video-jav.net

Jutro Niedziela – III Adwentu B

Jedynym pewnym źródłem radości jest Miłość. Gotowi na eksplozję radości?

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Niedziela „Gaudete” jest wezwaniem do radości. Oczekiwany Pan niebawem przyjdzie! W dzisiejszej Ewangelii Jan Chrzciciel mówi nawet więcej – On już jest wśród was!

Żydzi upatrywali Mesjasza w nieodpowiednim człowieku. Nie potrafili zaś rozpoznać Go w Jezusie. Aby móc zobaczyć Boga w swoim życiu, trzeba bowiem podjąć pracę nad sobą, tak by dokonało się w nas nawrócenie.

Jak zauważa św. Paweł, nie jest to sprawa prosta, jednak wysiłek zainwestowany w relację z Bogiem może stać się źródłem wielkiej radości.

Człowiek, który spotkał Boga w swoim życiu, wie bowiem, że znalazł kogoś, kto jest w stanie uleczyć jego złamane serce.

 

PUNKT WYJŚCIA


TRZECIA NIEDZIELA ADWENTU “GAUDETE” • Rok B • KOLEKTA: Będziemy prosić, aby dobre przygotowanie do świąt pozwoliło nam je przeżywać z radością • CZYTANIA: Księga Proroka Izajasza 61,1-2a.10-11; Psalm: Łk 1,46-50.53-54; 1 List św. Pawła do Tesaloniczan 5,16-24; Ewangelia wg św. Jana 1,6-8.19-28.

 

 

• CHMURA SŁÓW • Słowem, które najczęściej pojawia się w liturgii, jest DUCH (5), oznaczający Ducha Bożego, dawcę radości, a także duszę ludzką. Zaraz po nim mamy DUSZĘ (3) – człowieka wezwanego w tę niedzielę do RADOWANIA SIĘ (3). Nic dziwnego, przeżywamy przecież “Niedzielę Radości” (gaudete). Radość jest darem BOGA (3) POSYŁAJĄCEGO (2) swoje sługi-proroków do głoszenia DOBREJ NOWINY (2) UBOGIM (2) i  ogłaszania Bożego MIŁOSIERDZIA (2).

Jutro Niedziela - III Adwentu B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

(Iz 61, 1-2a. 10-11)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił. Posłał mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim, bym opatrywał rany serc złamanych, żebym zapowiadał wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę; abym obwieszczał rok łaski Pańskiej. «Ogromnie się weselę w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia, okrył mnie płaszczem sprawiedliwości, jak oblubieńca, który wkłada zawój, jak oblubienicę strojną w swe klejnoty. Zaiste, jak ziemia wydaje swe plony, jak ogród rozplenia swe zasiewy, tak Pan Bóg sprawi, że się rozpleni sprawiedliwość i chwała wobec wszystkich narodów».

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Ogromnie weselę się w Panu • Iz 61,1-2a.10-11

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Izajasz • CZAS POWSTANIA:  poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici, wszystkie narody  • KATEGORIA: mowa prorocka


O KSIĘDZE • Księga Izajasza składa się aż z 66 rozdziałów. Dzieli się na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia • Pierwsza część (Iz 1-39) dotyczy Izraela przed wygnaniem za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735-715 r. przed Chr.) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715-698 r. przed Chr.). Jej autorem jest tzw. Pierwszy Izajasz (Proto-Izajasz), działający w latach 740-701 przed Chr. Podkreśla on Świętość Boga działającego w historii • Część druga (Iz 40-55) skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu. Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe • Trzecia część (Iz 56-66) powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. szkoła Izajasza. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

KONTEKST • Od 60 do 62 rozdziału Księga opisuje przyszłą chwałę Jerozolimy, do której wracają wygnańcy z Judy i która przyjmuje w swe mury także pogan z wszystkich krain i narodów (Iz 60,1-18). Do swego miasta powróci także Pan, opromieniając je swoim światłem (Iz 60,19-22). W rozdziale 61 Bóg zwraca się do proroka, którego imię pozostaje zakryte, a który ma nieść miastu Dobrą Nowinę, i zapowiada odbudowę oraz wywyższenie miasta. Jerozolima na powrót zostanie poślubiona Panu (Iz 62). 

ZANIM USŁYSZYSZ • Część pierwsza czytania to wypowiedź proroka, który przyjmuje powierzoną mu przez Pana misję (Iz 61,1-2). Bóg namaszcza go swoim Duchem, aby głosił Dobrą Nowinę, opatrywał złamane serca, wyzwalał jeńców i więźniów. W części drugiej słyszymy głos Jerozolimy, która z radością przyjmuje Bożego wysłannika, uwielbiając Boga przywracającego piękno i blask swojej oblubienicy (Iz 61,10-11).

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Kiedy gaśnie radość. W Księdze Trito-Izajasza odbija się historia Izraela i Jerozolimy w pięknych i trudnych czasach powrotu z Babilonii. Bóg wyprowadził swój lud z niewoli, wyrwał ich z ręki jednego z najpotężniejszych imperiów na ziemi, Babilończyków, które padło pod ciosami Persów. Żydom powracającym z wygnania śniła się ziemia ojczysta, odbudowana i wspaniała, nad którą góruje przywrócona znów do pełnego blasku świątynia w Jerozolimie. Tymczasem rzeczywistość okazała się być znacznie bardziej skomplikowana. Odbudowa postępowała powoli, kraj trapiły klęski i susze, a świątynia była tylko cieniem swej dawnej wspaniałości. W Izraelu powoli gasła radość powrotu z wygnania.

• Głos proroka. W tej sytuacji rozlega się głos proroków, którzy próbują podtrzymać ducha przygnębionych rodaków, próbują przywrócić im radość życia z Panem. Głos, który rozlega się w Księdze Izajasza,  ogłasza czas wolności dla biednych (61,1b). Boży wysłannik troszczy się o nich w sposób szczególny, pochyla się nad nimi osobiście, przewiązuje ich złamane serca (61,1c). Posłaniec Pana ostatecznie ogłasza „rok łaski” dla wszystkich zgnębionych.

• Uzdrowieni ze smutku. Słowa Izajasza mogą prowadzić do wniosku, że Bóg w pierwszym rzędzie chce wyzwolić swój lud ze smutku i skupienia na trudnościach, które często stają się dla człowieka więzieniem, nie pozwalają doświadczyć radości życia.

 • Pieśń ukochanej/ukochanego. W ostatnich wersach słyszymy pieśń, jaką intonuje Jerozolima: Ogromnie weselę się w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim…. To ta sama Jerozolima, która przeżywa wciąż swoje problemy, powoli dźwiga się z niewoli, zmaga się z biedą. Co skłania ją do rozpoczęcia swej pieśni radości? Odkryła, że jest piękna, że jest ukochaną i poślubioną Bogu. Szata zbawieniapłaszcz sprawiedliwości, które otrzymała, to atrybuty samego Pana, którego bliskość staje się wyczuwalna i namacalna w świętym mieście. Miłość Boża jest nieodwołalna. Będzie niezmordowanie pracowała nad tym, aby jego wybrani byli szczęśliwi. Ta miłość jest jedynym pewnym źródłem radości Izraela.

 

TRANSLATOR


• Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim. Ubodzy (anawim), o których mowa, to nie tylko materialnie źle sytuowani, lecz także prześladowani i pogrążeni w smutku, depresji, sprawiedliwi czekający na Boży ratunek (Iz 11,4; 29,19; 32,7).

• By zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę. Pan ogłasza wolność dla jeńców i niewolników oraz swobodę dla więźniów (61,1d). Podwojony rzeczownik peqaḥ-qôaḥ, przetłumaczony w BT jako swoboda, oznacza dosłownie szerokie otwarcie. W Księdze Izajasza odnosi się on także do otwarcia oczu i uszu (42,20) wyprowadzenia z ciemności (42,7).

 

CYTATY


Izajasz o misji pośród łachmaniarzy: Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim

I o własnych szatach: bo mnie przyodział w szaty zbawienia

…z cennymi dodatkami: jak oblubienicę strojną w swe klejnoty.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Łk 1,46-50.53-54)

REFREN: Duch mój się raduje w Bogu, Zbawcy moim

Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim. Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy, oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia.

Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, święte jest imię Jego. A Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, co się Go boją.

Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił. Ujął się za swoim sługą, Izraelem, pomny na swe miłosierdzie.

[01][02]

PSALM 

Uczynił mi wielkie rzeczy • Łk 1,46-50.53-54

MAGNIFICAT • AUTOR: Maryja/św. Łukasz • CZAS POWSTANIA:  ok. 6/7 r. przed Chr. – 80 r.


O PSALMIE • Dzisiejszy psalm to fragment pieśni Maryi z Ewangelii wg św. Łukasza. Wyśpiewała ją jako prosta dziewczyna, która oczekuje na narodziny poczętego w niej Syna Bożego. Źródłem radości Maryi jest jednak nie tylko wyczekiwanie na Emmanuela, ale również szczęście jej krewnej Elżbiety, która mimo podeszłego wieku, zaszła w ciążę. Magnificat (inna nazwa tego utworu) nawiązuje wprost do pieśni Anny, którą ta śpiewała po poczęciu Samuela (1 Sm 2,1-10). Jest on utkany z odniesień do tekstów Starego Testamentu – głównie nawiązań do psalmów i tekstów prorockich.

ZANIM USŁYSZYSZ • Pieśń Maryi można podzielić na dwie zasadnicze części: • dziękczynienie indywidualne (w. 46b-49) • grupowe, będące wyrazem spełnienia oczekiwań Izraela (w. 50-55). Matka Boża z jednej strony dziękuje za dar macierzyństwa i łaskę, którą obdarzył ją Bóg, a z drugiej cieszy się z realizacji zapowiedzi mesjańskich wraz z całym swym narodem. Bóg nie opuścił swojego ludu, ale rzeczywiście jest Emmanuelem “Bogiem z nami”. Wierność Boża jest niezwykła, ponieważ nie zanikła, mimo wielokrotnych odstępstw Narodu Wybranego.

 

CYTATY


Maryja orientuje się, że ma sporo szczęścia: oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia.

I że jej misja to nie drobiazg: Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny

Zamiana ról: Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła do Tesaloniczan

(1 Tes 5,16-24)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan

Bracia: Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie. W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was. Ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie. Wszystko badajcie, a co szlachetne – zachowujcie. Unikajcie wszelkiego rodzaju zła. Sam zaś Bóg pokoju niech uświęca was całych, aby nietknięty duch wasz, dusza i ciało bez zarzutu zachowały się na przyjście Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Wierny jest Ten, który was wzywa: On też tego dokona.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Radujcie się! • 1 Tes 5, 16-24

PIERWSZY LIST DO TESALONICZAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt/Ateny • DATA: ok. 50 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Tesalonice


O KSIĘDZE • Pierwszy List do Tesaloniczan jest uznawany za najstarsze pismo Nowego Testamentu. Paweł napisał je zaraz po założeniu wspólnoty i opuszczeniu Tesaloniki z powodu nieprzychylności mieszkających tam Żydów. List powstał podczas drugiej podróży misyjnej Apostoła (49–52 r.), po otrzymaniu wieści od Tymoteusza. Adresaci listu to chrześcijanie nawróceni z pogaństwa (1,9), którzy za swoje nawrócenie płacą wysoką cenę prześladowań (1,7) ze strony swych rodaków (2,14). List nie ma na celu korygowania błędów Tesaloniczan, lecz umocnienie ich w wierności otrzymanej Ewangelii (4,1-2.10).

KONTEKST • List składa się z kilku części:wdzięczności za świadectwo życia Tesaloniczan i pochwały ich wiary (1,2-30; 2,12-20) wspomnienia działalności apostolskiej wśród Tesaloniczan i wyjaśnienia roli Tymoteusza (2,1-12; 3,1-13) zachęty do trwania w braterskiej miłości (4,1-12) nauki o paruzji (4,13-5,11) końcowych wskazań i pozdrowień (5,12-28). Dzisiejszy fragment pochodzi z ostatniej części Listu.

ZANIM USŁYSZYSZ • Drugie czytanie jest zbiorem kilku zachęt i błogosławieństwa udzielonego  przez Pawła wspólnocie z Tesaloniki (5,23). Apostoł zaleca chrześcijanom: nieustanną modlitwę dziękczynienie za otrzymane już łaski wytrwałość roztropne rozeznawanie charyzmatów członków wspólnoty i korzystanie z nich unikanie zła. Wszystko to powinna przenikać radość, że to sam Bóg troszczy się o wierzących (5, 23-24).

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Radość bierze się z modlitwy. Radość, do której wzywa wspólnotę apostoł, nie jest zarezerwowana na chwile szczęścia i oddechu od przeciwności, lecz ma im towarzyszyć zawsze: zawsze się radujcie. Czy człowiek o zdrowych zmysłach może cieszyć się nawet wówczas, gdy przeżywa problemy i mierzy się z trudnościami? Tak, sugeruje apostoł, jeśli się modli. Zaraz po wezwaniu do radości Paweł dodaje – nieustannie się módlcie, dziękujcie Panu w każdym położeniu.

Lekarstwo na bezsens. Nieustanna modlitwa nie jest pustym nakazem, lecz tym, czego chrześcijanie mogli uczyć się od samego Pawła (Rz 1,10; 1 Tes 1,2). Sam znajdował się przecież wielekroć w niebezpieczeństwie śmierci, był odrzucany, ponosił klęski i cierpiał biedę. Paweł poznał życie we wszystkich jego blaskach i cieniach. Zrozumiał także, że najlepszą terapią na cierpienia i poczucie bezsensu, jakie w momentach kryzysu naturalnie ogarnia człowieka, jest dziękczynienie, świadomość, że wszystko, co wydarza się w życiu ucznia Jezusa, jest związane z wolą Bożą i Bożym planem wobec nas (1 Tes 5,18).

Dar Ducha. Dzięki modlitwie otrzymujemy Ducha, który daje moc do zmagania się z rzeczywistością, i pewność, że nie musimy polegać tylko na sobie samych. Wierny jest Ten, który was wzywa: On też tego dokona, zapewnia apostoł. Chrześcijanie żyją mocą Ducha. Często zapominamy o tym, zamieniając chrześcijańskie życie na wymagający, samotny bieg ku niebu.

 

CYTATY


Paweł o kontakcie z “Bazą”: nieustannie się módlcie!

Wzywa do napełnienia się nadzieją: Ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie!

Bądź czujny jak pies podwójny: Unikajcie wszystkiego, co ma choćby pozór zła.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangeli wg świętego Jana

(J 1,6-8.19-28)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Pojawił się człowiek posłany przez Boga – Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz został posłany, aby zaświadczyć o światłości. Takie jest świadectwo Jana. Gdy Żydzi wysłali do niego z Jerozolimy kapłanów i lewitów z zapytaniem: «Kto ty jesteś?», on wyznał, a nie zaprzeczył, oświadczając: «Ja nie jestem Mesjaszem». Zapytali go: «Cóż zatem? Czy jesteś Eliaszem?» Odrzekł: «Nie jestem». «Czy ty jesteś prorokiem?» Odparł: «Nie». Powiedzieli mu więc: «Kim jesteś, abyśmy mogli dać odpowiedź tym, którzy nas wysłali? Co mówisz sam o sobie?» Powiedział: «Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską, jak rzekł prorok Izajasz». A wysłannicy byli spośród faryzeuszów. I zaczęli go pytać, mówiąc do niego: «Czemu zatem chrzcisz, skoro nie jesteś ani Mesjaszem, ani Eliaszem, ani prorokiem?» Jan im tak odpowiedział: «Ja chrzczę wodą. Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała». Działo się to w Betanii, po drugiej stronie Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Kim jesteś? • J 1,6-8.19-28

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r.

KATEGORIA: dialog MIEJSCE NAUCZANIA: Betania • CZAS: ok. 30 r. • KTO MÓWI: Jan Chrzciciel • ADRESACI: Żydzi


KSIĘGA • Ewangelia wg św. Jana to jedno z najmłodszych pism Nowego Testamentu i najpóźniejsza z Ewangelii. Została napisana przez Jana a następnie spisana przez jego uczniów ok. 90 r. Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii, głównie ze względu na formę przekazu. Podczas gdy Synoptycy kładą nacisk na chronologiczne przedstawienie faktów z życia Jezusa, dla Jana kryterium budowy tekstu jest ukazanie sensu misji Mistrza. W księdze Jan nie posługuje się przypowieścią, zamiast tego świetnie operuje opowiadaniem czy narracją. Ewangelię Janową można podzielić na dwie zasadnicze części:objawienie się Jezusa w znakach (rozdz. 1-12) orazopis Męki Pańskiej (rozdz. 13-20). Drugą część zamyka zakończenie (20, 30), po nim następuje jednak jeszczeepilog (21), mówiący o spotkaniu Jezusa z uczniami nad Genezaret i przekazaniu pieczy nad Kościołem Piotrowi. Epilog kończy się drugim zakończeniem (21,24-25).

KONTEKST •  Dzisiejszy fragment pochodzi z pierwszego rozdziału Ewangelii Jana. Jego pierwsza część to tzw. hymn o Logosie, wczesnochrześcijanski utwór opisujący misję przychodzącego z wysoka Chrystusa, Bożego Słowa (J 1,1-18). Po prologu, który od otaczających go tekstów różni się obrazami i poetyckim charakterem, rozpoczyna się narracja o Janie Chrzcicielu (J 1,19-34). Wskazuje on nadchodzącego Mesjasza (J 1,29) i sprawia, że idą za Nim jego dotychczasowi uczniowie (J 1,35-37). Scena nad Jordanem zapowiada koniec misji Chrzciciela. Jan zaczyna się umniejszać, ponieważ pojawił się ten, którego zapowiadał. Pod koniec pierwszego rozdziału Jezus otoczony jest już przez grono uczniów, których powołał.

ZANIM USŁYSZYSZ • Fragment, który dziś słyszymy (J 1,6-8), i dalszą narrację z J 1,19-28 łączy postać Jana. On, przewidziany przed wiekami w Bożym planie, miał przygotować drogę przychodzącemu Logosowi (J 1,6-8). Część druga to relacja z rozmowy, jaką Jan prowadzi z Żydami nad brzegiem Jordanu (1,19-28). Jan odpowiada na serię pytań związanych z jego misją: jesteś Mesjaszem? Eliaszem? prorokiem? Cytując proroctwo Izajasza, sam Chrzciciel nazywa się “głosem” wołającym na pustyni. Chrzest, którego udziela, zapowiada przyjście mocniejszego od niego.

 

JESZCZE O EWANGELII


Jan – tylko prorok. W społeczności żydowskiej I w. pojawiła się wątpliwość, czy Jan Chrzciciel nie jest obiecanym Mesjaszem. Ściągał nad Jordan tłumy zainteresowanych jego nauką. Jan poprzedzał Jezusa. W mentalności starożytnej iść za kimś znaczyło także być jego uczniem. W pierwszych wiekach nie brakowało wspólnot i sekt twierdzących, że to Jezus był uczniem Jana. Autor czwartej Ewangelii wyraźnie podkreśla, że Jan to Boży posłaniec, który przyszedł tylko jako świadek światłości. 

Jedyna misja. Jan sam musi odkryć swoją misję i tożsamość. Okazja nadarza się, kiedy przybywają do niego kapłani i lewici, wysłannicy z Jerozolimy (J 1,19). Jan zaprzecza, że jest Eliaszem czy nawet prorokiem, nie z wrodzonej skromności ani nie dlatego, że rzeczywiście nim nie jest. Jan jest największym z proroków, a w jego misji, nawet wyglądzie zewnętrznym, można się dopatrzyć podobieństwa do Eliasza. Jan dochodzi tu jednak do prawdy, jak wyjątkowa jest jego misja. Ani Eliasz, ani żaden z Proroków ST nie zapowiadał do tej pory przyjścia Syna Bożego (J 1,23).

Radość Jana. Wszystko, co robi Jan, chrzest, którego udziela, przygotowują na nadejście Chrystusa. Jednocześnie Jan jest tylko Jego głosem. Obraz sandała, to najwymowniejsze potwierdzanie roli, jaką przyjmuje: nie śmie nawet nazwać się Jego sługą (J 1,27). Odkrycie i wypełnienie misji, jaką powierzył mu Bóg, ostatecznie daje Janowi ogromną radość, o której powie dalej: Ten, kto ma oblubienicę, jest oblubieńcem; a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, doznaje najwyższej radości na głos oblubieńca. Ta zaś moja radość doszła do szczytu. Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał (J 3,29-30). Jan nie jest Mesjaszem, nie do niego należy zbawianie świata. Ma tylko na Niego wskazać. Ta misja uwalnia go od odpowiedzialności ponad jego siły i daje prawdziwą radość.

 

TRANSLATOR


Pojawił się człowiek. Ewangelista podkreśla, że Chrzciciel to tylko człowiek, a równocześnie jednak wprowadza go na scenę w niezwykle uroczysty sposób: egeneto anthropos, dosłownie wydarzył się, pojawił się człowiek, który jest wydarzeniem. Bez tego człowieka historia zbawienia nie będzie pełna. Postać Jana Chrzciciela pojawia się w każdej Ewangelii. Bez niego trudno sobie wyobrazić historię Jezusa.

• On wyznał, a nie zaprzeczył. Ewangelista podkreśla, że słowa Jana to nie tylko prosta operacja eliminacji przez negację, ale prawdziwe wyznanie: Ja nie jestem Mesjaszem (J 1,20). Czasownika homologeo (wyznać) używa się w NT na określenie wyznania wiary (J 9,22; 1 J 4,2). Jan recytuje swoje osobiste credo, głęboką wiarę w misję powierzoną mu przez Boga, nie wypiera się jej. Jest tylko sługą Zbawiciela, nie Zbawicielem.

 

 

CYTATY


Jan Chrzciciel dementuje: Ja nie jestem Mesjaszem

Wyjaśnia, kim jest: Jam głos wołającego na pustyni

Jan wzywa, by się rozejrzeć: Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie

 

1/4
Chrystus w domu rodziców, John Everett Millais, 1849–1850 r., Tate Britain, Wielka Brytania (Jan zbliza się z wodą do obmycia skaleczenia Chrystusa)
2/4
Kazanie św. Jana Chrzciciela, Pieter Bruegel Starszy, 1566 r., Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie, Węgry
3/4
Prawosławna ikona Jana Chrzciciela, szkoła Stroganova, m. 1620-30 r., Galeria Tretiakowska, Moskwa
4/4
Ścięcie Jana Chrzciciela, Pierre Puvis de Chavannes, ok. 1869 r., National Gallery w Londynie, Wielka Brytania
poprzednie
następne
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – II Adwentu B

Bóg daje nam jeszcze jedną szansę. Posyła człowieka, który wzywa do nawrócenia, abyśmy byli gotowi, gdy przyjdzie

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Bóg odpowiada na wołanie swego ludu. Kiedy prosimy Go o pomoc – nie odmawia. Nawet jeżeli oddaliliśmy się od niego – czeka, aby nas podnieść i uwolnić od tego, z czym sami nie dajemy sobie rady.

W II Niedzielę Adwentu za wzór otrzymujemy Jana Chrzciciela. Człowieka, który poświęcił swoje życie dla Boga. Jego głos rozbrzmiewający na pustyni i wzywający do nawrócenia jest dla nas wezwaniem do radykalnego podporządkowania się wymaganiom Ewangelii.

Choć do 25 grudnia jeszcze daleko, liturgia zachęca nas do zachowania czujności. Adwent to czas ciągłego przychodzenia Pana. Boże Narodzenie może się w nas dokonać każdego dnia. W końcu dla Boga nawet tysiąc lat jest jak jeden dzień.

 

PUNKT WYJŚCIA


DRUGA NIEDZIELA ADWENTU • Rok B • KOLEKTA • Będziemy prosili, żeby nasze codzienne problemy nie były przeszkodą w drodze ku Bogu • CZYTANIA • W tę niedzielę zawsze słuchamy Ewangelii o działalności Jana Chrzciciela • Księga Proroka Izajasza 40,1-5.9-11; Psalm 85,9-14; 2 List św. Piotra 3,8-14; Ewangelia św. Marka 1,1-8.

CHMURA SŁÓW • Słowa niedzielnej liturgii układają się w miarę równomiernie. Na pierwsze miejsce wysuwa się PAN (5) – termin ten odnosi się do Boga Ojca pocieszającego Jerozolimę i do Syna przygotowującego świat na swoje ostatnie przyjście. Dalej pojawia się dominujący w liturgii GŁOS (4), który nawołuje do PRZYGOTOWANIA (3) DROGI (4). Prowadzi ona przez PUSTYNIĘ (3) i ma po niej przybyć Ten, który niesie ZBAWIENIE (4)SPRAWIEDLIWOŚĆ (3). Słowo tej niedzieli wzywa nas do prostowania ścieżek życia, po których przybędzie do nas Zbawiciel.

Jutro Niedziela - II Adwentu B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 40,1-5.9-11)

«Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud!» – mówi wasz Bóg. «Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie swe grzechy». Głos się rozlega: «Drogę Panu przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i pagórki obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną. Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją każdy człowiek zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały». Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny na Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim: «Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata. Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie».

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Pocieszcie mój lud • Iz 40,1-5.9-11

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Izajasz • CZAS POWSTANIA:  poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici, wszystkie narody  • KATEGORIA: mowa prorocka


O KSIĘDZE • Księga Izajasza to jedna z najdłuższych ksiąg ST, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia • Pierwsza część (Iz 1-39) dotyczy Izraela przed wygnaniem za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735-715 r. przed Chr.) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715-698 r. przed Chr.). Jej autorem jest tzw. Pierwszy Izajasz (Proto-Izajasz), działający w latach 740-701 r. przed Chr. Podkreśla on Świętość Boga działającego w historii • Część druga (Iz 40-55) skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu. Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe • Trzecia część (Iz 56-66) powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

KONTEKST • Fragment, który usłyszymy, pochodzi z drugiej części księgi Izajasza (40-55). Powstała ona podczas niewoli babilońskiej (586-538 r. przed Chr.) i ze względu na otwierające ją wezwanie nazywa się ją także Księgą Pocieszenia. Zawiera ona słowa otuchy, kierowane do ludu pozostającego wciąż na obczyźnie. Bóg – jak czynił to już wielokrotnie w przeszłości -– jeszcze raz ulituje się nad swym ludem. Na horyzoncie rysuje się już cud Nowego Wyjścia. Odrębną częścią Księgi Pocieszenia są cztery pieśni o cierpiącym Słudze Jahwe, który przez ofiarę swojego życia przybliża zbawienie ludu.

ZANIM USŁYSZYSZ • Słowa dzisiejszego pierwszego czytania to otwarcie Księgi Pocieszenia: Pocieszcie, pocieszcie mój lud – woła Pan (Iz 40,1). Jerozolima słyszy, że czas jej służby, niewoli babilońskiej, dobiegł końca (Iz 40,2). Po tej radosnej nowinie rozlega się wezwanie do przygotowania dróg, którymi Pan przez pustynię przybędzie znów do swego ludu (Iz 40,3-5). Czytanie kończą obrazy, w których widzimy Pasterza Izraela powracającego na Syjon (Iz 40,9-11).

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Koniec walki • Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?, pytał retorycznie Hiob swoich przyjaciół (7,1). Każde bojowanie ma jednak swój kres. Początek księgi Deutero-Izajasza zapowiada zawieszenie broni. Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył (40,2). Służba, o której mówi Pan, to służba wojskowa, bojowanie (hebr. sabah). Prorok ma na pewno na myśli walkę opisywaną w Iz 1-39, w wyniku której Izrael zdegradowany został do niewolnika imperium babilońskiego. Być może myśli także o cierpieniach czasu niewoli, porównywanych do żołnierskiego trudu. Nadchodzi ich kres, jednak nie jest to kres automatyczny, wynikający z odmian losów i zwrotów historii. Ten kres ma imię i tożsamość – to Pan, Bóg Izraela.

• Droga na pustyni • Przygotujcie dla Pana drogę na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec (40,3). Gdybyśmy mieli przełożyć to zdanie na bardziej współczesne terminy i obrazy, otrzymalibyśmy coś w rodzaju planu budowy dróg w naszym kraju: przygotujcie drogę, zbudujcie autostradę naszemu Bogu. Hebr. mesillah, przetłumaczona po staropolsku ‘gościniec’, to szeroka wykładana kamieniem droga. Dalej plany robią się jeszcze bardziej fantastyczne. Pustynia przekształca się w gigantyczny plac budowy, na którym doliny mają zostać zasypane, natomiast wszelka góra i pagórek zniwelowane. Dopiero wówczas ukaże się Pan i wypatrujący jego przybycia będą mogli ogłosić: Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą (40,9-10). Doliny to uniwersalny obraz słabości, grzechu i trudnych doświadczeń, oddzielających człowieka od Boga (por. Ps 23,4). Z kolei góry i pagórki to symbol arogancji i pycha ludzkiej, która także uniemożliwia przyjęcie Bożego zbawienia (por. Iz 2,14; 2 Kor 10,5). Przygotowanie drogi dla Zbawiciela oznacza zasypywanie dołów rozpaczy i słabości oraz wyrównywanie gór pychy.

 

CYTATY


Przełomowe słowa o Izraelu: nieprawość jego odpokutowana

Jak przychodzi Pan Bóg: Oto Pan Bóg przychodzi z mocą

Oraz z czym przychodzi: Jego nagroda z Nim idzie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 85,9-14)

REFREN: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie

Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi: oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom. Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie † dla tych, którzy Mu cześć oddają, i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Łaska i wierność spotkają się z sobą, ucałują się sprawiedliwość i pokój. Wierność z ziemi wyrośnie, a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Pan sam szczęściem obdarzy, a nasza ziemia wyda swój owoc. Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, a śladami Jego kroków zbawienie.

[01][02]

PSALM

Bóg pośród nas • Ps 85,9-14

PSALM 85 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm 85 składa się z dwóch części. Pierwsza (w. 2-8) to • historia Bożego wybrania i odrzucenia go przez Izraelitów. Z jednej strony dziękują oni Panu za otrzymane łaski (w. 2-4), a z drugiej błagają Go o ponowne zwrócenie się do swego ludu, który jest targany nieszczęściami (w. 5-8). Druga część (w. 9-14) to • rodzaj wyroczni, obwieszczającej nadejście czasów stabilizacji i pokoju. Psalm miał zapewne zastosowanie kultyczne. Według niektórych jest psalmem o wydźwięku rolniczym, śpiewanym przed jesiennymi zbiorami, zwłaszcza w okresach nieurodzaju. Wskazują na to odniesienia do świata przyrody (wierność z ziemi wyrośnie, nasza ziemia wyda swój owoc). Z pewnością dostrzec w nim jednak można również nawiązania eschatologiczne. Wyrocznia zapowiada powrót chwały, która opuściła Jerozolimę, powodując jej upadek (por. Ez 10). Powrót Boga do swego ludu jest zapowiedzią odnowienia tego, co Izraelici utracili w czasie wygnania.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy drugą część psalmu – rodzaj wyroczni zapowiadającej czasy mesjańskie. Bóg wysłuchuje prośby swego ludu i odpowiada na nie błogosławieństwem. Powrót Izraela do wierności Bogu zapowiada Jego powrót. Pan zamieszka między nami i nastanie czas szczęścia i sprawiedliwości.

 

CYTATY


Deklaracja i radość psalmisty: Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg

Dobra wiadomość!: Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie

Ale nie dla wszystkich: dla tych, którzy się Go boją

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu św. Piotra Apostoła

(2 P 3,8-14)

Niech dla was, umiłowani, nie będzie tajne to jedno, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy – jak niektórzy są przekonani, że Pan zwleka – ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich chce doprowadzić do nawrócenia. Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo z szumem przeminie, gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną odnalezione. Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności, gdy oczekujecie i staracie się przyśpieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebo, płonąc, pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których zamieszka sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby On was zastał bez plamy i skazy – w pokoju.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Jak złodziej • 2 P 3,8-14

PIERWSZY LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Piotr • SKĄD: Rzym • DATA: I/II w. po Chr. •  ADRESACI: wszyscy chrześcijanie


O KSIĘDZE • Autor listu przedstawia się jako Szymon Piotr, sługa i apostoł Jezusa Chrystusa, co wskazywałoby, że nadawca należy do kręgu najbliższych Mistrzowi z Nazaretu i jest tożsamy z autorem 1 P. Niektóre fakty mogą jednak sugerować, że 2 P powstał już po śmierci Piotra Apostoła. List stanowi rodzaj podsumowania nauczania Pierwszego z Apostołów i ma charakter duchowego testamentu – na wzór tego pozostawionego przez Mojżesza (Pwt 31-33) czy Samuela (1 Sm 12,1-17). Jego autorem może być ktoś z grona najbliższych uczniów i towarzyszy Piotra. Sam Apostoł mógł jeszcze przed swoją śmiercią pozostawić zasadnicze myśli i treść listu, które jego uczeń-sekretarz zebrał w całość i opracował. Oprócz początkowej zachęty i końcowych pozdrowień, w liście można wyróżnić trzy części: • uzasadnienie autorytetu apostolskiego i natchnionego charakteru Pisma Świętego (1, 12-21), • przestrogę przed fałszywymi nauczycielami (2,1-22), • zapowiedź paruzji i czasów ostatecznych (3,1-16).

KONTEKST • Fragment Drugiego Listu św. Piotra przewidziany na tę niedzielę pochodzi z trzeciej, ostatniej części dzieła. Jest to odpowiedź na naukę głoszoną przez fałszywych nauczycieli, którzy zachęcają do życia w rozwiązłości i grzechu, bez jakichkolwiek norm moralnych (2,1-22). Autor porównuje ich do aniołów grzeszących za dni Noego, do mieszkańców Sodomy i Gomory oraz nazywa synami Balaama. Szydzą oni z zapowiedzi końca świata, twierdząc, że od czasu patriarchów wszystko trwa i trwać będzie niewzruszenie (2 P 3,3-4). Autor odpowiada na ich naukę, kreśląc wizję końca czasów. Przypomina, że choć nie wiemy, kiedy się to stanie, to jednak przyjście Pana jest pewne i będzie się ono wiązało z osądzeniem ludzkiego życia i czynów (2 P 3,8-16). Powołuje się przy tym na nauczanie św. Pawła (2 P 3,15-16). Autor kończy swój list wezwaniem modlitwy i walki o świętość, które powinny wypełniać czas oczekiwania na paruzję.

ZANIM USŁYSZYSZ • W pierwszej części dzisiejszego drugiego czytania Piotr tłumaczy Bożą rachubę czasu: jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Czas Boży płynie inaczej, a jego upływem rządzi miłosierdzie Boże, dające wszystkim szansę na nawrócenie (2 P 3,8-9) • W drugiej części Piotr opisuje Dzień Pański, który będzie dniem zagłady i próby ognia (2 P 3,10-11). • Wreszcie w trzeciej części (2 P 3,12-14) chrześcijanie słyszą wezwanie, aby przez swoje święte życie i modlitwy starali się przyspieszyć przyjście Pana i objawienie się Nowego Nieba i Nowej Ziemi.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Jak przetrwać czas oczekiwania, kiedy nasz Bóg, na którego tak bardzo liczymy, nie nadchodzi? Piotr daje trzy wskazówki:

• Po pierwsze: Jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (2 P 3,8; por. Ps 90,4). Pan sam wybiera czas działania i jest to czas najlepszy.

• Po drugie: Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy, ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Chce bowiem wszystkich doprowadzić do nawrócenia (2 P 3,9; por. Hab 2,3). Dodatkowy czas, jaki otrzymujemy, ma nam pomóc w nawróceniu.

• Po trzecie: Jak złodziej przyjdzie dzień Pański (2 P 3,10; por. Mt 24,43; Łk 12,39; Ap 3,3; 16,15). Przyjście Pana zawsze zaskakuje. Podobnie jak złodziej ograbia dom z kosztowności, tak i Bóg każe przyjrzeć się temu, co jest dla mnie najcenniejsze, w czym pokładam swoją ufność, skąd czerpię radość i siłę do życia. Jeśli rzeczy te należą do ziemi i dzieł ludzkich, ulegną zagładzie. W Nowej Ziemi i Nowym Niebie jest miejsce tylko dla Nowego Stworzenia wyposażonego w żaroodporne Boże dary.

 

TRANSLATOR


Niebo ze świstem przeminie. Gr. hroidzedon oznacza ostry, przenikliwy dźwięk, jaki pojawia się, gdy w powietrzu przelatuje z wielką siłą i prędkością jakiś przedmiot (np. strzała, myśliwiec lub pocisk). Niebo w mgnieniu oka przeminie, przemknie nam przed oczami, zniknie, aby już nie wrócić (gr. parerchomai). Chodzi oczywiście o niebo fizyczne (ouranos).

 Gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną spalone. Gr.  stoicheia oznaczać może ciała niebieskie, lecz w podstawowym sensie odnosi się do elementarnych pierwiastków tworzących wszechświat (np. woda, powietrze, ziemia, ogień). Oznacza także prawa, na których opiera się znany nam świat, czy siły duchowe, które go kontrolują. Wszystko, co znamy, jako rzeczywistość tego świata zostanie dosłownie ‘rozwiązane’ (gr. lyo) przez niewyobrażalnie gorący i pożerający wszystko płomień ognia (gr. kausomai). W podobnym ogniu doszczętnie spłoną (gr. katakaio kata sugeruje, że nic nie przetrwa) ziemia i wszelkie ludzkie dzieła.

 

CYTATY


Piotr nie przebiera w metaforach: Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański

Stare niebo: niebo zapalone pójdzie na zagładę

Nowe niebo: Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

(Mk 1,1-8)

Początek Ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. Jak jest napisane u proroka Izajasza: «Oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki», wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy. Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym. I tak głosił: «Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby schyliwszy się, rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Głos wołającego na pustyni Mk 1,1-8

EWANGELISTA: św. Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r.

KATEGORIA: opis • MIEJSCE AKCJI: nieznane/brzegi Jordanu • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • BOHATEROWIE: Jan Chrzciciel, mieszkańcy krainy judejskiej.


NAJKRÓTSZA EWANGELIA • W drugą niedzielę Adwentu zawsze słyszymy słowa Ewangelii o działalności Jana Chrzciciela na pustyni judzkiej. W tym roku będzie to fragment Ewangelii Marka (przypomnijmy, że w liturgicznym roku B, który rozpoczął się przed tygodniem, najczęściej podczas niedzielnym Mszy św. będziemy słuchali Ewangelii Marka) • To dlatego przenosimy się na sam początek jego Ewangelii, usłyszymy pierwsze wersety księgi. Ewangelia Marka, w przeciwieństwie do Łukasza i Mateusza, pomija bowiem dzieciństwo Jezusa. Jezus pojawia się tu właśnie na pustyni judzkiej, u boku Jana Chrzciciela.

ZANIM USŁYSZYSZ • Zwróćmy uwagę na trzy elementy, które stanowią dzisiejszy fragment: -wstęp, niejako tytuł Dzieła (w którym Jezus zostanie nazwany Synem Bożym) -proroctwo Izajasza oraz -wydarzenie, które wypełnia to właśnie proroctwo • Proroctwo i wydarzenie mówi o Janie Chrzcicielu, którego Ewangelista opisuje dalej nad Jordanem, głoszącego chrzest nawrócenia i otoczonego rzeszą ludzi. Marek opisuje surowy strój i życie Jana oraz streszcza jego naukę. Zauważmy, że Jan dopiero zapowiada przyjście Kogoś mocniejszego.

 

CYTATY


Nie zbawiajcie się sami: Przygotujcie drogę Panu

Jan Chrzciciel stawia na pierwszym miejscu Jezusa: Idzie za mną mocniejszy ode mnie

Jan objaśnia, jak wielkie są różnice między nim a Chrystusem: Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym

 

JESZCZE O EWANGELII


• Nad brzegiem Jordanu. Bardzo wymowne jest to, że Ewangelia Marka rozpoczyna się od usłyszanego już w pierwszym czytaniu cytatu z Księgi Izajasza: Przygotujcie drogę Panu, Dla Niego prostujcie ścieżki! (Mk 1,2). Tak, jakby po zapowiedzi z czasu wygnania w Babilonie historia wstrzymała swój bieg i ruszyła dopiero wraz przyjściem Jezusa. To On jest tym, który wyprowadzi Izraela, a wraz z nim całą ludzkość z niewoli gorszej niż utrata niepodległości, z niewoli grzechu. Dopiero On wprowadzi nas do Ziemi Obiecanej.

Chrzciciel. Jan to herold nadchodzącego Mesjasza. Określa się go mianem posłańca, angelos, którym w Starym Testamencie opisuje się anioła poprzedzającego pochód Boga (Wj 23,20). Jego portret przypomina portret Eliasza. Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder (Mk 1,6; por. Mal 3,12; Krl 1,8).

Mesjasz. Jan głosił, że ten, który po nim idzie, jest mocniejszy od niego. Jan nie jest godzien odwiązać rzemyka u jego sandałów. To obraz pokory Jana, który służy Mesjaszowi. Gest rozwiązania sandała pojawia się w Księdze Rut i oznacza prawo do poślubienia oblubienicy. Jan nie ma prawa stawać pomiędzy Izraelem a Jezusem, który jest Jedynym Oblubieńcem. Nadchodzący Mesjasz ma chrzcić Duchem Świętym, co znaczy, że to w Nim właśnie spełnią się zapowiedzi czasów mesjańskich (por. Iz 32,15; 44,3; Ez 11,19; 36,26-27; 37,14; Joel 3,1-2). Ogień to obraz sądu ostatecznego, który zapłonie wraz z Jego przyjściem. Chrzciciel zapowiada tego, który samym swoim przyjściem sprowadza na ziemię wszystkie obietnice nieba, który wprowadza ludzkość w czasy ostateczne.

 

TRANSLATOR


Początek Dobrej Nowiny o Jezusie. Tak dosłownie tłumaczy się zdanie otwierające dzieło św. Marka (1,1). Ewangelia (gr. euangelion), opowieść o życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, w języku greckim znaczy właśnie Dobra Nowina. Tym samym słowem określano wiadomość o zwycięstwie odniesionym w wojnie, o narodzinach syna, ślubie czy wstąpieniu na tron nowego władcy. Inskrypcja z Prienne z 6 r. przed Chr., odnosząca się do urodzin Augusta, mówi: „Narodziny boga stały się dla świata początkiem dobrych wieści (gr. euangelion), które wyszły z jego powodu”. Jezus jest najlepszą Wiadomością, smsem, jaki niebo może przesłać ziemi.

 

1/6
Jan Chrzciciel, El Greco, ok. 1600 r., Fine Arts Museums of San Francisco, USA
2/6
Jan Chrzciciel, Leonardo da Vinci, ok. 1513-1516 r., Luwr, Francja
3/6
Jan Chrzciciel, Bartolomeo Veneto, XVI wiek
4/6
Jan Chrzciciel, Anton Raphael Mengs, 1774 r., Ermitaż w Sankt Petersburgu, Rosja
5/6
Chrystus między Maryją a św. Janem Chrzcicielem, Jan Gossaert, 1510–1515 r., Muzeum Prado, Madryt
6/6
Grób św. Jana Chrzciciela w meczecie Umajjadów w Damaszku, ma być przechowywana w nim głowa Jana Chrzciela
poprzednie
następne
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >