijmy kolana przed Panem, który nas stworzył. Albowiem On jest naszym Bogiem, a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: „Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, jak na pustyni w dniu Massa, gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła”

[01][02]

PSALM 

Usłyszeć głos Jego 95,1-2.6-7ab.7c-9

PSALM 95 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: V w. przed Chr..


O PSALMIE • To jeden z częściej odmawianych psalmów, jest głównym psalmem wezwania. Osoby odmawiające Liturgię Godzin właśnie nim przeważnie rozpoczynają każdy dzień. To psalm radosny, wychwalający Boga za Jego wielkość i moc. Psalmista nazywa Boga “wielkim Królem” ze względu na dzieło stworzenia, lecz bardziej jeszcze ze względu na Prawa, które ustanowił dla swego ludu. W przeszłości naród wybrany po wielekroć lekceważył Słowo Boże i jego postanowienia, o czym przypominają przywoływane przez psalmistę sceny z wędrówki przez pustynię – Massa i Meriba. Psalm należy do gatunku hymnu (tehilla), modlitwy uwielbienia, a równocześnie nosi cechy homilii ostrzegającej Izraela przed niesłuchaniem Słowa “dziś”. Prawdopodobne środowisko powstania to liturgia synagogalna sprawowana poza Jerozolimą.

Według innych badaczy psalm mógł pełnić funkcję hymnu procesjonalnego na radosny czas Święta Namiotów. W trakcie tego święta Izrael wspominał wędrówkę przez pustynię i nadanie Prawa na Synaju. Aż do dziś Żydzi w czasie tego święta mają nakaz spożywania posiłków w namiotach, przez które widać niebo. To samo niebo, z którego Pan im błogosławił, zsyłał pokarm i patrzył z cierpliwością na ich bunty.

ZANIM USŁYSZYSZ • Nie usłyszymy jednak całego psalmu, ale początkowe strofy oraz końcówkę. Ostatnia zwrotka przypomina o buncie w Massa i Meriba. Cały psalm cześć oddawaną Bogu wiąże z koniecznością słuchania Jego słów. To z tego powodu psalm wpisuje się w tematykę Liturgii Słowa. Bóg apeluje, by serca ludzi nie były twarde, głuche na słowo.

CYTATY


Psalmista o konieczności słuchania Słowa: Niech nie twardnieją wasze serca

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 7,29-31)

Chciałbym, żebyście byli wolni od utrapień. Człowiek bezżenny troszczy się o sprawy Pana, o to, jak by się przypodobać Panu. Ten zaś, kto wstąpił w związek małżeński, zabiega o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać żonie. I doznaje rozterki. Podobnie i kobieta: niezamężna i dziewica troszczy się o sprawy Pana, o to, by była święta i ciałem i duchem. Ta zaś, która wyszła za mąż, zabiega o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać mężowi. Mówię to dla waszego pożytku, nie zaś, by zastawiać na was pułapkę; po to, byście godnie i z upodobaniem trwali przy Panu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE 

Wolni dla Pana 1 Kor 7, 32-35

1 List do Koryntian • AUTOR: św. Paweł •  CZAS POWSTANIA:   ok. 54 r. • SKĄD: Efez •   DO KOGO: chrześcijanie w Koryncie


O KSIĘDZE • Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? • zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych • rozwiązłość seksualna • liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość • odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.

KONTEKST • Siódmy rozdział 1 Listu do Koryntian to odpowiedź na pytania wspólnoty dotyczące małżeństwa i celibatu dla Królestwa. Paweł wskazuje na wyższość celibatu, który pozwala w pełni oddać się Panu i pracować dla jego Ewangelii (7,1.26.32-35). Równocześnie nie deprecjonuje małżeństwa, które nazywa charyzmatem, drogą, którą każdy musi osobiście rozeznać (7,7) i lekarstwem na zepsutą miłość w Koryncie (7,2). Prócz tego, w siódmym rozdziale Paweł, powołując się na naukę Pana, podkreśla nierozerwalność małżeństwa, ale w przypadku problemów między małżonkami – dopuszcza separację (7,8-11). Tutaj także znajdujemy tzw. “przywilej Pawłowy”: kazus, w którym Paweł pozwala odejść pogańskiej stronie, jeśli ta nie chce żyć z nawróconym małżonkiem (7,12-16).

ZANIM USŁYSZYSZ • W czytanym dziś fragmencie apostoł zachęca, tłumaczy wciąż jedną z kluczowych kwestii rozdziału 7 – dlaczego postrzega celibat jako lepszą i korzystniejszą drogę. To droga która pozwala skupić cały swój wysiłek na Panu, na jego sprawach i na uświęceniu własnego życia. Wstepujący w związki małżeńskie muszą sporą część swojego życia poświęcają trosce o ludzkie względy i o sprawy tego świata. To może rodzić napięcia, których Paweł chce wierzącym oszczędzić. Nakaz ten należy jednak spokojnie rozważyć według własnego powołania: najważniejsze jest pełne pokoju i radości trwanie przy Panu.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Pawłowe nauczanie na temat małżeństwa i celibatu i wydaje się być mało praktyczne i, jak twierdzą niektórzy, nacechowane niechęcią do tego pierwszego. Nic podobnego, spróbujmy zrozumieć je w kontekście czasów, w których zyje Paweł, i wyciągnąć z niego właściwe przesłanie:

 • Wolni od utrapień • Paweł polecając celibat, chcialby widzieć wierzących wolnymi od utrapień. Według niektórych Pawłowi chodziłoby tu o głód i problemy ekonomiczne, które trapiły świat grecko-rzymski około roku 50. To tłumaczyłoby podkreślenie „obecnego” charakteru trudności. Należy to także powiązać z ogólnie pojętymi ciężarami i obowiązkami życia małżeńskiego. W starożytności małżeństwo pojmowane było raczej jako instytucja społeczna i zobowiązanie niż jako związek dwojga ludzi, którzy okazują sobie nawzajem miłość i wsparcie. Nakładało ono na małżonków ciężary finansowe związane z potomstwem, zapewnieniem dziedzictwa, zabezpieczeniem domu i środków materialnych. Tego typu troski wymienia Paweł w 1 Kor 7,28b , kiedy pisze: „Tacy jednak cierpieć będą udręki w ciele, a ja chciałbym ich wam oszczędzić”.

Skupieni na Panu • Polecając wierzącym życie w celibacie, Paweł czyni to, aby skierować całą ich uwagę na Pana. Życie małżeńskie to troska przede wszystkim o względy ludzkie, zabieganie o sprawy świata i o względy męża czy żony. Absorbuje ono siły i uwagę człowieka do tego stopnia, że niewiele już pozostaje jej dla Pana. Tymczasem ten, kto rezygnuje z rodziny całą swą energię może ukierunkować na to, aby ciałem i duszą być świętym, czyli należeć do Boga. Nie znaczy to, że w życiu małżeńskim jest to niemożliwe. Paweł z całym realizmem stwierdza jednak, że jest to trudne i naturalnie może rodzić w człowieku rozterki i rozdarcia.

• Update • Dziś także potrzeba głoszących i celibat w uzaniu Pawła pozostaje najlepszą drogą dla Królestwa. Kryzys przezywają jednak także małżeństwa, których liczba spada. Warto więc podkreslić, że Paweł w żadnym razie nie przekreśla małżeństwa. Nazywa je charyzmatem i osobistą drogą trwania przy Panu, którą każdy musi dobrze rozeznać (1 Kor 7,7). Dziś bardziej niż w starożytności małżeństwo to relacja i droga wzajemnego uświęcenia. To najpiękniejsza więź, która obrazuje Przymierze Boga z człowiekiem i miłośc Chrystusa do Kościoła (Ef 5,23-32).

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Marka

(Mk 1,21-28)

W mieście Kafarnaum Jezus w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie. Był właśnie w synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął on wołać: Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boży. Lecz Jezus rozkazał mu surowo: Milcz i wyjdź z niego. Wtedy duch nieczysty zaczął go targać i z głośnym krzykiem wyszedł z niego. A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne. I wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainie galilejskiej.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Nowa nauka z władzą Mk 1,21-28

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: opowiadanie • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: Kafarnaum • BOHATEROWIE: Jezus, mieszkańcy Kafarnaum, opętany • WERSJE: Mt 7,28n, Łk 4,31-37


KSIĘGA • Przypomnijmy, że w roku B czytamy najkrótszą z wszystkich ewangelii. Większość egzegetów widzi w Ewangelii Markowej źródło dla pozostałych ewangelii synoptycznych (Mateusza i Łukasza). Według większości badaczy Ewangelia powstała po śmierci św. Piotra (ok. 64 r.), a przed zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej (70 r.).

KONTEKST • Trwa lektura fragmentów pierwszej części, tej, w której przez wydarzenia objawia się tajemnica Jezusa: że jest Synem Boga. W pierwszych rozdziałach (aż do Mt 3,6) Jezus objawia się całemu narodowi izraelskiemuPamiętajmy, Marek pisze do pogan. Dla pogan wyjątkowy był ten, kto był zdolny wypędzić ducha: to ktoś posłany przez bóstwo. Stąd Marek uwydatnia takie wydarzenia.

ZANIM USŁYSZYSZ • Przenosimy się do Kafarnaum, do synagogi. To tu Jezus rozpoczyna działalność nauczycielską oraz cudotwórczą. Zwróćmy jednak uwagę, w jaki sposób to robi. Poznamy manifestację Jego wyjątkowości: kim jest Jezus i jaka jest jego władza. Zobaczymy to dwukrotnie: przez słowo i czyn. Najpierw Jezus: • naucza – ale nie tylko zapowiada słowem swą moc. Naucza tak, że wywołuje zdumienie: jego nauka jest z mocą, z władzą. A po chwili: • uzdrawia. To zły duch nazywa go Świętym Bożym i ustępuje przed Tym, który ma większą władzę.

JESZCZE O EWANGELII


Jezus to prorok obiecany przez Mojżesza. Jego wielkość polega na najbliższej z możliwych relacji z Ojcem. To bliskośc Boga w Nim sprawia, że z wściekłym impetem rozpętuje się wokół Niego burza złych duchów. Nie mogą one dłużej pozostawać w ukryciu, ciesząc się swym stanem posiadania – człowiekiem, którym zawładnęły. Duchy nieczyste wyczuwają pojawienie się kogoś absolutnie różnego od nich, kogoś, kto rozsadza ich świat. Ich wiedza służy tylko do tego, aby niszczyć, dlatego też w rzucają w twarz Jezusa wyznanie: „Wiem kto jesteś: Święty Boży!” (Mk 1, 24). Wyznanie przedwczesne, obliczone na zdemaskowanie Go, zniweczenie misji, przestraszenie tych, którzy za Nim idą, a równocześnie niekompletne. Jezus to nie tylko, jak Go pogardliwie nazywają, Nazarejczyk, i ktoś większy niż Swięty Boga. To prawdziwy Bóg, do Niego należy władza (gr. exousia).

WERSJE


Tylko Marek i Łukasz wspominają o nauczaniu w synagodze w Kafarnaum w szabat i uzdrowieniu tam opętanego.

• O samym pobycie w Kafarnaum wspomina Mateusz. Jezus przebywa tam zaraz po kuszeniu, przed Kazaniem na Górze, lecz ani słowa o wizycie w synagodze Wspomina również Jan, w jednym zdaniu na zakończenie opowieści o znaku w Kanie Galilejskiej. Ciekawy szczegół: Jezus był tam ze swoją Matką.

U Marka brak tego, o czym przeczytamy u Łukasza: o dramatycznych powodach przybycia do Kafarnaum. Jezus wcześniej nauczał bowiem w swoim rodzinnym Nazarecie. Jego nauczanie z mocą nie zostało jednak przyjęte. Porwali Go z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili na stok góry… On jednak przeszedłszy pośród nich oddalił się.

• Zdumienie tłumów nauką Jezusa opisane jest w kontekście nauczania w Kafarnaum tylko u Marka i Łukasza. U Mateusza zdanie to kończy Kazanie na Górze.

TRANSLATOR 


Czego chcesz od nas? Dosłownie w tekście greckim: „Cóż jest między nami a tobą, co mamy ze sobą wspólnego” (ti hemin kai soi; Mk 1, 24)? Rzeczywiście nie istnieje nic, co zbliżałoby do siebie duchy nieczyste, te nieosobowe, głuche, zamknięte, pełne bełkotliwych sprzeczności istoty i Tego, który jest czystą, jasną i otwartą Miłością.

Lecz Jezus rozkazał mu surowo: Milcz i wyjdź z niego (Mt 1,25) • Dosłownie: skarcił go Jezus, mówiąc: włóż sobie kaganiec i wyjdź z niego

A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą (Mt 1,27) • Oryginał reakcję ludzi opisuje słowami: Wszyscy zaczęli się dziwić, tak że dociekali razem między sobą. Zamiast słowa “z mocą” jest dokładniejsze: Nauka nowa z władzę

LINKI


Zaczął on wołać: “Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boży” (Mk 1,24)

Mk 1,34: wiele złych duchów wyrzucił, lecz nie pozwalał złym duchom mówić, ponieważ wiedziały, kim On jest

Mt 2,23: Przybył do miasta, zwanego Nazaret, i tam osiadł. Tak miało się spełnić słowo Proroków: Nazwany będzie Nazarejczykiem.

1/6
Jezus uzdrawia opętanego, James Tissot, przed 1894 r.
2/6
zdj. pt. Zło kontra Bóg, Damien Boilley, kapitel kolumny z kościoła Saint-Andoche we Francji
3/6
Jezus uzdrawia opętanego, Gustave Doré, 1891 r.
4/6
grafika przedstawiająca Jezusa wypędzającego demony
5/6
przedstawienie Jezusa wypędzającego legion
6/6
Przedstawienie egzorcyzmów Jezusa, Julius Schnorr, 1860 r.
poprzednie
następne

TWEETY


href=”https://twitter.com/hashtag/jutroniedziela” data-widget-id=”505499076377333762″>tweety o #jutroniedziela

STO SŁÓW


Człowiek na dwa sposoby chce poznawać Boga. Pierwszy, to praktyki magiczne, strach przed Niepoznawalnym, składanie ofiar dla “udobruchania” sobie Tego (tych), od którego wszystko zależy. Drugi sposób zaproponował Izraelowi sam Bóg. Była to rewolucja: Bóg zaczął mówić. Pierwsze słowo dekalogu? “Słuchaj…”.

Dzisiejsza Liturgia Słowa przypomina nam o tej niedostrzeganej w rutynie naszej wiary rewolucji. Służyło jej powołanie proroków (PIERWSZE CZYTANIE). A miejsc w Biblii, w których Bóg wzywa do słuchania, jak w PSALMIE, jest niezliczona ilość.

Kiedy Jezus przemówił w synagodze w Kafarnaum, pokazał nie tylko pełnię proroctwa. Przede wszystkim udowodnił skuteczność słowa Boga. Nie pozostawia ono wątpliwości, Kim jest ten, od kogo pochodzi, a co więcej – ma moc, władzę, skuteczność.

Nie wracajmy do sposobu wierzeń pogan. Odnajdujmy proroków, szukajmy słów od Boga. I słuchajmy.

TRENDY


#UczyłJakMającyWładzę

Raz żeśmy się odważni zrobili jak Jan Paweł II umarł. Nagle nam Karol Wojtyła z nieba załatwił tydzień mocy. A  przepraszam mieliśmy w nosie, co o nas będą mówić. Chodziliśmy, paliliśmy świeczki, płakaliśmy. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

Można recytować z pamięci czy z kartki przepisane od kogoś kazanie, ale można też kazanie tworzyć samemu, czerpiąc z treści uprzednio przyswojonej, przemyślanej i przetłumaczonej na swój własny, żywy język. A Jezus nie musiał nawet tego: On sam tworzył te treści, On sam stanowił prawdę, prawa, fakty.  (ks. Mariusz Pohl)

Ten, kto umie się modlić, jest podobny do człowieka, który ma mądrego przyjaciela i zawsze może wejść w progi jego domu, by podzielić się swoim życiem. Spotkanie z Bogiem jest jeszcze bliższe. Rzadko kiedy przyjaciel daje przyjacielowi klucze do swego mieszkania.

„Ojcze nasz” to taki klucz.

(ks. Edward Staniek)

#NiechNieTwardniejąSerca

A załóżmy, że jutro, idąc na zajęcia, zobaczysz pieska. (…) Coś ci przyszło do głowy, żeby go potraktować z kapcia. (…) nie tylko piesek ma połamane żeberka, ale z Tobą coś się stało, musisz się stać bardziej hardy, bardziej twardy. (…) nie tylko my tworzymy czyny, ale i czyny tworzą nas. (ks. Mirosław Maliński)

(…) mury, które co prawda wydają się chronić, ale też zamykają, izulują i tworzą wielką smutną samotność. W dzieciństwie budowaliśmy te mury (…) i (…) są, narosły, ale teraz one nas nie bronią, ale zamykają. (Augustyn Pelanowski)

Co nas wychowało w domu sprawiedliwość? Zasada: oko za oko, ząb za ząb? (…) Nie wychowała nas taka matematyczna sprawiedliwość. Wychowało nas przede wszystkim miłosierdzie. (…) że ciągle w nas inwestowano miłość, miłość, czas, poświęcenie. (ks. Wojciech Węgrzyniak)



Cykl powstaje dzięki współpracy z Archidiecezją Warszawską.

Polecamy również serwis specjalny:


MOJA NIEDZIELA


W serwisie m. in. wyszukiwarka Mszy Świętych, Liturgia Słowa w wersji audio i specjalny komentarz do Ewangelii dla dzieci.

Zapraszamy!




Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – III zwykła B

Wszystko przemija. Pozostaje tylko ubogie słowo, które skuteczniejsze jest niż wszystko to, o co niepotrzebnie zabiegamy

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


III Niedziela Zwykła • Rok B • KOLEKTA: Będziemy prosić Boga, by tak kierował naszym życiem, byśmy mogli przynosić jak najlepsze owoce dobrych uczynków CZYTANIA: Księga Jonasza 3,1-5.10; Psalm 25,4-9; 1 List do Koryntian  7,29-31; Ewangelia wg św. Marka 1,14-20

 

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - III zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jonasza

(Jon 3,1-5.10)

Pan przemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci zlecam. Jonasz wstał i poszedł do Niniwy, jak powiedział Pan. Niniwa była miastem bardzo rozległym - na trzy dni drogi. Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona. I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory od największego do najmniejszego. Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Idź i głoś • Jon 3,1-5.10

KSIĘGA JONASZA • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: ok. VI-IV w. przed Chr.

KATEGORIA: opowiadanie • MIEJSCE AKCJI: Niniwa • CZAS AKCJI: VIII w. przed Chr. • BOHATEROWIE: Jonasz, Bóg, mieszkańcy Niniwy


O KSIĘDZE • Księga Jonasza należy do korpusu ksiąg prorockich Starego Testamentu. Na próżno jednak szukać w niej prorockich wizji i wyroczni. Księga jest raczej opowiadaniem o proroku, który ucieka przed misją głoszenia Słowa Bożego mieszkańcom Niniwy. W 2 Krl 14,25 jest mowa o tym, że za panowania Jeroboama II (783-743) w Królestwie Izraela działał Jonasz, syn Amittaja z Gat ha-Chefer, zapowiadający lepszą przyszłość dla Izraela. Za taką identyfikacją głównego bohatera księgi opo­wiada się tradycja żydowska i chrześcijańska. Sam autor księgi to Żyd, który prawdopodobnie w czasie po wygnaniu (VI w. przed Chr.)  spisuje historię Jonasza. Jonasz, prorok pochodzący z północy, został posłany, aby wzywać do nawrócenia Asyryjczyków, tych samych, którzy najechali i ostatecznie zniszczyli Samarię. Opiera się misji, która ma na celu ocalenie oprawców jego narodu. Ce­lem księgi jest pouczenie o miłosierdziu Boga, które wykracza poza granice Izraela i włącza pogan w plan zbawienia.

 

KONTEKST • W rozdziale 3 Księgi Jonasza historia proroka zmierza wreszcie do zamierzonego przez Boga finału. Po ucieczce Jonasza przed Panem (Jon 1), połknięciu przez wielką rybę i modlitwie w jej wnętrzu, Pan nakazuje stworzeniu, aby wypluło proroka na ląd (Jon 2). W rozdziale 3 Jonasz głosi Słowo Boże Niniwitom, które, jak się przekonamy, przyniesie niespodziewanie pozytywny efekt. Sam Jonasz jednak nie ucieszy się z Bożego miłosierdzia okazanego Niniwie (Jon 4).

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszym pierwszym czytaniu Jonasz po raz kolejny słyszy wezwanie, by głosić Niniwitom słowo nawrócenia. Tym razem podejmuje swoją misję i przemierzając ulice miasta, ostrzega przed nadchodzącą na Niniwę karą. Mieszkańcy Niniwy okazują się bardziej skorzy do słuchania Słowa Bożego niż sam prorok. Od razu ogłaszają w całym mieście post i wyrażają chęć zmiany dotychczasowego postępowania.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Jeśli wydaje nam się, że w rozdziale 3 prorok Jonasz ugiął się wreszcie przed Panem, to jesteśmy w wielkim błędzie. Jonasz rzeczywiście udaje się do Niniwy, lecz nie głosi Słowa, które polecił mu Pan. W Jon 1,2 Bóg kazał mu ostrzec Niniwitów, że miara ich występków przed Jego obliczem już się przebrała. Bóg wyraźnie chciał ocalić to wielkie miasto, co można wywnioskować z pełnych wyrzutów słów Jonasza w Jon 4,2 i słów samego Pana w Jon 4,10-11. Jonasz tymczasem głosi zagładę, nie dając nawet alternatywy nawrócenia: Jeszcze czterdzieści dni i Niniwa zostanie zburzona (Jon 3,4). Prorok wykrzywia Słowo Pana i interpretuje je na swój ludzki sposób. Nie chce miłosierdzia dla stolicy potężnego imperium, odpowiadającego za rzezie i deportacje jego rodaków. Słowo Pana jest jednak skuteczniejsze niż zabiegi proroka próbującego je stłumić. Niniwa się nawraca. Jonasz, buntujący się prorok, wypełnił swoją misję. Bożego miłosierdzia nie da się powstrzymać w granicach Izraela.

 

TRANSLATOR


™Jonasz (hebr. Jónah) znaczy „gołąb/gołębica”.  W Rdz 8,8 wypuszczona z arki zwiastuje Noemu koniec potopu. W Pnp 2,14 porównuje się do niej piękną i czystą oblubienicę. W Oz 7,11 Efraim przypomina głupią gołębicę, dającą się złowić w sidła Egiptu. W tym ostatnim obrazie mógłby odnaleźć się biblijny Jonasz. Jest jak “głupi gołąb” – nie wie, dokąd zmierza, uciekając przed Słowem Pana.

 

 

CYTATY


Zalecenie Pana: Wstań, idź do Niniwy!

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 25,4-9)

REFREN: Naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami. Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń, Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.

Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, na swoją miłość, która trwa od wieków. Pamiętaj o mnie w swoim miłosierdziu ze względu na dobroć Twą, Panie.

Dobry jest Pan i prawy, dlatego wskazuje drogę grzesznikom. Pomaga pokornym czynić dobrze, uczy pokornych dróg swoich.

[01][02]

 

PSALM

Ty mnie poprowadź • Ps 25,4-9

PSALM 25 • AUTOR: król Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: pierwotna forma ok. X w. przed Chr.; obecna forma po wygnaniu (po 538 r. przed Chr.)


O PSALMIE • Psalm 25 jest formą lamentacji, o czym świadczą pierwsze i ostatnie wersety utworu (ww. 1-3.19-22). Jest jednak zarazem wyrazem zaufania psalmisty do Boga, na co wskazują pozostałe wersety. Psalm ma strukturę alfabetyczną (akrostych), tzn. następujące po sobie wersety zaczynają się od kolejnych liter alfabetu hebrajskiego. Jego autorstwo przypisuje się Dawidowi, królowi Izraela. W formie obecnej pochodzi jednak od autora, żyjącego w czasach powygnaniowych. Dostosowuje on starą formę lamentacji indywidualnej do liturgii świątynnej, zamyka w niej tęsknoty i obawy powygnaniowego Izraela.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Fragment Psalmu 25, który usłyszymy, to rodzaj modlitwy błagalnej, w której autor prosi o Boże prowadzenie w życiu. Boża opieka pozwala człowiekowi nawet największemu grzesznikowi przejść przez życie tak, by spotkać się z Nim po śmierci. Poddanie się Bożej woli daje nadzieję, że obierane życiowe drogi będą prowadzić do coraz większego dobra.

 

 

 

CYTATY


Pan, najlepszy przewodnik: Daj mi poznać Twoje drogi, Panie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 7,29-31)

Mówię, bracia, czas jest krótki. Trzeba więc, aby ci, którzy mają żony, tak żyli, jakby byli nieżonaci, a ci, którzy płaczą, tak jakby nie płakali, ci zaś, co się radują, tak jakby się nie radowali; ci, którzy nabywają, jak gdyby nie posiadali; ci, którzy używają tego świata, tak jakby z niego nie korzystali. Przemija bowiem postać tego świata.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Przemija postać świata • 1  Kor 7,29-31

1 List do Koryntian • AUTOR: św. Paweł •  CZAS POWSTANIA:   ok. 54 r. • SKĄD: Efez •   DO KOGO: chrześcijanie w Koryncie


O KSIĘDZE • Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? • zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych • rozwiązłość seksualna • liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość • odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.

 

KONTEKST • Siódmy rozdział 1 Listu do Koryntian to odpowiedź na pytania wspólnoty dotyczące małżeństwa i celibatu dla Królestwa. Paweł wskazuje na wyższość celibatu, który pozwala w pełni oddać się Panu i pracować dla jego Ewangelii (7,1.26.32-35). Równocześnie nie deprecjonuje małżeństwa, które nazywa charyzmatem, drogą, którą każdy musi osobiście rozeznać (7,7) i lekarstwem na zepsutą miłość w Koryncie (7,2). Prócz tego, w siódmym rozdziale Paweł, powołując się na naukę Pana, podkreśla nierozerwalność małżeństwa, ale w przypadku problemów między małżonkami – dopuszcza separację (7,8-11). Tutaj także znajdujemy tzw. “przywilej Pawłowy”: kazus, w którym Paweł pozwala odejść pogańskiej stronie, jeśli ta nie chce żyć z nawróconym małżonkiem (7,12-16).

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W czytanym dziś fragmencie apostoł zachęca, by oderwać się od tego, co proponuje świat i spojrzeć na swoje życie w zupełnie innej perspektywie. Decydując o drodze swego życia, należy patrzeć na swe powołanie przez pryzmat przeznaczenia do wiecznego życia w Królestwie Niebieskim.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


• Paradoksy Pawła. Paweł poleca, aby ci, którzy są żonaci, żyli tak, jakby żon nie mieli; ci, którzy się cieszą jakby się nie cieszyli, a ci, którzy się smucą, jakby się nie smucili. Co oznaczają te paradoksalne wskazówki? Więcej światła na słowa apostoła rzucają ww. 30b-31. Ci, którzy nabywają, nie powinni się przywiązywać do swych dóbr, a ci, którzy używają tego świata, nie powinni go nadużywać, czy też używać, zapominając o wszystkim poza nim, jakby był on ich jedynym dobrem.

 

• Przewrót wartości. Innymi słowy, Paweł nie wzywa do absolutnej rezygnacji z małżeństwa i wszystkiego, co należy do tego świata, ale do przewartościowania ich w kluczu przewrotu wartości, jaki dokonał się w krzyżu i zmartwychwstaniu Chrystusa. Ukochani małżonkowie, radości i troski, a tym bardziej rzeczy materialne nie mogą być głównym punktem odniesienia dla wierzącego.

 

• Nowy Świat. Postać tego świata (schema) a więc wszystko to, co znamy jako jego instytucje społeczne i ekonomiczne, włącznie z małżeństwem przemija. Oczom wierzących ukazuje się już nowa rzeczywistość Królestwa Bożego, w którym nie ma wolnego rynku, pieniądza, trosk doczesnych, a ludzie nie żenią się ani nie wychodzą za mąż. Całe życie doczesne wierzących ma być ukierunkowane na Królestwo, ma przygotować do wejścia do niego już dziś przez codzienność.

 

TRANSLATOR


Czas stał się krótki, dosłownie: Czas łaski (gr. kairos) został zwinięty jak zwój (synestalmenos). Paweł nie jest apokaliptykiem wieszczącym rychły koniec świata. Stwierdza, że kairos, czyli czas łaski, czas, w którym można żyć i pracować dla Królestwa, jest ograniczony. Dla starożytnych, którzy żyli przeciętnie około 25-30 lat, te słowa mają swoją wagę. Także dla nas są przypomnieniem ograniczonego i wciąż skracającego się czasu, który otrzymaliśmy, aby żyć dla Pana.

 

Ci, co nabywają (agoradzontes), jak gdyby nie posiadali (me katechontes); ci, co używają tego świata (chromenoi), tak jakby z niego nie korzystali (me katachromenoi). Tym, którzy kupują, Paweł radzi, aby nie trzymali się kurczowo swoich dóbr (katecho). Z kolei ci, którzy korzystają z tego świata, mają go nie nadużywać (katachraomai).

 

Przemija bowiem postać (schema) tego świata. Dosłownie: postać, styl życia, schemat funkcjonowania tego świata przemija, czy też schodzi ze sceny (parago) jak aktor po odegraniu swojej roli.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

‘]

[01][02]

EWANGELIA

Nie ma na co czekać • Mk 1,14-20

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: opowiadanie • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: brzegi Jeziora Galilejskiego • BOHATEROWIE: Jezus, pierwsi uczniowie


KSIĘGA • Na temat autora drugiej Ewangelii wiemy stosunkowo dużo. Marek był Żydem wychowanym w Jerozolimie. Dzieje Apostolskie przypisują mu drugie imię – Jan. Uczestniczył w pierwszej wyprawie misyjnej św. Pawła, z której się jednak wycofał. W czasie pobytu w Rzymie poznał św. Piotra; Ewangelia Markowa wydaje się być w dużym stopniu zapisem nauczania apostoła. Tekst jest skierowany do ludności nieżydowskiego pochodzenia (według tradycji do chrześcijan w Rzymie), na co wskazuje chociażby tłumaczenie logiów Jezusa z języka aramejskiego na grecki oraz wyjaśnianie obyczajów żydowskich. Według większości badaczy Ewangelia powstała po śmierci św. Piotra (ok. 64 r.), a przed zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej (70 r.). Większość egzegetów widzi w Ewangelii Markowej źródło dla pozostałych ewangelii synoptycznych (Mateusza i Łukasza). Jest to też najkrótsza ze wszystkich ewangelii. W tekście księgi można wyróżnić dwie zasadnicze części: nauczanie Jezusa o Królestwie Bożym, w którym posługuje się przypowieściami i cudami (1,14-8,30) oraz ukazanie Jezusa jako Syna Bożego, który podejmuje mękę, aby wyzwolić człowieka z grzechu i śmierci (8,31-16,8).

 

KONTEKST • Po fragmencie związanym z życiem i przepowiadaniem Jana Chrzciciela (1, 1-8), perykopie opisującej chrzest Jezusa w Jordanie (1, 9-11) i kuszenie Go na pustyni (1, 12-13), rozpoczyna się większa jednostka – związana z działalnością Jezusa Chrystusa w Galilei. Zanim Jezus rozpocznie działalność nauczycielską i cudotwórczą, powołuje pierwszych uczniów.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszej Ewangelii Jezus proponuje czterem rybakom znad Jeziora Galilejskiego zmianę pracy. Szymon, Andrzej, Jakub i Jan mają porzucić sieci i pójść za Jezusem. On nauczy ich, jak być rybakami ludzi. Mężczyźni długo się nie zastanawiają i natychmiast ruszają za nowym Mistrzem. Propozycja musiała być naprawdę dobra, skoro zostawili cały swój dobytek.

 

 

WERSJE


Powołanie Szymona Piotra i jego brata Andrzeja to tzw. pierwsze powołanie w Ewangelii Marka (1,16-20). Marek  będzie jeszcze opisywał powołanie Dwunastu (3,13-19). Podobne do Markowych opisy powołania pierwszych uczniów można znaleźć u Mt 4,18-22 i Łk 5,1-11. Łukasz rozwinie epizod nad Jeziorem Galilejskim, opisując Jezusa, który wsiada do łodzi Piotra naucza stamtąd po czym nakazuje Piotrowi odbić na głębię, gdzie dokonują cudownego połowu przerażony Piotr prosi, aby Jezus od niego odszedł.

Powołanie uczniów znajdujemy także u Jana, choć różni się ono od wersji opisanej przez Mateusza, Marka i Łukasza.

Jan nie wspomina – jak synoptycy – że powołanie miało miejsce nad Morzem Galilejskim. Nie ma żadnej wzmianki o tym, że Jezus powołał braci, gdy rzucali sieć w morze.

Jan pisze, że Andrzej był wcześniej uczniem Jana Chrzciciela i to on przyprowadził Piotra do Jezusa. 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Królestwo Boże to ulubiony temat przepowiadania ziemskiego Jezusa. Termin ten pojawia się w Ewangeliach ok. 60 razy. U Mateusza funkcjonuje ono jako “Królestwo Niebieskie”.  Oznacza ono panowanie Boga, które może przyjąć różne formy: panowanie Boga w historii (Łk 1-2), panowanie na końcu czasów i ostateczne zwycięstwo Pana nad grzechem i śmiercią (Łk 21; 1 Kor 15,24-26) panowanie Boga w ludzkim sercu, stąd wezwanie do nawrócenia (Mk 1,15) obecność i bliskość Boga przychodzącego w Jezusie (Mk 1,15; Łk 11,20; 17,20-21).

 

Być rybakami ludzi. Jezus powołuje swoich pierwszych uczniów, używając dość tajemniczego języka. Mają być rybakami ludzi. Co to znaczy? Powołuje rybaków, więc wydaje się, że przemawia do nich ich językiem, jednak kryje się w tym znacznie głębsza prawda. Połów ryb to obraz apokaliptyczny, którym opisuje się koniec świata. Według Jezusa aniołowie Boży na końcu wyciągną na brzeg Bożą sieć i oddzielą ludzi jak ryby: dobre od złych (Mt 13,47-50). Misja uczniów ma związek z końcem świata. Mają ratować ludzi w czas sądu, ocalić ich przed śmiercią i potępieniem, które w Biblii często symbolizowane są przez groźne, niosące chaos i zniszczenie wody.

 

TWEETY




 


STO SŁÓW


Czasem wydaje się, że trzeba wielu słów, skoordynowanych działań, zmyślnych pomysłów, kościelnego PR-u, ustalonej strategii i geniuszu komunikacyjnego, żeby… zdobyć ludzi dla Boga.

 

W pierwszym czytaniu Jonasz robił po prostu to, co Pan mu nakazał: szedł, wołał i głosił upomnienie. Wystarczyło bardziej uwierzyć Bogu zlecającemu takie właśnie zadanie niż własnym obawom.

 

Historia ubogiego słowa, które wystarcza, powraca w samym Jezusie. Głosił nawrócenie i wiarę w Ewangelię. Niczym innym nie zdobył serc apostołów.

Czasem wydaje się, że trzeba prawdziwego sprzysiężenia złego losu, żeby zrozumieć, że wszystko inne przemija, pozostaje tylko ubogie słowo, które skuteczniejsze jest niż wszystko to, o co niepotrzebnie zabiegamy.

 

TRENDY


#WskazujeDrogęGrzesznikom

Bo konfesjonał jest po to, abyś wrócił do Chrystusa (…), a nie po to, żebyś poszedł do konfesjonału jak do anestezjologa. “Ksiądz jest anestezjologiem, ksiądz znieczula, tak? To proszę mnie znieczulić”. (ks. Piotr Pawlukiewicz)
 

Dziś nie mówi się o sądzie i karze, bo to niemodne, tylko o Bozi, która jest miłosierna. (…) [wg Biblii kara] musi zostać wymierzona. Nie może być tak, że jeden drugiemu przebaczy i wszystko jest OK. Papież przebaczył Ali Agcy, ale absolutnie palcem nie kiwnął, żeby go wyciągnąć z więzienia. (o. Leon Knabit)
 

Kupił dziadek ciągnik i rdzewieje za stodołą. (…) kupiła pani młynek do kawy i stoi na półce. Jeśli go nie uruchomisz, żadnego pożytku z tego nie będzie! Będzie to zawdzać. Nie ma czegoś takiego jak wiara bez praktyki. (Stanisław Jarosz OSPPE)
 

Pewien lekarz opowiadał, że większość pacjentów odwiedza go nie z powodu chorób, ale z powodu zatroskania, jakiego oczekują od niego. (…) Czy istnieje ktoś, kto potrafi nas wyzwolić od zaplątania się we własne sieci smutku, beznadziei, bezsensu (…)? Jest tylko jedna osoba, której obietnica na pewno jest wiarygodna. Jezus. (o. Augustyn Pelanowski)
 

#BliskieJestKrólestwo

Etymologia ludowa tłumaczy, że ubogi to ten, który ma wszystko u Boga, całe królestwo Boże, choćby od ludzi niczego nie otrzymywał.

Oby Bogu tylko zaufać. (ks. Jan Twardowski)
 

Zło bardzo lubi, jak ludzie robią dobre postanowienia. Nie lubi natomiast, gdy je wypełniają. Stąd metoda jego polega na odkładaniu realizacji postanowienia do jutra. (…) Ileż to razy pijak, świadom swego uzależnienia od alkoholu, podejmuje postanowienie, że od jutra przestanie pić. Bywają tacy, którzy przez lata całe żegnają się z butelką, a śmierć zaskakuje ich z kieliszkiem w ręku… (ks. Edward Staniek)
 

(…) Królestwo Boże nie jest czymś górnolotnym, Królestwo Boże nie jest obszarem, który się rozrasta, używając siły militarnej w ludzkim rozumieniu. (…) może być odnalezione w najmniejszych wydarzeniach dnia codziennego, każdego dnia naszego życia, które zawsze ma swoje wzloty i upadki. (o. Sławomir Romanowski CSsR)

1/5
Historia Jonasza przedstawiona na ikonie prawosławnej, przełom X-XI w, Biblioteka Watykańska, Rzym
2/5
Przedstawienie proroka Jonasza wyrzucanego do morza do morza, Katakumby św Piotra i Marcelina, Rzym, ok IV w
3/5
Przedstawianie proroka Jonasza, Michał Anioł, 1511 r., fresk z Kaplicy Sykstyńskiej, Rzym
4/5
Jonasz wyrzucony przez wieloryba, Gustave Dore, XIX w.
5/5
Jonasz głosi w Niniwie, Gustaw Doré, XIX w.
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >