video-jav.net

Jutro Niedziela – XII zwykła B

Bóg nie śpi. Pokonując nadęte fale, prowadzi nas do bezpiecznej przystani

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


DWUNASTA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLEKTA: Będziemy prosić Boga, aby obdarzył nas bojaźnią i miłością swego świętego imienia KOLOR: zielony • CZYTANIA: Księga Hioba 38,1.8-11 Psalm 107,23-26.28-31 • Drugi List do Koryntian 5,14-17 Ewangelia wg św. Marka 4,35-41

 

• CHMURA SŁÓW •

Jutro Niedziela - XII zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Hioba

(Hi 38,1.8-11)

I z wichru Pan odpowiedział Hiobowi te słowa: Kto bramą zamknął morze, gdy wyszło z łona wzburzone, gdym chmury mu dał za ubranie, za pieluszki ciemność pierwotną? Złamałem jego wielkość mym prawem, wprawiłem wrzeciądze i bramę. I rzekłem: Aż dotąd, nie dalej! Tu zapora dla twoich nadętych fal.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Ujarzmione morze Hi 38,1.8-11

KSIĘGA: Hioba • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA:  ok. VI w. przed Chr. • MIEJSCE: nieznane  • KATEGORIA: dialog • BOHATEROWIE: Bóg i Hiob


O KSIĘDZE • Księga Hioba należy do zbioru ksiąg mądrościowych Starego Testamentu. Opisuje ona historię sprawiedliwego dotkniętego próbą cierpienia i wynagrodzonego przez Boga za swoją wierność. Księga dzieli się na napisane prozą • Prolog (1-2) i Epilog (42,7-17), a także znacznie starszy, spisany wierszem • poemat o cierpiącym sprawiedliwym, będący sercem dzieła (3,1-42,6). Część zasadnicza księgi to poetycki opis zmagań Hioba z cierpieniem: dramatyczne dialogi z przyjaciółmi, które nie przynoszą ulgi (3-27), monologi głównego bohatera (28-31), mowy proroka Elihu (32-37) oraz rozwiązujące wszystko paradoksalne słowa Boga (38,1-42,6). Przesłanie Księgi Hioba koncentruje się na dwóch prawdach: człowiek jest zdolny do bezinteresownej miłości Boga, a cierpienie nie musi być karą za grzechy, lecz może stać się okazją do nawiązania nowej, bliższej relacji ze Stwórcą: “dotąd znałem Cię ze słyszenia, obecnie ujrzałem Cię wzrokiem” (42,5).

 

KONTEKSTRozdział 38 Księgi Hioba to początek pierwszej mowy Boga, która ma naszemu bohaterowi ostatecznie wytłumaczyć sens cierpienia i próby, która na niego spadłaPan wzywa Hioba, aby przepasał swoje biodra i stanął do pojedynku ze swoim Stwórcą (38,1-3). Pyta go o to, czy był przy stwarzaniu świata i czy jest w stanie zrozumieć jego konstrukcję (38,4-11). Hiob nie rozumie zjawisk atmosferycznych, na które patrzy (38,22-38), ani zachowań ptaków i zwierząt (38,39-39,30). Nie ma nad nimi mocy i nie potrafi im niczego nakazaćPierwsza mowa doprowadza do tego, że Hiob uznaje swą małość i milknie (40,1-5), pozwalając Bogu na rozpoczęcie drugiej mowy na temat Bożych rządów nad  światem (40,6-41,26).

 

ZANIM USŁYSZYSZBóg rozpoczyna swój dialog z Hiobem ze środka burzy. Pyta go o to, kto zamknął morze w jego granicach, ubrał go w chmury i wyprowadził z pierwotnej ciemnościPrawa Boże złamały jego żywioł i postawiły granicę dla jego “nadętych fal”.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Bóg na ławie oskarżonych. Słyszymy dzisiaj długo oczekiwaną odpowiedź, jakiej Bóg udziela swojemu oskarżycielowi. Jesteśmy świadkami procesu, w którym sprawiedliwy Hiob oskarża Boga. Główny bohater obawiał się, że kiedy Stwórca odpowie, zmiażdży go burzą (9,16-17). Bóg rzeczywiście odpowiada ze środka burzy (38,1), odpowiada jednak nie błyskawicami, lecz obroną swojego planu stworzenia (38,1-40,5) oraz sprawiedliwości we władaniu światem (40,6-42,6).

 

Ludzka niewiedza Hioba. Stwórca rozmawia z Hiobem twarzą w twarz. Nie ma za złe lamentacji i oskarżeń rzucanych pod swoim adresem. W prowadzonej dyskusji ze Stwórcą Hiob winien jest tylko jednego – ignorancji, ograniczonej, ludzkiej niewiedzy. Czy Hiob wie, jak powstał wszechświat, jak jest skonstruowany, czemu służy rozrzutne bogactwo żyjących w nim stworzeń? Czy potrafiłby nie tylko ogarnąć je swoją myślą, ale także zatroszczyć się o nie wszystkie (38,1-40,5)?

 

Świat ma sens. Bóg w odpowiedzi wskazuje na funkcjonalność i porządek świata, pełnego wszakże paradoksów. Stwórca unika uproszczonych odpowiedzi i łatwej aplikacji prawa o karze za zło i o nagrodzie za dobro. Wzywa raczej Hioba do tego, aby spojrzał na swoje życie w świetle całego Bożego planu. W tym świecie pełnym paradoksów Bóg nieustannie posługuje się przeciwieństwami jak: śmierć i życie, chaos i porządek, wolność i kontrola, zło i błogosławieństwo. Siły chaosu nie są unicestwiane, lecz redukowane do roli elementów służących Bożemu zamysłowi (38,10-11). To, do czego wzywa Stwórca, to wiara w sens jego świata, zaufanie Temu, który nad nim czuwa.

 

TWEETY


Odpowiedź Boga na pretensje Hioba: Kto bramą zamknął morze, gdy wyszło z łona wzburzone

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 107,23-26.28-31)

REFREN: Chwalmy na wieki miłosierdzie Pana.

Ci, którzy statkami ruszyli na morze,

by handlować na wodach ogromnych,

widzieli dzieła Pana

i Jego cuda wśród głębin.

Rzekł i zerwał się wicher

burzliwe piętrząc fale.

Wznosili się pod niebo, zapadali w otchłań,

ich dusza truchlała w nieszczęściu.

Wołali w niedoli do Pana,

a On ich uwolnił od trwogi.

Zamienił burzę na powiew łagodny,

umilkły morskie fale.

Radowali się w ciszy, która nastała,

przywiódł ich do upragnionej przystani.

Niechaj dziękują Panu za Jego miłosierdzie,

za Jego cuda wobec synów ludzkich.

[01][02]

 

PSALM

Bezpieczna przystań 107,23-26.28-31

PSALM 107• AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, po 538 r. przed Chr.


KSIĘGA • Psalm 107 trudno zakwalifikować do jednego gatunku literackiegoNosi cechy poezji mądrościowejwzywa do refleksji nad działaniem Boga w historii oraz w stworzonym świecie Równocześnie wybrzmiewa w nim wezwanie do dziękczynienia, co zbliża go do gatunku hymnicznego, bezinteresownego uwielbiania Boga (hebr. todah)Psalm otwiera piątą księgę Psałterza (Ps 107-150) i uznawany jest w pewnym sensie za utwór programowy. Wraz z Ps 145 wzywa do świętowania łaski i potęgi Jahwe obejmujących całe stworzenie. Utwór towarzyszył wspólnocie powygnaniowej gromadzącej się na modlitwie w świątyni i uwielbiającej Boga za wybawienie z życiowych i historycznych “burz” i przeciwności.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W liturgii usłyszymy pierwszą część psalmu, która opowiada historię ocalonych przez Pana z niebezpieczeństw na morzuPierwsza strofa opisuje ich jako tych, którzy wyruszają statkami, aby handlować w odległych stronach, i oglądają cuda Pana wśród głębinW strofie drugiej atmosfera ulega nagłej zmianie. Słowo Pana podrywa wiatr piętrzący morskie fale i napełniający żeglarzy strachemW strofie trzeciej widzimy wołających do Boga o ratunek. Modlitwa sprawia, że groźna burza zamienia się w łagodny powiew wiatru, a fale ustająStrofa czwarta opisuje żeglarzy sprowadzonych przez Pana do upragnionej przystani i kończy się wezwaniem do uwielbienia Bożego miłosierdzia.

ZAUWAŻ, ŻE:


Psalm łączy się z pierwszym czytaniem motywem burzy. Pan ze środka burzy przemawia do Hioba i do żeglujących po morzu Hebrajczyków. Jego Słowo wybawia ich ze śmiertelnego niebezpieczeństwa i prowadzi do bezpiecznej przystani. Obrazy, którymi posługuje się psalmista, przygotowują przesłanie Ewangelii wg św. Marka: opis burzy na jeziorze, wołanie uczniów i wybawienie, które przynosi im Jezus.  

 

CYTATY


Psalmista o tym, że Bóg zawsze jest blisko: Zamienił burzę na powiew łagodny, umilkły morskie fale.

Bóg ratuje z każdej opresji: przywiódł ich do upragnionej przystani.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z II Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(2Kor 5,14-17)

Miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł /Chrystus/ po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała; a jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób. Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Nowe stworzenie 2 Kor 5, 14-17

KSIĘGA: List do Koryntian· NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Efez lub w drodze między Troadą a Macedonią · DATA:  54/55 r. · ADRESACI: gmina w Koryncie


KSIĘGA • Drugi List do Koryntian powstał w ciekawych i nie do końca jasnych okolicznościach. Podczas jednej z wizyt w Koryncie Paweł został znieważony przez jednego z członków wspólnoty. Koryntianie nie okazali przy tym dostatecznego wsparcia apostołowi, który musiał opuścić miasto, niezdolny do ukarania winowajcy. Zamiast kolejnej wizyty przysłał do Koryntian tzw. List we łzach – pismo, które nie zachowało się do naszych czasów. Kiedy winny wykroczenia został ukarany, Paweł w odpowiedzi pisze list, zwany dziś Drugim Listem do Koryntian. Znajdujemy w nim obraz apostolatu Pawła opartego na Bożej łasce, nie na ludzkiej sile. W rozdziałach 1-7 Paweł ukazuje wzór apostoła opierającego się na Bożej mocy i bez reszty oddanego misji pojednania. W części drugiej (8-9) przygotowuje wspólnotę do kolekty, którą zbierze na rzecz wiernych w Jerozolimie. W części trzeciej (10-13) Paweł zdecydowanie rozprawia się z fałszywymi apostołami w Koryncie, którzy bardziej niż Ukrzyżowanego głoszą ewangelię sukcesu.

 

KONTEKST • Kontynuujemy lekturę piątego rozdziału Listu do Koryntian. Paweł ukazuje w nim swoją motywację i siłę do ponoszenia cierpień i trudów dla Ewangelii. Wpatruje się w to co niewidzialne, postępuje za wzrokiem wiary i oczekuje nagrody zmartwychwstania (5,1-10). Wzorem jest dla niego Ukrzyżowany i Zmartwychwstały (5,11-21).

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł skupia się na osobistym przykładzie Chrystusa. Jego śmierć oznacza, że nikt nie może już żyć dla siebie, lecz żyje dla Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał. Życie w Chrystusie to nie życie według ciała, czyli według wzorców tego świata. Wszyscy, którzy trwają w Chrystusie, według Pawła są nowym stworzeniem.

 

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł odkrywa dziś przed nami swój życiowy wzór, którym jest Ukrzyżowany i Zmartwychwstały. Pociągnięty przez Niego apostoł nie potrafi już i nie chce żyć “według ciała”, czyli według stylu proponowanego przez ten świat. Jego poznanie Chrystusa także nie jest już poznaniem “według ciała”. Być może odnosi się tu do znajomości Chrystusa przed nawróceniem, może mówi o Jezusie historycznym, a może chodzi o obraz Pana, który dominuje w Koryncie. Koryntianie widzą w Chrystusie Mesjasza sukcesu i takimi chcą widzieć swoich apostołów.

 

Dla Pawła Ukrzyżowani i Zmartwychwstały to przykład ofiarnego życia, przykład mocy Bożej działającej w życiu pełnym słabości i cierpienia. To łączy drugie czytanie z Księgą Hioba, która także ukazuje cierpienie nie jako karę i brak błogosławieństwa, lecz jako test wiary, sposób na nawiązanie tym bliższej relacji z Panem. Wchodząc w tajemnicę Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, myśląc o Nim i żyjąc jego życiem, stajemy się “nowym stworzeniem”, czyli przygotowujemy się już dziś do życia w Jego Królestwie.

 

TWEETY ŚW. PAWŁA


Św. Paweł o tym, że miłość nie jest statyczna: Miłość przynagla nas

Paweł o skutkach poznania Chrystusa: To co dawne, minęło, i wszystko stało się nowe

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Czytanie z Ewangelii wg św. Marka

(Mk 4,35-41)

Gdy zapadł wieczór owego dnia, Jezus rzekł do swoich uczniów: Przeprawmy się na drugą stronę. Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z Nim. Naraz zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź już się napełniała. On zaś spał w tyle łodzi na wezgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego: Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy? On wstał, rozkazał wichrowi i rzekł do jeziora: Milcz, ucisz się! Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza. Wtedy rzekł do nich: Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary? Oni zlękli się bardzo i mówili jeden do drugiego: Kim właściwie On jest, że nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne?

Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Burza Mk 4,35-41

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 30-33 • MIEJSCE AKCJI: Galilea • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie • WERSJE:


O KSIĘDZE • Ewangelia według św. Marka to najstarsza z Ewangelii, z której korzystać mieli także Łukasz i JanWedług Hieronima Marek napisał swoją Ewangelię na prośbę braci w RzymiePunktem centralnym Ewangelii jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową (8,27-30). Podsumowuje ono pierwszą część i wskazuje na główny temat Marka: kim jest JezusW pierwszej części Ewangelii Marka (1,1-8,30) Jezus przez cuda objawia się jako Mesjasz i zaprasza swoich uczniów do zrozumienia Królestwa Bożego (4,12; 6,52; 7,14; 8,17.21)W części drugiej wyjaśnia uczniom swoją misję przez odwołanie do cierpiącego i uwielbionego Syna Człowieczego i wyraźnie wzywa do wejścia do Królestwa Bożego (9,47; 10,15.23-25).

 

KONTEKST •  Czwarty rozdział Ewangelii Marka zawiera głównie Jezusowe nauczanie w przypowieściach. Pan porównuje Królestwo niebieskie do ziarna posianego na różnej glebie (4,4,1-20.26-29), do światła, które stawia się na świeczniku (4,21-25), czy do ziarna gorczycy (4,30-32). Od nauczania w przypowieściach Jezus przechodzi do cudów mających ukazać moc Królestwa Bożego, które przychodzi w Nim. Pierwszym z nich jest cud uciszenia burzy na jeziorze (4,35-41).

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejsza Ewangelia rozpoczyna się od słowa Jezusa nakazującego uczniom przeprawienie się na drugą stronę jeziora. Jest wieczór, Jezus zasypia zmęczony po całym dniu nauczania. Za uczniami płyną inne łodzie. Nagle zrywa się gwałtowny wicher, wzbijając fale, które zaczynają zalewać łódź. Zrozpaczeni uczniowie budzą Mistrza i oskarżają Go o to, że nie interesuje się ich losem. Jezus ucisza burzę na jeziorze, po czym wyrzuca swoim uczniom bojaźliwość i brak wiary. Wydarzenie kończy się pytaniem, kim jest ten, któremu posłuszne są nawet śmiercionośne żywioły.

 

JESZCZE O EWANGELII


Kiedy Bóg śpi. Jezus w łodzi na środku Jeziora Genezaret robi to samo, co Bóg Stwórca w historii Hioba doświadczanego do kresu swych sił: śpi, wydaje się być odległy i nieobecny (4,38a). Co uczynili wówczas jego uczniowie? Rzecz podobną do tej, którą uczynił Hiob. Zaczęli wołać i zapytali, czy nie zależy mu na tym, że oni giną (4,38b). Pytanie w istocie podobne do Hiobowego, ale łatwo można rozszerzyć je na uniwersalne ludzkie oskarżenie, które tak często słyszymy w naszych uszach.  Ba, może nawet powtarzamy sami: gdzie był Bóg, kiedy doszło do tej tragedii? Dlaczego giną i cierpią niewinni?

Giniemy, Ty i ja. W przeciwieństwie do Hioba uczniowie Jezusa nie muszą długo czekać na odpowiedź, a Bóg nie przemawia z tajemniczej „wichury”. Bóg-Człowiek, Jezus wraz z nimi znalazł się przecież pośrodku burzy i to jest pierwsza odpowiedź. Bóg wraz z nimi dzieli życie i śmierć, nie ma już przepaści pomiędzy nim a stworzeniem. Po to właśnie stał się człowiekiem. Taki też wydaje się być sens słowa „giniemy”, razem, ty i my, które wypowiadają zrozpaczeni uczniowie.

Burza w… sercu. Wołanie pobudza Jezusa do działania. Wówczas w pełni ukazuje się moc i autorytet, które łączą go z Bogiem Stwórcą ze ST. Rozkazuje (gr. epitimeo) wichrowi, podobnie jak Jahwe rozkazał Morzu Czerwonemu, by się rozdzieliło (Ps 105,8 LXX). Dwoma słowami zmusza go do milczenia i zapada wielka cisza (4,39). O wiele trudniej jednak uciszyć nieufne, pełen strachu ludzkie serce. Nie tyle brak odwagi, nie ludzkie załamanie, ile właśnie beznadzieja i brak wiary zdumiewają Jezusa w jego uczniach (4,40). Czy po tym, co już razem przeżyli, nie powinni mieć więcej zaufania do Niego?

Pytania zadane Hiobom. W finałowej scenie tego opowiadania diametralnie zmieniają się role. Uczniowie, którzy jeszcze przed chwilą z wyrzutem, niemal z oskarżeniem wołali do Jezusa, teraz sami muszą zmierzyć się z jego pytaniem. Podobnie jak wcześniej Bóg w Księdze Hioba, tak teraz Jezus w Ewangelii Marka broni się, zadając pytanie: czy twoje nieszczęście tak bardzo cię zaślepia, że nie zauważasz mojej obecności? Czy myślisz, że Bóg opuszcza ten świat w chwili kryzysu i próby? Czy myślisz, że to, co się dzieje, wymyka się Stwórcy spod kontroli?

 

CZY WIESZ, ŻE…


Tamtej feralnej, burzowej nocy uczniowie znaleźli się na łodzi pośrodku Jeziora Galilejskiego. Przesadą byłoby porównywać je z morzem z Księgi Hioba, chociaż oba określa się tym samym greckim słowem thalassa (morze). Powierzchnia jeziora Genezaret (166 km2) jest o ponad ¼ większa od największego mazurskiego akwenu Śniardwy. Ze względu na gorący półtropikalny klimat panujący na jego brzegach i chłodniejsze powietrze nadpływające ze znajdujących się nieopodal gór, może nad nim dochodzić do gwałtownych burz. Wiatr nabiera wówczas prędkości w dolinach między wzgórzami i uderzając o powierzchnię wody powoduje fale dochodzące do 4 metrów. Mieli się czego bać.

 

TWEETY


Pytanie Jezusa w obliczu nadchodzącego niebezpieczeństwa: Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?

 

TWEETY



 

TRENDY


#ZaWszystkichUmarł

Bóg ma szczególne upodobanie do tego co małe, nieudolne i słabe, podobnie jak matka, która zawsze najbardziej kocha to nieudane dziecko. (Stefan Kardynał Wyszyński)

Bóg w historii zbawienia zbawił lud. Nie ma się pełnej tożsamości bez przynależności do ludu. Nikt z nas nie zbawia się sam, jako pojedyncza jednostka, lecz Bóg przyciąga nas ku sobie, mając na uwadze złożoną sieć relacji międzyosobowych, które tworzą wspólnotę ludzką. (Franciszek)

Naczynie musi być puste, by mogło być napełnione. Serce musi być samotne i opuszczone, by mogło doznać olśnienia Obliczem Boga. Na audiencję przed oblicze władcy do sali pałacu królewskiego wchodzi się samotnie. (Augustyn Pelanowski OSPPE)

#OnZaśSpał

W pracy pedagogicznej wychowywanie ludzi odważnych stanowi jedno z najtrudniejszych zadań. Podstawowa trudność polega na tym, że może to czynić jedynie odważny wychowawca, a takich nigdy na ziemi nie było zbyt wielu. (ks. Edward Staniek)

Bóg jest jak dobry trener: dodaje kolejnych wyzwań, abyśmy byli silniejsi. (Krzysztof Pałys OP)

 

STO SŁÓW


Dzisiejsze czytania prowadzą nas przez wichry, burze, zawieruchy aż do spokojnej, bezpiecznej przystani.

Bóg wywołany przez Hioba, oskarżony o brak reakcji, cierpliwie broni swego planu stworzenia i sprawiedliwości. Kolejny raz wszystko porządkuje: Aż dotąd, nie dalej! Tu zapora dla twoich nadętych fal. Gdy uczniowie ze strachu wpadają w panikę, i podobnie jak Hiob mają pretensje do Boga: Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy? Jezus broni się pytaniem:  Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?

 

Za każdym razem nieszczęście tak bardzo nas zaślepia, że nie widzimy Jego obecności. Mała wiara to sprawia, że wydaje się nam, że Bóg opuszcza ten świat w chwili kryzysu i próby. Że to co się dzieje, wymyka się Stwórcy spod kontroli. Panikujemy.

 

Żeby pokonać ten strach, żeby się nie bać, potrzeba jak pisze Paweł, żyć w Chrystusie, nie według wzorców tego świata (nie według ciała), nie dla siebie ale dla Tego, który za nas umarł. Tylko dla Niego. Tylko żyjąc na Jego zasadach, dobijamy do bezpiecznej przystani.

1/5
Burza na Jeziorze Genezaret, Ludolf Bakhuizen, 1695 r., Indianapolis Museum of Art
2/5
Burza na Jeziorze Genezaret, Rembrandt, 1633 r.,
3/5
Cierpiący Hiob, Gerard Seghers, XVII w., Galeria Narodowa w Pradze, Czechy
4/5
Hiob wyszydzany przez żonę, Georges de La Tour, 1625-1650 r., Musée Départemental des Vosges, Épinal, Francja
5/5
Hiob z żoną, skrzydło Ołtarza Jabacha, Wallraf-Richartz-Museum, ok. 1504 r., Kolonia, Niemcy
poprzednie
następne
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Zmartwychwstania Pańskiego

W jednym wydarzeniu mieści się triumf Jezusa i rewolucja, która odmieniła ludzkość

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!


Nikt nie widział zmartwychwstania. Nie opisuje tego momentu żadna z Ewangelii. To niezwykle istotny szczegół: Ewangelia nie jest rekonstrukcją wydarzeń, próbą opisu rzeczy, których nikt nie wiedział, ale zbiorem świadectw ludzkich. Wydarzenie zmartwychwstania nie zostało oddane wyobraźni autorów, którzy ostatecznie mogliby wymyślić wizję Zmartwychwstającego Jezusa. Zmartwychwstanie oparte jest na świadectwach.

To dlatego w dzisiejszym słowie dominują świadectwa. Św. Jan na widok tego, co zobaczył w środku pustego już grobu, uświadomiwszy sobie zapowiedzi Starego Testamentu i samego Jezusa, zrozumiał, co tu się stało. Piotr w domu Korneliusza mówi: Bóg pozwolił Mu ukazać się … nam… jedliśmy z Nim i piliśmy po Jego zmartwychwstaniu.

Ale przeogromnym świadectwem Zmartwychwstania jest też obecny rok i istniejący w nas, wierzących, Kościół. Wciąż żywa wspólnota, która nie miałby sensu istnieć, gdyby nie zmartwychwstanie Jezusa. Kościół jest niczym innym jak żywą realizacją orędzia Zmartwychwstania i apelu Pawła: Dążcie do tego, co w górze.

Zmartwychwstanie. Nieopisane wydarzenie, w którym mieści się triumf Jezusa i rewolucja, która odmieniła ludzkość.

 

PUNKT WYJŚCIA


NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA • Rozpoczyna się Okres Wielkanocny • Szaty liturgiczne białe • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy pojęli naukę płynącą z męki Chrystusa i zasłużyli na udział w Jego zmartwychwstaniu • Okres Wielkanocny charakteryzuje się tym, iż pierwsze czytanie nie pochodzi, jak zwykle, ze Starego Testamentu, lecz z Dziejów Apostolskich • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 10,34a.37-43; Psalm 118; List do Kolosan 3,1-4 albo Pierwszy List do Koryntian 5,6b-8; Ewangelia wg św. Jana 20, 1-9

 

• CHMURA SŁOWA •

wordle 3

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 10,34a.37-43)

Gdy Piotr przybył do domu centuriona w Cezarei, przemówił: Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie. Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się nie całemu ludowi, ale nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków, którzyśmy z Nim jedli i pili po Jego zmartwychwstaniu. On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo, że Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

ŚwiadectwoDz 10,34a.37-43

Piotr jest “dowodem” na zmartwychwstanie Jezusa. Jadł i pił z Nim, po Jego śmierci. Mówi o tym w domu Korneliusza

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok 80 r. przed Chr.)
KATEGORIA: mowa


LEKTURA NA WIELKANOC W czasie całego Okresu Wielkanocnego w pierwszym czytaniu będziemy słuchać fragmentów Dziejów Apostolskich. Dlaczego? Ponieważ opisują rozwój młodego Kościoła, który rodzi się ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego To druga księga autorstwa św. Łukasza, kontynuacja jego Ewangelii. Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego.

POWOŁANIE KORNELIUSZA • Mowa św. Piotra, którą usłyszymy w pierwszym czytaniu, nastąpiła po bardzo ciekawym zdarzeniu nazwanym Powołaniem setnika Korneliusza (>> Dz 10). Dzięki temu zdarzeniu zrozumiano, że chrześcijanami mogą być również poganie, nie tylko ŻydziKorneliusz był bojącym się Boga, to znaczy poganinem, który jednak uznawał wiarę w Boga żydów i prowadził życie religijne. W tamtych czasach nierzadkie było zjawisko pogan nawracających się na judaizm lub stających się jego sympatykami. Mimo tego, pozostawali oni, jak Korneliusz, poganami. Oznaczało to, że Żydom nie wolno było traktować ich normalnieKorneliusz ujrzał w widzeniu anioła pańskiego, a ten nakazał mu sprowadzić z Jafy Szymona Piotra. Istotnie, Piotr przebywał wówczas w Jafie, trwał na modlitwie, gdy i on miał widzenie: z nieba opadało płótno pełne zwierząt, płazów i ptaków. Zabijaj i jedz! – usłyszał. Gdy się sprzeciwił (Prawo bowiem zakazywało jeść niczego skażonego i nieczystego, a tym były te zwierzęta), głos z nieba orzekł: Nie nazywaj nieczystym tego, co Bóg oczyścił. Chwilę później pojawili się posłańcy Korneliusza. Piotr przybył do domu Korneliusza, rozpoczynając swój pobyt od słów: Bóg mi pokazał, że nie wolno żadnego człowieka uważać za skażonego bądź nieczystego. To wydarzenie wprowadziło chrześcijaństwo na tory nieznane religii żydowskiej: wspólnoty wiary nie określały już więzy krwi, lecz własny wybór.

KERYGMAT PIOTRA  Usłyszymy fragment mowy Piotra w wypowiedziany po spotkaniu z Korneliuszem. Nie cały, lecz ten, w którym Piotr opowiada o Jezusie Chrystusie Mowa ta nazywa się kerygmatem. Rozpoczyna od wzmianki o Jezusie historycznym, namaszczonym Duchem i mocą, działającym cuda i uzdrawiającym. Opowiada o Jego śmierci na Krzyżu, a potem o zmartwychwstaniu Zwróćmy uwagę na zdanie, dla którego tego fragmentu słuchamy w Niedzielę Zmartwychwstania: osobiste świadectwo Piotra, że spotkał Jezusa po Jego śmierci na krzyżu. Oznacza to, że Jezus żyje, zmartwychwstał.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Piotr jako świadek zmartwychwstania: Jedliśmy z Nim i piliśmy po Jego zmartwychwstaniu

Piotr o spotkaniu z Jezusem: Bóg pozwolił Mu ukazać się… nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Kerygmat, wygłoszony w domu Korneliusza, dzieli się wyraźnie na dwie części • Pierwsza to świadectwo o ziemskim życiu Jezusa, Bożego męża namaszczonego Duchem i mocą, uzdrowiciela, zbawcy słabych i zniewolonych. To obraz, który przemawia do Korneliusza. Jako żołnierz i Rzymianin czuje szacunek i podziw dla władzy Jezusa, której z pokorą się podporządkuje. Równocześnie jako wrażliwy i poszukujący człowiek widzi w Jezusie przyjaciela i dobroczyńcę ludzkości, docenia jego ogromne serce wobec drugiego (euergetes  – ‘dobrze czyniący’ to przydomek helleńskich władców).

Piotr krótko i enigmatycznie opisuje śmierć na krzyżu. Nie pozostawia wątpliwości  –  Jezus został zamordowany przez powieszenie na krzyżu. Piotr nie wskazuje na oprawców. Zamordowali – obejmuje zarówno Żydów, jak i pogan, w tym Rzymian. Krzyż był zgorszeniem dla pogan i Żydów. W kerygmacie Piotra widać szacunek dla tej tajemnicy, którą pierwsi chrześcijanie czytają i rozumieją tylko w świetle Zmartwychwstania.

Tu narracja na temat Jezusa ziemskiego, męża Bożego i wielkiego cudotwórcy urywa się, ustępując miejsca historii Zmartwychwstałego Pana. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się wielu świadkom, pośród których jest także Piotr. Zmartwychwstanie odsłania, kim naprawdę jest ten, który przemierzał Galileę i Judeę, czyniąc dobrze i uzdrawiając. To prawdziwy Bóg, Pan życia i śmierci, sędzia żyjących i zmarłych. Tylko w Jego imieniu, według zapowiedzi proroków, można znaleźć odpuszczenie grzechów. Dzięki Zmartwychwstaniu Syna życie wieczne rozlewa się poza granice narodu wybranego, jest w zasięgu ręki wszystkich. W Synu wszyscy staliśmy się ukochanymi synami.

 

CZY WIESZ,  ŻE…


Korneliusz, rzymski żołnierz, należy do tzw. bojących się Boga. To człowiek, który odnalazł prawdę w religii żydowskiej i przylgnął do Boga Izraela. W tamtych czasach nierzadkie było zjawisko pogan nawracających się na judaizm lub stających się jego sympatykami. Wynikało to z faktu, że religie grecko-rzymskie przeżywały w tym czasie kryzys wynikający z kostyczności i formalizmu rytualnego. Judaizm, a później chrześcijaństwo, miały do zaoferowania to, czego brakowało w pogańskich kultach: żywą relację z Bogiem oraz spójne zasady moralne, którymi kieruje się wierzący.

Korneliusz, wpływowy setnik kohorty italskiej, to także dar dla wspólnoty chrześcijańskiej. W czasach, do których odnoszą się Dzieje Apostolskie, w Palestynie panuje głód. Sugerowałaby to także wzmianka o Piotrze, który podczas modlitwy odczuwa głód (Dz 10,10). Przetrwanie w trudnych czasach braku chleba nierzadko zależało od bogatych i wpływowych osób, które pomagały głodującym. Bóg, prowadząc Piotra do domu Korneliusza, zapewnia równocześnie młodej wspólnocie chrześcijańskiej wsparcie i pomoc w czasie głodu.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 118,1-2.16-17.22-23)

REFREN: W tym dniu wspaniałym wszyscy się weselmy

lub: Alleluja, alleluja, alleluja

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo Jego łaska trwa na wieki. Niech dom Izraela głosi: Jego łaska na wieki.

Prawica Pana wzniesiona wysoko, prawica Pańska moc okazała. Nie umrę, ale żył będę i głosił dzieła Pana.

Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym. Stało się to przez Pana i cudem jest w naszych oczach.

[01][02]

PSALM

Odrzucony kamień • Ps 118, 1-2.16-17.22-23

Psalm co prawda powstał kilkaset lat przed zmartwychwstaniem, ale… o tym mówi

PSALM 118AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 586 r. przed Chr.


HALLELE • Wśród psalmów istnieją Hallele: trzynaście psalmów – modlitw przewidzianych na określone święta lub sytuacje. Najbardziej znane są • Hallele egipskie lub paschalne (tzw. “mały Hallel”, psalmy 113-118) wyśpiewywane podczas Święta Paschy • Wielki Hallel to z kolei Psalm 136, odmawiany również raz w roku podczas Paschy, zaraz po małym Hallelu • Poza nimi istnieje trzecia grupa Hallelów: Psalmy 145-150.

PSALM O ZMARTWYCHWSTANIU • Usłyszymy fragmenty psalmu 118. To jeden z najważniejszych psalmów allelujatycznych, ze względu na swoją treść dominujący w Okresie Wielkanocnym • Przypomnijmy, należy do gatunku dziękczynienia indywidualnego. To modlitwa człowieka, który patrząc na swoje życie, przeżyte próby i cierpienia, wzywa zgromadzenie Izraela i wszystkich wierzących do oddania chwały Panu. Regularna rytmiczna struktura sugeruje, że psalm 118 mógł być recytowany w świątyni jerozolimskiej na przemian: głos prowadzącego – odpowiedź chóru.

ODRZUCONY KAMIEŃ • Zwróćmy uwagę na piękną metaforę, ukrytą w ostatniej zwrotce psalmu. Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym – to nie tylko wyrażenie pewności, że Bóg, co wielokrotnie powtarza Biblia, wywyższa odrzuconych. To także proroctwo, które wypełniły śmierć i zmartwychwstanie Jezusa: odrzuconego Kamienia, który stał się Kamieniem węgielnym • Podobna do niej jest druga strofa, która zyskuje nowe znaczenie w świetle Nowego Testamentu.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Słowa, które zyskały aktualność w Nowym Testamencie: Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym

Słowa, które staną się prawdą po zmartwychwstaniu: Nie umrę, ale żyć będę

 

CZY WIESZ, ŻE…


Werset z psalmu 118 Kamień odrzucony przez budujących… Jezus zacytował w przypowieści o rolnikach-zabójcach (>>Mt 21,33) • Mowa w niej o właścicielu winnicy, który oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Po odbiór należnego mu plonu wysłał dwukrotnie sługi – rolnicy jednak zabili ich. Za trzecim razem wysłał swojego syna, również został zabity • W tym kontekście Jezus przywołał słowa psalmu 118: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła? • Stało się przy tym jasne, że przypowieść jest jednoznaczną alegorią: właścicielem winnicy jest Bóg, jego synem – Jezus, a rolnikami – Izraelici.

 

LINKI


Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym (Ps 118, 22)
Iz 28,16: “Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, położony jako fundament”
Mt 21,42: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła?
Dz 4,11: “On jest <<kamieniem odrzuconym przez was, budujących, tym, który stał się głowicą węgła”

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 5,6b-8)

Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza? Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz - przaśnego chleba czystości i prawdy.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Paschalne wezwania1 Kor 5, 6b-8

Jeśli Chrystus zmartwychwstał, nic nie może być takie samo, jak dotąd. Wierzący w Niego muszą odmienić swoje życie

PIERWSZY LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie

lub

LIST DO KOLOSAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Rzym • DATA: ok. 59-61 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Kolosach


DWA CZYTANIA DO WYBORU • W ramach drugiego czytania możemy usłyszeć dwa fragmenty, o wyborze których zdecyduje przewodniczący Mszy kapłan. Autorami obu będzie św. Paweł. Pierwszy może pochodzić z Pierwszego Listu do Koryntian, drugi – z Listu do Kolosan.

PAWEŁ POUCZA • W obu częściach listów, skąd pochodzą możliwe czytania, Paweł poucza swych adresatów, apelując o konkretny owoc przyjętej wiaryPisząc do Koryntian, w 5 rozdziale piętnuje grzechy wspólnoty, którzy nie do końca wyzbyli się ducha świata, i zachęca do odnowyPodobnie z Listem do Kolosan – fragment będzie pochodził z drugiej części listu, w której dominują napomnienia. Uznanie Chrystusa jako Pana i Boga (pierwsza część) pociąga za sobą konkret – konieczność przyjęcia głoszonej przez Niego nauki.

BO CHRYSTUS ZMARTWYCHWSTAŁ • Usłyszymy fragmenty pouczeń Pawła, w których odnosi się do zmartwychwstania JezusaW przypadku listu do Koryntian, Paweł korzysta z obrazu wyrobu chleba, a następnie z obrazów i symboliki żydowskiej Paschy. Porównuje chrześcijan do chleba. Wzywa chrześcijan, aby wyrzucili stary kwas, który symbolizuje grzech i zepsucie, a stawali się podobni do czystego JezusaW przypadku Listu do Kolosan, Paweł stawia chrześcijan w analogii do śmierci i zmartwychwstania Jezusa: mówi zarówno: umarliście bowiem i wasze życie ukryte jest w Bogu jak i pyta o konkret wiary: jeśliście zmartwychwstali z Chrystusem…. Czytanie, które wzywa do szukania tego co w górze i odcięcia się od świata.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Zmartwychwstanie czegoś od nas wymaga: Jeśliście razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze

Zmartwychwstanie to konkret: Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi

Św. Paweł: Przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha

Św. Paweł o dobrym świętowaniu: Odprawiajmy nasze święto na przaśnym chlebie czystości i prawdy

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł, wzywając chrześcijan w Koryncie do nowego życia w Panu, nawiązuje do podwójnej warstwy znaczeniowej Paschy Izraela, która w Księdze Wyjścia łączy się ze Świętem Przaśników (Wj 12):

Pierwszy ryt Paschy to złożenie w ofierze baranka i pomazanie jego krwią drzwi domów. Miało to uchronić Izraela przed Aniołem Niszczycielem, który tej nocy przechodził nad Egiptem, zabijając pierworodnych. Krew sprawiła, że anioł omijał, przeskakiwał (to oznacza hebr. słowo pesah) domy Izraelitów, a uderzał Egipcjan. Krew Jezusa, nowego Baranka paschalnego, ofiarowanego za Koryntian, ocaliła ich od śmierci wiecznej i potępienia.

Drugi ryt święta Paschy wiązał się ze spożywaniem przaśnych chlebów wyrabianych bez sfermentowanego zaczynu. Izrael włączył święto rolnicze Przaśników w celebrację Paschy, dziękując Bogu za pierwsze plony ziemi obiecanej. W trakcie trwających tydzień obchodów święta Paschy i połączonego z nim święta Przaśników Izraelici mieli obowiązek usunąć wszelki kwas, a jeść tylko przaśne chleby. Kwas kojarzył się także negatywnie z zepsuciem i starym życiem. Dla Pawła chrześcijanin żyjący nowym życiem Zmartwychwstałego powinien pozbyć się starego kwasu grzechu. Staliśmy się czyści i nowi w Chrystusie, który został ofiarowany jako nasza Pascha.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 20,1-9)

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono. Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, /które mówi/, że On ma powstać z martwych.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Pusty gróbJ 20,1-9

Świadectwo Jana. Co go przekonało, że pusty grób oznacza zmartwychwstanie Jezusa, a nie kradzież Jego ciała?

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Maria Magdalena, Piotr, Jan • WERSJE: Mt 28,18, Mk, 16-18, Łk 24,1-11


JAN O ZMARTWYCHWSTANIU • O ile podczas Wigilii Paschalnej słuchamy co roku opowiadania o pustym grobie wg Łukasza, w samą Niedzielę Zmartwychwstania liturgii zawsze towarzyszy Ewangelia wg św. JanaPrzypomnijmy, że ewangelia ta zdecydowanie różni się od pozostałych. Dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

ZMARTWYCHWSTAŁY UKAZUJE SIĘ Opisy wydarzeń świadczące o zmartwychwstaniu Jezusa znajdują się w ewangelii św. Jana w rozdziale 20 i 21: Najpierw ewangelista opisuje Marię Magdalenę oraz Piotra i Jana zastających pusty grób (to dzisiejsza Ewangelia) następnie ukazanie się Jezusa Marii Magdalenie,  ukazanie się uczniom w wieczerniku, i  drugie, w obecności już św. Tomasza oraz spotkanie uczniów ze Zmartwychwstałym nad jeziorem Genezaret

PROROCTWA I CHUSTY • Nie ma ani jednego tekstu Ewangelii opisującego zmartwychwstanie. O tym, jak poznajemy prawdę, co się stało, doskonale pokazuje przykład dzisiejszej Ewangelii. Maria Magdalena zastaje pusty grób i przestraszona zawiadamia o tym Szymona i JanaSłuchając Ewangelii warto zwrócić uwagę na dwa fakty: • drugi uczeń – to prawdopodobnie sam Jan, autor Ewangelii o ile w pozostałych ewangeliach o zmartwychwstaniu Jezusa informuje kobiety anioł, o tyle Jana przekonuje pusty grób, układ chust oraz proroctwa.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Jan, gdy zrozumiał, iż dokonało się zapowiadane przez Jezusa zmartwychwstanie: Ujrzał i uwierzył

 

LINKI


Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych (J 20,9)

J 5,39: Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo

J 14,26: A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec Wam pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem

 

JESZCZE O EWANGELII


Ewangelia odczytywana w Niedzielę Zmartwychwstania opowiada o biegu do grobu. Można go zamknąć w kilku scenach:

Scena 1: Maria Magdalena wychodzi skoro świt do grobu. Panuje ciemność, symbolizująca niewiarę i rozpacz, w której pogrążeni są uczniowie po śmierci Pana. Nie jest łatwo wyruszyć w drogę, gdy świat tonie jeszcze w mroku. Tym trudniej, kiedy mrok zapada w sercu, kiedy znika Osoba, która była sensem świata. Przewodnikiem w wędrówce może być wówczas tylko serce; kochające i tęskniące, które nigdy nie przestaje szukać swojej Miłości. Maria wyrusza w drogę prowadzona miłością. W tej drodze Maria widzi odsunięty kamień. Nic nie rozumie (J 20,1).

Scena 2: Dlaczego Maria nic nie zrozumiała z “mowy” grobu? Ponieważ pobiegła tam sama. Maria biegnie, przybywa do Szymona Piotra i do ucznia, którego Jezus miłował. Donosi: Zabrano Pana i nie wiemy, gdzie go położono (J 20,2). To dramatyczne wyznanie, podkreślające zagubienie uczniów Jezusa wobec tajemnicy zmartwychwstania. Nikt się jej nie spodziewał.

Scena 3: Akcja nabiera tempa. Są tu obecni tylko uczniowie. Biegną razem. Drugi uczeń wyprzedza Piotra, przybywa pierwszy. Schyliwszy się, widzi złożone płótna, lecz nie wchodzi do grobu (J 20,3-5). Dlaczego Piotr trzyma się z tyłu? Nie zna on drogi do grobu, zdradził Jezusa, nie był z Nim pod krzyżem. Być może spowalnia go jego serce i wyrzuty sumienia. Jan ma tę przewagę, że zna drogę. Przeszedł ją w najczarniejszym dniu swego życia, kiedy, stojąc do końca pod krzyżem, towarzyszył także ludziom niosącym ciało Jezusa. Piotr nadrabia tę nieobecność: podąża za Janem, ucząc się od niego drogi.

Scena 4: Przybywa Piotr i wchodzi. Widzi płótna i chustę, która spoczywała na twarzy Jezusa, złożoną osobno w innym miejscu. Uwaga ewangelisty wyraźnie zatrzymuje się na wnętrzu grobu. Akcja opowiadania zwalnia (J 20,6-7).

Scena 5: Pociągnięty przykładem Piotra wchodzi także drugi uczeń. Ujrzał i uwierzył. Tempo akcji spada do zera, koncentruje się na wierze i na świadectwie Pism (J 20,8-9).

 

CZY WIESZ, ŻE…


Słowa jednakże nie wszedł do środka są tłumaczone przeważnie jako wyraz uznania pierwszeństwa św. Piotra wśród wszystkich apostołów

 

WERSJE


Relacja św. Jana o pustym grobie znacznie różni się od pozostałych Ewangelistów

• Wszyscy ewangeliści są zgodni co do jednego: o świcie w pierwszy dzień tygodnia po szabacie jako pierwsza przybyła do grobu Maria Magdalena

Ale wyłącznie Jan opisuje przybycie samotnej Marii Magdaleny. U Mateusza przybywa w towarzystwie innej Marii, u Marka razem z Marią i Salome, u Łukasza zaś z Marią i Joanną.

U synoptyków o zmartwychwstaniu powiedział kobietom anioł (u Łukasza – dwóch mężów w bieli)

Tylko Jan opisuje przybycie uczniów do grobu

 

1/5
"Zmartwychwstanie Jezusa", Ołtarz z Isenheim, ok. 1506-15 r., Musée Unterlinden w Colmarze, Francja
2/5
"Zmartwychwstanie", Andrea Mantegna, 1457-1460, Fragment ołtarza w Bazylice San Zeno w Weronie
3/5
"Zmartwychwstanie", Dirk Bouts, m. 1450 a 1460 r., Norton Simon Museum, Pasadena, USA
4/5
"Zmartwychwstanie", El Greco, koniec XVI w., Muzeum w Prado, Hiszpania
5/5
"Zmartwychwstanie", Mikhail Vrubel, 1887 r., akwarela na papierze
poprzednie
następne
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >