Jutro Niedziela – XXX zwykła A

Miłość, to siła podtrzymująca nasze życie. Na niej opiera się całe Prawo i Prorocy

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
O jeden most bliżej
Akashi Kaikyo, tak nazywa się najdłuższy i jeden z najwyższych mostów wiszących na świecie. Prawie 300 metrowe pylony jedynie nieznacznie ustępują wieży Eiffla. Prace budowlane trwające 10 lat (1988-1998) przerwało gigantyczne trzęsienie ziemi w Kobe w 1995 roku. Zginęło w nim 5 000 ludzi, 300 000 straciło dach nad głową. Jednak konstrukcja Akashi Kaikyo pozostała nienaruszona.

Co wspólnego ma ten najdłuższy wiszący most świata, z niedzielną Ewangelią?
Jezus mówi w niej o podobnej konstrukcji: dwóch przykazaniach miłości, na których opiera się (dosłownie w tekście greckim – wisi) całe Prawo i Prorocy. Jeśli myślicie, że trudno jest zbudować most o dwóch przęsłach, spinający jedną z najruchliwszych i najniebezpieczniejszych cieśnin świata, co powiecie o konstrukcji, która ma wytrzymać napór wszystkiego, co niesie z sobą ludzkie życie?

 

PUNKT WYJŚCIA


TRZYDZIESTA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok A • KOLEKTA: Będziemy prosili Wszechmogącego Boga, aby przymnożył nam wiary, nadziei i miłości, oraz dał nam ukochać swoje przykazaniaCZYTANIA: Księga Wyjścia 22,20-26 Psalm 18(17),2-3a.36c-4.47 i 51ab List do Tesaloniczan 1,5c-10 Ewangelia wg św. Mateusza 22,34-40

 

CHMURA SŁÓW • Najczęściej występujące słowa NIE (10)  BĘDZIESZ (9) wskazują wyraźnie, że otrzymamy zestaw zasad, którymi powinniśmy się kierować w życiu. Bóg mówi w pierwszym czytaniu przede wszystkim, jak nie należy postępować. Czego nie robić, żeby nie narazić się na skargę bliźniego i karę Bożą. Jezus pokazuje największe i pierwsze przykazanie i mówi BEDZIESZ miłował. Modlitwa: PANIE (4), MOCY (3) MOJA (4), opoko, twierdzo, skało, obrono – wskazuje, że jeśli zachowamy pierwsze przykazania miłości, zostaniemy wyzwoleni od zła, otrzymamy łaskę.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Wyjścia

(Wj 22, 20-26)

Nie będziesz gnębił i nie będziesz uciskał cudzoziemców, bo wy sami byliście cudzoziemcami w ziemi egipskiej. Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy i sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i będą Mi się skarżyli, usłyszę ich skargę, zapali się gniew mój, i wygubię was mieczem i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami. Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie karzesz mu płacić odsetek. Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy. Nie będziesz bluźnił Bogu i nie będziesz złorzeczył temu, który rządzi twoim ludem. Nie będziesz się ociągał z ofiarą z obfitości zbiorów i soku wyciskanego w tłoczni. I oddasz Mi twego pierworodnego syna. To samo uczynisz z pierworodnym z bydła i trzody. Przez siedem dni będzie przy matce swojej, a dnia ósmego oddasz je Mnie.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Prawo miłościWj 22,20-26

KSIĘGA: Wyjścia • AUTOR: kapłan (ostateczna redakcja) • CZAS POWSTANIA: ok. VI w. przed Chr. • MIEJSCE: góra Synaj • BOHATEROWIE: Mojżesz • KATEGORIA: wydarzenie


O KSIĘDZE • Księga Wyjścia, Exodus, druga z ksiąg Pisma Świętego, opisuje dokładnie to, na co wskazuje jej nazwa • uwolnienie Izraelitów z ziemi egipskiej. Drugim ważnym wydarzeniem przedstawionym w księdze jest • przymierze zawarte na Synaju i Dekalog. W pierwszej części (rozdziały 1-15) rozstrzyga się, kto jest Panem Izraela: faraon i bogowie Egiptu czy Jahwe. Dalej, już po wyjściu z Egiptu, Pan rozwiązuje problemy swego ludu i karmi go na pustyni (15-18), wreszcie nadaje prawa (19-24) i rozbija swój namiot (24-40), czym potwierdza swoje królowanie w Izraelu.

KONTEKST • Rozdział 20 Księgi Wyjścia opisuje  moment, kiedy na górze Synaj Bóg objawia Mojżeszowi • Prawo Dziesięciu Przykazań. Nie są to jedyne prawa, jakie Izrael otrzymuje od swojego Boga. Po dobrze znanych • Dziesięciu Przykazaniach wkraczamy w • Kodeks Przymierza (24,7). Prawa, które tu znajdujemy, odzwierciedlają sytuację Izraela w czasach sprzed wygnania, sytuację narodu widzianą z perspektywy małej wioski. Jak w soczewce skupiają się tu wszystkie problemy • Zachowywanie tych praw jest znakiem i warunkiem trwania w Przymierzu z Jahwe.

ZANIM USŁYSZYSZ • Bóg dzisiaj mówi, że człowiek powinien kierować się miłością we wszystkim, co robi. Nie stawiać na pierwszym miejscu siebie, własnej wygody, ale z litością i miłością patrzeć na drugiego. Prawo moralne jasno określa, jak być dobrym. Człowiek dostaje prostą receptę: nie będziesz gnębił, uciskał, krzywdził, brał odsetek, bluźnił przeciwko Bogu. Jeśli ktoś będzie tak postępował, spotka go kara, zapali się gniew Boży. Jeśli skarga na nas dotrze do nieba, wygubi nas miecz Boży.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Poznajemy dzisiaj przepisy dotyczące najsłabszych i najbardziej narażonych na wyzysk i biedę grup społecznych.

Cudzoziemcy lub obcy (hebr. ger) to odpowiednik współczesnego uchodźcy lub emigranta, który opuszcza swój dom rodzinny z powodu wojny, głodu lub prześladowania, aby poszukiwać nowej ojczyzny (Wj 2; Krn 2,16; 2 Sam 4,3; Ru 1,1). Izraelici mają się z nimi obchodzić dobrze, pamiętając, że sami także byli obcymi w Egipcie (Wj 22,20).

• Dwie kolejne grupy z marginesu społecznego, które Prawo otacza szczególną opieką, to sieroty i wdowy. Ponieważ zostały one pozbawione naturalnej opieki ze strony rodziny, zyskują potężnego opiekuna w Bogu, który obiecuje zemstę wszystkim chcącym je poniżać i  krzywdzić (Wj 22,21-23).

Zakaz lichwy i prawo dotyczące zastawu mają chronić życie tych, których bogactwem jest często jedynie płaszcz, służący im jako okrycie w nocy (Wj 22,24-25). Także w tym przypadku Bóg staje w ich sprawie jako rzecznik. Powtarza, że słucha głosów tych, którzy żalą się przed nim, ponieważ jest pełen współczucia, łaskawy i kochający (Wj 22,26). Przypomina to scenę, kiedy Bóg odpowiada na krzyk swojego ludu uciskanego w Egipcie (Wj 3,7). Hebrajskie hanun (łaskawy, współczujący), którym opisuje się tu sam Pan, to właściwie jego imię własne, w Biblii trzynaście razy opisuje się nim wyłącznie Boga.

Życie z Bogiem przypomina życie w rodzinie, w której Bóg jak Ojciec troszczy się o swoje najsłabsze dzieci. Życie w rodzinie nakłada także zobowiązanie na wszystkich, aby troszczyć się o siebie nawzajem. Od tego zależy nasza relacja z Bogiem. Miłość bliźniego to praktyczne wypełnienie Dekalogu. Od niej zależeć będą także losy przymierza, które Bóg zawarł ze swoim ludem.

 

CYTATY


Pan, odwołując się do tożsamości: Nie będziesz gnębił i nie będziesz uciskał cudzoziemców, bo wy sami byliście cudzoziemcami w ziemi egipskiej

Boży związek przyczynowo-skutkowy: Jeślibyś ich skrzywdził i będą Mi się skarżyli, usłyszę ich skargę, zapali się gniew mój, i wygubię was mieczem

Bóg w trudnych słowach dotyczących władzy: nie będziesz złorzeczył temu, który rządzi twoim ludem

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 18(17), 2-3a. 36c-4. 47 i 51ab)

REFREN: Miłuję Ciebie, Panie, mocy moja

Miłuję Cię, Panie,

Panie, mocy moja,

Panie, opoko moja i twierdzo,

mój wybawicielu.

Boże, skało moja, na którą się chronię,

tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono.

Wzywam Pana, godnego chwały,

i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół.

Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka.

Niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca.

Ty dajesz wielkie zwycięstwo królowi

i okazujesz łaskę Twemu pomazańcowi.

[01][02]

 

PSALM

Miłuję Cię Panie •  Ps 18,2-3a.36c-4.47 i 51ab 

PSALM 18 • AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: początkowe czasy monarchii, X-IX w. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm 18 to jeden z najstarszych utworów, jakie znajdujemy w Psałterzu. Obrazami nawiązuje do mitów kananejskich i w swych zasadniczych zrębach może pochodzić nawet z czasów przed monarchią. Przypisuje się go Dawidowi, za “ja” lirycznym może rzeczywiście ukrywać się postać legendarnego króla lub innego monarchy. Utwór ten mógłby być recytowany przez niego w świątyni jako • modlitwa za naród • dziękczynienie •  prośba o obronę przed nieprzyjaciółmi. Niektórzy widzą w nim • królewski hymn zwycięstwa, inni twierdzą, że należy do gatunku • modlitwy błagalnej tefillah oraz do grupy • psalmów królewskich.

ZANIM USŁYSZYSZ • Trzy strofy psalmu, które słyszymy w dzisiejszej liturgii, to trzy wyznania: • miłości (Miłuję Cię, Panie, Mocy moja) • ufności (Boże, skało moja, na którą się chronię, tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono) oraz • wdzięczności (Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka. Niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca). Z Ewangelią łączy go motyw miłości, wyrażonej przez Dawida hebr. czasownikiem raham, związanym z rehem (łono matki) i oznaczającym żarliwe, poruszające całe wnętrze człowieka uczucie. Miłość do Boga, o której się tu mówi, jest czulsza i bardziej intensywna niż miłość matki do dziecka.

 

CYTATY


Psalmista w defensywie: skało moja, na którą się chronię, tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono

Pełen nadziei: Wzywam Pana, godnego chwały i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół

Psalmista do Autora każdego zwycięstwa: Ty dajesz wielkie zwycięstwo królowi

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Tesaloniczan

(1 Tes 1,5c-10)

Wiecie, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was. A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, by okazać się w ten sposób wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai. Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna nie tylko w Macedonii i Achai, ale wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak że nawet nie trzeba nam o tym mówić. Albowiem oni sami opowiadają o nas, jakiego to przyjęcia doznaliśmy od was i jak nawróciliście się od bożków do Boga, by służyć Bogu żywemu i prawdziwemu i oczekiwać z niebios Jego Syna, którego wzbudził z martwych, Jezusa, naszego wybawcę od nadchodzącego gniewu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Naśladowcy  1 Tes 1,5c-10

LIST DO TESALONICZAN • NADAWCA: św. Paweł• SKĄD: Ateny • DATA: podczas Drugiej Podróży Misyjnej (47-51), 49 r.• ADRESACI: mieszkańcy Tesaloniki


O KSIĘDZE • List do Tesaloniczan to pierwszy z listów Pawła, pisany do świeżo nawróconych chrześcijan w Tesalonice. Kościół ten cierpiał prześladowania ze strony zamieszkujących miasto pogan (1 Tes 1,9). Celem listu jest utwierdzenie wspólnoty w otrzymanej u początków nauce. Paweł chwali mieszkańców Tesaloniki za to, że stali się wzorem dla wszystkich wierzących oraz podtrzymuje ich nadzieję na przyjście Wybawcy, która jest im tak bardzo potrzebna w obliczu prześladowań.

KONTEKST • Wybrany na dziś fragment to kontynuacja listu, którego wstęp usłyszeliśmy poprzedniej niedzieli, kiedy to Paweł z wdzięcznością wspominał ostatnie spotkanie.

ZANIM USŁYSZYSZ • Paweł w dzisiejszym czytaniu jest wdzięczny mieszkańcom Tesaloniki za przyjęcie słowa i naśladowanie uczniów oraz Pana. Dziękuje im za odważne świadectwo wiary pośród wielkiego ucisku. Zapewnia ich, że stali się wzorem dla wszystkich wierzących, i utwierdza w przekonaniu, że przez służbę Bogu żywemu oczekują Jego Syna, który wybawi ich od nadchodzącego gniewu.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł pisze do gminy dotkniętej prześladowaniami (przyjęli słowo pośród wielkiego ucisku 1,6) przychodzącego prawdopodobnie od ich rodaków, Greków (1 Tes 2,14). Mimo to wspólnota trwa w radości Ducha Świętego, naśladując w ten sposób niezłomną wiarę prześladowanego Apostoła, a przez niego także Chrystusa. Dzięki ich wytrwałości nauka Pana stała się głośna nie tylko w Macedonii, w której Paweł po raz pierwszy postawił swą stopę na gruncie europejskim, ale także w Achai, w Koryncie, skąd pisze swój list (1,7-8).

Tesaloniczanie stali się, według słów Apostoła, żywym świadectwem wiary dla otaczających ich, rodzących się gmin chrześcijańskich. Ostatnie słowa apostoła rzucają światło na treść wiary i motywację Tesaloniczan: służą żywemu Bogu, nie bożkom, i z radością oczekują przyjścia Zmartwychwstałego. Nie lękają się sądu ani końca świata, bo Jezus zbawił ich od kary i od wiecznego potępienia, czyli od gniewu Boga wylewającego się na wszystkich grzeszników (Rz 1,18).  Gniew to atrybut Bożej sprawiedliwości, która nie może pozostawić zła bezkarnym.

 

CYTATY


Paweł podaje przepis na apostoła: staliście się naśladowcami naszymi i Pana, by okazać się w ten sposób wzorem

Apostoł o zasługach Tesaloniczan: Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna

Św. Paweł tym razem o oczywistościach: wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak, że nawet nie trzeba nam o tym mówić

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

(Mt 22,34-40)

Gdy faryzeusze dowiedzieli się, że Jezus zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, zapytał , wystawiając Go na próbę: Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe? On mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Pierwsze i największe • Mt 22,34-40

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: przypowieść • MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, świątynia • CZAS: 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: zgromadzeni w świątyni


KONTEKST • Od dwudziestego pierwszego rozdziału rozpoczynają się najbardziej dramatyczne wydarzenia misji Jezusa Chrystusa. Choć • witany entuzjastycznie przez mieszkańców Jerozolimy słowami: Hosanna, hosanna • pozostaje bacznie obserwowany przez faryzeuszów. Swe pierwsze kroki Jezus skierował do świątyni, skąd najpierw • wyrzucił wszystkich sprzedających i kupujących • potem uzdrowił chorych i niewidomych • a następnego dnia, po nocy spędzonej w Betanii (werset 17), nauczał w przypowieściach, które słyszeliśmy w poprzednich tygodniach. Po wygłoszeniu trzeciej przypowieści o uczcie królewskiej dochodzi do sporu z faryzeuszami.

ZANIM USŁYSZYSZ • Faryzeusze wystawiają Jezusa na kolejną próbę, pytając • o najważniejsze przykazanie. Dyskusja jednak osiąga w tym momencie punkt kulminacyjny, ponieważ odpowiedź Jezusa to przykazanie miłości, które odnosi się • do Boga i do człowieka. Odrzucając to przykazanie, odrzuca się wszystko •  To zasada ostateczna. Po tej rozmowie Jezus już tylko robi podsumowanie i wygłasza mowę przeciwko faryzeuszom  i uczonym w piśmie.

 

JESZCZE O EWANGELII


Najtrudniejsze pytanie • Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe? (Mt 22,36) głowiły się nad nim już autorytety rabinackie. Hillel streszczał całe Prawo w swojej słynnej złotej regule (Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe). Simlai twierdził, że już Dawid w (Ps 15) zredukował 613 przykazań Mojżesza do 11 najważniejszych; Izajasz (33,15-16) do 6; Micheasz (6,8) do 3; Amos (5,4) i Habakuk (2,4) do 1.

Jezus w odpowiedzi • cytuje Pismo, modlitwę Shema odmawianą przez pobożnego Izraelitę kilka razy dziennie: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem (Pwt 6,5). Miłość ta nie ma nic wspólnego z uczuciami, które zazwyczaj przychodzą nam do głowy, kiedy słuchamy o sercu i duszy. Dla antycznych • serce to ośrodek, w którym człowiek podejmuje swoje decyzje, odpowiednik naszej woli i sumienia. • Dusza to zasada życia, nośnik wszelkich życiowych energii i ludzkiej kreatywności. Wreszcie • umysł, oznacza władze intelektualne. Miłość do Boga ma • angażować całego człowieka • całe jego życie, poczynając od głębi wewnętrznej osoby, a kończąc na wszystkim, w czym wyraża się ona na zewnątrz, w jego pracy i zaangażowaniu w sprawy świata.

Druga połowa odpowiedzi • Jezus, twórczy nauczyciel, wzorem rabinów swoich czasów sięga po technikę zwaną gezerah shawah – łączy na zasadzie podobieństwa dwa fragmenty biblijne, tak aby nawzajem się uzupełniały i tłumaczyły. Drugie przykazanie, podobne do pierwszego (chodzi o podobieństwo istotowe, homoios, nie powierzchowne) brzmi: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego (Mt 22,39). Jezus znów cytuje dosłownie Pisma Kpł 19,18. Następnie dodaje: Na tych dwóch przykazaniach opiera się (w tekście greckim dosłownie zawieszone jest) całe Prawo i Prorocy (Mt 22,40). Innymi słowy, nie da się zachowywać przykazań Prawa bez zachowywania przykazania miłości Boga i bliźniego.

 


TRANSLATOR


• “Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy” • greckie słowo kremannymi, użyte przez Mateusza, może oznaczać tarcze lub zbroje zawieszone jako trofea wojenne, talizman (Ez 13,18) lub Ziemię unoszącą się w próżni (Hi 26,7). Opisuje się nim także ciało wiszące na krzyżu (Pwt 21,22; Ga 3,13), a Łukasz (19,48) w obrazowy sposób mówi o ludziach, którzy wisieli wręcz na ustach Jezusa. Czasownik ten podkreśla, że to miłość spaja i dopełnia charakter Prawa Bożego. Grecki rdzeń krem-aster używany jest także na określenie mięśni, które wiążą i podtrzymują wnętrzności ciała ludzkiego, a krem-astos oznaczać może liny podtrzymujące główny maszt okrętu.

 

CYTATY


Jezus jasno i po kolei: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem

Druga część odpowiedzi: Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.

Słowa, które są mostem: Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy.

 

TWEETY




 

TRENDY


#BędzieszMiłował

Zanikają spacery…, milkną rozmowy …, po prostu przestajemy za sobą tęsknić (…). Więc jak mamy miłować siebie, skoro siebie unikamy i chowamy się po kątach internetowych lub skrywamy się za „nickiem”? Jak mamy spotkać drugiego człowieka, skoro nie wychodzimy z domu? I najważniejsze, jak mamy realizować Jezusa Słowa, Jego przykazania? Na facebooku? Na Naszej Klasie? (…) pamiętajmy, że ludzie żywi chodzą po ulicach (…). (ks. Mariusz Śliwa)

 

Chodzi (…) o oddanie się komuś, pełne troski i odpowiedzialności. Oddanie, które wcale nie oznacza rezygnacji z siebie, lecz przeciwnie – poszerzenie własnego życia. A my „kochamy wciąż za mało i stale za późno”. (ks. Jan Twardowski)

 

Wyobraźcie sobie: idziecie sobie ulicą i obca kobieta, obcy mężczyzna, cokolwiek mu się nie dzieje, czy może się dziwnie zachowuje ja jako chrześcijanin mam go kochać, jakby to był mój najlepszy przyjaciel. (…) zobaczcie, jak daleko jesteśmy od tego przykazania Bożego. (ks. Radosław Siwiński)

 

(…) mogę pisać o Bogu i bliźnim właśnie ten komentarz, ponieważ chcę zyskać opinię oryginalnego komentatora i uzyskać wysokie honorarium. Co naprawdę jest moim „przykazaniem”, które mnie motywuje? Ludzie ze swoich zainteresowań, uzdolnień, ambicji, talentów czynią najważniejsze „przykazanie”. A tymczasem właśnie najważniejsze przykazanie powinno być pasją (…) (o. Augustyn Pelanowski)

 

Opowiadają o matce Teresie z Kalkuty (…), że pewnego dnia zobaczył ją dziennikarz, jak zaopatrywała straszne rany nieuleczalnie chorych biedaków. (…) Ten dziennikarz powiedział głośno: Nie robiłbym tego za żadne skarby świata! A Matka Teresa odpowiedziała, uśmiechając się serdecznie: “Ani ja!”. To znaczyło, że ona nie usługiwała tym biedakom za pieniądze, tylko z miłości do Pana Jezusa. Bo w ten sposób wypełniała Jego Nowe Przykazanie Miłości! (ks. Ludwik Warzybok)

 

Wtedy wszystkie galaktyki (…) były jak łepek od szpilki. (…) Jakby odpalił petardę i Wszechświat powstał. I to się wszystko rozszerza. Właśnie z ziarnka gorczycy Bożej Miłości teraz mamy odległości, które o zawrót głowy przyprawiają. (…) Rzeczy małe przechodzą w rzeczy wielkie. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

STO SŁÓW


Dzisiaj Pan bierze w obronę najsłabszych i najbardziej narażonych na wyzysk. Przypomina nam pierwsze prawo, którym powinniśmy kierować się w życiu – Prawo Miłości.

Miłość, to siła podtrzymująca nasze życie. Na niej opiera się całe Prawo i Prorocy. Przykazania miłości podobne są do grawitacji, utrzymującej Ziemię w przestrzeni, do mięśni, podtrzymujących nasze ciało oraz do lin napinających żagle i maszt okrętu. Tak właśnie mamy kochać.

Miłość o której dzisiaj słyszymy, nie ma nic wspólnego z uczuciami. Ta miłość ma angażować całego człowieka, całe jego życie. Miłość zbudowana na dwóch filarach (Przykazaniach miłości) stanie się natrwalszym mostem łączacym nas z niebem. Mostem, który wytrzyma napór wszystkiego, co niesie ze sobą ludzkie życie.

To z takiej miłości Pan nas kiedyś osądzi.

1/5
Jezus i faryzeusze, Friedrich August Ludy, XIX w.
2/5
Faryzeusze, Karl Schmidt Rottluff, 1912 r., Museum of Modern Art, Nowy Jork, USA
3/5
kadr z filmu Książe Egiptu, 1998, YouTube
4/5
uczeni w piśmie i faryzeusze, Alexandre Bida, XIX w.
5/5
Portret Faryzeusza, pracownia Michała Wolgemuta, Kronika norymberska, 1493 r.
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXIX zwykła A

Oddać Bogu co boskie, a resztę bez żalu zostawić

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


• DWUDZIESTA DZIEWIĄTA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok A • KOLEKTA: Będziemy prosili, aby nasza wola zawsze była oddana Bogu CZYTANIA: Księga Izajasza 45,1.4-6Psalm 96,1.3-5.7-10List do Tesaloniczan 1,1-5b Ewangelia wg św. Mateusza 22,15-21

• CHMURA SŁÓW • Podczas czytań najczęściej usłyszymy słowa określające naszego Stwórcę: PAN (14)BÓG (6). Często powtórzy się forma trybu rozkazującego ODDAJCIE (4), ale w różnych kontekstach. W psalmie usłyszymy zachętę, by oddawać CHWAŁĘ (4) Bogu. W Ewangelii ‒ by oddawać Bogu to, co boskie, cesarzowi, co cesarskie. Równie różnorodne będzie użycie słowa WSZYSCY (4): w odniesieniu do pogańskich bożków, wszystkich narodów oraz do adresatów Pawłowego listu.

Jutro Niedziela - XXIX zwykła A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 45,1.4-6)

To mówi Pan o swym pomazańcu Cyrusie: Ja mocno ująłem go za prawicę, aby ujarzmić przed nim narody i królom odpiąć broń od pasa, aby otworzyć przed nim podwoje, żeby się bramy nie zatrzasnęły. Z powodu sługi mego Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nazwałem ciebie twoim imieniem, pełnym zaszczytu, chociaż Mnie nie znałeś. Ja jestem Pan, i nie ma innego. Poza Mną nie ma Boga. Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś, aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że beze Mnie nie ma niczego. Ja jestem Pan, i nie ma innego.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Mój Cyrus • Iz 45,1.4-6

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: 586-538 r. przed Chr. (wygnanie w Babilonii)

KATEGORIA: mowa prorocka • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici


O KSIĘDZE • Pozostajemy w Księdze Izajasza, aczkolwiek czytanie pochodzi z innej jej części: z Księgi Pocieszyciela (rozdziały 40-55). Autorem nie jest Izajasz, autor pierwszej części (rozdziały 1-39). To anonimowy prorok, być może jeden z uczniów Izajasza, stąd nazywa się go Deutero-Izajaszem. To z Księgi Pocieszyciela pochodzą m.in. Pieśni Sługi Jahwe, ukazujące tajemniczą osobę, w której chrześcijanie dostrzegli zapowiedź Chrystusa.

KONTEKST • Usłyszymy o władcy supermocarstwa, które na mapach świata pojawiło się w VI w. przed Chr. • Cyrus, dzięki swej determinacji i ogromnej przychylności niebios, został „królem czterech stron świata”, najpotężniejszym z ówczesnych władców (Iz 45,1). W 538 r. przed Chr. podporządkował sobie Babilon, podbijając imperium, które jeszcze niedawno nie miało sobie równych. Podczas podbojów ościennych narodów Babilończycy w okrutny sposób niszczyli miasta, przesiedlali ludność i burzyli świątynie, zabierając ze sobą posągi miejscowych bogów. Podobny los w 586 r. przed Chr. spotkał Jerozolimę – zdobytą przez Nabuchodonozora. Po ponad pięćdziesięciu latach Cyrus pozwolił Żydom na powrót do ich rodzinnej ziemi i odbudowę świątyni.

ZANIM USŁYSZYSZ • Człowiek może być narzędziem w ręku Boga, nawet jeśli Go nie zna – oto przesłanie pierwszego czytania. Znajdziemy w nim również odpowiedź na pytanie, jak odróżnić chwałę Bożą od chwały ludzkiej: Ja jestem Pan i nie ma innego – powtórzy dwukrotnie Bóg, podkreślając, że  • człowiek, rozumne narzędzie Pana, nie przysłania Jego chwały.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Cyrus, a właściwie Cyrus II Wielki, rządził w latach 590-529 przed Chr. • Już od kolebki przepowiadano mu wielkość. Jego dziad, Astigates, we śnie widział, jak latorośl oplata sobą całą Azję – zapowiedź Cyrusa, który zrzuci zwierzchnictwo Medów i przejmie pełnię władzy.

O królu Cyrusie wspomina nie tylko Stary Testament, ale również Kronika perska, czyli słynny cylinder Cyrusa • Opowiada o tym, jak Marduk, główne bóstwo babilońskiego panteonu, dokonując inspekcji całej ziemi, szukał sprawiedliwego władcy. Dostrzegł on Cyrusa, ujął go za rękę i wezwał po imieniu, aby uczynić władcą świata. Pobożny Cyrus swoje podboje przypisuje przychylności bóstw Marduka i Bela.

Nawet na pierwszy rzut oka można w kronikach perskich wyczytać podobieństwa do dzisiejszego tekstu proroka Izajasza. Dlaczego prorok naśladuje perskie dokumenty historyczne? • Izajasz, żyjący w czasach panowania Cyrusa i patrzący na wyzwolenie Izraela z niewoli babilońskiej chce, aby jego rodacy dobrze pojęli lekcję historii • To nie ślepe procesy społeczne ani bogowie babilońscy rządzą losami tego świata. To Bóg Izraela wyniósł Cyrusa, aby ten dokonał Jego dzieła: wyzwolił naród wybrany. Ze względu na tę misję Pan nazwał Cyrusa jego imieniem Koresz, które znaczy Pasterz. Bogu nie przeszkadza to, że Cyrus wcześniej Go nie znał. I tak stał się narzędziem w sprawnym ręku Bożej Opatrzności.

Jutro Niedziela - XXIX zwykła A

CYTATY


Pan dający imię: nazwałem ciebie twoim imieniem, pełnym zaszczytu, chociaż Mnie nie znałeś

Bóg przypomina: Ja jestem Pan, i nie ma innego

Bóg daje się poznać: Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 96,1.3-5.7-10ac)

REFREN: Pośród narodów głoście chwałę Pana

Śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewaj Panu, ziemio cała. Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, rozgłaszajcie cuda pośród wszystkich ludów.

Wielki jest Pan, godzien wszelkiej chwały, budzi trwogę najwyższą, większą niż inni bogowie. Bo wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą, Pan zaś stworzył niebiosa.

Oddajcie Panu, rodziny narodów oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę. Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu, przynieście dary i wejdźcie na Jego dziedzińce.

Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku. Zadrżyj ziemio cała przed Jego obliczem. Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, będzie sprawiedliwie sądził ludy.

[01][02]

PSALM

Śpiewajcie Panu Ps 96,1. 3-5.7-10

PSALM 96• AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po powrocie z wygnania, po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm 96 należy do gatunku tehillah, czyli modlitwy uwielbienia. Swą treścią nawiązuje wyraźnie do stylu Deutero-Izajasza (Iz 40-55) i głoszonego przez niego radykalnego monoteizmu. Należy do grupy psalmów sławiących królowanie Jahwe. Niektórzy (szkoła skandynawska) umieszczali tego typu psalmy w corocznej celebracji objęcia przez Jahwe panowania nad Syjonem. Do tej pory nie potwierdzono jednak istnienia takiej celebracji. Psalm wykazuje wyraźne cechy teologii powygnaniowej – podkreśla uniwersalny wymiar Boga Izraela. Na wygnaniu babilońskim Izrael, konfrontując się z panteonem pogańskim, odkrywa w szczególny sposób prawdę o jedyności i nieporównywalności swego Boga. Rodzi się wówczas teologia Jahwe Pana nad wszystkimi narodami i Stwórcy całej ziemi. Hymniczny charakter psalmu sugeruje, że był on wykorzystywany w liturgii jerozolimskiej, prawdopodobnie  podczas jednego z wielkich świąt świątynnych.

ZANIM USŁYSZYSZ • Psalm 96 łączy z dzisiejszym pierwszym czytaniem stwierdzenie: Wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą, Pan zaś stworzył niebiosa • podobnie stwierdza Bóg w Księdze Izajasza, gdy powołuje Cyrusa: Ja jestem Panem i nie ma innego.

CYTATY


Psalmista opowiada jak… Wielki jest Pan, godzien wszelkiej chwały

Psalmista rozprawia się z bożkami: Wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą

Jasne przesłanie psalmisty: Głoście wśród ludów, że Pan jest królem

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Tesaloniczan

(1 Tes 1,1-5b)

Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój! Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie w naszych modlitwach, pomni przed Bogiem i Ojcem naszym na wasze dzieło wiary, na trud miłości i na wytrwałą nadzieję w Panu naszym Jezusie Chrystusie. Wiemy, bracia przez Boga umiłowani, o wybraniu waszym, bo nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się przez samo tylko słowo, lecz przez moc i przez Ducha Świętego, z wielką siłą przekonania. Wiecie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Dzieło wiary i moc Ducha 1 Tes 1, 1-5b

LIST DO FILIPIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Ateny • DATA: podczas Drugiej Podróży Misyjnej (47-51), 49 r.• ADRESACI: mieszkańcy Tesaloniki


O KSIĘDZE • List do Tesaloniczan to pierwszy z listów Pawła, pisany do świeżo nawróconych chrześcijan w Tesalonice. Kościół ten cierpiał prześladowania ze strony zamieszkujących miasto pogan (1 Tes 1,9). Celem listu jest utwierdzenie wspólnoty w otrzymanej u początków nauce. Paweł podtrzymuje ich ducha oraz tłumaczy opóźniające się przyjście Pana. Zachęca Tesaloniczan do tego, aby w spokoju i ufności oczekiwali paruzji, której czas i pora nie zostały objawione. W korespondencji dominuje atmosfera wdzięcznej pamięci, nawiązującej do wspaniałego przyjęcia nauczania Apostoła, a także uznanie dla faktu, że wiara Tesaloniczan nieustannie wzrasta i okazuje się mocna w obliczu prześladowań.

KONTEKST • Fragment, który usłyszymy, to początek listu, tzw. wstęp epistolarny, na który zazwyczaj składa się dziękczynienie i wdzięczne wspomnienie ostatniego spotkania.

ZANIM USŁYSZYSZ • Paweł w dzisiejszym krótkim czytaniu zapewnia o nieustannej modlitwie, jaką zanosi za wspólnotę; dziękuje za ich dzieło wiary, trud miłości i wytrwałą nadzieję oraz wspomina swoje głoszenie w Tesalonice, które dokonywało się w mocy Ducha.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Apostoł jest wdzięczny chrześcijanom w Tesalonice za wysiłek, jaki wkładają w trwanie przy Ewangelii, którą im głosił. Wyrażenia, których używa: “dzieło”, “trud”, “wytrwałość”, sugerują duchową walkę, jaką wspólnota toczy o to, aby pozostać wierną Dobrej Nowinie. Równocześnie, przypomina Paweł, powinni pamiętać o Słowie, które głosił im, gdy przebywał wśród nich w mocy Ducha. To Ono ma w sobie moc, aby utwierdzać serca Tesaloniczan w wierze. Ludzki wysiłek jest odpowiedzią na łaskę Ewangelii, którą wraz z Pawłem ofiarowała im Opatrzność.

CYTATY


Św. Paweł o tym, co znaczy pamiętać: Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie w naszych modlitwach

Św. Paweł o tym, jak się dokonało głoszenie Ewangelii: przez moc i przez Ducha Świętego, z wielką siłą przekonania

Św. Paweł odsyła do tego, co widzieli: Wiecie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 22,15-21)

Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Go w mowie. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby Mu powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy nie? Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: Czemu Mnie wystawiacie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową! Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: Czyj jest ten obraz i napis? Odpowiedzieli: Cezara. Wówczas rzekł do nich: Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga.

 Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Bóg vs Cezar •Mt 22,15-21

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: przypowieść • MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, świątynia • CZAS: 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: zgromadzeni w świątyni


KONTEKST • Od dwudziestego pierwszego rozdziału rozpoczynają się najbardziej dramatyczne wydarzenia misji Jezusa Chrystusa. Choć • witany entuzjastycznie przez mieszkańców Jerozolimy ze słowami: Hosanna, hosanna • pozostaje bacznie obserwowany przez faryzeuszów. Swe pierwsze kroki Jezus skierował do świątyni, skąd najpierw • wyrzucił wszystkich sprzedających i kupujących • potem uzdrowił chorych i niewidomych • a następnego dnia, po nocy spędzonej w Betanii (werset 17), nauczał w przypowieściach, które słyszeliśmy w poprzednich tygodniach. Po wygłoszeniu trzeciej przypowieści o uczcie królewskiej dochodzi do sporu z faryzeuszami.

ZANIM USŁYSZYSZ • Faryzeusze zadają pytanie-pułapkę, które ma wpędzić Jezusa w kłopoty polityczne: płacenie podatku Rzymowi jest dla faryzeuszy zdradą sprawy żydowskiej. Z drugiej strony niepłacenie jest dla zwolenników Heroda wezwaniem do buntu i naruszeniem spokoju społecznego. Odpowiedź Jezusa …

JESZCZE O EWANGELII


Jezus, słowami Oddajcie Bogu to, co należy do Boga, a Cezarowi to, co należy do Cezara, wydaje się dzielić świat na dwie strefy wpływów: jedną – należącą do Boga, drugą zaś – do Cezara. Czy nie pamięta słów psalmu mówiącego, że do Pana należy ziemia i wszystko co ją napełnia, świat cały i jego mieszkańcy? (Ps 24,1). Cóż w tym świecie należeć może do Cezara? Jak zrozumieć Jezusową odpowiedź?

Po pierwsze • można odczytać ją w duchu proroka Izajasza. Cezar, podobnie jak Cyrus, który nie zna prawdziwego Boga, jest jednak Jego narzędziem. Wszelka władza pochodzi od Pana i posługuje się On nią po to, aby realizować swe zamysły. W tym samym duchu św. Paweł będzie wzywał w Liście do Rzymian do podporzadkowania się władzy świeckiej (Rz 13,3-4).

Po drugie • Jezus bez żalu nakazuje oddać Cezarowi nie życie, wiarę i serce, ale pieniądze, mamonę. On sam zrezygnował z życia w dostatku, świadomie wybierając ubóstwo i głoszenie Dobrej Nowiny w drodze. To dało mu wolność serca i paradoksalnie pozwoliło bardziej cieszyć się życiem i bliskością człowieka. Jezus nie potępiał dóbr materialnych, ale dobrze wiedział, do jakiego stopnia mogą one zniewolić ludzkie serce. Dobrym przykładem był młodzieniec, który na zaproszenie, aby sprzedał, co ma, i poszedł za Mistrzem, zareagował smutną ucieczką (Mt 19,16-22). Nieprzypadkowo także szatan kusił Pana wizją bogactw (Mt 4,8-9). Oddać Cezarowi, co należy do niego, to innymi słowy zaproszenie do naśladowania Jezusa w jego wolności serca i radości życia.

Po trzecie • najważniejsze w słowach Jezusa jest stwierdzenie o konieczności oddania Bogu wszystkiego, co do Niego należy. Cóż takiego w naszym życiu należy do naszego Pana? Wszystko, a przede wszystkim my sami. To wezwanie do tego, aby bez kalkulacji i pustej pobożności, powierzyć własne życie w ręce Bożej Opatrzności. Naszej wolności i godności nie będzie w stanie zagrozić wówczas żaden Cezar ani żadna, choćby najbardziej opresyjna, władza.

CYTATY


Jezus podsumowuje faryzeuszów: Czemu Mnie wystawiacie na próbę, obłudnicy?

Jezus pokazuje i objaśnia: On ich zapytał: Czyj jest ten obraz i napis?

Jezus udaremnia zasadzkę: Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga.

TWEETY


TRENDY


#PomniNaTrudMiłości

Z jednej strony jakże często emocje, gniew, złość, krzyk! Z drugiej strony ciche godziny, dni, tygodnie… A często nowożeńcom mówię, że każda cicha sekunda w złości zabija małżeństwo. (ks. Paweł Dubownik)

Złomiarz to jest taki człowiek, który jak zobaczy coś już troszkę popsute, troszkę podrdzewiałe, to mówi na złom z tym. (…) A kolekcjoner to jest taki człowiek, który patrzy na kupę, przepraszam za słowo, złomu i mówi: co za piękny samochód. Boże, jak go można wyremontować! (…) Pan Jezus patrzy na zbrodniarza i widzi pięknego człowieka. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

Pracując nad miłością, sprawdzajcie, czy każdy z was mógłby wstawić w miejsce słowa „miłość” swoje imię, czy z ręką na sercu mógłbym powiedzieć „Ja, Kamila, jestem cierpliwa, łaskawa, nie zazdroszczę…”. „Ja, Marek, nie szukam poklasku, nie unoszę się pychą, nie dopuszczam się bezwstydu…”. (ks. Mirosław Czapla)

#CezarowiCoCezaraBoguCoBoga

Natomiast trzeba się bać (…) z jednej strony tych, którzy próbują dochodzić prawdy i dobra nie przez osobiste świadectwo wierności, przekonywanie i argumentację, lecz tylko na drodze urzędowej, środkami przymusu, dekretami, naciskiem politycznym. A z drugiej strony należy się bać nadopiekuńczości władzy państwowej, przekraczania jej kompetencji, wtrącania się w dziedzinę ducha. (ks. Mariusz Pohl)

Czar matematyki polega na tym, że przy pomocy niewielkiego zestawu wzorów można rozwiązywać tysiące zadań. (…) Ewangelia Jezusa jest bowiem matematyką życia i ktokolwiek dostrzeże ukryte w niej prawa, odkryje, że nie ma drugiego systemu życia tak spójnego jak Ewangelia. (…) On w każdej z tych odpowiedzi podaje „wzór” potrzebny do rozwiązania nie tylko tego problemu, jaki Mu przedstawiono, lecz tysięcy jemu podobnych. (ks. Edward Staniek)

Nawet prawa pogańskiego Rzymu służyły do wypełnienia planów Bożych wobec narodzenia i męki Jezusa: wpierw pokój panujący w wielkim cesarstwie, a później prześladowania chrześcijan, które stały się skutecznym narzędziem rozszerzenia Ewangelii. (o. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy)

Ten podatek był powszechnie znienawidzony. To tak jak w czasach PRL-u miało się watpliwości, kasując bilet na przykład w tramwaju czy autobusie, bo te pieniądze mogły iść na uzbrojenie armii okupacyjnej w Afganistanie. (ks. Roman Kneblewski)

Kościół stale jest kruszony. Za wszelką cenę chcą go wciągnąć w politykę, żądając od niego programu politycznego, który jest głównie teorią i nie odpowiada ludziom.

    Ten, kto żyje Ewangelią, nie potrzebuje pytać – sam wie, co się należy Stwórcy, a co przemijającemu władcy. Jezus spojrzał na monetę – nie było na niej żadnego znaku Boga.

(ks. Jan Twardowski)

Gdy cezar siada na ołtarzu, to mówimy krótko: nie wolno. Rzeczy Bożych na ołtarzach Cezara składać nam nie wolno. Non possumus!”. (Stefan Kardynał Wyszyński)

STO SŁÓW


Oddać Bogu, co boskie to wezwanie, aby bez kalkulacji i pustej pobożności oddać własne życie w Jego ręce. Naszej wolności i godności nie będzie w stanie zagrozić wówczas żaden Cezar ani żadna, choćby najbardziej opresyjna, władza.

Trzeba pozwolić Bogu stać się narzędziem w Jego ręku. Jak Cyrus władca supermocarstwa, który nie znał Pana, a wypełniał Jego wolę.

Nasze wielkie zadanie, to oddać Bogu, co boskie, a resztę bez żalu zostawić.

Wszyscy myślimy o dobrach materialnych. Nawet Jezus kuszony był wizją bogactw. Pewien  młodzieniec odszedł smutny, ponieważ nie umiał się od nich uwolnić. Pan stworzył nas na swój obraz i podobieństwo, czyj zatem wizerunek powinniśmy mieć na swoich denarach?

1/5
Ewangeliczny denar z obrazem i napisem Cezara (Tyberiusza) do opłacania podatku. Źródło: Wikipedia
2/5
Kardynał Stefan Wyszyński, autor przesłania: Rzeczy Bożych na ołtarzach Cezara składać nam nie wolno. źródło: Wikipedia
3/5
rycina: "Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga"
4/5
Św. Paweł, obraz anonimowy, XVII w.
5/5
św. Paweł nauczający, Rafael, 1515 r.
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >