Jutro Niedziela – II po Narodzeniu Pańskim B

Ciemność nie ma szans, bo na Świat przyszło Odwieczne Słowo Boże. Światło, które w ciemności świeci

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYŚCIA


II NIEDZIELA PO NARODZENIU PAŃSKIM • Rok B • KOLEKTA: Będziemy prosić, aby Wszechmogący napełnił świat swoją chwałą i ukazał się wszystkim w blasku swojej Prawdy, to jest w Swoim Jednorodzonym Synu. • CZYTANIA: Mądrość Syracha 24,1-2.8-12; Psalm 147,12-15.19-20;  List św. Pawła do Efezjan 1, 3-6.15-18; Ewangelia wg św. Jana 1,1-18

• CHMURA SŁÓW • W liturgii na plan pierwszy wysuwa się SŁOWO (8) – słuchamy znów Janowego hymnu o Logosie. Towarzyszą mu tytuły PAN (5)CHRYSTUS (4) oraz BÓG (6) JEZUS (5). Czytania opowiadają o Bożym planie zbawienia, rozwijającym się w czasie, o odwiecznym Boskim Słowie, które istniało przed POCZĄTKIEM (3), pełne Bożej CHWAŁY (3), aby objawić się w Jezusie.

Jutro Niedziela - II po Narodzeniu Pańskim B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Syracydesa

Syr 24,1-2.8-12

Mądrość wychwala sama siebie, chlubi się pośród swego ludu. Otwiera swe usta na zgromadzeniu Najwyższego i ukazuje się dumnie przed Jego potęgą. Wtedy przykazał mi Stwórca wszystkiego, Ten, co mnie stworzył, wyznaczył mi mieszkanie i rzekł: W Jakubie rozbij namiot i w Izraelu obejmij dziedzictwo! Przed wiekami, na samym początku mię stworzył i już nigdy istnieć nie przestanę. W świętym Przybytku, w Jego obecności, zaczęłam pełnić świętą służbę i przez to na Syjonie mocno stanęłam. Podobnie w mieście umiłowanym dał mi odpoczynek, w Jeruzalem jest moja władza. Zapuściłam korzenie w sławnym narodzie, w posiadłości Pana, w Jego dziedzictwie.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Pochwała Mądrości • Syr 24,1-2.8-12

MĄDROŚĆ SYRACHA • AUTOR: Jezus, syn Syracha • CZAS POWSTANIA: ok. 190 r. przed Chr.


O KSIĘDZEMądrość Jezusa, syna Eleazara, syna Syracha, tak brzmi pełny tytuł księgi, z której pochodzi pierwsze czytanie. Jej autor był mędrcem, prawdopodobnie prowadził szkołę dla arystokracji w Jerozolimie, ok. 180 r. przed Chr. Adresatami pouczeń są uczniowie jego szkoły i wszyscy, którzy chcą zdobywać wiedzę. Syrach nazywa ich swoimi synami (2,1; 3,17; 4,1). Do szerokiego grona adresatów należą przełożeni i zwierzchnicy zgromadzenia (33,19). Autor prologu stwierdza, że księga adresowana jest także do tych, którzy chcą pogłębić swoją więź z Panem przez Prawo oraz do tych, którzy żyjąc na obczyźnie, do Prawa chcą dostosować swoje obyczaje. Księga uczy, że religia przodków wciąż jeszcze jest żywa i zdolna odpowiedzieć na wyzwania współczesności. Słowa Syracha przekazane pierwotnie w wersji hebrajskiej zostały przetłumaczone na grecki przez wnuka, który przybył do Aleksandrii ok. 132 r. za króla Ptolomeusza Euergetasa II. Księgi brak w kanonie hebrajskim.

KONTEKST • Czytamy 24 rozdział Księgi Syracha, który należy do I części (1,1-43,33), opisującej mędrca i prawdziwą mądrość. W Syr 24 rozpoczyna się mowa pochwalna mądrości (ww. 1-22), która ostatecznie zawiera się w Księdze Prawa (ww. 23-29). W kolejnym rozdziale znajdziemy już różniące się stylem tzw. “przysłowia liczbowe” (Syr 25).

ZANIM USŁYSZYSZ • W pierwszym czytaniu Mądrość przedstawia się jako ta, która wychwala samą siebie i przemawia na zgromadzeniu Najwyższego (ww. 1-2). To mądrość Boża, którą został obdarzony każdy człowiek wierzący. Jej zamieszkiwanie: w Izraelu, w Jerozolimie, na Syjonie w świątyni Pana (ww. 8-12) oznacza dokładnie tyle, że Pan obdarzył nas swoją mądrością i do nas należy decyzja, czy z niej skorzystamy i wygramy życie.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Mowa pochwalna Mądrości. Księga Syracha w rozdziale 24 przedstawia mowę pochwalną Mądrości (sofia), wygłaszaną pośrodku ludu Izraela, gdzie zamieszkała (w. 1). Choć w starożytności wygłaszanie mowy pochwalnej ku własnej czci (periautologia) było podejrzanym i często piętnowanym zabiegiem, można było z niego skorzystać, jeśli chodziło o dobro słuchających. Mowa była także usprawiedliwiona, gdy przez nią retor oddawał cześć Bogu, schodząc samemu na plan dalszy. Greckiego czasownika aineo, którego Syrach używa dla oddania mowy Mądrości, używa się w Ap 19,5 – w wezwaniu całego stworzenia, aby oddało chwałę Bogu. Sofia (Mądrość), chwaląc siebie, chwali przede wszystkim Najwyższego (w. 2), z którego ust wyszła, okrywając niczym mgła całą ziemię (w. 3). Zamieszkuje na wysokościach, u jego boku, równocześnie jednak aktywnie uczestniczy w ziemskich wydarzeniach. Jej obecność w słupie obłoku przypomina obłok, który prowadził Izraela przez Morze Czerwone (Wj 13,21).

• Zadziwiające podobieństwo. W pewnym momencie historii Stwórca rozkazał Mądrości, aby rozbiła swój namiot w Jakubie i znalazła miejsce swojego odpoczynku w Izraelu (w. 8). Zaczęła pełnić swą służbę w świętym Przybytku (dosłownie: namiocie, skene) i mocno stanęła na Syjonie. W zadziwiająco podobnych słowach św. Jan będzie opisywał przyjście na świat Jezusa. Syn, Słowo Boże, istniejąc odwiecznie, w pewnym momencie historii przybierze ludzkie ciało i rozbije namiot wśród nas (skenoo w J 1,14). W Nim w nasz ludzki świat wkracza ucieleśniona mądrość Boża w swojej zachwycającej pełni. Ewangelia Jezusa napełnia nasz ludzki świat aromatem Mądrości.

CZY WIESZ, ŻE…


W Księdze Syracha Mądrość porównuje się do różnego gatunku drzew i krzewów (ww. 13-14) oraz do aromatycznych roślin (ww. 15-16):

Mądrość jest jak cedr długo rosnące, bardzo wytrzymałe drzewo, użyte przez Salomona do budowy świątyni (1 Krl 5,13).

Jest jak cyprys   drzewo wiecznie zielone i bardzo aromatyczne. Służy nie tylko ozdobie, znajduje również zastosowanie przy budowie okrętów, domów, instrumentów muzycznych, a nawet przy mumifikacji.

Mądrość jest jak palma, jak różaplatan – rosną one w miejscach zasobnych w wodę.

Jest jak oliwka, która dochodzi swym wiekiem nawet do 6000 lat, jest niezwykle trudna do wycięcia, bo dookoła starego pnia z korzenia wciąż odbijają nowe pędy.

Obrazy te podkreślają z jednej strony praktyczny charakter mądrości i jej towarzyszenie ludzkiej codzienności. Z drugiej strony porównanie „towarzyszki Boga” do aromatycznych roślin (cynamon, aspalat, mirra, galbanum), z których sporządza się perfumy i kadzidła, uwypukla jej bezinteresowne piękno, które ozdabia ludzkie życie i oddaje cześć Stwórcy. Aromaty, o których mówi się tutaj, są często sprowadzane w karawanach z Dalekiego Wschodu (cynamon,  galbanum) lub wydobywane z mięczaków z Morza Czerwonego (onyks). Mądrość wprowadza człowieka w tajemnice mórz, a jej królestwo wykracza daleko poza Izraela. Zaprasza do przygody, do poszukiwania i do odkrywania jej piękna.

CYTATY


Z niczym jej nie pomylisz: Mądrość wychwala sama siebie

Jest dostojna: chlubi się pośród swego ludu.

Ale nie jest pyszna: ukazuje się dumnie przed Jego potęgą

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 147,12-15.19-20)

Chwal, Jerozolimo, Pana, wysławiaj twego Boga, Syjonie. Umacnia bowiem zawory bram twoich i błogosławi synom twoim w tobie.

Zapewnia pokój twoim granicom i wyborną pszenicą hojnie ciebie darzy. Śle swe polecenia na krańce ziemi i szybko mknie Jego słowo.

Oznajmił swoje słowo Jakubowi, Izraelowi ustawy swe i wyroki. Nie uczynił tego dla innych narodów. Nie oznajmił im swoich wyroków.

[01][02]

PSALM

Boska skala • Ps 147,12-15.19-20

PSALM 147 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po 538 przed Chr.


O PSALMIE • Psalm, który dziś usłyszymy, w pierwszej części wzywa do uwielbienia Boga, a następnie wyjaśnia powody tego uwielbienia. W kolejnej części psalmista wylicza dzieła Boga należące do różnych dziedzin, zarówno te dotyczące naszej ludzkiej egzystencji i dnia codziennego, jak i dotyczące wszechświata.

CYTATY


Psalmista o nieprzejednanym Bogu: Umacnia bowiem zawory bram twoich

Któremu nie ujdzie uwadzę nic: Zapewnia pokój twoim granicom

Zwłaszcza Twój pusty brzuch: wyborną pszenicą hojnie ciebie darzy.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

, aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. [Niech da] wam światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych.

Oto Słowo Boże

‘]

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Światłe oczy serca • Ef 1,3-6.15-18

LIST DO Efezjan • NADAWCA: św. Paweł lub uczeń z jego szkoły • SKĄD: Rzym lub w przypadku ucznia inne nieznane miejsce • DATA: między 58-62 lub po 62 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Efezie/inne wspólnoty chrześcijańskie


LIST DO Efezjan • NADAWCA: św. Paweł lub uczeń z jego szkoły • SKĄD: Rzym lub w przypadku ucznia inne nieznane miejsce • DATA: między 58-62 lub po 62 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Efezie/inne wspólnoty chrześcijańskie

O KSIĘDZE • Pawłowy List do Efezjan według tradycji wyszedł spod ręki samego Apostoła, a według dominującego dziś poglądu badaczy został skomponowany przez ucznia z jego szkoły. Świadczyłby o tym styl listu, czy też nieco odmienna od tzw. niekwestionowanych listów Pawła teologia. W tym liście teologia św. Pawła osiąga szczyt rozwoju. Paweł podejmuje i rozwija tematy z Listu do Kolosan i ukazuje Kościół uniwersalny i kosmiczny, w którym znajduje swoje miejsce Izrael i wszystkie narodyList dzieli się na dwie częścipierwsze trzy rozdziały prezentują teologię: misterium Chrystusa w KościeleOstatnie 3 rozdziały to wnioski praktyczne.

KONTEKST • Kościół odmalowany w cechach uniwersalnych jest oblubienicą Chrystusa (zob. jednak 1 Kor 15,9; Ga 1,13 i Flp 3,6; zwł. 1 Kor 10,32; 12,28 i Kol) Apostołowie i prorocy, nie Chrystus, określeni są jako fundament Kościoła jednak to Chrystus, a nie Bóg, wyznacza apostołów i proroków (ale zob. ścisły związek między dziełem Chrystusa i Ojca) wywyższenie Chrystusa, nie jego śmierć, zajmuje centralne miejsce w liście. Jego zasadniczym tematem jest misterium Chrystusa aktualizujące się w życiu Kościoła i świata. Kościół pojmowany jest jako pomost pomiędzy Żydami i poganami. Przy całej swej odmienności List do Efezjan podejmuje wątki poruszane w innych autentycznych listach św. Pawła. Około 3/5 treści Listu do Kolosan znajduje odzwierciedlenie w Liście do Efezjan.

ZANIM USŁYSZYSZ • Fragment odczytywany podczas dzisiejszej liturgii należy do otwierającego list błogosławieństwa (berakah). Jest ono skierowane ku Bogu Ojcu, który ubogacił (dosł. pobłogosławił, eulogeo) nas, chrześcijan wszelkim błogosławieństwem duchowym (eulogia) na wyżynach niebieskich w swoim Synu (w. 3). Opisuje się je w ww. 3-6. W ww. 15-18 autor chwali swych adresatów za świadectwo ich wiary (pistis) i miłości (agape) wobec świętych, czyli współbraci wierzących w Chrystusa. Dziękczynienie przeplata się w tej modlitwie z prośbą za wspólnotę, aby ubogacona duchem mądrości dochodziła do coraz głębszego poznania Boga i coraz pełniejszego zrozumienia nadziei swego powołania, którą jest nieprzemijające dziedzictwo pośród świętych w jego królestwie.

TRANSLATOR


Wyżyny niebieskie (epourania) to niebo jako fenomen astronomiczny, ale także obszar należący do sfery Boskiej, siedziba istot duchowych i skarbiec Bożych tajemnic. Tam właśnie, jeszcze przed założeniem świata, Bóg rozpoczyna realizację swego planu wobec nas.

Przed stworzeniem kosmosu Bóg wybrał nas do świętości (hagioi), czyli do uczestniczenia w swojej naturze i do bycia bez skazy (amomoi). Terminy te wyraźnie nawiązują do kultu ST i do tego, że jako chrześcijanie jesteśmy szczególną Bożą własnością i chwałą (w. 4).

Przeznaczenie ponadczasowy plan Boga wobec nas opisywany jest dalej jako „przeznaczenie” (prooridzo) do bycia synami Bożymi (w. 5). Przeznaczenie nie ma tu nic wspólnego z greckim Fatum działającym jest bowiem nie ślepy los, lecz kochający Bóg i jego Syn. Determinacja ludzkiego życia jest bardzo ogólna i jak najbardziej pozytywna. Dotyczy uczynienia nas dziećmi Bożymi i uwielbienia Jezusa, Umiłowanego, przez którego spływa na nas cały ogrom łaski (ww. 5 i 6).

CYTATY


Paweł do tych, którzy czują pustkę: napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym

Do tych, którzy czuja się przypadkowi, niezauważeni, niechciani: W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata

Bo są ważni: Niech da wam światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Początek Ewangelii według świętego Jana

(J 1,1-18)

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga - Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz /posłanym/, aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było /Słowo/, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego - którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie. Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali - łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział, Ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, /o Nim/ pouczył.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Bogiem było Słowo • J 1,1-18

EWANGELISTA: Jan • CZAS POWSTANIA:  90 r.

KATEGORIA: hymn


KSIĘGA • Ewangelia wg św. Jana to jedno z najmłodszych pism Nowego Testamentu i najpóźniejsza z Ewangelii. Została napisana przez Jana, a następnie spisana przez jego uczniów ok. 90 r. Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii, głównie ze względu na formę przekazu. Gdy Synoptycy kładą nacisk na chronologiczne przedstawienie faktów z życia Jezusa, dla Jana kryterium budowy tekstu jest ukazanie sensu misji Mistrza. W księdze Jan nie posługuje się przypowieścią, zamiast tego świetnie operuje opowiadaniem czy narracją. Ewangelię Janową można podzielić na dwie zasadnicze części: • objawienie się Jezusa w znakach (rozdz. 1-12) oraz • opis Męki Pańskiej (rozdz. 13-20). Drugą część zamyka zakończenie (20, 30), po nim następuje jednak jeszcze • epilog (21) mówiący o spotkaniu Jezusa z uczniami nad Genezaret i przekazaniu pieczy nad Kościołem Piotrowi. Epilog kończy się drugim zakończeniem (21,24-25).

KONTEKST •  Dzisiejszy fragment pochodzi z pierwszego rozdziału Ewangelii Jana. Jego pierwsza część to tzw. hymn o Logosie, wczesnochrześcijański utwór opisujący misję przychodzącego z wysoka Chrystusa, Bożego Słowa (J 1,1-18) Po prologu, który od otaczających go tekstów różni się obrazami i poetyckim charakterem, rozpoczyna się narracja o Janie Chrzcicielu (J 1,19-34). Wskazuje on nadchodzącego Mesjasza (J 1,29) i sprawia, że idą za Nim jego dotychczasowi uczniowie (J 1,35-37).

JESZCZE O EWANGELII


Prolog Jana przedstawia historię Wcielenia inaczej niż Łukasz i Mateusz, przenosi ją w perspektywę kosmiczną. Droga Jednorodzonego rozpoczyna się przed ziemskim czasem, właściwie to ona daje początek czasowi, z niej wyłaniają się nowe światy (J 1,3; Hbr 1,2). Trzy pierwsze wersy swego hymnu-prologu, odsłaniają nam trzy prawdy:

• Prawda o stworzeniu • Wszystko przez nie (przez Słowo Boże) się stało. Nie ma żadnego rozwodu pomiędzy niebem i ziemią, światem materialnym i duchowym. Są jak dwa płuca, dwie komory serca, stworzone przez tego samego Boga, który troszczy się o swoje stworzenie. Jeśli rozdzielamy te dwa światy, ziemski jest skazany na obumieranie. Bóg Stwórca jest także Bogiem Zbawcą.

• Prawda o Słowie • które jest u Boga, zwrócone w Jego stronę. W ten sposób Ewangelista podkreśla, że ta właśnie relacja miłości nie wszechmoc ani boski geniusz są charakterystyczne dla Syna Bożego. Przyjdzie On na świat obdarty z wszechmocy, a bogaty tylko w Miłość.

• Bogiem było Słowo • Centrum i absolutne serce pierwszych trzech wersetów, to słowa Bogiem było Słowo (aby to podkreślić, Jan zmienia nawet szyk wyrazów). Ten, który przychodzi na świat jako człowiek, to nie Cudotwórca ani Nauczyciel; małe dziecko to Wcielony Bóg.

Dlaczego Bóg staje się człowiekiem, dlaczego decyduje się na ten krok? Tłumaczą to kolejne wersety hymnu opisujące rzeczywistość, która burzy harmonię i pokój wspólnego życia Ojca i Syna. Jan posługuje się obrazem ciemności, która pojawia się na świecie, wydając wojnę Słowu. W Nim (w Słowie) było życie, a życie było światłością ludzi,  a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła (dosłownie: nie podbiła, nie zwyciężyła, J 1,4-5). Grzech ukrywający się pod obrazem ciemności wypowiada Bogu prawdziwą wojnę, pragnie cofnąć świat do stanu sprzed stworzenia, do pierwotnego chaosu i ciemności. Jan w jednym krótkim zdaniu stwierdza jednak – grzech przegrał już wtedy, na początku stworzenia, kiedy zbuntował się przeciw Bogu. Światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła (J 1,5). Nie ma mowy o żadnej walce, bo nikt nie ma siły, która jest w stanie przeciwstawić się Stwórcy. Hymn o Synu Bożym zawiera więc także fundamentalną, dającą nadzieję prawdę – grzech od początku jest skazany na klęskę.

TRANSLATOR


Greckie en arche (na początku, J 1,1) przywodzi na myśl pierwsze słowa Księgi Rodzaju na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Oznacza nie chronologiczny, ale absolutny początek, zasadę wszystkiego, a raczej osobę, od której wszystko się zaczyna. Syn Boży, który rodzi się jako człowiek w Betlejem, to ten sam Bóg, który jest racją i zasadą istnienia świata, który wydobył go z chaosu i niebytu.

Słowo-Syn było zawsze u Boga, a raczej jak pisze Jan było zwrócone twarzą ku Bogu (pros ton theon, J 1,2), było Jego Słowem, byli sobie bliscy jak matka i dziecko.

CYTATY


Od czego by tu zacząć?: Na początku było Słowo

Jan pisze, jak ważne jest Słowo: Wszystko przez Nie się stało

Pojemne i życiodajne: W Nim było życie, a życie było światłością ludzi

STO SŁÓW


Im bardziej oddalamy się od samego dnia Bożego Narodzenia, tym bardziej dociera do nas prawda, że to, co wydarzyło się w Betlejem, przekracza słodką, rodzinną sielankę.

Nad małą, zapomnianą miejscowością, w której w ciszy nocy przyszedł na świat Mesjasz, wstaje nowy dzień. Odchodzą pasterze, odpłynęły już w stronę nieba wyśpiewujące swoje niebiańskie Gloria anioły. Wpatrując się w stajenkę, nie dostrzegamy tam już malutkiego Dzieciątka z pochylonymi nad nim Maryją i Józefem. Betlejem wypełnia nieziemski blask.

Na ziemię zstąpiła Wcielona Boża Mądrość, przyszło do nas Odwieczne Boże Słowo.

TRENDY


#ŚwiatłośćWCiemnościŚwieci

Jak latarnia morska wskazuje drogę żeglarzom, tak Jezus – światłość pociąga nas do bezpiecznego portu – nieba. Wystarczy wytrwale, uparcie podążać ku Chrystusowi – światłości. (ks. Piotr Winkler)

Dzień oświecający niebo, dzień wieczny bez wschodu i zachodu, dzień szczęśliwości duchów błogosławionych, raczył się zniżyć do naszego dnia pochmurnego, nikłego i doczesnego. Ale ten dzień przyjścia na świat unieśmiertelnił i poświęcił dla wszystkich wieków urodzeniem swoim Pan, przez którego świat i wieki były stworzone. (abp Ignacy Hołowiński)

My dobieramy sobie światło na swój rozmiar. (…) jak mamy brudne ściany, to setki nie kupujemy, bo za jasno będzie. A Pan Bóg przychodzi ze światłem białym, czystym i tak potężnym, że On oślepia! (ks. Piotr Pawlukiewicz)

(…) w moich ciemnościach – kiedy ja już nie mam światła (…) kiedy wydaje mi się, że przeżywam piekło na ziemi, kiedy wydaje mi się, że wszystko wokół mnie jest jakąś czarną smołą lepką, bolącą, niedającą się zmyć (…) a jednak w tych ciemnościach Pan do nas mówi (…) słowa, które są rozbłyskiem nadziei: (…) nie bójcie się (…) (Augustyn Pelanowski OSPPE)

“Jesteś solą ziemi”, “jesteś światłem świata”. Słowa bardzo niebezpieczne: mogą być przyjęte bardzo naiwnie i pochopnie przez “nie-błogosławionych”. Tym bardziej że prolog św. Jana jasno mówi o “Światłości prawdziwej”, którą jest Słowo wcielone, Jezus Chrystus. (ks. Przemysław Śliwiński)

#SłowoByłoUBoga

Św. Hieronim, tłumacząc na łacinę tekst grecki, napisał: “Factum est Verbum” “Stało się Słowo”. Bóg wypowiedział kiedyś SŁOWO. W Janie Chrzcicielu eksplodowało i stało się wydarzeniem.  (bp Grzegorz Ryś)

I myślę, że większą nadzieję powinniśmy wiązać z mocą słowa Bożego, także z mocą odstraszającą złe duchy, niż – na pewno też z piękną, mocną i skuteczną, ale tylko ludzką – modlitwą. (ks. Andrzej Siemieniewski)

#ZmiłościPrzeznaczyłNasDlaSiebie

Pan Bóg mówi: (…) daj Mi odrobinę miłości. Nie traktuj Mnie jak obowiązek, nie traktuj Mnie jak konieczność, nie traktuj Mnie jak kulę u nogi, nie traktuj Mnie jak prawodawcę. (…) tylko pokaż mi miłość. (…) Każdy, kto tutaj siedzi, potrafi to zrobić. (Adam Szustak OP)

Miłość

świat zmaglowany

polityka pudło

dom już nie tamten

inna brama

nie wierzący na roratach w kościele

tylko miłość

wariatka ta sama

(ks. Jan Twardowski)

1/4
Bóg Ojciec błogosławiący, Giovanni Bellini, 1505-1510 r.
2/4
Bóg Ojciec, Stanisław Wyspiański, kościół oo Franciszkanów, Kraków
3/4
Kościół Mądrości Bożej Hagia Sophia, Istamuł, fot. David Spender
4/4
przedstawienie Pantokratora w Kościele Mądrości Bożej Hagia Sophia
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXXII zwykła A

Tylko Jezus przywraca człowiekowi piękno i godność Bożej Świątyni… w trzy dni!

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


• TRZYDZIESTA DRUGA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok A • KOLEKTA: Będziemy prosili Boga, aby pomnożył w swoim Kościele owoce Ducha Świetego CZYTANIA: Księga Ezechiela 47,1-2.8-9.12 • Psalm 46,2-3.5-6.8-9 • Pierwszy List do Koryntian 3,9b-11.16-17 • Ewangelia wg św. Jana 2,13-22

 

• CHMURA SŁÓW • Słowo ŚWIĄTYNIA pada dziś aż (14) razy. JEZUS (4) poprzez swój gniew, pokazuje żal z powodu zniszczenia domu BOŻEGO (15), domu Jego Ojca. Czytania jednoznacznie wracają do źrodeł, do raju, opowiadają o WODZIE (6), która daje życie wypływając ze źródła, które znajduje się w okolicach ołtarza świątyni.

Jutro Niedziela - XXXII zwykła A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Ezechiela

(Ez 47,1-2.8-9.12)

Podczas widzenia otrzymanego od Pana zaprowadził mnie anioł z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była skierowana ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. I wyprowadził mnie przez bramę północną na zewnątrz i poza murami powiódł mnie od bramy zewnętrznej, skierowanej ku wschodowi. A oto woda wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza. A On rzekł do mnie: Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostają przy życiu: będą tam też niezliczone ryby, bo dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione. A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ woda dla nich przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Woda życia • Ez 47, 1-2.8-9.12

KSIĘGA: Ezechiela • AUTOR: Ezechiel • CZAS POWSTANIA:  na wygnaniu (586-538 r. przed Chr.) MIEJSCE: Babilonia  • KATEGORIA: wizja prorocka


O KSIĘDZE • Trzecia z wielkich ksiąg prorockich zawiera 48 rozdziałów. Widoczny jest  podział na trzy części rozdziały 1-24 dotyczą wyroczni o sądzie nad Judą i Izraelem kolejne 8 nad pozostałymi ludami świata rozdziały 33-48 to zapowiedź odnowy IzraelaW Księdze Ezechiela dominują wizje prorockie Od rozdziału 40 prorok zaczyna monumentalny opis nowej świątyni oczyszczonej przez Boga i na nowo przez Niego zamieszkiwanej (Ez 43,7-9). Fragment, który dziś usłyszymy, opisuje rzekę wypływającą spod progu świątyni w kierunku wschodnim (Ez 47,1-12).

KONTEKST • W ostatniej części księgi Ezechiel rysuje wizję odnowionego świata, przedstawiając widzenie nowej świątyni (rozdz. 40-42) wznowionego kultu (rozdz. 43-46) wreszcie ogólne spojrzenie na ziemię w jej nowym kształcie (rozdz. 47-48). Ezechiel sam pozostając na wygnaniu już 25 lat otrzymuje wizję, dzięki której daje Izrealitom oczekującym na powrót do swego kraju nadzieję, że Bóg nie zapomniał o Narodzie Wybranym i jest gotowy spełnić obietnicę zakończenia niewoli.

ZANIM USŁYSZYSZ • Zródło rzeki bije w okolicach ołtarza świątyni i wskazuje drogę, którą Bóg przebył, aby znów tu zamieszkać. Rzeka kieruje się dalej ku wschodowi, ku Pustyni Negeb i Morzu Martwemu, lecząc jego słone wody przynosząc im obfitość życia, ryb i drzew rodzących wszelkie owoce (Ez 47,8-9). W wizji Ezechiela źródło wypływające spod Świątyni ma przynieść życie na pustyni. W sposób symboliczny może to oznaczać uzdrowienie przez Boga martwej wiary Izraela, bądź uleczenie pozbawionych nadziei serc Żydów.  Przedłużeniem tego proroctwa może być opis Śmierci Jezusa Chrystusa, z którego przebitego boku miała wypłynąć uzdrawiająca krew i woda (por. J 19, 34).

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Świątynia w wizji Ezechiela to nowy ogród Eden. Idea proroka, który pochodzi z rodziny kapłańskiej, przypomina obraz raju kreślony także przez kapłana w Księdze Rodzaju 1 – 3. Światła zawieszone na firnamencie nieba przypominają tam światła świątyni, pory roku i wyznaczany przez nie czas nawiązuje do czasu świętego i celebracji świątynnych, wreszcie Bóg przechadza się po ogrodzie tak jak po świątyni będą poruszać się kapłani. Dla Ezechiela, podobnie jak dla autora Księgi Rodzaju (obaj piszą w tym samym czasie w Babilonii) Nowa Świątynia oznacza powrót do Edenu, co prorok wyraża na kilka sposobów:

• Życiodajne źródło wytryskujące z centrum świątyni, spod ołtarza, to nawiązanie do drzewa życia znajdującego się w centrum ogrodu (Rdz 2,9), a które oznacza bogosawiącą Bożą obecność.

• Potężna rzeka wypływająca ze świątyni w kierunku pustyni przypomina cztery rzeki, które biorą swój początek w raju opasując całą ziemię (Rdz 2,10-14).

• Drzewa o niewiędnących liściach rodzące uzdrawiające owoce to aluzja do wszelkiego rodzaju drzew wypełniających rajski ogród (Rdz 2,9). Zauważmy, że nie ma już między nimi trującego drzewa poznania dobra i zła. Nowy Eden jest doskonalszy od starego.   

 

CZY WIESZ, ŻE…


Źródło, o którym pisze Ezechiel niektórzy identyfikowali z położonym u stóp miasta i świątyni źródłem Gihon. Zapewniało ono wodę miastu dzięki wybudowanemu przez Ezechiasza słynnemu tunelowi Siloam.

 

CIEKAWOSTKA


Opis wypływającej spod świątyni rzeki, nawiązuje do kultu sprawowanego tam każdego dnia. Krew ze składanych ofiar spływała od ołtarza do doliny Cedronu i płynącego tamtędy potoku. Od czasu do czasu, w celu oczyszczenia systemu odprowadzających krew kanałów, wlewano tam wodę. W pewnych okresach potok Cedron przybierał tak mocno, że jego wody po przebyciu Pustyni Judzkiej wpływały aż do Morza Martwego. To zaś dla Izraelitów było symbolem śmierci. Ze względu na niezwykle wysokie zasolenie (26%) nie żyły w nim żadne organizmy, a okolica była pustynna. Mozaika z Madaby pokazuje rybę, która płynąc z biegiem Jordanu zbliża się do Morza Martwego, po czym czując jego słone wody zawraca z przerażeniem.  

 

CYTATY


Anioł roztacza piękną wizję: A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe

Jutro Niedziela - XXXII zwykła A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 46,2-3.5-6.8-9)

REFREN: Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła

Bóg jest dla nas ucieczką i siłą: najpewniejszą pomocą w trudnościach. Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia i góry zapadły w otchłań morza.

Nurty rzeki rozweselają miasto Boże, najświętszy przybytek Najwyższego. Bóg jest w jego wnętrzu, więc się nie zachwieje, Bóg je wspomoże o świcie.

Pan Zastępów jest z nami, Bóg Jakuba jest naszą obroną. Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana, zdumiewające dzieła, których dokonał na ziemi.

[01][02]

 

PSALM

Pan jest z nami  Ps 46,2-3.5-6.8-9

PSALM 46 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy monarchii, ok. VIII w. przed Chr.


O PSALMIE • Autorstwo Psalmu 46 przypisuje się Korachitom, czyli lewitom pełniącym w Świątyni funkcje śpiewacze. Zalicza się go do tzw. Pieśni Syjonu. Prezentują one cechy charakterystyczne dla hymnów tehilla, były często wykorzystywane w liturgii świątynnej i miały na celu przypominać o realnej obecności Boga w Jego Przybytku. W opisie psalmu znajdujemy także informację o sposobie wykonania: na melodię “Alamot”, co może oznaczać Pieśń o rzeczach ukrytych.

ZANIM USŁYSZYSZ • Autor psalmu wyraża ogromną ufność w Boże działanie. Zachęca, by w chwilach zwątpienia dostrzec wokół siebie znaki Bożej obecności i siły Przekonanie o istnieniu Boga i jego interwencji w życie człowieka, jest dla psalmisty źródłem odwagi. Nawet wówczas, gdy ogarniają nas siły zła, które w tekście są symbolizowane przez trzęsienie ziemi i morską otchłań, możemy liczyć na Bożą interwencję. Słowa, które zapewniają o pomocy, z którą Bóg przychodzi miastu Bożemu (…) o świcie, mogą być odniesieniem do cudownego ocalenia Jerozolimy w 701 r. przed Chr. podczas najazdu Sennnacheryba. Obrazy Boga spieszącego na ratunek swemu miastu przywodzą też na myśl wyzwolenie Izraelitów z niewoli egipskiej, czy Zmartwychwstanie Chrystusa. Oba te wydarzenia miały miejsce wczesnym rankiem i są zapewnieniem, że Bóg nie opuścił Swego ludu, ale realizuje złożone mu obietnice.

 

CYTATY


Odporność na wstrząsy: Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia

Gdzie jest Bóg? Gdzie jest Bóg?: Pan Zastępów jest z nami

Zaproszenie psalmisty: Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu do Koryntian

(1 Kor 3,9b-11.16-17)

Jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą. Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus. Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Jesteście Bożą budowlą  1 Kor 3,9b-11.16-17

LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Efez • DATA: ok. 52 r.• ADRESACI: chrześcijanie w Koryncie


O KSIĘDZE • Drugie czytanie to fragment Pierwszego Listu do Koryntian. Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Wspólnota ta, ze względu na ogromną różnorodność tworzących ją grup społecznych oraz wpływy różnego rodzaju filozofii i religii, jakim podlegała z zewnątrz, borykała się z wieloma problemami • Zagrożona jedność: powstały grupy i stronnictwa, które rywalizowały ze sobą w Kościele Liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością (2,6; 3,1; 8,1). Głosili oni całkowitą swobodę obyczajów (6,12). Często zachowywali się w sposób nieodpowiedzialny, gorsząc resztę (8-10), poszukiwali najbardziej spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość (12-14) Odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili naukę o zmartwychwstaniu ciała, patrząc na nią z punktu widzenia greckiej filozofii lub żydowskiej apokaliptyki (15).

KONTEKST •  Rozdział 3 Pierwszego Listu do Koryntian to część większej jednostki retorycznej, (1 – 4). Paweł odnosząc się do podziałów i sporów, które trapią młodą wspólnotę chrześcijańską, ukazuje im Krzyż Chrystusa, w któym dokonał się prawdziwy przewrót wartości tego świata. Wpatrzeni w Ukrzyżowanego Koryntianie powinni porzucić czysto ludzki sposób myślenia i szukać tego, co buduje wspólnotę. Apostoł stawia Koryntianom przed oczyma wizję Kościoła, którym są. Przypomnienie, że wszyscy wierzący stanowią dzieło Pana ma skłonić ich do zaprzestania jałowych sporów i uleczenia tworzących się podziałów.

ZANIM USŁYSZYSZ • Św. Paweł używa trzech obrazów dla uświadomienia Koryntianom kim są: po pierwsze są Bożym polem uprawnym, po drugie Bożą budowlą, po trzecie, Bożą świątynią. Każdy z obrazów zmierza do stwierdzenia, że żaden z wielkich apostołów w Koryncie nie może czuć się właścicielem wspólnoty, która należy do Pana. Także Koryntianie powinni uświadomić sobie, że są “Bożą własnością”, ich ciało i życie nie należą do nich.

  

 

TRANSLATOR


Pole uprawne (gr. georgion). Sówa tego w NT używa tylko raz Paweł w odniesieniu do Kościoła w Koryncie. Georgion oznacza zadbane, strzeżone i dobre uprawiane pole (Prz 31,16) lub hodowlę drzew (Syr 27,6). Obrazy związane z uprawną rolą Bożą, które apostoł odnosi do Kościoła w Koryncie, to jasne stwierdzenie, że wspólnota to nie prywatne poletko nawet tak wielkich głoszących jak Piotr i Paweł. Pole uprawne przywołuje na myśl przypowieści Jezusa o ziemi, na którą pada ziarno Słowa (Mk 4,1-8), czy o polu pszenicy, na którym nieprzyjaciel posiał chwast (Mt 13,24-30). Sam Bóg sieje Słowo i troszczy się o jego wzrost na duchowym polu jakim jest jego Kościół.

Budowla (gr. oikodome). Podkreśla długi proces budowania i trud, jaki włożył Bóg we wzniesienie swojej wspólnoty. Słowem tym opisuje się imponujące budowle świątyni jerozolimskiej (Mk 13,1) ale także święte życie, które służy wenętrznemu budowaniu Kościoła (1 Kor 14,12).

Boża świątynia.  Gr. naos (świątynia) używane jest dla opisania świątyni jerozolimskiej (Mk 14,58), niebios (Ps 10,4; 17,7), czy ludzkiego ciała (1 Kor 6,16.19). To trzy miejsca, które wypełnia Boża obecność, i w których Pan zamieszkuje w sposób szczególny. Naos (łac. cella) to także termin architektoniczny, którym opisuje się miejsce najświętsze w świątyni, miejsce zarezerwowane tylko dla Boga, będące jego szczególną własnością.  

 

CYTATY


Piękne słowa Apostoła: Jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą.

Boże vice versa: Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg.

Paweł w miłych słowach o nas: Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 2,13-22)

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: Weźcie to stąd, a z domu mego Ojca nie róbcie targowiska! Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie. W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz? Jezus dał im taką odpowiedź: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo. Powiedzieli do Niego Żydzi: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni? On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Dom, nie targowisko • J 2, 13-22

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90

KATEGORIA: MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, świątynia • CZAS: 27-28 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: zgromadzeni w świątyni


KSIĘGA • Ewangelia Jana to najmłodsza ze wszystkich Ewangelii, napisana przez Jana, umiłowanego ucznia Jezusa i opracowana później przez jego uczniów w Efezie ok. 90 r. Jana, w przeciwieństwie do pozostałych trzech ewangelistów, interesuje nie tyle chronologia życia Jezusa, co misterium osoby Syna Bożego. W jego dziele usłyszeć można bicie serca Jezusa, w które wsłuchiwał się apostoł spoczywający podczas uczt na piersi Pana (J 13,23). Symbolem Jana jest orzeł, ponieważ zaczyna on od “wysokiej Chrystologii”, od przedstawienia Jezusa jako Logosu, boskiego, preegzystującego Słowa (1,1-14). Jan wymienia tylko siedem cudów Jezusa, które mają wymiar symboliczny i które nazywa znakami. Jego Ewangelię dzieli się zazwyczaj na dwie części – Księgę Znaków (J 1 – 11) i Księgę Krzyża (13 – 21).

KONTEKST • Historia opowiadająca o oczyszczeniu Świątyni jerozolimskiej przez Jezusa pojawia się we wszystkich Ewangeliach, jednak jedynie św. Jan umieszcza ją na początku publicznej działalności Jezusa. Interwencja w świątyni stanie się bezpośrednim powodem pojmania Jezusa. Fragment ten u św. Jana odnajdujemy wśród rozdziałów, których zasadniczą treścią jest objawianie się Mistrza z Nazaretu poprzez znaki (J 1 – 12). Do Jerozolimy Jezus przybywa  na żydowskie święto Paschy. Jest już wówczas najpewniej otoczony grupą pierwszych uczniów. Są wśród nich z pewnością Apostołowie, których powołał w Galilei (J 1, 35-44) : Andrzej, Piotr i Filip, ale także ci, którzy uwierzyli pod wpływem cudu podczas wesela w Kanie Galilejskiej (J 2, 1-12).

ZANIM USŁYSZYSZ • Ewangelia o oczyszczeniu świątyni podzielić można na sześć scen: Wprowadzenie (w.13) (dowiadujemy się, że zbliża się Pascha), Oczyszczenie świątyni (ww.14-16) (skandaliczny gest prorocki Jezusa), Uczniowie i Pisma (w.17) (uczniowie czytają gest Jezusa w świetle pism ST) Dialog z Żydami (ww.18-20) (żądają znaku, Jezus zapowiada zburzenie i odbudowę świątyni) Wyjaśnienie narratora (ww.21-22) (o jaki znak chodzi Jezusowi) Epilog (ww.23-25) (znaki sprawiają, że wielu uwerzyło w Jezusa, On jednak nikomu się nie zwierza).

 

JESZCZE O EWANGELII


• Gniew Jezusa. Każdy Żyd miał obowiązek przynajmniej raz w życiu odbyć pielgrzymkę do Jerozolimy i znajdującej się tam Świątyni – miejsca zamieszkiwania Boga Izraela. Droga ta miała za cel duchową przemianę, której ukoronowaniem było złożenie ofiary na ołtarzu Boga Najwyższego. Także Jezus zmierza do Jerozolimy w celu modlitewnym, tymczasem zamiast podniosłej atmosfery, wiążącej się ze zbliżającym się świętem Paschy, napotyka w Świątyni na tłum handlarzy i kupujących. Jezus traktuje Świątynię jako dom Swego Ojca, to co zastał w Domu Bożym, wywołuje u Niego tym większe wzburzenie.

• Bluźnierstwo. Jednak to nie powywracanie stołów najbardziej zdziwiło zgromadzonych, lecz zapowiedź zburzenia Świątyni i odbudowania jej na nowo. Świątynia, o której odbudowę tak długo zabiegali, ma znowu zostać  zniszczona. To uderzenie w serce kultu i religii Izraela, w przybytek samego Boga. Słowa Jezusa odbierają jako bluźnierstwo. Staną się one przyczyną późniejszego aresztowania Go i oskarżenia.

• Gest Jeremiasza. Jakie jest znaczenie gestu, którego dokonuje w świątyni Jezus? W pierwszym rzędzie to gest prorocki podobny do tego, który wykonuje w Jerozolimie Jeremiasz. Prorok wzywał swoich rodaków, aby nie traktowali świątyni i składanych tam ofiar jako parawanu dla swojego grzesznego życia. Zapowiadał zburzenie świątyni, jeśli Izrael się nie nawróci (Jr 7). Jezus, podobnie jak Jeremiasz, pragnie oczyszczenia kultu Izraela ze znamion handlu z Bogiem. Rozpędza ludzi, którzy traktują świątynię jako targowisko. Ofiary i pieniądze nie kupią zbawienia, które łączy się z wiarą i nawróceniem.

• Nowa Świątynia. Jezus idzie jeszcze dalej niż Jeremisz. Jezusowi nie chodziło tylko o Świątynię w sensie materialnym, ale o tę, którą stanowi Jego ciało. On przyszedł po to, aby zbudować Nową Świątynię, w której będzie się Boga czciło w Duchu i Prawdzie. Tą Świątynią jest Jego Osoba. Zmartywchwstały staje się dla nas przestrzenią modlitwy i spotkania z Bogiem. Przyszedł także po to, aby przywrócić każdemu człowiekowi piękno i godność Bożej świątyni (por. 1 Kor 3, 16).

 

CYTATY


Jezus do gołębiarzy: Weźcie to stąd, a z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!

Jezus wskazując na siebie: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo

TWEETY





STO SŁÓW


Obchodzimy dziś święto, będące pamiątką poświęcenia Bazyliki Laterańskiej w Rzymie. Jest to najważniejsza chrześcijańska świątynia – katedra biskupa Rzymu i jedna z czterech bazylik większych na terenie Wiecznego Miasta.

Czytania mszalne wskazują nam jednak, że rolą tego wspomnienia nie jest tylko czczenie budowli. Przemawiając do Koryntian, Apostoł Paweł przekonuje, że to ludzkie ciało jest Bożą świątynią.

Wspólnota Kościoła i bijące z niej ożywiające źródło sakramentów, może przynieść nam uzdrowienie wówczas, gdy zatracamy w sobie tę godność przez grzech i niewiarę.

W Ewangelii Jezus uczy nas, że potrzeba  ciągle czuwać nad stanem swego serca i nie bać się wyrzucać z niego niszczących przyzwyczajeń i złych nawyków.

 

TRENDY


#GorliwośćODomTwój

[Papież Benedykt XVI abdykując] w tej chwili wszedł do świątyni i powywracał wszystkie stoły. (…) To, co wylazło w machlojach medialnych (…) w zdradach sekretarza i tak dalej. On tam musiał być tak jak Jezus w tej świątyni. Absolutnie sam wołający i doszło do niego: ja zrobię to, czego chce Bóg. (Adam Szustak OP)

 

W sakramencie pokuty możemy spotkać Jezusa z Jego przebaczeniem (…) a takze znaleźć moment zastanowienia się nad własnym życiem w rachunku sumienia. Nie przegapmy tej okazji kiedy Jezus przychodzi aby oczyścić NASZĄ świątynię. (Tomasz Wasilewski SSP)

 

Rozchwiane fundamenty owocują rozchwianą budowlą (…) Czy to, co robili naziści w czasie drugiej wojny światowej było dobre czy złe? Około dwudzistu proc. studentów odpowiedziło: “nie wiem. Bo kimże ja jestem, żebym mógł oceniać?” (…) Tym kończą się postmodernistyczne eksperymenty. (o. Michał Nowak OFM Conv.)

 

Dziękuję

Dziękuję Ci, że miałeś ręce nogi ciało

że przyjaźniłeś się z grzeszną Magdaleną

że wyrzuciłeś na zbitą głowę kupców ze świątyni

że nie byłeś obojętną liczbą doskonałą

(ks. Jan Twardowski)

 

#DuchMieszkaWWas

[Jezus mówi do Apostołów]: wy teologię to już nawet znacie, mówiłem wam o Trójcy, o Ojcu. Teraz przyjdzie Duch Święty który wam to wszystko przesunie do serca. (…) Jak w kasynie ten krupier bierze tą łopatkę i te wszystkie żetony przesuwa. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

Ktoś jest skłonny do zgody albo jest nieskłonny do zgody. Co znaczy skłonnym być? To znaczy ukłonić się, nie? No ale jak on ma się ukłonić jak on ma kręgosłup przywiązany do kija od miotły, nie? I chodzi tak jak za przeproszeniem Jaruzelski. (…) Nasz dramat polega na tym, że to jest opór wobec Ducha Świętego bo Duch nakłania do tego, żeby człowiek był pokorny. (Bp Grzegorz Ryś)

 

Tylko totalne ubóstwo duchowe, czyli rezygnacja z mniemania o sobie, że jest się zdolnym do podniesienia się ze zła i jego skutków na mocy własnych dobrych chęci i wysiłków, sprowadza wszechmoc Ducha Świętego. W pewnym sensie rozpacz Sartre’a była zrozumiała, gdy mówił: „Człowiek może był kiedyś dobry, ale z pewnością było to bardzo dawno”. Tak, był, ale przesiąkł złem i bez wybawienia w Chrystusie może tylko marzyć lub łudzić się, że jest dobry. (o. Augustyn Pelanowski)

1/6
2/6
Wypędzenie kupców ze świątyni, Julius Schnorr von Carolsfeld, Biblia w obrazach, 1853 r.
3/6
4/6
Wypędzenie przekupniów ze świątyni, Jacopo Bassano, XVI w.
5/6
Wypędzenie przekupniów ze świątyni, Luca Giordano, XVII/XVIII w., Ermitaż, St. Petersburg, Rosja
6/6
Wizja Ezechiela – dolina wysuszonych, Fendt Vision, 1565 r.
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >