Jutro Niedziela – XXIII zwykła A

Upominać trzeba nie tylko ze względu na dobro brata, ale również własne.

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


• DWUDZIESTA TRZECIA NIEDZIELA ZWYKŁA • rok A • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Będziemy prosili, aby Bóg obdarzył nas prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem • CZYTANIA: Księga Ezechiela 33, 7–9 • Psalm 95 (96), 1–2. 6–7c. 7d–9 • List do Rzymian 13, 8–10 • Ewangelia wg św. Mateusza 18, 15–20

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Upominać – to niepopularne. Lepiej nie wtrącać się w czyjeś sprawy. Choć w rzeczywistości mało kto milczy. Rozmawia o tym z innymi, analizuje sprawę brata za jego plecami. Gorzej, że sam zainteresowany nic o tym nie wie.

Dzisiejsze Słowo to przypomnienie, że każdemu należy się upomnienie, prawdziwa rozmowa, w cztery oczy, w zaufaniu, walka o jego dobro i świętość. Może właśnie to jest przyczyną większego przyzwolenia na grzech? Bo nie upominamy?

Największe upomnienie płynie z pierwszego czytania. Strażnik, który w porę nie ostrzeże miasta przed niebezpieczeństwem, sam ponosi odpowiedzialność. Jeśli nie upomnimy brata, sprowadzamy niebezpieczeństwo nie tyle na niego, ile na siebie.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Ezechiela

(Ez 33, 7–9)

Tak mówi Pan: «Ciebie, o synu człowieczy, wyznaczyłem na stróża domu Izraela po to, byś słysząc z mych ust napomnienia, przestrzegał ich w moim imieniu. Jeśli do występnego powiem: Występny musi umrzeć – a ty nic nie mówisz, by występnego sprowadzić z jego drogi – to on umrze z powodu swej przewiny, ale odpowiedzialnością za jego śmierć obarczę ciebie. Jeśli jednak ostrzegłeś występnego, by odstąpił od swojej drogi i zawrócił, on jednak nie odstępuje od swojej drogi, to on umrze z własnej winy, ty zaś ocaliłeś swoją duszę».

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Stróż i występny Ez 33, 7–9

Stróż ma za zadanie chronić ludzi przed niebezpieczeństwami. Ale otrzymuje też inne, nowe: chronić przed grzechem.

KSIĘGA: Księga Ezechiela • AUTOR: Ezechiel • CZAS POWSTANIA: na wygnaniu w Babilonii (586–538 przed Chr.) i po powrocie (redakcja) • KATEGORIA: mowa prorocka


PROROCTWO I APOKALIPSA • Trzecia z wielkich ksiąg prorockich różni się od poprzednich, klasycznych proroctw tym, że spotykamy tu także elementy apokaliptyki. Do proroctwa należy ścisły związek wyroczni z sytuacją historyczną, wielkie tematy miłości Jahwe i grzechu ludu, niewiernej Oblubienicy oraz formy wyroczni. Do apokaliptyki nawiązują wizje rydwanu (rozdział 1), doliny suchych kości (rozdział 37) oraz wizje nowej świątyni i miasta świętego (od rozdziału 40) • Księga dzieli się na wprowadzenie i trzy części • wstęp (1–3) to opis powołania Ezechiela • część pierwsza (4–24) – wyrocznie przeciw Jerozolimie • część druga (25–32) – mowy przeciw narodom pogańskim • część trzecia (33–48) – wyrocznie zapowiadające odrodzenie Izraela. Ezechiel adresuje swe wyrocznie do Izraelitów przebywających na wygnaniu w Babilonii.

PROROCTWO • Dzisiejsze pierwsze czytanie to proroctwo. Pochodzi niemal z samego początku trzeciej części księgi. Dotyczy ona sytuacji trudnej dla Izraela: najazdu Nabuchodonozora. W chwili gdy Pan sprowadza miecz, jednocześnie powołuje stróża – proroka: Ciebie, o synu człowieczy, wyznaczyłem na stróża domu Izraela. Nie jest to jednak łatwe zadanie. Stróż bierze odpowiedzialność nawet za śmierć innych: Jeśli jednak stróż widzi, że nadchodzi miecz, a nie dmie w trąbę, i lud nie jest ostrzeżony, i nadchodzi miecz, i zabija kogoś z nich, to ten ostatni porwany jest wprawdzie z własnej winy, ale winą za jego śmierć obarczę stróża – mówi Bóg do proroka w wersecie poprzedzającym pierwsze czytanie.

STRÓŻ • W kolejnym fragmencie, który usłyszymy, stróż (rola pojmowana dotąd jako ochrona przed niebezpieczeństwem) zostaje wezwany również do interwencji, gdy widzi grzech innego człowieka. Zwróćmy uwagę, że stróż ma przed sobą dwie drogi: milczenie wobec występnego i jego ostrzeżenie. Obie nie tylko skutkują działaniem występnego, ale też decydują o losie stróża.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 95 (96), 1–2. 6–7c. 7d–9)

Refren: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, *  wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia. Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, *  z weselem śpiewajmy Mu pieśni. Przyjdźcie, uwielbiajmy Go, padając na twarze, *  klęknijmy przed Panem, który nas stworzył. Albowiem On jest naszym Bogiem, *  a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku. Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: † «Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, *  jak na pustyni w dniu Massa, gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, *  doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła».

[01][02]

PSALM

Twarde serca Ps 95 (96), 1–2. 6–7c. 7d–9

Psalm 95 chwali Pana, jednocześnie ostrzega nas przed zamknięciem na Słowo Boga.

PSALM 95 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: V w. przed Chr.


PSALM WEZWANIA • Kto wie, czy Psalm 95 nie jest najczęściej odmawianym psalmem. To główny psalm wezwania; osoby odmawiające Liturgię godzin przeważnie właśnie nim rozpoczynają każdy dzień. To psalm radosny, wychwalający Boga za Jego wielkość i moc. Psalmista nazywa Boga wielkim Królem ze względu na dzieło stworzenia, lecz jeszcze bardziej ze względu na Prawa, które ustanowił dla swego ludu. W przeszłości naród wybrany po wielokroć lekceważył Słowo Boże i jego postanowienia, o czym przypominają przywoływane przez psalmistę sceny wędrówki przez pustynię – w Massie i Meribie.

MODLITWA UWIELBIENIA • Psalm przynależy do gatunku hymnu (tehillah), modlitwy uwielbienia, a równocześnie nosi cechy homilii ostrzegającej Izraela przed niesłuchaniem Słowa „dziś”. Prawdopodobne środowisko powstania to liturgia synagogalna sprawowana poza Jerozolimą • Według innych badaczy psalm mógł pełnić funkcję hymnu procesjonalnego na radosny czas Święta Namiotów, w trakcie którego Izrael wspominał wędrówkę przez pustynię i nadanie Prawa na Synaju. Aż do dziś Żydzi w czasie tego święta mają nakaz spożywania posiłków w namiotach, przez które widać niebo. To samo niebo, z którego Pan im błogosławił, zsyłał pokarm i patrzył z cierpliwością na ich bunty.

BUNT SERCA • Nie usłyszymy jednak całego psalmu, a tylko początkowe strofy oraz końcówkę. Ostatnia zwrotka przypomina o buncie w Massie i Meribie. To z tego powodu psalm wpisuje się w tematykę liturgii słowa. Bóg apeluje, by serca Jego uczniów nie były twarde, głuche na słowa upomnienia.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła do Rzymian

(Rz 13, 8–10)

Bracia: Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością. Kto bowiem miłuje drugiego, wypełnił Prawo. Albowiem przykazania: «Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj» i wszystkie inne – streszczają się w tym nakazie: «Miłuj bliźniego swego jak siebie samego!» Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Streszczenie przykazań  Rz 13, 8–10

Wszystko streszcza się w jednym: miłuj bliźniego swego jak siebie samego. Święty Paweł o jedynej formie długu, jaką warto mieć.

KSIĘGA: List do Rzymian • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: wspólnota chrześcijan w Rzymie • CZAS POWSTANIA: 57–58 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt


PRAKTYCZNE WSKAZÓWKI • Od zeszłego tygodnia trwa lektura fragmentów Listu do Rzymian z ostatniej, praktycznej jego części, w której dominują konkretne wskazówki i zachęty do życia chrześcijańskiego (Rz 12, 1–15. 13). W zeszłym tygodniu słyszeliśmy radę Pawła, by życie traktować jako ofiarę. Po fragmencie, który był czytany w zeszłym tygodniu, Paweł zachęca • do pokory (Rz 12, 3–8) – aby każdy jak najlepiej wykonywał obowiązki, do których został przeznaczony • do miłości bez obłudy wobec braci (Rz 12, 9–13) • do miłości wobec nieprzyjaciół (Rz 12, 14–21) oraz • do posłuszeństwa władzy świeckiej (Rz 13, 1–7).

WSPÓLNY MIANOWNIK • Po tym wezwaniu następuje konkluzja, w której Paweł sprowadza wszystko, do czego zachęca, do jednej reguły: reguły miłości. To będzie właśnie treść trzech wersetów, które usłyszymy jako drugie czytanie.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 18, 15–20)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata. Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi. A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik. Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Dalej, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich».

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Upomnienie braterskie  Mt 18, 15–20

Jezus podaje reguły obowiązujące w Jego wspólnocie. Jedną z nich jest obowiązek upominania: Jeśli masz coś przeciwko bratu, słowo krytyki skieruj najpierw prosto w oczy. Jego oczy.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: mowa• MIEJSCE: Galilea, Kafarnaum • CZAS: 30–33 r. • NADAWCA: Jezus • ADRESACI: uczniowie • WERSJE: brak


ZACZYNY KRÓLESTWA • Pozostajemy w czwartej części Ewangelii św. Mateusza, tej, w której Jezus, budując Kościół, urzeczywistnia Królestwo Niebieskie na ziemi. Ostatnio słyszeliśmy o epizodzie w Cezarei Filipowej: tam Piotr wyznał swą wiarę, ale jednocześnie nie przyjął zapowiedzi męki swego Mistrza • W systematycznej lekturze Ewangelii omijamy kilka wydarzeń, m.in. Przemienienie na górze Tabor (rozdział 17 – patrz: druga niedziela Wielkiego Postu). Jezus wraca do Galilei, do Kafarnaum.

REGUŁY KOŚCIOŁA • W 18 rozdziale Ewangelii Mateusza Jezus podaje reguły, którymi ma się kierować tworząca się wspólnota Jego uczniów • Powinni stawać się jak dzieci, ufne i oczekujące wszystkiego od Pana (Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego, Mt 18, 3), a także • mają wykazywać się troską o słabych, szczególnie zagubionych grzeszników (przypowieść o zabłąkanej owcy, Mt 18, 12–14). Upomnienie braterskie, które usłyszymy tej niedzieli, następuje bezpośrednio po przypowieści o zabłąkanej owcy. Oba fragmenty w całości dotyczą postępowania z braćmi, którzy zgrzeszyli.

GDY WIDZĘ GRZECH • Fragment o upomnieniu braterskim u Mateusza naturalnie kontynuuje temat z pierwszego czytania, w którym Bóg wzywa proroka do upominania, czyli do ratowania ginącego grzesznika. Mateusz opisuje kilka praktycznych kroków, które można podjąć wobec brata, który zgrzeszył. To nie jedyny temat Ewangelii. Usłyszymy jeszcze dwa ważne zdania: pierwsze o odpowiedzialności apostołów, drugie o wadze jedności w modlitwie.

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

1/6
Mojżesz wydobywający wodę ze skały, Krzysztof Lubieniecki, XVII-XVIII w., Muzeum Narodowe, Warszawa
2/6
Mojżesz sprawia, że woda tryska ze skały, Tintoretto, 1577 r., Scuola Grande di San Rocco, Wenecja
3/6
Mojżesz z tablicami prawa, Guido Reni, ok. 1624, Galleria Borghese, Rzym
4/6
Powołanie św. Mateusza, Caravaggio, 1598-1600, Kościół św. Ludwika Króla Francji, Rzym
5/6
Mojżesz z tablicami prawa, Rembrandt, 1659 r., Gemäldegalerie w Berlinie, Niemcy
6/6
Mojżesz wydobywa wodę na pustyni, James J. Tissot, XIXw., Jewish Museum, Nowy Jork
poprzednie
następne
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXII zwykła A

Bóg sam przekonuje, że naprawdę jest Miłością, a droga, którą prowadzi, jest najlepsza, choć trudna.

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


• DWUDZIESTA DRUGA NIEDZIELA ZWYKŁA • rok A • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Będziemy prosili, by Bóg zaszczepił w nas miłość do siebie, dał wzrost pobożności, umocnił w nas wszystko, co dobre, i strzegł troskliwie tego, co umocnił • CZYTANIA: Księga Jeremiasza 20, 7–9 • Psalm 63 (62), 2. 3–4. 5–6. 8–9 • List do Rzymian 12, 1–2 • Ewangelia wg św. Mateusza 16, 21–27

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Z niedzielnej Liturgii Słowa wybrzmiewają dwa tematy.

Pierwszy to relacja miłości, jaka powstaje między Bogiem i człowiekiem. To, do czego przynajmniej w warstwie słownej jesteśmy przyzwyczajeni, w przeszłości zaskakiwało: Bóg był przecież niedostępnym Królem, a relacja z człowiekiem wiernopoddańcza. Już Stary Testament uczy, że Bóg kocha i chce być przez człowieka kochanym (PIERWSZE CZYTANIE, PSALM).

Drugi temat ujawnia się przede wszystkim w DRUGIM CZYTANIU oraz EWANGELII. Po decyzji pójścia za Bogiem i pierwszych chwilach nowego doświadczenia przychodzi konfrontacja. Nie do końca jest to konfrontacja z Bogiem, a z samym sobą. To raczej zetknięcie z nową rzeczywistością, weryfikacja własnych oczekiwań, wizji i marzeń, spór z własną tęsknotą oraz doświadczenie codziennego trudu.

Kto może pomóc w przezwyciężeniu kryzysu miłości? Sam Bóg. On sam przekonuje, że naprawdę jest Miłością, a droga, którą prowadzi, choć trudna, jest najlepsza.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jeremiasza

(Jr 20, 7–9)

Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść; ujarzmiłeś mnie i przemogłeś. Stałem się codziennym pośmiewiskiem, wszyscy mi urągają. Albowiem ilekroć mam zabierać głos, muszę obwieszczać: «Gwałt i ruina!» Tak, słowo Pańskie stało się dla mnie codzienną zniewagą i pośmiewiskiem. I powiedziałem sobie: Nie będę Go już wspominał ani mówił w Jego imię! Ale wtedy zaczął trawić moje serce jakby ogień, żarzący się w moim ciele. Czyniłem wysiłki, by go stłumić, lecz nie potrafiłem.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Uwiodłeś mnie Jr 20, 7–9

Starotestamentalny Bóg to nie tylko Król, wobec którego człowiek jest poddanym. Jeremiasz doświadcza prawdziwej Bożej miłości i przyjmuje ją.

KSIĘGA: Księga Jeremiasza • AUTOR: Jeremiasz • CZAS POWSTANIA: ok. 626–587 r. przed Chr. • KATEGORIA: modlitwa • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: 609–605 r. przed Chr. • BOHATER: Jeremiasz


O KSIĘDZE JEREMIASZA • To najobszerniejsza księga Starego Testamentu, zawiera pięćdziesiąt dwa rozdziały. Podobnie jak Księga Izajasza i inne księgi prorockie jest nazwana od jej głównego bohatera – Jeremiasza • Jeremiasz (jego imię znaczy „niech Jahwe wytraci nieprzyjaciół” lub „Jahwe dźwiga”) to wielki i kontrowersyjny dla ówczesnych prorok, oglądający upadek Judy i Jerozolimy (586 r. przed Chrystusem). Za życia był uznawany za bluźniercę i zdrajcę narodu (Jr 26, 7–9), po śmierci wywyższony przez Boga przeszedł do historii jako orędownik narodu (2 Mch 15, 14–16) • Księga wzywa do nawrócenia i zapowiada bezwzględną karę, która spadnie na Judę z powodu łamania Przymierza z Jahwe. Narodu nie zbawi pusty kult; jedyny ratunek to zawierzenie Bogu i poddanie się Babilończykom. Księga zawiera także wizję odnowy Izraela i Nowego Przymierza.

NIEKORZYSTNE PROROCTWO • Jak dowiadujemy się z poprzedzających wersetów, na dziedzińcu domu Pańskiego Jeremiasz przepowiedział, że miasto spotka nieszczęście: klęska i zburzenie Świątyni, ponieważ mieszkańcy nie słuchają Boga. W efekcie kapłan Paszchur, uznając proroka za zdrajcę, poddał Jeremiasza chłoście i uwięził. To właśnie wtedy w więzieniu Jeremiasz wypowiada swoją modlitwę: Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść (Jr 20, 7–18) • To lament, głęboka skarga proroka, który ciągle doświadcza trudności podczas swojej posługi: Słowo Pańskie stało się dla mnie codzienną zniewagą i pośmiewiskiem – skarży się. Jeremiasz narzeka Bogu na oszczerstwa i na zapowiedzi zemsty – a przecież ich powodem jest to, że głosi Jego słowo.

WYZNANIE NADZIEI • Uwiodłeś mnie, Panie – skarży się Jeremiasz w przejmującym 20 rozdziale swojej księgi, w którym opis zniewag, jakie musi cierpieć ze względu na Słowo Boga, miesza się z wołaniem o Bożą pomoc oraz przeklinaniem dnia swoich narodzin. Modlitwa Jeremiasza to nie tylko lament. To wyznanie nadziei w sytuacji z pozoru beznadziejnej: Prześladowcy ustaną i nie zwyciężą – mówi Jeremiasz.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 63 (62), 2. 3–4. 5–6. 8–9)

REFREN: Ciebie, mój Boże, pragnie moja dusza. 

Boże, mój Boże, szukam Ciebie *  i pragnie Ciebie moja dusza.  Ciało moje tęskni za Tobą *  jak zeschła ziemia łaknąca wody. Oto wpatruję się w Ciebie w świątyni, *  by ujrzeć Twą potęgę i chwałę. Twoja łaska jest cenniejsza od życia, *  więc sławić Cię będą moje wargi. Będę Cię wielbił przez całe me życie * i wzniosę ręce w imię Twoje. Moja dusza syci się obficie, *  a usta Cię wielbią radosnymi wargami. Bo stałeś się dla mnie pomocą * i w cieniu Twych skrzydeł wołam radośnie: Do Ciebie lgnie moja dusza, * prawica Twoja mnie wspiera.

[01][02]

PSALM

Tęsknota  Ps 63 (62), 2. 3–4. 5–6. 8–9

Psalm 63 to jeden z najpiękniejszych psalmów. Pozwala wyrazić człowiekowi tęsknotę, wdzięczność i miłość do Boga.

PSALM 63 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: okres monarchii, przed 586 przed Chr.


SZUKAM CIEBIE • Psalm 63 należy do gatunku modlitwy błagalnej (tefillah). Jest przypisywany Dawidowi, który miał skomponować tę modlitwę, ukrywając się przed Saulem na Pustyni Judzkiej (1 Sm 23, 14; 24, 2). Sugeruje to wzmianka: jak zeschła ziemia łaknąca wody. Zdaniem innych obraz ten przywodzi na myśl krainę śmierci, na granicy której staje modlący się.

W PRZYBYTKU • Wspomnienie świątyni i modlitwy nocnej (Oto wpatruję się w Ciebie w świątyni, myślę o Tobie w czasie moich czuwań) może sugerować starożytną praktykę spędzania nocy w przybytku, podczas której wierzący oczekiwał na wizję lub słowo od Pana. Izraelita w chwili swej życiowej próby znajduje schronienie w cieniu Bożych skrzydeł, w pobliżu Arki Przymierza, którą wieńczyły skrzydlate cherubiny. Tam, zapominając o niebezpieczeństwie, sławi łaskę Pana, która jest cenniejsza niż życie; chce Go uwielbiać, karmi swoją duszę Jego bliskością. Wierzy także, że Bóg, który wybawił Dawida z ręki Saula, wybawi także i jego z rąk nieprzyjaciół.

TĘSKNOTA • Usłyszymy prawie cały Psalm 63, z wyjątkiem kilku rozdziałów. Mówi on o tych samych doświadczeniach, o których wspomina Jeremiasz w swoim lamencie (patrz: Pierwsze czytanie): mowa tu i o tęsknocie za Bogiem (pragnie Ciebie moja dusza), i o trudnościach doświadczanych z powodu wiary (szukają zguby mojej duszy – skarży się psalmista w dalszej części), i o ufności, że Bóg okaże miłosierdzie (Moja dusza syci się obficie).

 

Szersza analiza psalmu dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 12, 1–2)

Proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu miłą, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu miłe i co doskonałe.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Rozumne oblicze miłości  Rz 12, 1–2

Trzy stopnie rozeznawania: co dobre, co Bogu miłe i co doskonałe. Święty Paweł mówi o dojrzałej, prawdziwej miłości wobec Boga.

KSIĘGA: List do Rzymian • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Rzymie • CZAS POWSTANIA: 57–58 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt


O KSIĘDZE • Kontynuujemy lekturę Listu do Rzymian. Przypomnijmy: Paweł pisze do wspólnoty w stolicy imperium, w Rzymie, w sercu antycznego świata – i głosi jej Ewangelię. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła nowiny o usprawiedliwieniu przez wiarę w Chrystusa.

PRAKTYCZNE WSKAZÓWKI • Rozdział 12 otwiera nową część Listu do Rzymian (12, 1–15, 13), w której będą dominować praktyczne wskazówki i zachęty do życia chrześcijańskiego. Paweł wzywa wierzących do rozeznania osobistych charyzmatów i wykorzystania ich dla dobra wspólnoty, do podporządkowania się władzy świeckiej, dawania dobrego świadectwa wobec pogańskiego świata i do szczególnej troski o budowanie słabych w wierze.

TRIADY PAWŁA • W ramach drugiego czytania usłyszymy dwa zdania, w których Paweł streszcza wizję całego życia chrześcijańskiego. Dwa razy używa potrójnych wyliczeń: • stać się ofiarą żywą, świętą, Bogu miłą oraz • rozpoznać wolę Bożą poprzez rozeznanie, co jest dobre, co Bogu miłe i co doskonałe.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

(Mt 16, 21–27)

Jezus zaczął wskazywać swoim uczniom na to, że musi udać się do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych i arcykapłanów oraz uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: «Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie». Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku». Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: «Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi i wtedy odda każdemu według jego postępowania».

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Zapowiedź krzyża  Mt 16, 21–27

Uczniom zachwyconym cudami i nauczaniem Mistrza Jezus tłumaczy, że kresem Jego drogi ma być krzyż i zmartwychwstanie.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Cezarea Filipowa • CZAS: 30–33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Piotr, uczniowie • WERSJE: Mk 8,31-33 • Łk 9,22


CEZAREA FILIPOWA • Pozostajemy w czwartej części Ewangelii św. Mateusza; tej, w której Jezus, budując Kościół, urzeczywistnia królestwo niebieskie na ziemi • Jesteśmy w Cezarei Filipowej. We fragmencie czytanym w zeszłym tygodniu Jezus pytał swoich uczniów: Za kogo mnie uważacie? Piotr wyznał, że Jezus jest Mesjaszem. W odpowiedzi Mistrz ustanowił go pierwszym z apostołów, powierzając mu klucze królestwa niebieskiego. Choć może to zdumiewać, dzisiejsza Ewangelia to bezpośrednia kontynuacja lektury z zeszłej niedzieli.

NAPOMNIENIE • Po wyznaniu Piotra Jezus nazywa go Skałą: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół. Teraz Jezus mówi do niego: Idź precz, Szatanie. Zwróćmy uwagę na powód tej zmiany: chodzi o odpowiedź Piotra na zapowiedź Jezusa, że zostanie zabity. Zauważmy także dalszą część wypowiedzi Jezusa: mowa o trudzie, cierpieniu, krzyżu, z jakim wiąże się pójście za Nim. Innymi słowy, Jezus zapowiada krzyż: najpierw swój, potem ten, który muszą dźwigać Jego naśladowcy.

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

1/6
Jeremiasz lamentuje nad zniszczeniem Jerozolimy, Rembrandt, 1630 r., Rijksmuseum Amsterdam, Holandia
2/6
Prorok Jeremiasz, Gustave Dore, XIX w.
3/6
Jeremiasz, Michał Anioł, fragment fresku z Kaplicy Sykstyńskiej, 1508 -1512 r., Rzym
4/6
Jeremiasz, Marc Chagall, 1980 r., Musée national Message Biblique Marc Chagall w Nicei, Francja
5/6
Jeremiasz przemawia do uczniów, Gustave Dore, XIX w.
6/6
Lamentacje Jeremiasza (Lamentacje III 1-9), 1956 r., Musée national Message Biblique Marc Chagall w Nicei, Francja
poprzednie
następne

 

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap