Jutro niedziela – III Wielkiego Postu C

Bóg cierpliwie czeka na owoce. Nie oglądaj się na innych, wykorzystaj swoją szansę na nawrócenie

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


III NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Pan przyjął nasze pokorne przyznanie się do przewinień, które obciążają nasze sumienia, * i podźwignął nas w swoim miłosierdziu • CZYTANIA: Księga Wyjścia 3, 1-8a. 13-15; Psalm 103 (102), 1b-2. 3-4. 6-7. 8 i 11; 1 List do Koryntian 10, 1-6. 10-12; Ewangelia wg św. Łukasza 13, 1-9.

 

 • CHMURA SŁOWA •

wordle 2

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

(Wj 3, 1-8a. 13-15)

Gdy Mojżesz pasł owce swego teścia imieniem Jetro, kapłana Madianitów, zaprowadził owce w głąb pustyni i doszedł do Góry Bożej Horeb. Wtedy ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognia, ze środka krzewu. Mojżesz widział, jak krzew płonął ogniem, a nie spłonął od niego. Wtedy Mojżesz powiedział do siebie: «Podejdę, żeby się przyjrzeć temu niezwykłemu zjawisku. Dlaczego krzew się nie spala?» Gdy zaś Pan ujrzał, że podchodzi, by się przyjrzeć, zawołał Bóg do niego ze środka krzewu: «Mojżeszu, Mojżeszu!» On zaś odpowiedział: «Oto jestem». Rzekł mu Bóg: «Nie zbliżaj się tu! Zdejmij sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą». Powiedział jeszcze Pan: «Jestem Bogiem ojca twego, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba». Mojżesz zasłonił twarz, bał się bowiem zwrócić oczy na Boga. Pan mówił: «Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie i nasłuchałem się narzekań jego na ciemięzców, znam więc jego uciemiężenie. Zstąpiłem, aby go wyrwać z rąk Egiptu i wyprowadzić z tej ziemi do ziemi żyznej i przestronnej, do ziemi, która opływa w mleko i miód». Mojżesz zaś rzekł Bogu: «Oto pójdę do Izraelitów i powiem im: Bóg ojców naszych posłał mnie do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię, cóż im mam powiedzieć?» Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «Jestem, który jestem». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: Jestem posłał mnie do was». Mówił dalej Bóg do Mojżesza: «Tak powiesz Izraelitom: Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia».

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Powołanie MojżeszaWj 3, 1-8a. 13-15
KSIĘGA: Wyjścia • AUTOR: kapłan (ostateczny redaktor) • CZAS POWSTANIA: VI w. przed Chr. Gdzie: Babilon/Izrael
KATEGORIA: opis teofanii (objawienia Boga) • BOHATEROWIE: Bóg, Mojżesz


NARODZINY IZRAELA • Księga Wyjścia, Exodus, druga z ksiąg Pięcioskięgu, opisuje to, na co wskazuje jej nazwa – wyjście Izraelitów z ziemi egipskiej. Drugim opisanym w niej ważnym wydarzeniem jest przymierze zawarte na Synaju i Dekalog • Głównym tematem księgi są narodziny Izraela jako narodu i Boże panowanie nad nim. W pierwszej części (rozdziały 1-15) rozstrzyga się, kto jest Panem Izraela: faraon i bogowie Egiptu czy Jahwe. Dalej, już po wyjściu z Egiptu, Pan rozwiązuje problemy swego ludu i karmi go na pustyni (15-18), wreszcie nadaje prawa (19-24) i rozbija swój namiot (24-40), potwierdzając w ten sposób swoje królowanie w Izraelu. Do ludu wybranego należy ten, kto doświadczył cudu Wyjścia i kto chodzi drogami Bożego Prawa, przyjmując panowanie Jahwe.

 

POWOŁANIE MOJŻESZA • Trzeci rozdział Księgi Wyjścia to kontynuacja historii Izraela w Egipcie ze szczególną uwagą zwróconą na Mojżesza. Po ucieczce z dworu faraona, zatrzymuje się u Madianitów i zakłada tam rodzinę (Wj 2). Bóg jednak ma wobec niego inne plany. W rozdziale trzecim objawia się Mojżeszowi i powołuje go do wyprowadzenia Izraela z niewoli. Panu zajmie sporo czasu przekonanie przewodnika do podjęcia się tej misji (Wj 3-5).

 

IMIĘ • Mojżesz pasący swoje owce w pobliżu Horebu widzi krzew, który płonie, a nie spala się. Zbliżając się słyszy ze środka krzewu głos nakazujący mu zdjęcie sandałów. Przemawia do niego Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, który zstąpił, aby wybawić swój lud i posyła Mojżesza do faraona. Na pytanie jakie jest Jego imię, Bóg przedstawia się: Jestem, który jestem.

 

JESZCZE O PIERWSZY CZYTANIU


Czytając Księgę Wyjścia, jesteśmy dziś świadkami powołania Mojżesza:

Na obcej ziemi. W chwili, kiedy Pan staje przed przyszłym bohaterem historii Wyjścia, ten ma już około sześćdziesięciu lat. Cóż za kontrast w stosunku do wielkiej przeszłości. Cudowne dziecko i książę Egiptu wypasa owce. Czy Mojżesz myśli o tym, co stracił? Czy zastanawia się, gdzie w tej chwili podziewa się jego Bóg? Czy nie stanowi dla niego problemu fakt, że stał się częścią rodziny Jetry, kapłana obcego boga? Ziemia, w której znajduje się Mojżesz, na pewno jest dla niego ziemią wygnania, obcą ziemią (Wj 2,22).

 

Przegrane życie. Mojżesz mógł nosić w sercu głęboką świadomość życia przegranego, życia, w którym uciekł przed niebezpieczeństwem ale i przed swoją misją wybawiciela Izraela. Bóg na to pozwolił. Może rozmyślając o tym, prowadzi swoje owce w głąb pustyni, daleko poza miejsca wypasu, do góry Horeb (Wj 3,2). Horeb znaczy susza, spustoszenie – to obraz życia Mojżesza.

 

• Pan przychodzi w ogniu. Tam, na obcej ziemi, odnajduje go Pan. Kiedy Mojżesz staje przed Nim, słyszy: Zdejmij sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą (Wj 3,5). To gest uznania się sługą – niewolnicy chodzili boso. Bóg ukazuje mu się w gorejącym krzewie, w krzewie, który płonie, a jednak nie spala się (Wj 3,2). Ogień to obraz natury Boga, różnego od człowieka (>> Iz 33,14); to znak jego sądu (Iz ); to symbol miłości i pasji (>> Pnp 8,6).

 

Imię. Pan objawia Mojżeszowi swoje imię: Jestem, który jestem (Wj 3,14). To nie filozoficzna definicja Boga wiecznego, niezmiennego, do którego istoty należy istnienie. Napatrzyłem się na udrękę mojego ludu, mówi Pan. Zstąpiłem, aby go wybawić (Wj 3,7-8). Imię objawione Mojżeszowi znaczy: jestem blisko was; jestem z wami w waszym doświadczeniu; jestem, aby wam pomóc.

 

CYTATY


Anioł nie musi mieć skrzydeł: Wtedy ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognia, ze środka krzewu.
Bóg widzi twoje cierpienie: Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie
Jakby ktoś miał wątpliwości, czy Bóg jest: «Tak powiesz synom Izraela: Jestem posłał mnie do was».

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 103, 1b-2. 3-4. 6-7. 8 i 11)

Refren: Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia.

Błogosław, duszo moja, Pana, i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego. Błogosław, duszo moja, Pana i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

On odpuszcza wszystkie twoje winy i leczy wszystkie choroby. On twoje życie ratuje od zguby, obdarza cię łaską i zmiłowaniem.

Dzieła Pana są sprawiedliwe, wszystkich uciśnionych ma w swojej opiece. Drogi swoje objawił Mojżeszowi, swoje dzieła synom Izraela.

Miłosierny jest Pan i łaskawy, nieskory do gniewu i bardzo cierpliwy. Bo jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, tak wielka jest łaska Pana dla Jego czcicieli.

[01][02]

PSALM

Jego święte ImięPs 103 (102), 1b-2. 3-4. 6-7. 8 i 11
PSALM 103 • AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, po 538 r.


Hymn na cześć Miłosiernego • Psalm 103 należy do zbioru psalmów Dawidowych. To także klasyczny przykład gatunku pieśni uwielbienia, hymnu (hebr. tehillah). Tego typu utwory recytowane były w liturgii świątynnej, często podczas wielkich świąt. Modlitwa związana z odpuszczeniem grzechów i Bożym zmiłowaniem pozwala ulokować go bliżej czasów Ezdrasza i Nehemiasza. Wspólnota uwielbiała w psalmie Boga, którego miłosierdzie ocala od śmierci i zapewnia nieustanne błogosławieństwo w niepewnych naznaczonych wojnami i wrogością sąsiadów czasach.

 

Uwielbione Imię • W pierwszej strofie psalmista uwielbia Boże Imię, to samo które Bóg objawił Mojżeszowi, i które oznacza Bożą bliskość oraz troskę o lud. Jahwe okazuje ją odpuszczając grzechy ludu, darząc go łaską i zmiłowaniem. Pan objawił swoje drogi Mojżeszowi, cały naród oglądał jego dzieła. Psalm recytowany w liturgii kończy obraz łaski Bożej, która unosi się nad wierzącymi niczym niebo nad ziemią. Imię Boże oraz postać Mojżesza łączą psalm z dzisiejszym pierwszym czytaniem

 

 

CYTATY


Bóg jest nadzieją w trudnych czasach: On twoje życie ratuje od zguby
Balsamem w poranieniach: leczy wszystkie choroby
Hojnym Dawcą: obdarza cię łaską i zmiłowaniem

 


Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 10, 1-6. 10-12)

Nie chciałbym, bracia, byście nie wiedzieli, że nasi ojcowie wszyscy co prawda zostawali pod obłokiem, wszyscy przeszli przez morze i wszyscy byli ochrzczeni w imię Mojżesza, w obłoku i w morzu; wszyscy też spożywali ten sam pokarm duchowy i pili ten sam duchowy napój. Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a skałą był Chrystus. Lecz w większości z nich nie upodobał sobie Bóg; polegli bowiem na pustyni. Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie byli skłonni do złego, tak jak oni zła pragnęli. Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali – i zostali wytraceni przez dokonującego zagłady. A wszystko to przydarzało się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów. Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Izrael na pustyni1 Kor 10, 1-6. 10-12
LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

 

Problemy we wspólnocie • Rozdział 10 Pierwszego Listu do Koryntian to część większego fragmentu, w którym Paweł rozważa kwestie ofiar składanych pogańskim bożkom (1 Kor 8,1 – 11,1). Zachęca przy tym mocnych, aby zrezygnowali z uczestniczenia w pogańskich ucztach świątynnych ze względu na sumienia słabych, nieutwierdzonych braci. W rozdziale 10, kończąc swą argumentację, apostoł podaje dwa mocne argumenty: historio-zbawczy oraz sakramentologiczny. Ten kto jest pewnym własnego zbawienia i nie dba o dobro braci, może zginąć jak Izrael na pustyni; podobne niebezpieczeństwo czeka tego, kto bezrefleksyjnie zbliża się ołtarzy pogańskich, za którymi stoją demony.

 

Izrael na pustyni • Paweł przypomina wędrówkę Izraela przez pustynię, podczas której okrywał ich obłok, przeszli przez morze, jedli duchowy pokarm i pili wodę ze skały, a jednak polegli na pustkowiu. Ich historia ma być przykładem dla Koryntian, których także dosięga kres czasów i sąd Boży. Każdy komu wydaje się, że jest mocny i utwierdzony, powinien uważać na to, aby nie upaść.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł przestrzega tych, którzy uważają się za mocnych w wierze, aby nie kierowali się wyłącznie swoją wiedzą i nie ubóstwiali swojej wolności, bo może się ona stać przyczyną ich zguby. Także w ich przypadku może powtórzyć się historia Izraela wędrującego przez pustynię (1 Kor 10,1-13). Wszyscy oni myśleli, że są bezpieczni pod skrzydłami Przymierza. A jednak większość z nich zginęła na pustyni (1 Kor 10,5).

 

Paweł celowo opisuje ich doświadczenie językiem sakramentalnym, używa obrazu chrztu i Eucharystii, przywołuje rabinacką historię o skale i źródle wody towarzyszącym Izraelowi na pustyni. Wszystko to, aby przestrzec tych, którzy chronią się w Kościele, pod płaszczem sakramentów, a nie mają miłości bliźniego. Paweł wzywa swoją wspólnotę do nawrócenia, które polega na oderwaniu się od myślenia wyłącznie o sobie i o swojej wolności. Nawrócenie to pokorne wędrowanie za Panem. To wędrowanie, w którym jesteśmy oparciem dla innych.

 

CYTATY


Paweł ostrzega wskazując na los niedowiarków: abyśmy nie byli skłonni do złego, tak jak oni zła pragnęli
…marny los: Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali – i zostali wytraceni
Więc bądźmy pokorni: Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

(Łk 13, 1-9)

W tym czasie przyszli jacyś ludzie i donieśli Jezusowi o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Jezus im odpowiedział: «Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, iż to ucierpieli? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jeruzalem? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie». I opowiedział im następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał zasadzony w swojej winnicy figowiec; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł. Rzekł więc do ogrodnika: „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu, a nie znajduję. Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?” Lecz on mu odpowiedział: „Panie, jeszcze na ten rok go pozostaw, aż okopię go i obłożę nawozem; i może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz go wyciąć”».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Nawróćcie się!Łk 13,1-9
EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: dialog • MIEJSCE: Góra Tabor • CZAS:  ok. 30 r. • KTO MÓWI: Jezus ADRESACI:  uczniowie i inni słuchacze


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

 

W drodze do Jerozolimy • W trzynastym rozdziale Ewangelii Łukasza zbliżamy się do końca pierwszego etapu drogi Jezusa do Jerozolimy. Mistrz, zdając sobie sprawę, że jego czas się zbliża, kieruje do swoich uczniów tym intensywniejsze wezwanie do nawrócenia. Nie ma czasu do stracenia, o czym świadczą dramatyczne wypadki w Galilei i Jerozolimie oraz przypowieść o drzewie figowym. Dalej Jezus uzdrawia kobietę pochyloną przez chorobę i opowiada przypowieść o ziarnku gorczycy i zaczynie. Królestwo Boże powoli rośnie na oczach słuchających go tłumów.

 

Nawrócenie • Jezus na wieść o ofiarach Piłata w Galilei oraz tych, którzy zginęli pod wieżą Siloam w Jerozolimie kieruje do swych słuchaczy wezwanie do nawrócenia. Następnie ilustruje swoje wezwanie przypowieścią o drzewie figowym, na którym właściciel przez trzy lata bezskutecznie szukał owoców. Kazał je wyciąć, uległ jednak prośbie ogrodnika, który chciał zostawić je jeszcze na jeden rok poddając szczególnie troskliwej opiece. Po tym czasie pan będzie mógł zrobić z drzewem, co zechce.

 

JESZCZE O EWANGELII


Cierpliwy Bóg. Ludzkie grzechy otrzymają swoją zapłatę, lecz póki trwa nasze ziemskie życie, mamy szansę uniknąć nadchodzącego sądu. Czas naszego ziemskiego życia to czas cierpliwego oczekiwania Boga i naszego nawrócenia. To sens przypowieści o drzewie figowym (Łk 13,6-9). Bóg Ojciec, który zasadził nas jako drzewo figowe, jest bardzo cierpliwy. W przypowieści przychodzi przez trzy lata, aby sprawdzić, czy jego drzewo wydaje owoc. Daje nam czas.

 

Ogrodnik. Kiedy Bóg nie znajduje na drzewie owoców poleca ogrodnikowi – wytnij je, po co jeszcze ziemię wyjaławia? (Łk 13,7) Ogrodnik wykazuje się sercem, które wykracza daleko poza jego obowiązki. Błaga, aby pan wstrzymał się jeszcze do następnego roku: Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw; ja okopię je i obłożę nawozem (Łk 13,8). W przypowieści w rolę ogrodnika wciela się sam Jezus. To On wstawia się za nami przed Ojcem. To On troszczy się o nas, posyła swoje Słowo, abyśmy tylko zaczęli wydawać w życiu dobre owoce.

 

Jeszcze (ten) rok (miłosierdzia). Czas jest jednak ograniczony. Póki trwa to, co nazywamy naszym ziemskim życiem, Bóg cierpliwie czeka na dobre owoce. To czas jego miłosierdzia, który jednak skończy się szybciej niż myślimy. Potem nadejdzie czas Bożego sądu i sprawiedliwości. Nawrócenie to wezwanie do tego, aby dobrze wykorzystać krótki czas, który został nam dany.

 

CYTATY


Ile można czekać: Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu
Ogrodnik widzi szansę: okopię go i obłożę nawozem; i może wyda owoc
Ale kiedyś szanse się skończą: A jeśli nie, w przyszłości możesz go wyciąć

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Nawracać się to codziennie, małymi krokami iść za Bogiem. Każdego dnia pojawia się nowa szansa i należy być bardzo uważnym, by jej nie przegapić. Mojżesz zobaczył swoją i wykorzystał: Podejdę, żeby się przyjrzeć temu niezwykłemu zjawisku. Dzięki temu poznał Pana. Sam Bóg przedstawił mu się po Imieniu (PIERWSZE CZYTANIE).

Św. Paweł mówi, że nawet jeśli nam się wydaje, że jesteśmy mocni, powinniśmy baczyć, byśmy nie upadli. Przecież nawet ci, którzy spożywali duchowy pokarm, pili z duchowej skały, polegli na pustyni. Słowa Pawła to “kubeł zimnej wody”, dla wszystkich, którzy biorą Boże wezwanie do nawrócenia z dystansem. Niech nas nie zwiedzie dobre samopoczucie na swój temat (DRUGIE CZYTANIE).

Wielki Post jest jeszcze jedną szansą, by się nawrócić. Może warto się rozejrzeć, poszukać płonącego krzewu. Pan jest cierpliwy (PSALM), daje kolejną szansę, pozostawi na rok, okopie, obłoży nawozem, ale w końcu przyjdzie czas, że będzie chciał zebrać owoce (EWANGELIA). Obyśmy zdążyli zanim powie: Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?

 


1/5
XIX-wieczna ikona z Muzeum Ukraińskich Ikon Domowych, Zamek w Radomyślu
2/5
Mojżesz zdejmujący sandały w publikacji Figures de la Bible ilustrowanej przez Gerarda Hoet i innych, wydanej przez P. de Hondt w Hadze, 1728 r.
3/5
Mojżesz i płonący krzew, Charles Foster, 1897 r.
4/5
Litografia przedstawiająca powołanie Mojżesza pochodząca z ilustrowanej Biblii wydanej przez Providence Lithograph Company, 1900 r.
5/5
Gorejący krzak na suficie kościoła w Skepplanda, Szwecja, 1770 r.
poprzednie
następne

 



Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – II Wielkiego Postu C

Przedmiotem umowy jest Ojczyzna w Niebie. Warunkiem spełnienia Chrystusowy Krzyż

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


• II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Pan ożywiał naszą wiarę swoim słowem, abyśmy odzyskawszy czystość duszy, mogli się cieszyć oglądaniem Twojej chwały • CZYTANIA: Księga Rodzaju 15, 5-12. 17-18; Psalm 27 (26), 1bcde. 7-8. 9abc. 13-14 (R.: 1b); 1 List do Filipian 3, 17 – 4, 1; Ewangelia wg św. Łukasza Łk 9, 28b-36.

 


 • CHMURA SŁOWA •

Untitled-1

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 15, 5-12. 17-18)

Bóg, poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł: «Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić»; potem dodał: «Tak liczne będzie twoje potomstwo». Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę. Potem rzekł do niego: «Ja jestem Pan, który ciebie wywiodłem z Ur chaldejskiego, aby ci dać ten oto kraj na własność». A na to Abram: «O Panie, mój Boże, jak będę mógł się upewnić, że otrzymam go na własność?» Wtedy Pan rzekł: «Wybierz dla Mnie trzyletnią jałowicę, trzyletnią kozę i trzyletniego barana, a nadto synogarlicę i gołębicę». Wybrawszy to wszystko, Abram poprzerąbywał je wzdłuż na połowy i przerąbane części ułożył jedną naprzeciw drugiej; ptaków nie porozcinał. Kiedy zaś do tego mięsa zaczęło zlatywać się ptactwo drapieżne, Abram je odpędził. A gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Abram zapadł w głęboki sen i opanowało go uczucie lęku, jak gdyby ogarnęła go wielka ciemność. A kiedy słońce zaszło i nastał mrok nieprzenikniony, ukazał się dym jakby wydobywający się z pieca i ogień niby gorejąca pochodnia i przesunęły się między tymi połowami zwierząt. Wtedy to właśnie Pan zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: «Potomstwu twemu daję ten kraj, od Rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat».

Oto słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

PrzymierzeRdz 15, 5-12. 17-18

KSIĘGA RODZAJU AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587-538 r. przed Chr.) i czas po powrocie
KATEGORIA: wydarzenie • BOHATEROWIE: Bóg, Abraham MIEJSCE: Kanaan


HISTORIA OJCÓW • Księga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Zredagowała ją szkoła kapłańska tworząca podczas wygnania w Babilonii, łącząc w całość przeróżne księgi i starożytne tradycje. Dzieło odpowiada na pytanie o tożsamość Izraela wywodzącego swoje korzenie z historii patriarchów i chroni ich przed rozpłynięciem się w morzu zwycięskiej, obcej kultury Dzieli się na dwie części • Pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (Rdz 1-11) • W drugiej części (Rdz 12-50) zapisano koleje losów Abrahama, Izaaka i Jakuba (historia “Bożej rodziny”). Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie.

OBIETNICE • W rozdziale 14 Księgi Rodzaju Abraham prowadzi ciężkie choć zwycięskie walki z koalicją królów kananejskichW rozdziale 15 skarży się, że wciąż czeka na obiecanego potomka. Bóg potwierdza obietnicę syna jak również przyrzeka dać patriarsze w posiadanie kraj, w którym się znajduje. Jak dalej się przekonujemy patriarsze nie jest łatwo czekać na spełnienie Bożych zapowiedzi w ziemi, która nie okazała się być gościnną.
PRZYMIERZE • Dzisiejsze pierwsze czytanie to opis przymierza, jakie Bóg zawarł z Abrahamem. Przychodzi ono w samą porę, kiedy Abraham zaczyna już męczyć się czekaniem na wypełnienie się Bożych obietnic. Pan dokonuje wobec swego “bohatera wiary” kilku gestów, które składają się na ceremonię Przymierza.

 

JESZCZE O PIERWSZY CZYTANIU


Wyjdź z namiotu. To zaproszenie, aby Abraham porzucił swoją ludzką logikę strat i zysków, aby nie dał się ponieść swemu zniecierpliwieniu. To symboliczne nawiązanie do Rz 12,1 gdzie patriarcha także usłyszał – wyjdź. Mamy do czynienia z drugim powołaniem Abrahama. Wcześniej zostawił w rękach Bożych przeszłość, teraz ma zrobić to samo z teraźniejszością.

• Spójrz w niebo i policz gwiazdy. To nie czynność absurdalna lecz wezwanie do tego, aby Abraham zdał sobie sprawę z wielkości Bożego planu wobec niego. Abraham nie jest w stanie go pojąć, jest zatem zaproszony do wiary i zaufania. Podobne wezwanie usłyszał Hiob (>> Hi 38,31-33). Abraham w tej sytuacji uwierzył czyli zaufał Panu i zgodził się na jego plan.

• Tylko Pan. To gest zawarcia Przymierza, w którym strony decydują się, że niewierność ściągnie na nie śmierć, jak w przypadku martwych zwierząt ofiarnych. Gestu tego dokonuje tylko Pan. Znaczy to, że Przymierze z Abrahamem gwarantowane jest tylko Bożą wiernością. Będzie trwało na wieki, nawet gdy potomkowie Abrahama okażą się niewierni.

 

CYTATY

Abram ojcem rodziny wielodzietnej: Tak liczne będzie twoje potomstwo
Bóg wie, że niełatwo jest wierzyć: Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę.
Wielki prezent: Potomstwu twemu daję ten kraj

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 27, 1bcde. 7-8. 9abc. 13-14)

Refren: Pan moim światłem i zbawieniem moim.

Pan moim światłem i zbawieniem moim, kogo miałbym się lękać? Pan obrońcą mego życia, przed kim miałbym czuć trwogę?

Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam, zmiłuj się nade mną i mnie wysłuchaj. O Tobie mówi serce moje: † «Szukaj Jego oblicza!» Będę szukał oblicza Twego, Panie.

Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy, nie odtrącaj w gniewie Twego sługi. Ty jesteś moją pomocą, więc mnie nie odrzucaj.

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana w krainie żyjących. Oczekuj Pana, bądź mężny, nabierz odwagi i oczekuj Pana.

[01][02]

PSALM

Wpatrzony w BogaPs 27, 1bcde. 7-8. 9abc. 13-14

PSALM 27AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: czasy monarchii, X-VI w. przed Chr.


MODLITWA UFNOŚCI • Psalm 27 należy do najstarszej grupy zachowanych tekstów Psałterza, a jego autorstwo jest przypisywane królowi Dawidowi. Ta modlitwa błagalna (tefillah), jest równocześnie modlitwą • ufności (w. 1-6) i • skargi (w. 7-14). Zanosi ją do Boga osoba, która została prawdopodobnie niesprawiedliwe oskarżona (w. 12), osaczona przez nieprzyjaciół. Modlący chroni się przed nimi u Pana w modlitwie zanoszonej w świątyni. Miejsce to, a bardziej jeszcze związana z nim Boża obecność, zapewniają mu bezpieczeństwo i stabilność  • Druga część psalmu to skarga i błaganie, które wynikają raczej z kryzysu duchowego, czy załamania, aniżeli z zewnętrznego zagrożenia  • Dwa ostatnie wersety psalmu są powtórzeniem wyznania zaufania Bożej pomocy, wbrew nawarstwiającym się problemom.

OBLICZE BOŻE • W chwili największego zwątpienia psalmista nie traci nadziei. Dwa retoryczne pytania rozpoczynające psalm niosą ze sobą głębokie przesłanie. Choć lęk i trwoga są wręcz niewyobrażalne, kogo miałby się obawiać człowiek żyjący blisko Boga? Tylko jedno pozostaje wówczas źródłem niepewności. Co się stanie, gdy Bóg nie będzie blisko? Życie psalmisty tak mocno zrosło się z Bożą obecnością, że nie wyobraża już sobie możliwości istnienia poza nią. Zostało to symbolicznie ukazane przez pragnienie poszukiwania oblicza BożegoPsalm można nazwać modlitwą Abrahama, wpatrującego się w niebo i oczekującego na wypełnienie Bożych obietnic. Odbija się w nim także modlitwa Jezusa wpatrzonego w oblicze ojca na Górze Przemienienia.

 

CYTATY


Psalmista pewny siebie, bo pewny Boga: przed kim miałbym czuć trwogę?
Jedna jedyna prośba do Pana: żebym mógł zawsze przebywać w jego domu
Psalmista przeciw mazgajeniu się: bądź mężny, nabierz odwagi i oczekuj Pana

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Filipian

(Flp 3, 17 – 4, 1)

Bracia, bądźcie wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych, którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas. Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których często wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem. Ich losem – zagłada, ich bogiem – brzuch, a chwała – w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne. Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone w podobne do swego chwalebnego ciała tą mocą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować. Przeto, bracia umiłowani, za którymi tęsknię – radości i chwało moja! – tak trwajcie mocno w Panu, umiłowani!

Oto słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Obywatel nieba • Flp 3, 17 – 4, 1

LIST DO FILIPIANNADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Rzym, Efez lub Cezarea • DATA: 54-57 r. (Efez), 57-59 r. (Cezarea) lub 60-64 r. (Rzym) • ADRESACI: mieszkańcy Filippi


LIST WIĘZIENNY Pisząc list do mieszkańców Filippi, Paweł przebywał pod strażą pretorianów. Straż ta miała za zadanie z jednej strony bronić go, a z drugiej nadzorować wykonywanie kary. Więzienie nie miało ścisłego reżimu, skoro Paweł mógł otrzymywać wieści z Filippi, przyjmować gości, otrzymywać dary, czy też posyłać współtowarzyszy z listami W krótkim, czterorozdziałowym liście do Filipian brak systematycznej teologii, znanej z innych dzieł św. Pawła To raczej list-podziękowanie za wsparcie i serdeczność okazaną mu przez wspólnotę Apostoł zapewnia Flipian, że misja głoszenia Ewangelii pomimo jego uwięzienia nie została wstrzymana, a on sam ma się dobrze W liście odnajdujemy jeden z najdojrzalszych opisów cierpienia Pawła łączącego się z Krzyżem Pana oraz przejmujące wezwanie do radości w Panu pośród przeciwności.

BIEG ŻYCIA • W słuchanym dziś fragmencie listu Paweł stawia się wspólnocie jako wzór do naśladowania w wierności chrześcijańskiemu powołaniu. Centrum jego życia jest Chrystus. Apostoł jest w nieustannej drodze, biegu do zdobycia Królestwa, tak jak sam został zdobyty przez Pana. Celem i metą jego życia jest niebo.

NAŚLADOWANIE PAWŁA • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł wzywa wspólnotę, aby go naśladowała, wyrzekając się kroczenia śladami tych, których nazywa wrogami Krzyża Chrystusowego. Ojczyzną Pawła jest niebo, skąd oczekuje przyjścia Chrystusa i powszechnego Zmartwychwstania.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł, którego widzimy w drugim czytaniu jest podobnie jak Abraham zapatrzony w niebo. Nasza ojczyzna jest w niebie, mówi. Ojczyzna, gr. politeuma oznacza rząd, administrowanie, obywatelstwo (od politeuo – bycie obywatelem wolnej polis). Choć apostoł jest Żydem i ma obywatelstwo rzymskie, które otwiera mu większość drzwi w starożytnym świecie, czuje się bardziej obywatelem i sługą Królestwa Bożego. Jego krótkie życie to w istocie pielgrzymka do nieba, ojczyzny, z której wyruszył. To Królestwo Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, którego przyjścia Paweł z niecierpliwością oczekuje (gr.  apekdechomai). Niebo ma dla Pawła twarz Chrystusa.

 

CYTATY


Wrogowie Krzyża mają kiepskie widoki: Ich losem – zagłada
Słabe autorytety: ich bogiem – brzuch
Oraz życie godne pożałowania: a chwała – w tym, czego winni się wstydzić.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 9, 28b-36)

Jezus wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dopełnić w Jeruzalem. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwu mężów, stojących przy Nim. Gdy oni się z Nim rozstawali, Piotr rzekł do Jezusa: «Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, pojawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok. A z obłoku odezwał się głos: «To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie!» W chwili gdy odezwał się ten głos, okazało się, że Jezus jest sam. A oni zachowali milczenie i w owym czasie nikomu nic nie opowiedzieli o tym, co zobaczyli.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

PrzemienienieŁk 9, 28b-36

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: dialog • MIEJSCE: Góra Tabor • CZAS:  ok. 30 r. • KTO MÓWI: Ojciec, Jezus, Piotr • ADRESACI:  uczniowie


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

PRZYGOTOWANIA • Czytając 9 rozdział jesteśmy u kresu Ewangelii Łukasza. Jezus zaczyna coraz bardziej otwarcie głosić swoim uczniom, że czeka go krzyż i zmartwychwstanie.  Dokonuje ostatnich cudów, przyjmuje wyznanie Piotra o Mesjaszu, Synu Bożym, udaje się na Górę Przemienienia. To ostatnie przygotowania przed długą drogą do Jerozolimy, gdzie ma się wypełnić Jego los.

PRZEMIENIENIE • Jezus zabrał ze sobą Piotra Jakuba i Jana wyszedł na górę, aby się modlić. Tam jego odzienie staje się lśniąco białe. Obok Niego pojawiają się Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim o tym, co wydarzy się w Jerozolimie. Piotr ocknąwszy się chce postawić na górze trzy namioty: dla Jezusa, Mojżesza i Eliasza, jednak scena wkrótce niknie przysłonięta obłokiem. Rozlega się głos Ojca: To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie. Wszystko znika, zaś uczniowie, schodząc z góry, milczą nikomu nie opowiadając o tym, co widzieli.

 

JESZCZE O EWANGELII


Przemienienie na Górze Tabor zostaje przez Łukasza umieszczone w kontekście modlitwy Jezusa. Jezus właśnie zapowiedział swoim uczniom, że wkracza na drogę Krzyża, udaje się do Jerozolimy. On i oni potrzebują światła i umocnienia. Ojciec odpowiadając na modlitwę Syna posyła dwóch świadków potwierdzających Jego wolę – ma udać się do Miasta Świętego. Jego Krzyż to nie wypadek dziejowy, ale wypełnienie zapowiedzi Pism i proroków. To droga do chwały Zmartwychwstania, którą symbolizuje biel szat Pana. Jezus słyszy głos Ojca zapewniający go w tym krytycznym momencie o swojej bliskości. Uczniowie słyszą nakaz: mają posłusznie  iść za Synem Drogą Krzyża, ponieważ to jedyna droga naśladowania Mistrza, droga do Zmartwychwstania.

 

CYTATY


Jezus zobaczył dom: Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił
Konsultacje: A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz.
Nie miejcie wątpliwości, kim jest Jezus: To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie!

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Przedmiotem umowy Pana Boga z Abrahamem jest: kraj na własność. Czas trwania umowy: na wieki. Warunki bardzo klarowne: do realizacji umowy potrzebna jest wiara i wierność Panu Bogu. Niewierność ściągnie śmierć, jak w przypadku martwych zwierząt ofiarnych (PIERWSZE CZYTANIE).

Zapowiedź nowego przymierza usłyszeli uczniowie Jezusa (EWANGELIA). W tym przypadku również warunkiem jest wiara, wiara w Boskość Jezusa i Jego Słowa (To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie). Bóg pragnie utwierdzić uczniów w przekonaniu, że obietnica Nieba spełni się ale wcześniej trzeba będzie przejść wraz z Jezusem drogę krzyża.

Krzyż – nowe przymierze to nie wypadek dziejowy, ale wypełnienie zapowiedzi Pism i proroków. Głęboka wiara i ufne przejście drogą Chrystusowego krzyża gwarantuje nam miejsce w naszej Ojczyźnie (DRUGIE CZYTANIE).

Bóg jest gotowy na wykonanie umowy, a Ty?

1/6
Fresk w kościele San Antonio Abate del Tau, Pistoia, Włochy
2/6
Przemienienie Pańskie, Cerkiew na Krwi, Sankt Petersburg
3/6
Przemienienie Jezusa, Carl Heinrich Bloch XIX w.
4/6
Przemienienie Chrystusa, Giovanni Bellini, ok. 1487 r., Museo di Capodimonte, Neapol, Włochy
5/6
Przemienienie Chrystusa, XII w., Klasztor Świętej Katarzyny, Synaj, Egipt
6/6
Przemienienie wg Alexandra Ivanova, 1824 r.
poprzednie
następne


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >