Jutro Niedziela – II Wielkanocna B

Głoszenie Jezusa Zmartwychwstałego z mocą i miłosierdziem, zapewni nam Jego łaskę. Wiara, to nasze zwycięstwo!

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


II NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO · Rok B ·  Święto Miłosierdzia Bożego · Kończy obchody Oktawy Wielkiej Nocy · KOLEKTA · Będziemy prosić Boga, abyśmy zrozumieli wagę naszego chrztu, moc Ducha, którego otrzymaliśmy i wartość Krwi Pana, którą zostaliśmy odkupieni • KOLOR: białyCZYTANIA: Dzieje Apostolskie 4,32-35 • Psalm 118,1.4.13-14.22.24 • Pierwszy List św. Jana Apostoła 5,1-6 • Ewangelia według św. Jana 20, 19-31

 

 

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - II Wielkanocna B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 4,32-35)

Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wszyscy oni mieli wielką łaskę. Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze /uzyskane/ ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów. Każdemu też rozdzielano według potrzeby.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Jeden duch Dz 4,32-35

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: opowiadanie


O KSIĘDZE Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

 

KONTEKST • Rozdział 4 Dziejów Apostolskich opisuje Kościół pierwszych chrześcijan odważnie głoszący Ewangelię o Jezusie i przyciągający nowe rzesze wierzących To sprawia, że kapłani i saduceusze wtrącają ich do więzienia i wytaczają im proces. W trakcie procesu najwyższe autorytety religijne Izraela muszą się uznać za bezradne wobec mocy Słowa i Ducha, w jakim przemawia Piotr i jego towarzysze Uwolnieni apostołowie wracają do swojej wspólnoty, w której zanoszą modlitwę o odwagę w głoszeniu Ewangelii o Zmartwychwstałym W odpowiedzi na nią zstępuje Duch Święty. Kościół odważnie głoszący Ewangelię pośród prześladowań rozwija się otoczony Bożą opieką.

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym pierwszym czytaniu Łukasz opisuje wspólnotę pierwszych uczniów – żyjącą razem i dzielącą się dobrami Ich pierwszą misją jest odważne głoszenie Dobrej Nowiny W odpowiedzi na to Opatrzność Boża sprawia, że nie cierpią oni niedostatku, ponieważ zdarza się, że właściciele pól i dóbr sprzedają je i przyłączają się do wspólnoty Jedną z takich osób jest wspomniany z imienia lewita z Cypru, Józef, który sprzedaje swą posiadłość rodzinną, a pieniądze składa u stóp apostołów. W pierwszym czytaniu widzimy, jak Miłosierdzie Boga troszczy się o tych, którzy w Jego ręce złożyli swoje życie.  

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Wspólnota, którą opisuje Łukasz w pierwszych rozdziałach Dziejów Apostolskich, to ideał, ale nie utopia. To rzeczywisty obraz chrześcijan żyjących Nowym Życiem, pochodzącym od Zmartwychwstałego. W opisie tej wspólnoty uderza jedność oraz moc przepowiadanego Słowa:

 

 Jedno serce i jedna dusza wierzących, którzy rezygnują ze swoich dóbr, aby budować Kościół, przypominają jedno serce i jednego ducha Izraela, który wznosi Namiot Spotkania (Wj 35,21). Wypełniają się zapowiedzi proroków o nowym sercu i nowym duchu, którymi Bóg obdaruje swój lud, aby już więcej nie błądził (Ez 11,19; 18,31; 36,26). Dar, który miał przyjść przez potężną Bożą interwencję i przebaczenie udzielone na niespotykaną dotychczas skalę, przychodzi w Zmartwychwstałym. To on zabiera ludzkości serce z kamienia i daje nowe serce, serce przepełnione Bożym Duchem, czyni z niej Nowe Stworzenie (2 Kor 5,17). Jedność Kościoła to dar i oznaka życia obecnością Zmartwychwstałego.  

 

 Wielkiej mocy (dynamis), z jaką apostołowie głoszą Zmartwychwstanie Pana, towarzyszy wielka łaska (charis). Zaspokaja ich potrzeby materialne, daje dobra, o które nie prosili. Kościół głoszący Zmartwychwstałego widzi nawrócenia na skalę znacznie większą niż te, których świadkami byli uczniowie ziemskiego Jezusa. Słowo Pana często natrafiało na mur obojętności okazywanej mu przez bogatych (Mt 19,22-23). Tym razem oni sami przynoszą swoje dobra i składają je u stóp apostołów. Mocą Kościoła jest Ewangelia o Jezusie Zmartwychwstałym. To ona przyciąga rzesze nowych uczniów.

 

CYTATY


O współpracy uczniów z Panem Bogiem: Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wszyscy oni mieli wielką łaskę

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 118,1.4.13-14.22.24)

REFREN: Dziękujcie Panu, bo jest miłosierny.

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo Jego łaska trwa na wieki. Niech bojący się Pana głoszą: „Jego łaska na wieki”.

Uderzono mnie i pchnięto, bym upadł, lecz Pan mnie podtrzymał. Pan moją mocą i pieśnią, On stał się moim Zbawcą.

Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym. Oto dzień, który Pan uczynił, radujmy się w nim i weselmy.

[01][02]

 

PSALM

Jego łaska na wieki Ps 118, 1. 4. 13-14. 22. 24

PSALM  • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 586 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm 118 należy do gatunku dziękczynienia indywidualnego. To modlitwa człowieka, który patrząc na swoje życie, przeżyte próby i cierpienia, wzywa zgromadzenie Izraela i wszystkich wierzących do oddania chwały PanuZe względu na regularną, rytmiczną strukturę psalm ten mógł być recytowany w świątyni jerozolimskiej w formie: głos prowadzącego  – dziękujcie Panu bo jest dobry, odpowiedź chóru – bo jego łaska trwa na wieki.

 

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Pierwsze cztery wersy to wezwanie do dziękczynienia. Wersety 5-18 opisują cierpienia i zbawienie, którego doświadczył modlący się człowiekKolejne, do w. 28, to opis radosnego świętowania ocalenia, które wierzącemu przyniósł PanBramy sprawiedliwości, przez które wchodzi, to bramy świątyni; w nich ogłasza się sprawiedliwość Boga Zbawcy i ufającego mu IzraelityOn sam porównuje się do kamienia odrzuconego przez budujących, który w planie Bożym stał się głowicą węgła, kamieniem spajającym budowlęPsalm odśpiewany w dzień Zmartwychwstania Pana każe nam zanieść do Niego pieśń ocalonego sprawiedliwegoChrystus, wychodząc z grobu, śpiewa hymn dziękczynienia dla swego Ojca i zaprasza, abyśmy przyłączyli się do Jego pieśni zwycięstwa.

 

CYTATY


Psalmista o skale, na której odbudowuje się Kościół: Kamień odrzucony przez budujących, stał się kamieniem węgielnym.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Jana Apostoła

(1 J 5,1-6)

Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, z Boga się narodził, i każdy miłujący Tego, który dał życie, miłuje również tego, który życie od Niego otrzymał. Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wypełniamy Jego przykazania, albowiem miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań, a przykazania Jego nie są ciężkie. Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat; tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara. A kto zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym? Jezus Chrystus jest tym, który przyszedł przez wodę i krew, i Ducha, nie tylko w wodzie, lecz w wodzie i we krwi. Duch daje świadectwo, bo jest prawdą.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Zwycięska wiara 1 J 5,1-6

Pierwszy List św. Jana • NADAWCA: św. Jan • SKĄD:  Efez • DATA: koniec I w.  • ADRESACI: kościoły w Azji Mniejszej


O KSIĘDZE     Autorem 1 Listu św. Jana jest według tradycji Jan Ewangelista. W pierwszych wersach listu mówi on sam o sobie jako o naocznym świadku nauczania Chrystusa (1,1-4). Celem pisma skierowanego do chrześcijan w Azji Mniejszej jest walka z szerzącymi się herezjami i podziałami w młodych wspólnotach chrześcijańskich (np. doketyzm głoszący pozorne człowieczeństwo Chrystusa, czy przeczący bóstwu Jezusa Kerynt). Autor, używając stylu i pojęć właściwych dla czwartej Ewangelii, mówi o Bogu jako światłości, która pociąga do życia w świetle, wystrzegania się wpływu świata i fałszywych nauczycieli (Jan nazywa ich antychrystami 1 J 2,22). Życie dzieci Bożych to nie tylko unikanie grzechu, lecz przede wszystkim praktykowanie najważniejszego przykazania miłości (1 J 3,18). To tu właśnie pojawia się najkrótsza i najbardziej wymowna definicja Boga: “Bóg jest miłością” (1 J 4,16).    

 

KONTEKST W piątym, ostatnim rozdziale listu autor nawiązuje do najważniejszego tematu miłości chrześcijańskiej, która jest znakiem przynależności do Boga i ma w Nim swoje źródło  (5,1-3) W tym samym kluczu mówi o wierze jako pochodzącej z wysoka sile, którą chrześcijanin zwycięża ten świat. Treścią wiary dającej życie jest Jezus, prawdziwy człowiek i Syn Boży (5,4-12) W ostatnich słowach listu Jan wzywa do modlitwy za grzeszników i strzeżenia się grzechu, Złego oraz fałszywych bogów, czyli ludzkich wizji Mesjasza (5,14-21).

 

ZANIM USŁYSZYSZ  W drugim czytaniu Jan Apostoł podaje trzy kryteria przynależności do Boga: wiara w Jezusa Mesjasza, ukochanie Jezusa oraz wypełnianie Bożych przykazań Kto wierzy w Jezusa Syna Bożego jest dzieckiem Boga i swoją wiarą zwycięża świat W ostatnim wersie Jan opisuje Chrystusa przychodzącego przez wodę, krew i Ducha.

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Pod koniec swego listu Jan pisze o wierze zwycięskiej, która jest w stanie zwyciężyć świat (kosmos) – świat, który nie przyjmując Jezusa, Bożej światłości, wciąż tkwi w mroku i grzechu. Choć kosmos to także świat ukochany przez Boga, tu symbolizuje on siły wrogie zbawieniu. Chrześcijanin zwycięża je, gdy wierzy w Chrystusa – prawdziwego człowieka i Syna Bożego. Jan opisuje Go jako przychodzącego przez wodę, krew i Ducha. Co oznaczają te obrazy?

 

Woda to nawiązanie do chrztu. Podczas chrztu w Jordanie Bóg objawił światu swojego Jednorodzonego Syna i swoją szczególną relację z Nim. Dziś Chrystus, Syn Boży przychodzi do nas przez chrzest, włączając nas w życie Boga, dając nam udział w swoim jedynym synostwie.

 

Krew to symbol męki Pana. Objawia ona zarówno człowieczeństwo Jezusa posłusznego aż po Krzyż, jak i Jego boską moc. Tylko Boża krew obmywa grzechy świata, dotyka i odnawia życie wierzącego. Woda i Krew wypływające z przebitego boku Jezusa to świadectwo Jego prawdziwej śmierci (J 19,37).

 

Woda i Krew to jednak, jak  pisze Jan, zbyt mało, żeby uwierzyć w Jezusa, Syna Bożego. Jego chrzest i śmierć na krzyżu mogą zostać zinterpretowane jako znaki zmagania obecnego w życiu niezwykłego, lecz jednak człowieka. Tym, który przychodzi z pomocą, dając pełne świadectwo o Jezusie, jest Duch. To On zapewnia, że Ten, w którego uwierzyliśmy, jest prawdziwym Bogiem. Duch prowadzi do pełni wiary i do pełni Prawdy (J 16,13).

 

                                                                    

CYTATY


Odpowiedź Jana, skąd pochodzi nasza wiara: Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat; tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara.

Tak jak Jezus: Duch daje świadectwo, bo jest prawdą.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Jana

(J 20,19-31)

Było to wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane. Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: Widzieliśmy Pana! Ale on rzekł do nich: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz /domu/ i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: Pokój wam! Następnie rzekł do Tomasza: Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż /ją/ do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym. Tomasz Mu odpowiedział: Pan mój i Bóg mój! Powiedział mu Jezus: Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli. I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Miłosierny/Miłosierni J 20,19-31

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. KATEGORIA: wydarzenie

MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Tomasz, inni uczniowie


O KSIĘDZE Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

 

KONTEKST Ewangelista Jan w rozdziale 20 i 21 opisuje Zmartwychwstałego, który ukazuje się swoim uczniom Pierwszą, który ujrzy Pana będzie Maria Magdalena Następnie Jezus ukazuje się jedenastu zamkniętym w Wieczerniku Przy tej okazji tylko Jan opisuje spotkanie Zmartwychwstałego z niewiernym Tomaszem Wreszcie ostatnim akordem spotkań ze Zmartwychwstałym jest rozdział 21, gdzie Jezus nad Jeziorem Genezaret spotyka Piotra, Natanaela oraz synów Zebedeusza wraz z innymi uczniami Zmartwychwstały Jezus zbiera ponownie swoich uczniów tam, gdzie ich powołał – do Galilei.

 

ZANIM USŁYSZYSZ Dzisiejsza Ewangelia to ciąg dalszy spotkań Zmartwychwstałego ze swoimi uczniami, opisywanych w rozdziale 20 Ewangelii Jana. W pierwszy dzień tygodnia Pan przybywa do apostołów zamkniętych w Wieczerniku, przekazuje im dar pokoju i Ducha na odpuszczenie grzechów Jak dowiadujemy się w drugiej odsłonie, pomiędzy uczniami nie było Tomasza. Ma on problem z przyjęciem świadectwa swoich braci i chce się osobiście przekonać o fakcie zmartwychwstania W trzeciej scenie widzimy Tomasza przybywającego do Wieczernika razem z innymi. Jezus skupia na nim całą swą uwagę, zaprasza go do dotknięcia Jego ran i do wiary Historia kończy się wyznaniem wiary Tomasza oraz błogosławieństwem, które Jezus kieruje ku wszystkim tym, którzy nie oglądając Mesjasza, uwierzą w Niego.

 

 

JESZCZE O EWANGELII


Trzy wątpliwości Tomasza

Mimo tego, że Tomasz oddał życie za Pana i stał się według tradycji ewangelizatorem Indii, wciąż jeszcze nazywamy go niewiernym. To ze względu na zasadnicze wątpliwości, które pozwolił sobie wyrazić:

 

• Po pierwsze zwątpił w to, że historia Jezusa po Jego ukrzyżowaniu będzie miała jeszcze jakąkolwiek kontynuację. W tym nie różnił się od innych apostołów.

 

• Po drugie zwątpił w sens wspólnego spędzania czasu (w języku biblijnym trwania) z innymi uczniami Jezusa. Musieli sprawiać fatalne wrażenie: wylęknieni i zamknięci z obawy przed Żydami w czterech ścianach Wieczernika. Po co wzajemnie karmić się swoim lękiem? Po co Tomaszowi taka wspólnota? – tu także łatwo go zrozumieć.

 

• Po trzecie wreszcie, kiedy apostołowie ujrzeli Pana i podzielili się tym z Tomaszem, ten wyraził ostateczną wątpliwość co do ich zdrowych zmysłów i wiarygodnego świadectwa. Czy naprawdę oglądali na własne oczy Jezusa? A może to efekt zbiorowej halucynacji zapłakanych ludzi zamkniętych razem, którzy marzyli o tym, żeby ich los się odwrócił? Jeśli ja sam nie zobaczę, nie uwierzę – rzuca im na odchodne Tomasz.

 

CZY WIESZ, ŻE…


W słowach Jezusa: Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane znajdują się teologiczne podstawy sakramentu pokuty i pojednania. To m.in. ten cytat stoi u podstaw rozgrzeszenia, udzielanego przez kapłana.

 

TRANSLATOR


Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus (J 20,24)“Didymos” to nie przezwisko: słowo to po grecku znaczy ‘bliźniak’. Co więcej, samo słowo “Tomasz” (toma) to ‘bliźniak’ po… aramejsku. Innymi słowy, mamy tu do czynienia raczej z przetłumaczeniem aramejskiego “Tomasz” na grecki Tomasz zaś, jeden z dwunastu, zwany Bliźniak

 …i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym (J 20, 27)I nie stawaj się bez wiary, ale wierzący

Uwierzyłeś, bo Mnie ujrzałeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli (J 20, 29) • Bo mnie ujrzałeś, uwierzyłeś? Szczęśliwi ci, którzy nie zobaczyli, a uwierzyli

 

 

WERSJE


Tylko Jan pisze o św. Tomaszu: o jego nieobecności podczas ukazania się apostołom, jak i o drugim spotkaniu.

 

• Tylko Jan cytuje słowa Jezusa: Weźmijcie Ducha Świętego To tzw. “Małe zesłanie Ducha Świętego”, analogiczne do opisanego przez Łukasza w Dziejach Apostolskich.

 

• Tylko u Jana znajdujemy słowa Jezusa: Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.

 

Jezus pokazuje ręce i bok również u Łukasza Tymczasem Jan wspomina krótko: A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok, Łukasz rozbudowuje: “Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i przekonajcie się: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam”. Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi. (Łk 24,39-40)

 

CYTATY


Najbardziej kojące słowa Jezusa: Pokój wam!

Jezus o nagrodzie dla wierzących: Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.

 

TWEETY




 


STO SŁÓW


Niewiara to choroba prowadząca do śmierci. Sytuacja niewierzących jest więc bardzo poważna.

Miłosierna postawa apostołów, którzy stoją w milczeniu, przypatrując się, jak Tomasz spotyka Zmartwychwstałego, to doskonały wzór dla nas, jak my mamy pełnić swoją rolę. Nie zniechęcili się do brata. Znieśli jego lekceważenie świadectwa o Zmartwychwstałym. Łagodnie i cierpliwie przetrwali trudne poszukiwania i nie odstraszyli go od siebie.

 

 

Taki ma być Kościół, zbudowany na kamieniu, który odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym. Taki Kościół to ideał ożywiany przez jedno serce i jednego ducha. Taki Kościół mamy budować my błogosławieni, którzy nie widzieli a uwierzyli.

 

W głoszeniu Jezusa Zmartwychwstałego potrzeba cierpliwości, zrozumienia i miłości, potrzeba siły i odwagi uczniów narażających się na prześladowania. Potrzeba łaski, której Bóg nam udzieli, tak jak udzielił odradzającemu się Kościołowi, jeśli tylko z mocą i miłosierdziem będziemy głosić zwycięstwo.

 

Wiara, to nasze zwycięstwo!
 

Więc do dzieła!

 

TRENDY


#CoZBogaZwyciężaŚwiat

Do chorych można przyrównać więźniów, którzy również potrzebują opieki i wsparcia. (…) Trzeba szanować i kochać potrzebujących pomocy, bo oni są nie tylko dziećmi Bożymi i członkami Mistycznego Ciała Chrystusowego, ale nadto naszymi dobrodziejami, albowiem przyczyniają nam zasług i modlą się za nami. (ks. Michał Sopoćko)

 

Moglibyśmy powiedzieć, że miłość ma wiele odmian (Boża, małżeńska, rodzicielska, braterska itd.). Jak białe światło składa się z różnych barw układających się w kolory tęczy. Miłosierdzie jest szczególnym rodzajem miłości, jej wyjątkową barwą, tonacją. (ks. Tomasz Jaklewicz)

 

W obliczu współczesnych form ubóstwa, których nie brakuje w naszym kraju, potrzebna jest dziś (…) «wyobraźnia miłosierdzia» w duchu solidarności z bliźnimi, dzięki której pomoc będzie «świadectwem braterskiej wspólnoty dóbr». Niech tej «wyobraźni» nie zabraknie mieszkańcom Krakowa i całej naszej Ojczyzny. (Jan Paweł II)

 

Jeśli ktoś jest bogaty, zasobny w jakieś dobra, to gdy tylko chce, może się tymi bogactwami dzielić z innymi. I tak też jest z Panem Bogiem. Pan Bóg pragnie dzielić się z nami łaską miłosierdzia. (ks. Mariusz Śliwa)

 

Ewangeliczna droga wiedzie początkowo przez ulice świata, gdzie na straganach w zasięgu ręki jest dobro łatwe, lecz przemijające. Kto nie dał się złowić na to dobro, wchodzi na drogę stromą i niebezpieczną. (…) Świat obserwuje śmiałka. Podziwia go i nienawidzi za to, że nie dał się złowić na dobro łatwe. (ks. Edward Staniek)

 

#PrzyszedłMimoDrzwiZamkniętych

Za ateiz­mem prze­mawia wiele ar­gu­mentów. Więcej niż za re­ligią. W grun­cie rzeczy to lo­giczne, żeby być ateistą. Tak jak lo­giczne i ro­zum­ne jest to, żeby się nie za­kochać… (ks. Józef Tischner)
 

Czy dotknięcie ran może cokolwiek zmienić? Czy dotkniecie ran może cokolwiek uleczyć, cokolwiek polepszyć, w czymkolwiek pocieszyć? Na przykładzie Tomasza okazuje się, że tak. (Wojciech Ziółek SJ)

 

Niewolnicy byli napiętnowani na czole lub nosili obrożę na szyi. Dzwonki dla trędowatych, żółta łata lub gwiazda na ubraniu dla Żydów, numery identyfikacyjne dla więźniów obozów koncentracyjnych (…) do dziś stygmaty Jezusa są dla nich jedyną szansą na odzyskanie godności. (Augustyn Pelanowski OSPPE)

1/4
2/4
Święty Tomasz, Martin de Vos, 1574 r., Królewskie Muzeum Sztuk Pięknych w Antwerpii
3/4
Niewierny Tomasz, Jacek Malczewski, kolekcja prywatna
4/4
Niewierny Tomasz, ok. 1595–1596 r. Caravaggio, Bildergalerie, Niemcy
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Zmartwychwstania Pańskiego B

Znamy już całą prawdę o Naszym Panu, Jedynym Bogu. Obyśmy przez Jego Zmartwychwstanie odkryli prawdę o nas samych

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO · Rok B ·  Największe święto liturgiczne roku, którego radość rozciąga się na osiem dni, Oktawę Wielkanocy, kończącą się w następną niedzielę Do liturgii powracają radosne śpiewy “Alleluja” oraz “Chwała na wysokości BoguRano – procesja rezurekcyjna, która jest uroczystym ogłoszeniem Zmartwychwstania Chrystusa · KOLEKTA · Będziemy prosić Boga, aby otworzył nam bramy życia wiecznego  KOLOR: biały CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 10,34a.37-43 • Psalm 118,1-2.16-17.22-23 • List do Koryntian 5, 6b-8 • Ewangelia według św. Jana 20, 1-9.

 

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - Zmartwychwstania Pańskiego B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 10,34a.37-43)

Gdy Piotr przybył do domu centuriona w Cezarei, przemówił: Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie. Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się nie całemu ludowi, ale nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków, którzyśmy z Nim jedli i pili po Jego zmartwychwstaniu. On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo, że Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Kerygmat Piotra Dz 10,34a.37-43

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: mowa


O KSIĘDZE Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

 

KONTEKST • Rozdział 10 Dziejów Apostolskich opisuje moment, w którym Ewangelia, na wyraźnie Boże polecenie, opuszcza granice świata żydowskiego i dociera do poganina, rzymskiego setnika  

 

ZANIM USŁYSZYSZ W pierwszym czytaniu słyszymy dziś kerygmat Piotra  – to, co było sercem Ewangelii głoszonej przez Kościół w I w. Piotr rozpoczyna od wzmianki o Jezusie historycznym, namaszczonym Duchem i mocą, działającym cuda i uzdrawiającym. Świadkowie tamtych wydarzeń – apostołowie – jeszcze żyją Następnie Piotr krótko opowiada o Jego śmierci na Krzyżu i kończy przepowiadaniem Zmartwychwstałego Pana, który ukazał się apostołom i rozesłał ich, aby głosili Dobrą Nowinę Powstały z martwych Chrystus to Pan żywych i umarłych, zbawiający grzechy ludzi wszystkich czasów.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Kerygmat, wygłoszony w domu Korneliusza, dzieli się wyraźnie na dwie części. Pierwsza to świadectwo o ziemskim życiu Jezusa, Bożego męża namaszczonego Duchem i mocą, uzdrowiciela, zbawcy słabych i zniewolonych. To obraz, który przemawia do Korneliusza. Jako żołnierz i Rzymianin czuje szacunek i podziw dla władzy Jezusa, której z pokorą się podporządkuje. Równocześnie jako wrażliwy i poszukujący człowiek widzi w Jezusie przyjaciela i dobroczyńcę ludzkości, docenia jego ogromne serce wobec drugiego (euergetes  – dobrze czyniący’ to przydomek helleńskich władców).

 

Piotr krótko i enigmatycznie opisuje śmierć na krzyżu. Nie pozostawia wątpliwości  –  Jezus został zamordowany przez powieszenie na krzyżu. Piotr nie wskazuje na oprawców. Zamordowaliobejmuje zarówno Żydów, jak i pogan, w tym Rzymian. Krzyż był zgorszeniem dla pogan i Żydów. W kerygmacie Piotra widać szacunek dla tej tajemnicy, którą pierwsi chrześcijanie czytają i rozumieją tylko w świetle Zmartwychwstania.

 

Tu narracja na temat Jezusa ziemskiego, męża Bożego i wielkiego cudotwórcy urywa się, ustępując miejsca historii Zmartwychwstałego Pana. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się wielu świadkom, pośród których jest także Piotr. Zmartwychwstanie odsłania, kim naprawdę jest ten, który przemierzał Galileę i Judeę, czyniąc dobrze i uzdrawiając. To prawdziwy Bóg, Pan życia i śmierci, sędzia żyjących i zmarłych. Tylko w Jego imieniu, według zapowiedzi proroków, można znaleźć odpuszczenie grzechów. Dzięki Zmartwychwstaniu Syna życie wieczne rozlewa się poza granice narodu wybranego, jest w zasięgu ręki wszystkich. W Synu wszyscy staliśmy się ukochanymi synami.

 

CZY WIESZ,  ŻE…


Korneliusz, rzymski żołnierz, należy do tzw. bojących się Boga. To człowiek, który odnalazł prawdę w religii żydowskiej i przylgnął do Boga Izraela. W tamtych czasach nierzadkie było zjawisko pogan nawracających się na judaizm lub stających się jego sympatykami. Wynikało to z faktu, że religie grecko-rzymskie przeżywały w tym czasie kryzys wynikający z kostyczności i formalizmu rytualnego. Judaizm, a później chrześcijaństwo, miały do zaoferowania to, czego brakowało w pogańskich kultach: żywą relację z Bogiem oraz spójne zasady moralne, którymi kieruje się wierzący.

 

Korneliusz, wpływowy setnik kohorty italskiej, to także dar dla wspólnoty chrześcijańskiej. W czasach, do których odnoszą się Dzieje Apostolskie, w Palestynie panuje głód. Sugerowałaby to także wzmianka o Piotrze, który podczas modlitwy odczuwa głód (Dz 10,10). Przetrwanie w trudnych czasach braku chleba nierzadko zależało od bogatych i wpływowych osób, które pomagały głodującym. Bóg, prowadząc Piotra do domu Korneliusza, zapewnia równocześnie młodej wspólnocie chrześcijańskiej wsparcie i pomoc w czasie głodu.

 

CYTATY


Prawda o Jezusie: Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 118,1-2.16-17.22-23)

REFREN: W tym dniu wspaniałym wszyscy się weselmy

Dziękujcie Panu, bo jest dobry,

bo Jego łaska trwa na wieki.

Niech dom Izraela głosi:

Jego łaska na wieki.

Prawica Pana wzniesiona wysoko,

prawica Pańska moc okazała.

Nie umrę, ale żył będę

i głosił dzieła Pana.

Kamień odrzucony przez budujących

stał się kamieniem węgielnym.

Stało się to przez Pana

i cudem jest w naszych oczach.

[01][02]

 

PSALM

Cud na naszych oczach Ps 118,1-2.16-17.22-23

PSALM  • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 586 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm 118 należy do gatunku dziękczynienia indywidualnego. To modlitwa człowieka, który patrząc na swoje życie, przeżyte próby i cierpienia, wzywa zgromadzenie Izraela i wszystkich wierzących do oddania chwały PanuZe względu na regularną, rytmiczną strukturę psalm ten mógł być recytowany w świątyni jerozolimskiej w formie: głos prowadzącego  – dziękujcie Panu bo jest dobry, odpowiedź chóru bo jego łaska trwa na wieki.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Pierwsze cztery wersy to wezwanie do dziękczynienia. Wersety 5-18 opisują cierpienia i zbawienie, którego doświadczył modlący się człowiekKolejne, do w. 28, to opis radosnego świętowania ocalenia, które wierzącemu przyniósł PanBramy sprawiedliwości, przez które wchodzi to bramy świątyni; w nich ogłasza się sprawiedliwość Boga Zbawcy i ufającego mu IzraelityOn sam porównuje się do kamienia odrzuconego przez budujących, który w planie Bożym stał się głowicą węgła, kamieniem spajającym budowlęPsalm odśpiewany w dzień Zmartwychwstania Pana każe nam zanieść do Niego pieśń ocalonego sprawiedliwegoChrystus, wychodząc z grobu, śpiewa hymn dziękczynienia dla swego Ojca i zaprasza, abyśmy przyłączyli się do Jego pieśni zwycięstwa.

 

CYTATY


Prosta prawda o Bogu: Dziękujcie Panu, bo jest dobry

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

1 Kor 5,6b-8

Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza? Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz - przaśnego chleba czystości i prawdy.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Chrystus nasza Pascha 1 Kor 5,6b-8

LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


 O KSIĘDZE Podczas swojego pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

   

KONTEKST Rozdział 5 Listu do Koryntian to fragment, w którym Paweł piętnuje grzechy wspólnoty. Świadczą one o tym, że Koryntianie nie pozbyli się jeszcze ducha i mentalności tego świata. Paweł, powołując się na obrazy i symbolikę żydowskiej Paschy, wzywa chrześcijan, aby wyrzucili stary kwas, który symbolizuje grzech i zepsucie, a stawali się podobni do czystego Jezusa. Nie wzywa do tego, aby radykalnie odciąć się od całego zepsutego, pogańskiego świata, gdyż zdaje sobie sprawę, że to niemożliwe. Żąda jednak, aby chrześcijanie nie tolerowali zła i zepsucia wewnątrz wspólnoty.  

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym czytaniu Paweł zachęca chrześcijan, aby odrzuciwszy złość i przewrotność, stali się jak nowy, świeży chleb. Motywacją i siłą jest Chrystus, który został ofiarowany jako nasza Pascha. Życie chrześcijanina to nieustanne świętowanie Paschy Pana, świętowanie na pozbawionym kwasu chlebie czystości (wolności od grzechu) i prawdy (życia opartego na Ewangelii).

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł, wzywając chrześcijan w Koryncie do nowego życia w Panu, nawiązuje do podwójnej warstwy znaczeniowej Paschy Izraela, która w Księdze Wyjścia łączy się ze Świętem Przaśników (Wj 12):

 

Pierwszy ryt Paschy to złożenie w ofierze baranka i pomazanie jego krwią drzwi domów. Miało to uchronić Izraela przed Aniołem Niszczycielem, który tej nocy przechodził nad Egiptem, zabijając pierworodnych. Krew sprawiła, że anioł omijał, przeskakiwał (to oznacza hebr. słowo pesah) domy Izraelitów, a uderzał Egipcjan. Krew Jezusa, nowego Baranka paschalnego, ofiarowanego za Koryntian, ocaliła ich od śmierci wiecznej i potępienia.

 

Drugi ryt święta Paschy wiązał się ze spożywaniem przaśnych chlebów wyrabianych bez sfermentowanego zaczynu. Izrael włączył święto rolnicze Przaśników w celebrację Paschy, dziękując Bogu za pierwsze plony ziemi obiecanej. W trakcie trwających tydzień obchodów święta Paschy i połączonego z nim święta Przaśników Izraelici mieli obowiązek usunąć wszelki kwas, a jeść tylko przaśne chleby. Kwas kojarzył się także negatywnie z zepsuciem i starym życiem. Dla Pawła chrześcijanin żyjący nowym życiem Zmartwychwstałego powinien pozbyć się starego kwasu grzechu. Staliśmy się czyści i nowi w Chrystusie, który został ofiarowany jako nasza Pasch

 

 

CYTATY


Św. Paweł: Przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha

Św. Paweł o dobrym świętowaniu: Odprawiajmy nasze święto na przaśnym chlebie czystości i prawdy

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 20,1-9)

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono. Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, /które mówi/, że On ma powstać z martwych.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Pusty grób J 20,1-9

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Maria Magdalena, Piotr, Jan


O KSIĘDZE Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).
 

KONTEKST Ewangelista Jan w rozdziale 20 i 21 opisuje Zmartwychwstałego, który ukazuje się swoim uczniom Pierwszą, który ujrzy Pana będzie Maria Magdalena Następnie Jezus ukazuje się jedenastu zamkniętym w Wieczerniku Przy tej okazji tylko Jan opisuje spotkanie Zmartwychwstałego z niewiernym Tomaszem Wreszcie ostatnim akordem spotkań ze Zmartwychwstałym jest rozdział 21, gdzie Jezus nad Jeziorem Genezaret spotyka Piotra, Natanaela oraz synów Zebedeusza wraz z innymi uczniami Zmartwychwstały Jezus zbiera ponownie swoich uczniów tam, gdzie ich powołał – do Galilei.

 

ZANIM USŁYSZYSZ Dzisiejsza Ewangelia opisuje bieg do grobu, do którego po kolei włączają się kolejne postacie: najpierw Maria Magdalena, potem Piotr i Jan. Przy grobie akcja opowiadania zwalnia: uczniowie wchodzą do grobu i wpatrują się w puste miejsce, w którym położono Jezusa. Po dłuższym spojrzeniu na płótna leżące w grobie powracają do siebie. Nie wracają już jednak tacy sami. W ich sercu kiełkuje wiara w Zmartwychwstanie.  

 

 

JESZCZE O EWANGELII


Ewangelia odczytywana w Niedzielę Zmartwychwstania opowiada o biegu do grobu. Można go zamknąć w kilku scenach:

 

Scena 1: Maria Magdalena wychodzi skoro świt do grobu. Panuje ciemność, symbolizująca niewiarę i rozpacz, w której pogrążeni są uczniowie po śmierci Pana. Nie jest łatwo wyruszyć w drogę, gdy świat tonie jeszcze w mroku. Tym trudniej, kiedy mrok zapada w sercu, kiedy znika Osoba, która była sensem świata. Przewodnikiem w wędrówce może być wówczas tylko serce; kochające i tęskniące, które nigdy nie przestaje szukać swojej Miłości. Maria wyrusza w drogę prowadzona miłością. W tej drodze Maria widzi odsunięty kamień. Nic nie rozumie (J 20,1).

 

Scena 2: Dlaczego Maria nic nie zrozumiała z “mowy” grobu? Ponieważ pobiegła tam sama. Maria biegnie, przybywa do Szymona Piotra i do ucznia, którego Jezus miłował. Donosi: Zabrano Pana i nie wiemy, gdzie go położono (J 20,2). To dramatyczne wyznanie, podkreślające zagubienie uczniów Jezusa wobec tajemnicy zmartwychwstania. Nikt się jej nie spodziewał.

 

Scena 3: Akcja nabiera tempa. Są tu obecni tylko uczniowie. Biegną razem. Drugi uczeń wyprzedza Piotra, przybywa pierwszy. Schyliwszy się, widzi złożone płótna, lecz nie wchodzi do grobu (J 20,3-5). Dlaczego Piotr trzyma się z tyłu? Nie zna on drogi do grobu, zdradził Jezusa, nie był z Nim pod krzyżem. Być może spowalnia go jego serce i wyrzuty sumienia. Jan ma tę przewagę, że zna drogę. Przeszedł ją w najczarniejszym dniu swego życia, kiedy, stojąc do końca pod krzyżem, towarzyszył także ludziom niosącym ciało Jezusa. Piotr nadrabia tę nieobecność: podąża za Janem, ucząc się od niego drogi.

 

  Scena 4: Przybywa Piotr i wchodzi. Widzi płótna i chustę, która spoczywała na twarzy Jezusa, złożoną osobno w innym miejscu. Uwaga ewangelisty wyraźnie zatrzymuje się na wnętrzu grobu. Akcja opowiadania zwalnia (J 20,6-7).

 

  Scena 5: Pociągnięty przykładem Piotra wchodzi także drugi uczeń. Ujrzał i uwierzył. Tempo akcji spada do zera, koncentruje się na wierze i na świadectwie Pism (J 20,8-9).

 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Tylko Jan opisuje terapię, jaką po zdradzie przechodzi Piotr, który po trzykrotnym zaparciu się Mistrza, trzykrotnie wyznaje mu swoją miłość i zostaje utwierdzony w misji prowadzenia innych.

 

Jan nie sili się w swoim opisie na dostarczanie logicznych dowodów zmartwychwstania. Ostatecznie pusty grób i mało znaczące płótna tylko powiększają niepewność i mnożą znaki zapytania. W opisie Jana są one jednak symbolem tego, co dokonuje się w grobie Jezusa. Płótno okrywające ciało Pana oznacza uczniów. To, które spowijało Jego głowę, to Piotr.

 

CYTATY


św. Jan o odkryciu tajemnicy: Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma [które mówi], że On ma powstać z martwych

 

Zapowiedź, jaką funkcję będzie pełnił św. Piotr: ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami

 

TWEETY




 


STO SŁÓW


Jezus musiał umrzeć, byśmy się “pozbierali”. Dopiero w grobie Chrystusa obudziła się prawdziwa wiara. Paradoksalnie w miejscu najbardziej ciemnym i mrocznym ogarnęło nas prawdziwe Światło.  

 

Wszyscy, którzy byliśmy przytłoczeni śmiercią Jezusa, zostajemy przywróceni do życia, „poskładani” niczym grobowe płótna. Kluczowe dla wiary uczniów okazało się „świadectwo Pisma”. W grobie Jezusa, który symbolizuje misterium Jego śmierci i Zmartwychwstania, Pisma zaczynają do nich mówić. Wreszcie zrozumieli. Powrócili do bycia sobą, do swego najprawdziwszego „ja”.

 

Zmartwychwstanie odsłania nam, kim naprawdę jest Ten, który razem z uczniami przemierzał Galileę i Judeę, czyniąc dobrze i uzdrawiając. To prawdziwy Bóg, Pan życia i śmierci, sędzia żyjących i zmarłych.

 

Poznaliśmy całą prawdę o Naszym Panu, Jedynym Bogu. Obyśmy przez Jego Zmartwychwstanie odkryli  wreszcie – podobnie jak uczniowie – prawdę o nas samych.  

 

Obyśmy odnaleźli swoje najprawdziwsze “ja”.

 

TRENDY


#JegoŁaskaNaWieki

Bo człowiek jest istotą, która zmartwychwstaje. Zmartwychwstaje nie tylko na końcu życia, ale zmartwychwstaje także w ciągu całego swojego życia. Zmartwychwstanie towarzyszy człowiekowi co dzień, co godzina. (ks. Józef Tischner)
 

 

Nie trzeba wspinać się na Himalaje ani lecieć na Marsa, by przezwyciężyć śmierć i dostąpić udziału w życiu Boga. Wystarczy spożyć kawałek chleba, wyznawszy uprzednio swoje grzechy. (o. Augustyn Pelanowski OSPPE)

Kościoła nie można „zrobić”, można go tylko otrzymać, i to otrzymać stąd, gdzie już jest i gdzie naprawdę jest: z sakramentalnej wspólnoty Ciała Chrystusowego, przenikającego dzieje. (Benedykt XVI)
 

Każdy sam musi nauczyć się modlić. Jak się modlę? Nie wiem. Obecnością. Modlitwą Krzyża, jego kontemplacją, bo kto z wiarą kontempluje Krzyż, ujrzy w nim potęgę. Tajemnica i moc Krzyża wyraża się w przejściu od śmierci do życia. Krzyż staje się bramą – jak powiada Norwid. (Joachim Badeni)

 

 

#KamieńOdrzuconyPrzezBudujących

Dzisiaj nie wszyscy są radośni, nie wszyscy mają wiosnę w sercu, nie wszyscy mają radość, jak wielkanocne pieśni. To ci, co spędzili Wielki Post na dyskotekach, zabawach, balach, rozrywkach. Nie zdobyli się na chwilę refleksji w Wielki Piątek, w Wielką Sobotę, nie przystąpili do spowiedzi. (…) Ci powinni przerazić się, jak żołnierze rzymscy na widok zmartwychwstałego, bo On prawdziwie zmartwychwstał, On upomni się o każdego. (ks. Tadeusz Rusnak)

 

Często budowniczowie świata, za który Chrystus chce umrzeć, usiłowali położyć kamień ostateczny na Jego grobie. Ale kamień pozostaje zawsze odwalony z Jego grobu. Kamień: świadek śmierci stał się świadkiem zmartwychwstania: “Prawica Pańska moc okazała” (Jan Paweł II)
 

[w USA żyła] kobieta, która dostała od Boga szczególny dar, specyficzną umiejętność. Znoszenia cierpienia. (… ) [była głuchoniema, a] jej kontakt ze światem dokonywał się tylko i wyłącznie na poziomie dotyku. (…) [Helena Keller] zrobiła światową karierę – jeździła po całym świecie, dając świadectwo, że nawet z tak ciężkim kalectwem można żyć. (…) Zaakceptowała swoje ograniczenie, ale z drugiej strony łamała wszelkie ograniczenia. (ks. Rafał Starzak)

1/6
Zmartwychwstanie, Andrea Mantegna, 1457-1460, Fragment ołtarza w Bazylice San Zeno w Weronie
2/6
3/6
Zmartwychwstanie zmarłych, Luca Signorelli, 1499-1502 r., fresk w kaplicy San Brizio w Orvieto, Włochy
4/6
Zmartwychwstanie, Carl Heinrich Bloch, XIX w.
5/6
Zmartwychwstanie, El Greco, kon. XVI, Muzeum w Prado, Hiszpania
6/6
Zmartwychwstanie, Mikhail Vrubel, 1887 r., akwarela na papierze
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >