Jutro Niedziela – XXX zwykła A

Miłość to siła podtrzymująca nasze życie. Na niej opiera się całe Prawo i Prorocy.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


TRZYDZIESTA NIEDZIELA ZWYKŁA • rok A • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Będziemy prosili Wszechmogącego Boga, aby przymnożył nam wiary, nadziei i miłości oraz dał nam ukochać swoje przykazaniaCZYTANIA: Księga Wyjścia 22,20–26 • Psalm 18(17), 2–3a. 3b–4. 47 i 51ab • List do Tesaloniczan 1,5c–10 • Ewangelia wg św. Mateusza 22,34–40

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Dzisiaj Pan bierze w obronę najsłabszych i najbardziej narażonych na wyzysk. Przypomina nam pierwsze prawo, którym powinniśmy kierować się w życiu – Prawo Miłości.

Miłość to siła podtrzymująca nasze życie. Na niej opiera się całe Prawo i Prorocy. Przykazanie Miłościjest podobne do grawitacji utrzymującej
Ziemię w przestrzeni, do mięśni podtrzymujących nasze ciało oraz do lin napinających żagle i maszt okrętu. Tak właśnie mamy kochać.

Miłość, o której dzisiaj słyszymy, to nie tylko uczucia. Ta miłość ma angażować całego człowieka, całe jego życie. Miłość zbudowana na dwóch filarach (Przykazanie Miłości) stanie się najtrwalszym mostem łączącym nas z niebem. Mostem, który wytrzyma napór wszystkiego, co niesie ludzkie życie.

To z takiej miłości Pan nas kiedyś osądzi.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Wyjścia

(Wj 22, 20-26)

Tak mówi Pan: «Nie będziesz gnębił ani uciskał przybysza, bo wy sami byliście przybyszami w ziemi egipskiej. Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy ani sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i poskarżą Mi się, usłyszę ich skargę, rozpali się gniew mój, i wygubię was mieczem; i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami. Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie każesz mu płacić odsetek. Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy».

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Prawo miłościWj 22, 20–26

Prosta recepta na uzdrowienie miłości: nie będziesz gnębił, uciskał, krzywdził, brał odsetek, bluźnił przeciwko Bogu.

KSIĘGA: Księga Wyjścia • AUTOR: anonimowy kapłan (ostateczna redakcja) • CZAS POWSTANIA: ok. VI w. przed Chr. • KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: góra Synaj • KTO MÓWI: Mojżesz w imieniu Boga


EXODUS • Księga Wyjścia, Exodus, druga z ksiąg Pisma Świętego, opisuje dokładnie to, na co wskazuje jej nazwa: uwolnienie Izraelitów z ziemi egipskiej. Drugim ważnym wydarzeniem przedstawionym w księdze jest • przymierze zawarte na Synaju i Dekalog. W pierwszej części (rozdziały 1–15) rozstrzyga się, kto jest Panem Izraela: faraon i bogowie Egiptu czy Jahwe. Dalej, już po wyjściu z Egiptu, Pan rozwiązuje problemy swego ludu i karmi go na pustyni (15–18), wreszcie nadaje prawa (19–24) i rozbija swój namiot (24–40), czym potwierdza swoje królowanie w Izraelu.

PRAWO NA SYNAJU • Rozdział 20 Księgi Wyjścia opisuje moment, kiedy na górze Synaj Bóg objawia Mojżeszowi • Prawo Dziesięciu Przykazań. Nie są to jedyne prawa, jakie Izrael otrzymuje od swojego Boga. Po dobrze znanych • Dziesięciu Przykazaniach wkraczamy w • Kodeks Przymierza (24,7). Prawa, które tu znajdujemy, odzwierciedlają sytuację Izraela w czasach sprzed wygnania, sytuację narodu widzianą z perspektywy małej wioski. Jak w soczewce skupiają się tu wszystkie problemy • Zachowywanie tych praw jest znakiem i warunkiem trwania w Przymierzu z Jahwe.

ZANIM USŁYSZYSZ • Człowiek powinien kierować się miłością we wszystkim, co robi. Nie stawiać na pierwszym miejscu siebie, własnej wygody, ale z litością i miłością patrzeć na drugiego. Prawo moralne jasno określa, jak być dobrym. Człowiek dostaje prostą receptę: nie będziesz gnębił, uciskał, krzywdził, brał odsetek, bluźnił przeciwko Bogu.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Nie będziesz gnębił ani uciskał przybysza, bo wy sami byliście przybyszami w ziemi egipskiej

Jeślibyś ich skrzywdził i poskarżą Mi się, usłyszę ich skargę, rozpali się gniew mój, i wygubię was mieczem

 

BIBLIJNY INSIDER


Poznajemy dzisiaj przepisy dotyczące najsłabszych i najbardziej narażonych na wyzysk i biedę grup społecznych.

• Obcy • Cudzoziemcy lub obcy (hebr. ger) to odpowiednik współczesnego uchodźcy lub emigranta, który opuszcza swój dom rodzinny z powodu wojny, głodu lub prześladowania, aby poszukiwać nowej ojczyzny (Wj 2; Krn 2,16; 2 Sam 4,3; Ru 1,1). Izraelici mają się z nimi obchodzić dobrze, pamiętając, że sami także byli obcymi w Egipcie (Wj 22,20).

• Sieroty i wdowy • Dwie kolejne grupy, które Prawo otacza szczególną opieką, to sieroty i wdowy. Ponieważ zostały one pozbawione naturalnej opieki ze strony rodziny, zyskują potężnego opiekuna w Bogu, który obiecuje zemstę wszystkim chcącym je poniżać i krzywdzić (Wj 22,21–23).

• Zakaz lichwy • i prawo dotyczące zastawu mają chronić życie tych, których bogactwem jest często jedynie płaszcz, służący im jako okrycie w nocy (Wj 22,24–25). Także w tym przypadku Bóg staje się rzecznikiem w ich sprawie. Powtarza, że słucha głosów tych, którzy żalą się przed
nim, ponieważ jest pełen współczucia, łaskawy i kochający (Wj 22,26). Przypomina to scenę, kiedy Bóg odpowiada na krzyk swojego ludu uciskanego w Egipcie (Wj 3,7). Hebrajskie chanun (łaskawy, współczujący), którym opisuje się tu sam Pan, to właściwie jego imię własne, w Biblii trzynaście razy opisuje się nim wyłącznie Boga.

• Rodzina • Życie z Bogiem przypomina życie w rodzinie, w której Bóg jak Ojciec troszczy się o swoje najsłabsze dzieci. Życie w rodzinie nakłada także zobowiązanie na wszystkich, aby troszczyć się o siebie nawzajem. Od tego zależy nasza relacja z Bogiem. Miłość bliźniego to praktyczne wypełnienie Dekalogu. Od niej będą zależeć także losy przymierza, które Bóg zawarł ze swoim ludem.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 18(17), 2-3a. 36c-4. 47 i 51ab)

REFREN: Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja.

Miłuję Cię, Panie, *  Mocy moja, Panie, Opoko moja i Twierdzo, *  mój Wybawicielu. Boże, Skało moja, na którą się chronię,  * Tarczo moja, Mocy zbawienia mego i moja Obrono. Wzywam Pana, godnego chwały, *  i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół. Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka,*  niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca. Ty dałeś wielkie zwycięstwo królowi *  i łaską obdarzyłeś Dawida, Twego pomazańca.

[01][02]

PSALM

Miłuję Cię Panie Ps 18, 2–3a. 3b–4. 47 i 51ab

Jeden z najstarszych utworów w Księdze Psalmów. Psalm 118 czule opisuje wiarę człowieka do Boga słowem czułej miłości.

PSALM 18 • AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: początkowe czasy monarchii, X–IX w. przed Chr.


MODLITWA BŁAGALNA • Psalm 18 to jeden z najstarszych utworów, jakie znajdujemy w Psałterzu. Obrazami nawiązuje do mitów kananejskich i w swych zasadniczych zrębach może pochodzić nawet z czasów przed monarchią. Przypisuje się go Dawidowi, za „ja” lirycznym może rzeczywiście ukrywać się postać legendarnego króla lub innego monarchy. Utwór ten mógłby być recytowany przez niego w świątyni jako • modlitwa za naród • dziękczynienie • prośba o obronę przed nieprzyjaciółmi. Niektórzy widzą w nim • królewski hymn zwycięstwa, inni twierdzą, że należy do gatunku • modlitwy błagalnej tefillah oraz do grupy • psalmów królewskich.

MOTYW MIŁOŚCI • Trzy strofy psalmu, które słyszymy w dzisiejszej liturgii, to trzy wyznania: • miłości (Miłuję Cię, Panie, Mocy moja) • ufności (Boże, skało moja, na którą się chronię, tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono) oraz • wdzięczności (Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka. Niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca) • Z Ewangelią łączy go motyw miłości wyrażonej przez Dawida hebrajskim czasownikiem raham, związanym z rehem (łono matki) i oznaczającym żarliwe, poruszające całe wnętrze człowieka uczucie. Miłość do Boga, o której się tu mówi, jest czulsza i bardziej intensywna niż miłość matki do dziecka.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Skało moja, na którą się chronię, tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono
Wzywam Pana, godnego chwały, i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół
Ty dajesz wielkie zwycięstwo królowi

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Tesaloniczan

(1 Tes 1,5c-10)

Bracia:

Wiecie, jacy dla was byliśmy, przebywając wśród was. A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, tak że okazaliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai. Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna nie tylko w Macedonii i Achai, ale wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak że nawet nie potrzebujemy o tym mówić. Albowiem oni sami opowiadają o nas, jakiego to przyjęcia doznaliśmy od was i jak nawróciliście się od bożków do Boga, by służyć Bogu żywemu i prawdziwemu i oczekiwać z niebios jego Syna, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, naszego wybawcę od nadchodzącego gniewu.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Naśladowcy  1 Tes 1,5c–10

Tesaloniczanie przyjęli wiarę dużym kosztem: pośród wielkiego ucisku. Święty Paweł dziękuje im za to i podkreśla, że dzięki takiej postawie Ewangelia stała się głośna w wielu innych miejscach.

PIERWSZY LIST DO TESALONICZAN • NADAWCY: św. Paweł, Sylwan i Tymoteusz • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Tesalonikach • CZAS POWSTANIA: 50/51 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt


O LIŚCIE • List do Tesaloniczan to pierwszy z listów Pawła, pisany do świeżo nawróconych chrześcijan w Tesalonice. Celem listu jest utwierdzenie wspólnoty w otrzymanej u początków nauce. Paweł podtrzymuje ich nadzieję na przyjście Wybawcy, która jest im tak bardzo potrzebna w obliczu prześladowań.

DO PRZEŚLADOWANYCH • Przypomnijmy: Paweł pisze do gminy dotkniętej prześladowaniami – usłyszymy o tym, że przyjęli słowo pośród wielkiego ucisku – których zaznali prawdopodobnie od ich rodaków, Greków (1 Tes 2,14). Mimo to wspólnota naśladowała w niezłomnej wierze prześladowanego apostoła, a przez niego także Chrystusa, trwając w radości Ducha Świętego.

EFEKTY WYTRWAŁOŚCI • Wybrany na dziś fragment to kontynuacja listu, którego wstęp usłyszeliśmy poprzedniej niedzieli, kiedy to Paweł z wdzięcznością wspominał ostatnie spotkanie. Usłyszymy o owocach wiary przyjętej przez Tesaloniczan • Będą to: • fakt, że nauka Pana stała się głośna m.in. w Macedonii, Achai, Koryncie • bycie wzorem dla wszystkich wierzących • wybawienie od nadchodzącego gniewu.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Staliście się naśladowcami naszymi i Pana, tak że okazaliście się wzorem
Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna
Wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak że nawet nie trzebujemy o tym mówić

 

BIBLIJNY INSIDER


• Bez lęku • Ostatnie słowa apostoła: nawróciliście się od bożków do Boga, by służyć Bogu żywemu i prawdziwemu i oczekiwać z niebios jego Syna, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, rzucają światło na treść wiary i motywację Tesaloniczan: służą żywemu Bogu, nie bożkom, i z radością oczekują przyjścia Zmartwychwstałego. Nie lękają się sądu ani końca świata, bo Jezus zbawił ich od kary i od wiecznego potępienia, czyli od gniewu Boga wylewającego się na wszystkich grzeszników (Rz 1,18).

• Zbawiciel i Sędzia • Gniew to atrybut Bożej sprawiedliwości, która nie może pozostawić zła bezkarnym. W szczególny sposób objawi się on na końcu czasów, gdy Bóg przybędzie, aby osądzić ludzki świat • Co ciekawe, będzie nas sądził Chrystus. Paweł nazywa dzień sądu dniem Chrystusa (Flp 2,16; Rz 2,16). Będzie to dzień pełnego objawienia się Jego bóstwa. Zbawiciel jest równocześnie Sędzią. Daje to podstawy do nadziei, kiedy stajemy z Nim twarzą w twarz.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

(Mt 22,34-40)

Gdy faryzeusze posłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, wystawiając Go na próbę, zapytał: «Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?». On mu odpowiedział: «„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo i Prorocy».

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

 

EWANGELIA

Pierwsze i największe  Mt 22,34-40

Spośród kilkuset nakazów Prawa Jezus wydobywa dwa najważniejsze i czyni je jednym Przykazaniem Miłości.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: przypowieść • MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, świątynia • CZAS: 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: zgromadzeni w świątyni • WERSJE: Mk 12,28–31 • Łk 10,25–28


KU GOLGOCIE • Od 21 rozdziału Ewangelii Mateusza rozpoczynają się najbardziej dramatyczne wydarzenia misji Jezusa Chrystusa. Choć • witany jest entuzjastycznie przez mieszkańców Jerozolimy słowami: Hosanna, hosanna • pozostaje bacznie obserwowany przez faryzeuszów. Swe pierwsze kroki Jezus skierował do świątyni, skąd najpierw • wyrzucił wszystkich sprzedających i kupujących • potem uzdrowił chorych i niewidomych • a następnego dnia, po nocy spędzonej w Betanii (werset 17), nauczał w przypowieściach, które słyszeliśmy w poprzednich tygodniach. Po wygłoszeniu trzeciej przypowieści o uczcie królewskiej dochodzi do sporu z faryzeuszami.

DWA PRZYKAZANIA W JEDNO • Faryzeusze wystawiają Jezusa na kolejną próbę. Podczas rozmowy Jezusa z uczonym spośród kilkuset praw i przykazań Starego Testamentu wydobyte zostaną dwa najważniejsze: te, które znamy jako Przykazanie Miłości. Zwróćmy uwagę, kto wybiera i splata ze sobą te przykazania.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem
Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego
Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy

 

TRANSLATOR


Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy (Mt 22, 40) • Greckie słowo kremannymi może oznaczać tarcze lub zbroje zawieszone jako trofea wojenne, talizman (Ez 13, 18) lub Ziemię unoszącą się w próżni (Hi 26, 7). Opisuje się nim także ciało wiszące na krzyżu (Pwt 21, 22;Ga 3, 13), a Łukasz (19, 48) w obrazowy sposób mówi o ludziach, którzy wisieli wręcz na ustach Jezusa• Czasownik ten podkreśla, że to miłość spaja i dopełnia charakter Prawa Bożego. Grecki rdzeń krem-aster używany jest także na określenie mięśni, które wiążą i podtrzymują wnętrzności ciała ludzkiego, a krem-astos może oznaczać liny podtrzymujące główny maszt okrętu.

 

BIBLIJNY INSIDER


Najważniejsze przykazanie • Jezus cytuje Pismo, modlitwę Szema Jisrael odmawianą przez pobożnego Izraelitę kilka razy dziennie: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem (Pwt 6,5) • Miłość ta nie ma nic wspólnego z uczuciami, które zazwyczaj przychodzą nam do głowy, kiedy słuchamy o sercu i duszy. Dla antycznych • serce to ośrodek, w którym człowiek podejmuje swoje decyzje, odpowiednik naszej woli i sumienia. • Dusza to zasada życia, nośnik wszelkich życiowych energii i ludzkiej kreatywności. Wreszcie • umysł, oznacza władze intelektualne • Miłość do Boga ma • angażować całego człowieka • całe jego życie, poczynając od głębi wewnętrznej osoby, a kończąc na wszystkim, w czym wyraża się ona na zewnątrz, w jego pracy i zaangażowaniu w sprawy świata.

• Drugie, równie ważne • Jezus, twórczy nauczyciel, wzorem rabinów swoich czasów sięga po technikę zwaną gezerahshawah: łączy na zasadzie podobieństwa dwa fragmenty biblijne, tak aby nawzajem się uzupełniały i tłumaczyły. Drugie przykazanie, podobne do pierwszego (chodzi o podobieństwo istotowe, homoios, nie powierzchowne) brzmi: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Jezus znów cytuje dosłownie Pisma (patrz: LINKI). Następnie dodaje: Na tych dwóch przykazaniach opiera się (w tekście greckim dosłownie „zawieszone jest”) całe Prawo i Prorocy (Mt 22,40) • Innymi słowy, nie da się zachowywać przykazań Prawa bez zachowywania przykazania miłości Boga i bliźniego.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


Nad pytaniem, które przykazanie jest największe, głowiły się już autorytety rabinackie.
• Hillel streszczał całe Prawo w swojej słynnej złotej regule: Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe.
• Simlai twierdził, że już Dawid w Psalmie 15 zredukował 613 przykazań Mojżesza do 11 najważniejszych.
• Izajasz (Iz 33, 15–16) zredukował je do sześciu: Ten, kto postępuje sprawiedliwie i kto mówi uczciwie, kto odrzuca zyski bezprawne, kto się wzbrania dłońmi przed wzięciem podarku, kto zatyka uszy, by o krwi nie słuchać, kto zamyka oczy, by na zło nie patrzeć.
• Micheasz (Mi 6, 8) zredukował je do trzech: Powiedziano ci, człowiecze, co jest dobre. I czego żąda pan od ciebie, jeśli nie czynieni sprawiedliwości, umiłowania wierności i pokornego obcowania z Bogiem twoim?
• Amos (Am 5, 4) do jednego: Szukajcie Mnie, a żyć będziecie.
• Habakuk (Ha 2, 4) również do jednego: Sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności.

 

LINKI


Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem (Mt 22,37)

Pwt 6,4–5: Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem – Pan jedynie. Będziesz więc miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej
duszy swojej, ze wszystkich sił swych sił 

Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego (Mt 22,39)

Kpł 19,18: Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale będziesz miłował bliźniego jak siebie samego

 

WERSJE


Dialog z uczonym w Piśmie, w trakcie którego poznajemy Przykazanie Miłości, opisują także Łukasz i Marek.
• Kontekst • U Marka i Mateusza do rozmowy dochodzi w Jerozolimie, w Świątyni, na kilka dni przed męką Jezusa. U Łukasza taka rozmowa następuje o wiele wcześniej, gdy Jezus rozpoczął dopiero drogę ku Miastu Świętemu.
• Pytanie • U Marka i Mateusza uczony pyta o to, które pytanie w Prawie jest największe • U Łukasza brzmi nieco inaczej, bardziej praktycznie: Co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?
• Kto znajduje najważniejsze przykazanie? • W wersji Łukasza Mateusza i Marka Jezus wprost odpowiada na pytania uczonego. U Łukasza jest inaczej – zamiast odpowiedzieć, pyta, a dokładnie: wydobywa odpowiedź u pytającego. W efekcie to sam uczony w Piśmie wybiera z Prawa najważniejsze przykazania.

 

1/5
Jezus i faryzeusze, Friedrich August Ludy, XIX w.
2/5
Faryzeusze, Karl Schmidt Rottluff, 1912 r., Museum of Modern Art, Nowy Jork, USA
3/5
kadr z filmu Książe Egiptu, 1998, YouTube
4/5
uczeni w piśmie i faryzeusze, Alexandre Bida, XIX w.
5/5
Portret Faryzeusza, pracownia Michała Wolgemuta, Kronika norymberska, 1493 r.
poprzednie
następne

 

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXIX zwykła A

Oddać Bogu, co Boskie, a resztę bez żalu zostawić.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA DZIEWIĄTA NIEDZIELA ZWYKŁA • rok A • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Będziemy prosili, aby nasza wola zawsze była oddana Bogu • CZYTANIA: Księga Izajasza 45,1.4–6 • Psalm 96 (95), 1 i 3. 4–5. 7–8. 9 i 10ac • List do Tesaloniczan 1,1–5b • Ewangelia wg św. Mateusza 22,15–21

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Oddać Bogu, co boskie, to wezwanie, aby bez kalkulacji i pustej pobożności oddać własne życie w Jego ręce. Naszej wolności i godności nie będzie w stanie zagrozić wówczas żaden cezar ani żadna, choćby najbardziej opresyjna, władza.

Trzeba pozwolić Bogu stać się narzędziem w Jego ręku. Jak Cyrus, władca supermocarstwa, który nie znał Pana, a wypełniał Jego wolę. Nasze wielkie zadanie to oddać Bogu, co boskie, a resztę bez żalu zostawić.

Wszyscy myślimy o dobrach materialnych. Nawet Jezus był kuszony wizją bogactw. Pewien młodzieniec odszedł smutny, ponieważ nie umiał się od nich uwolnić. Pan stworzył nas na swój obraz i podobieństwo, czyj zatem wizerunek powinniśmy mieć na swoich denarach?

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 45, 1. 4–6)

Tak mówi Pan o swym pomazańcu, Cyrusie: «Ja mocno ująłem go za prawicę, aby ujarzmić przed nim narody i królom odpiąć broń od pasa, aby otworzyć przed nim podwoje, żeby się bramy nie zatrzasnęły. Przez wzgląd na mego sługę, Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nadałem ci twój tytuł, bardzo zaszczytny, chociaż Mnie nie znałeś. Ja jestem Pan, i nie ma innego. Poza Mną nie ma boga. Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś, aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że poza Mną nie ma nic. Ja jestem Pan i nikt poza Mną».

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Mój Cyrus Iz 45, 1. 4–6

Prorok chce, aby jego rodacy dobrze pojęli lekcję historii: Bóg powołał pogańskiego, sprawiedliwego władcę, Cyrusa, by dał wolność Izraelowi.

KSIĘGA: Księga Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: okres wygnania (586–538 r. przed Chr.) •KATEGORIA: mowa prorocka • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici


KSIĘGA POCIESZYCIELA • Pozostajemy w Księdze Izajasza, aczkolwiek czytanie pochodzi z innej jej części: z Księgi Pocieszyciela (rozdziały 40–55). Autorem nie jest Izajasz, autor pierwszej części (rozdziały 1–39). To anonimowy prorok, być może jeden z uczniów Izajasza, stąd nazywa się go Deutero-Izajaszem. To z Księgi Pocieszyciela pochodzą m.in. Pieśni Sługi Jahwe ukazujące tajemniczą osobę, w której chrześcijanie dostrzegli zapowiedź Chrystusa.

CYRUS • Usłyszymy o władcy supermocarstwa, które na mapach świata pojawiło się w VI w. przed Chrystusem • Cyrus, dzięki swej determinacji i ogromnej przychylności niebios, został królem czterech stron świata, najpotężniejszym z ówczesnych władców (Iz 45,1). W 538 r. przed Chrystusem podporządkował sobie Babilon, podbijając imperium, które jeszcze niedawno nie miało sobie równych. Podczas podbojów ościennych narodów Babilończycy w okrutny sposób niszczyli miasta, przesiedlali ludność i burzyli świątynie, zabierając ze sobą posągi miejscowych bogów. Podobny los w 586 r. przed Chrystusem spotkał Jerozolimę – zdobytą przez Nabuchodonozora. Po ponad pięćdziesięciu latach Cyrus pozwolił Żydom na powrót do ich rodzinnej ziemi i odbudowę świątyni.

JA JESTEM PAN • Człowiek może być narzędziem w ręku Boga, nawet jeśli Go nie zna – oto przesłanie pierwszego czytania. Znajdziemy w nim również odpowiedź na pytanie, jak odróżnić chwałę Bożą od chwały ludzkiej: Ja jestem Pan i nie ma innego – powtórzy dwukrotnie Bóg, podkreślając, że człowiek, rozumne narzędzie Pana, nie przysłania Jego chwały.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Nadałem ci twój tytuł, bardzo zaszczytny, chociaż Mnie nie znałeś
Ja jestem Pan, i nie ma innego
Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś

 

TRANSLATOR


• Ja mocno ująłem go za prawicę, aby ujarzmić przed nim narody i królom odpiąć broń od pasa, aby otworzyć przed nim podwoje, żeby się bramy nie zatrzasnęły (Iz 45, 1) • Tekst hebrajski mówi dosłownie o „otwarciu bioder” królów. Może chodzić o zdjęcie z nich pasów z bronią, a to z kolei może oznaczać także pozbawienie ich szat i godności królewskiej. Jeszcze inni tłumaczą jako „rozluźnienie bioder”, czyli strach przed Cyrusem, który pada na innych władców.

• Przez wzgląd na mego sługę, Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nadałem ci twój tytuł, bardzo zaszczytny, chociaż Mnie nie znałeś (Iz 45,4)
Z niewiadomych przyczyn opuszczono część tekstu, który w całości powinien brzmieć: „Przez wzgląd na mego sługę, Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, wezwałem cię po imieniu, nadałem ci twój tytuł, bardzo zaszczytny, chociaż Mnie nie znałeś”.

Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś (Iz 45, 5) • Czasownik użyty w tekście sugeruje czynność przepasania, nie precyzując jej. Tłumacze nie są też zgodni co do czasu zdania: „przepasuję cię” lub „przepaszę cię” bronią albo mocą. Obraz może sugerować przygotowania bitewne.

• Aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że poza Mną nie ma nic. Ja jestem Pan i nikt poza Mną (Iz 45, 6) • Dosłownie: poza Mną nicość, nieistnienie, świat, który się nie ostoi, pozbawiony wartości.

 

BIBLIJNY INSIDER


• Cyrus Wielki • Cyrus, a właściwie Cyrus II Wielki, rządził w latach 590–529 r. przed Chrystusem • Już od kolebki przepowiadano mu wielkość. Jego dziad, Astigates, we śnie widział, jak latorośl oplata sobą całą Azję – była to zapowiedź Cyrusa, który zrzuci zwierzchnictwo Medów i przejmie pełnię władzy.

• Cyrus Wybrany • O królu Cyrusie wspomina nie tylko Stary Testament, ale również Kronika perska, czyli słynny cylinder Cyrusa • Opowiada o tym, jak Marduk, główne bóstwo babilońskiego panteonu, dokonując inspekcji całej ziemi, szukał sprawiedliwego władcy. Dostrzegł on Cyrusa, ujął go za rękę i wezwał po imieniu, aby uczynić władcą świata. Pobożny Cyrus swoje podboje przypisuje przychylności bóstw Marduka i Bela.

• Bóg historii • Już na pierwszy rzut oka można w kronikach perskich wyczytać podobieństwa do dzisiejszego tekstu proroka Izajasza. Dlaczego prorok naśladuje perskie dokumenty historyczne? • Izajasz żyjący w czasach panowania Cyrusa i patrzący na wyzwolenie Izraela z niewoli babilońskiej chce, aby jego rodacy dobrze pojęli lekcję historii • To nie ślepe procesy społeczne ani bogowie babilońscy rządzą losami tego świata. To Bóg Izraela wyniósł Cyrusa, aby ten dokonał Jego dzieła: wyzwolił naród wybrany. Ze względu na tę misję Pan nazwał Cyrusa imieniem Koresz, które znaczy Pasterz. Bogu nie przeszkadza to, że Cyrus wcześniej Go nie znał. I tak stał się narzędziem w sprawnym ręku Bożej Opatrzności.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 96,1.3-5.7-10ac)

Refren: Pośród narodów głoście chwałę Pana.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *  śpiewaj Panu, ziemio cała. Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, *  rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów. Wielki jest Pan, godzien wszelkiej chwały, * budzi trwogę najwyższą, większą niż inni bogowie. Bo wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą, * Pan zaś stworzył niebiosa. Oddajcie Panu, rodziny narodów, *  oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę. Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu, *  przynieście dary i wejdźcie na Jego dziedzińce. Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku, * zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem. Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, * będzie sprawiedliwie sądził ludy.

[01][02]

PSALM

Śpiewajcie Panu Ps 96 (95), 1 i 3. 4–5. 7–8. 9 i 10ac

Izrael, konfrontując się z bóstwami pogańskimi, odkrywa prawdę o jedyności i wyjątkowości swego Boga: Nie ma innego.

PSALM 96 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po powrocie z wygnania, po 538 r. przed Chr.


MODLITWA UWIELBIENIA • Psalm 96 należy do gatunku tehillah, czyli modlitwy uwielbienia. Swą treścią wyraźnie nawiązuje do stylu Deutero-Izajasza i głoszonego przez niego radykalnego monoteizmu. Należy do grupy psalmów sławiących królowanie Jahwe. Niektórzy badacze umieszczali tego typu psalmy w corocznej celebracji objęcia przez Jahwe panowania nad Syjonem. Do tej pory nie potwierdzono jednak istnienia takiej celebracji.

TEOLOGIA POWYGNANIOWA • Psalm wykazuje wyraźne cechy teologii powygnaniowej – podkreśla uniwersalny wymiar Boga Izraela. Na wygnaniu babilońskim Izrael, konfrontując się z panteonem pogańskim, odkrywa w szczególny sposób prawdę o jedyności i nieporównywalności swego Boga. Rodzi się wówczas teologia Jahwe Pana nad wszystkimi narodami i Stwórcy całej ziemi. Hymniczny charakter psalmu sugeruje, że był on wykorzystywany w liturgii jerozolimskiej prawdopodobnie podczas jednego z wielkich świąt świątynnych.

UŁUDA POGAN • Psalm 96 łączy z dzisiejszym pierwszym czytaniem stwierdzenie: Wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą, Pan zaś stworzył niebiosa • Podobnie stwierdza Bóg w Księdze Izajasza, gdy powołuje Cyrusa: Ja jestem Panem i nie ma innego.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wielki jest Pan, godzien wszelkiej chwały
Wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą
Głoście wśród ludów, że Pan jest królem

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Tesaloniczan

(1 Tes 1, 1–5b)

Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój! Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie w naszych modlitwach, pomni przed Bogiem i Ojcem naszym na wasze dzieło wiary, na trud miłości i na wytrwałą nadzieję w Panu naszym, Jezusie Chrystusie. Wiemy, bracia przez Boga umiłowani, o wybraniu waszym, bo nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się samym tylko słowem, lecz mocą i działaniem Ducha Świętego oraz wielką siłą przekonania.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Dzieło wiary i moc Ducha  1 Tes 1, 1–5b

Początek listu do chrześcijan w Tesalonice. Paweł dziękuje im za wytrwałość w wierze. Wie, co pisze, bo wierność Ewangelii tesaloniczan dużo kosztowała.

PIERWSZY LIST DO TESALONICZAN • NADAWCY: św. Paweł, Sylwan i Tymoteusz • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Tesalonikach • CZAS POWSTANIA: 50/51 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt


UTWIERDZENIE W WIERZE • List do Tesaloniczan to pierwszy z listów Pawła pisany do świeżo nawróconych chrześcijan w Tesalonice. Kościół ten cierpiał prześladowania ze strony zamieszkujących miasto pogan (1 Tes 1,9). Celem listu jest utwierdzenie wspólnoty w otrzymanej u początków nauce. Paweł podtrzymuje ich ducha oraz tłumaczy opóźniające się przyjście Pana. Zachęca Tesaloniczan do tego, aby w spokoju i ufności oczekiwali paruzji, której czas i pora nie zostały objawione. W korespondencji dominuje atmosfera wdzięcznej pamięci nawiązującej do wspaniałego przyjęcia nauczania apostoła, a także uznanie dla faktu, że wiara Tesaloniczan nieustannie wzrasta i okazuje
się mocna w obliczu prześladowań.

CHRZEŚCIJANIE W TESALONICE • Wspólnota chrześcijańska w Tesalonice została przez Pawła założona podczas drugiej podróży misyjnej. W Macedonii Paweł i Barnaba założyli wówczas kościoły w Filippi (Dz 16,11–39), Tesalonice (Dz 17,1–9) i Berei (Dz 17,10–15). Posługa Pawła w tym mieście może być datowana na lata 48–49 • Kościoły w Macedonii dostarczyły Pawłowi bodaj najwięcej radości. Podziały, które trapiły pozostałe wspólnoty, tu nie istniały. Co jeszcze ważniejsze, ich życie chrześcijańskie wyróżniało się jakością pośród wyznawców innych wiar, stanowiąc dla nich wzór (1 Tes 1,6–8; Flp 2,14–16).

WSTĘP • Fragment, który usłyszymy, to początek listu, tzw. wstęp epistolarny, na który zazwyczaj składa się dziękczynienie i wdzięczne wspomnienie ostatniego spotkania • Paweł w dzisiejszym krótkim czytaniu zapewnia o nieustannej modlitwie, jaką zanosi za wspólnotę; dziękuje za ich dzieło wiary, trud miłości i wytrwałą nadzieję oraz wspomina swoje głoszenie w Tesalonice, które dokonywało się
w mocy Ducha.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie w naszych modlitwach
Mocą i działaniem Ducha Świętego oraz wielką siłą przekonania

 

BIBLIJNY INSIDER


• Duchowa walka • Apostoł jest wdzięczny chrześcijanom w Tesalonice za wysiłek wkładany w trwanie przy Ewangelii, którą im głosił. Wyrażenia, których używa: „dzieło”, „trud”, „wytrwałość”, sugerują duchową walkę, jaką wspólnota toczy o to, aby pozostać wierną Dobrej
Nowinie • Równocześnie, przypomina Paweł, powinni pamiętać o Słowie, które głosił imw mocy Ducha, gdy przebywał wśród nich.

• Ubóstwo i prześladowania • Ze wstępu wynika, że zarówno apostoł, jak i jego wspólnota, wiedzą, co znaczy walka o pozostanie wiernym Ewangelii. Tesaloniczanie to jeden z najbiedniejszych kościołów założonych przez Pawła (patrz: wstęp). Musieli zmagać się ze skromnymi warunkami bytowania i prześladującymi ich rodakami • Adresaci listu to chrześcijanie nawróceni z pogaństwa (Tes1,9), którzy za swoje nawrócenie płacą wysoką cenę prześladowań (Tes1,7) ze strony niedawnych dobrych sąsiadów (Tes2,14).

• Moc Ducha • Porzucanie tradycyjnej religii wiązało się w starożytności z ostracyzmem i trudnościami ekonomicznymi. Także Paweł cierpiał prześladowania w Tesalonice ze strony swoich rodaków. Łukasz opowiada, dlaczego i w jaki sposób musiał opuścić Tesalonikę. Wina spada na żydowską wspólnotę, dla której apostoł stał się niewygodny (Dz 17,5–10) • Gdyby nie moc i towarzyszenie Ducha, Ewangelia nie ostałaby się w Tesalonice nawet jednego dnia.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


• Greckie korzenie • Tesalonika zawdzięcza swoje imię Tessalonike, przyrodniej siostrze Aleksandra Wielkiego. Jej mąż,Kassander, założył miasto w 316 r. przed Chrystusem. Kiedy Macedonia stała się rzymską prowincją w 146 r. przed Chrystusem, Tesalonika została
jej stolicą.

• Legenda o Kabriusie • Istniała legenda, która mogła pomóc Pawłowi w skuteczniejszym głoszeniu Dobrej Nowiny w tym mieście. Młody człowiek imieniem Kabrius został zamordowany przez swych dwóch braci. Spodziewano się, że pewnego dnia przybędzie on, aby pomóc wszystkim uciskanym i biednym mieszkańcom miasta oraz pomścić ich krzywdy. Kiedy Paweł głosił Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, mieszkańcy mogli bez trudu odnaleźć w nim rysy Kabriusa, którego powrotu oczekiwali • Legenda to jednak za mało, aby Ewangelia mogła przetrwać w Tesalonice. Paweł wskazuje Bożą Osobę, która zapewniła trwanie Bożego słowa w sercach młodych chrześcijan – to Boży Duch (patrz: BIBLIJNY INSIDER).

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 22, 15–21)

Faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Jezusa w mowie. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby mu powiedzieli: «Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?» Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: «Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!» Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?» Odpowiedzieli: «Cezara». Wówczas rzekł do nich: «Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga».

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Bóg i cezar. Kościół i świat • Mt 22, 15–21

Pytanie, które miało Jezusa – cokolwiek by odpowiedział – wprawić w kłopoty. Odpowiedź, która przeszła do historii: Oddać Bogu, co należy do Boga.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: przypowieść • MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, świątynia • CZAS: 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: zgromadzeni w świątyni


PRZED MĘKĄ • Od 21 rozdziału rozpoczynają się najbardziej dramatyczne wydarzenia misji Jezusa Chrystusa. Choć • witany jest entuzjastycznie przez mieszkańców Jerozolimy słowami: Hosanna, hosanna • pozostaje bacznie obserwowany przez faryzeuszów. Swe pierwsze kroki Jezus skierował do świątyni, skąd najpierw • wyrzucił wszystkich sprzedających i kupujących • potem uzdrowił chorych i niewidomych • a następnego dnia, po nocy spędzonej w Betanii (werset 17) nauczał w przypowieściach, które słyszeliśmy w poprzednich tygodniach. Po wygłoszeniu trzeciej przypowieści o uczcie królewskiej dochodzi do sporu z faryzeuszami.

PYTANIE PUŁAPKA • Faryzeusze zadają pytanie pułapkę, które ma wpędzić Jezusa w kłopoty polityczne. Płacenie podatku Rzymowi jest dla faryzeuszy zdradą sprawy żydowskiej. Z drugiej strony niepłacenie stanowi dla zwolenników Heroda wezwanie do buntu i naruszenie spokoju społecznego. Odpowiedź Jezusa wydaje się dzielić świat na dwie sfery wpływów.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy?
On ich zapytał: „Czyj jest ten obraz i napis?”
Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga

 

TRANSLATOR


Faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by Go podchwycić w mowie (Mt 22, 15) • Dosłownie: jak by zastawić na Niego pułapkę/sidła w słowie. Greckie słowo pagideuo oznacza zastawianie pułapki na ptaki (Koh 9,12).

Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: «Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? […]» (Mt 22, 18) • Dosłownie: Jezus przejrzał ich złość, nieprawość (gr. poneria) • Wystawianie Boga na próbę jest owocem zepsutych przez grzech serc.

 

BIBLIJNY INSIDER


Jezus słowami Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga, wydaje się dzielić świat na dwie strefy wpływów: jedną należącą do Boga, drugą zaś – do cezara. Czy nie pamięta słów psalmu mówiącego, że do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat cały i jego mieszkańcy? (Ps 24,1). Cóż w tym świecie należeć może do cezara? Jak zrozumieć Jezusową odpowiedź?

• Po pierwsze • można odczytać ją w duchu proroka Izajasza. Cezar, podobnie jak Cyrus, który nie zna prawdziwego Boga, jest jednak Jego
narzędziem. Wszelka władza pochodzi od Pana i posługuje się On nią po to, aby realizować swe zamysły. W tym samym duchu św. Paweł będzie wzywał w Liście do Rzymian do podporządkowania się władzy świeckiej (Rz 13,3–4).

• Po drugie • Jezus bez żalu nakazuje oddać cezarowi nie życie, wiarę i serce, ale pieniądze, mamonę. On sam zrezygnował z życia w dostatku, świadomie wybierając ubóstwo i głoszenie Dobrej Nowiny w drodze. To dało mu wolność serca i paradoksalnie pozwoliło bardziej cieszyć się życiem i bliskością człowieka• Jezus nie potępiał dóbr materialnych, ale dobrze wiedział, do jakiego stopnia mogą one zniewolić ludzkie serce. Dobrym przykładem był młodzieniec, który na zaproszenie, aby sprzedał, co ma, i poszedł za Mistrzem, zareagował smutną ucieczką (Mt 19,16–22). Nieprzypadkowo także szatan kusił Pana wizją bogactw (Mt 4,8–9). Oddać cezarowi, co należy do niego, to innymi słowy zaproszenie do naśladowania Jezusa w jego wolności serca i radości życia.

• Po trzecie • najważniejsze w słowach Jezusa jest stwierdzenie o konieczności oddania Bogu wszystkiego, co do Niego należy. Cóż takiego
w naszym życiu należy do naszego Pana? Wszystko, a przede wszystkim my sami. To wezwanie do tego, aby bez kalkulacji i pustej pobożności powierzyć własne życie w ręce Bożej Opatrzności. Naszej wolności i godności nie będzie w stanie zagrozić wówczas żaden cezar ani żadna, choćby najbardziej opresyjna, władza.

 

1/5
Ewangeliczny denar z obrazem i napisem Cezara (Tyberiusza) do opłacania podatku. Źródło: Wikipedia
2/5
Kardynał Stefan Wyszyński, autor przesłania: Rzeczy Bożych na ołtarzach Cezara składać nam nie wolno. źródło: Wikipedia
3/5
rycina: "Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga"
4/5
Św. Paweł, obraz anonimowy, XVII w.
5/5
św. Paweł nauczający, Rafael, 1515 r.
poprzednie
następne
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap