Kard. Cantalamessa: W pandemii trzeba ponownie mówić o śmierci

„Jak napisał Grzegorz Wielki, Bóg czasami uczy nas słowami, a niekiedy poucza nas również faktami. Dziś takim wydarzeniem, przez które przemawia do nas Bóg jest pandemia koronawirusa. Przypomniała ona całej ludzkości, że wszyscy jesteśmy śmiertelni” – mówił do Franciszka i członków Kurii Rzymskiej kard. Raniero Cantalamessa.

Polub nas na Facebooku!

Medytacji o śmierci kaznodzieja domu papieskiego poświęcił pierwsze z trzech rozważań adwentowych. Ze względów sanitarnych, wygłosił je wyjątkowo w Auli Pawła VI. Włoski kapucyn przypomniał, że refleksja nad śmiercią odegrała istotną rolę w pierwszej ewangelizacji. Jego zdaniem dziś znów może pomóc w ponownej ewangelizacji świata.

Kard. Cantalamessa zauważył, że o śmierci można mówić na dwa sposoby: kerygmatyczny, głosząc zwycięstwo Chrystusa, albo mądrościowy, w którym refleksja nad śmiercią skłania nas do dobrego życia. Dziś papieski kaznodzieja skupił się na tym mądrościowym podejściu, które jest obecne we wszystkich kulturach, i należy też do tradycji chrześcijańskiej. Wyrazem tego jest zarówno modlitwa Psalmu 90: „Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli mądrość serca”, jak i zawołanie trapistów: „memento mori – pamiętaj o śmierci”.

 

 

Kard. Cantalamessa zauważył, że nieuniknioność śmierci jest oczywista dla wszystkich, do tego stopnia, że Martin Heidegger definiował człowieka właśnie jako bycie ku śmierci. Tym niemniej człowiek może swoim postępowaniem zagłuszyć w sobie ten nieunikniony koniec swego życia.

Groziło nam, że na fali postępu technicznego i zdobyczy naukowych, mogliśmy się upodobnić do człowieka z przypowieści, który powiedział sobie: «Masz wielkie zasoby dóbr, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj!» (Łk 12, 19). Aktualny kataklizm przypomniał nam, jak niewiele może człowiek planować i decydować o swej przyszłości, jeśli nie ma w nim wiary. (…) Jak wiele wojen, jak wiele okrucieństw dałoby się uniknąć na ziemi, gdyby ludzie gwałtowni i ci, którzy uciskają narody pomyśleli, że również oni już niebawem będą musieli umrzeć – powiedział kard. Cantalamessa. Patrzenie na życie z punktu widzenia własnej śmierci, w sposób nadzwyczajny pomaga nam żyć dobrze. Zasmucają cię problemy i trudności? Wybiegnij ku przyszłości, popatrz na to z właściwej perspektywy, z twojego łoża śmierci. Jak byś wtedy chciał się zachować? Jakie znaczenie przywiązywałbyś do tych rzeczy? Wiedziesz z kimś w konflikt? Spójrz na to z twojego łoża śmierci. Co być chciał wtedy zrobić: zwyciężyć czy upokorzyć się? Postawić na swoim czy przebaczyć? (…) Siostra śmierć jest naprawdę naszą starszą siostrą i dobrym pedagogiem. Uczy nas tak wiele, jeśli tylko umiemy pilnie jej wysłuchać. Kościół nie lęka się posłać nas do jej szkoły”.

Kard. Cantalamessa zauważył, że refleksja o śmierci jest jedyną bronią, którą można się dziś posłużyć, by wyrwać z odrętwienia nasze nasycone społeczeństwo. Dlatego, jest on przekonany, że ponownie może ona odegrać ważną rolę w ewangelizacji i że Bóg chce od swych proroków, by głosili dziś przemijalność tego świata, bo „On kocha swoje dzieci i nie chce, by jak owce byli gnani do Szeolu, by pasła ich śmierć (por. Ps 49, 15)”.

Kaznodzieja Domu Papieskiego zastrzegł, że nie chodzi tu o przywrócenie lęku przed śmiercią, bo Jezus przyszedł nas tego lęku wyzwolić.

Trzeba jednak zaznać tego lęku, aby zostać z niego wyzwolonym. Jezus przyszedł nauczyć lęku przed śmiercią wieczną tych, którzy znali jedynie lęk przed śmiercią doczesną. Śmierć wieczna! Śmierć druga, jak ją nazywa Apokalipsa. Tylko ona zasługuje na miano śmierci, bo nie jest przejściem, paschą, lecz straszliwym końcem. Właśnie po to by wyzwolić ludzi od tej tragedii, musimy ponownie w naszych kazaniach mówić chrześcijanom o śmierci – powiedział kard. Cantalamessa. Nikt nie poznał tak dobrze nowego, chrześcijańskiego oblicza śmierci chrześcijańskiej jak Franciszek z Asyżu. (…) A jednak w jego Pieśni słonecznej obok czułych słów o śmierci, pojawiają się również te najstraszliwsze: (…) «Biada tym, którzy umierają w grzechu ciężkim – stwierdził.

SPRAWDŹ: Reforma Kurii Rzymskiej coraz bliżej. „Więcej decentralizacji”

 

ag/KAI/Vatican News/Stacja7

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

W Watykanie opublikowano “Vademecum ekumeniczne” dla biskupów

4 grudnia 2020 r. Papieska Rada ds. Popierania Jedności Chrześcijan opublikowała dokument dotyczący ekumenicznego zaangażowania Kościoła Katolickiego: „Biskup i jedność chrześcijan: Vademecum ekumeniczne”.

Polub nas na Facebooku!

Ten zwięzły dokument ma na celu wspieranie i prowadzenie biskupów katolickich w promowaniu jedności chrześcijan. Vademecum ekumeniczne wydano z okazji 60. rocznicy ustanowienia Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan przez Jana XXIII w 1960 r.

Vademecum zostało zatwierdzone przez Ojca Świętego Franciszka, który odniósł się do niego w liście z okazji 25-lecia encykliki Ut unum sint (1995). Przypominając, że „służba jedności jest istotnym aspektem misji każdego biskupa”, Papież Franciszek wyraził nadzieję, że Vademecum będzie „zachętą i przewodnikiem w wypełnianiu ich ekumenicznych obowiązków”.

 

Misja ekumeniczna Kościoła

Vademecum ekumeniczne składa się z dwóch głównych części:

Pierwsza, zatytułowana „Promocja ekumenizmu w Kościele katolickim”, określa wymagania wobec Kościoła katolickiego w wypełnianiu jego misji ekumenicznej. W części tej dokument prezentuje struktury na poziomie diecezjalnym i krajowym, służące budowaniu jedności Kościoła, opisuje organizację formacji ekumenicznej oraz wykorzystanie mediów diecezjalnych.

Druga część, zatytułowana „Kościół katolicki w relacjach z innymi chrześcijanami”, analizuje cztery sposoby, na które Kościół katolicki utrzymuje relacje z innymi wspólnotami chrześcijańskimi.

Vademecum określa, w jaki sposób biskupi mogą prowadzić wiernych w modlitwie, nawróceniu i świętości w imię jedności chrześcijan, podkreślając w szczególności znaczenie Pisma Świętego, uzdrowienia pamięci i „ekumenizmu krwi”.

Dialog miłości odnosi się do „kultury spotkania” na płaszczyźnie codziennych kontaktów i współpracy, pielęgnacji i pogłębiania więzi, jakimi chrześcijanie już są złączeni przez chrzest.

Dialog prawdy odnosi się do poszukiwania prawdy Bożej, podejmowanego wraz z innymi chrześcijanami poprzez ekumeniczny dialog teologiczny.

Dialog życia obejmuje różne możliwości wymiany i współpracy z innymi chrześcijanami w działalności duszpasterskiej („ekumenizm duszpasterski”), w dawaniu świadectwa przed światem („ekumenizm praktyczny”) i w kulturze („ekumenizm kulturowy”).

 

Praktyczne zalecenia

Wytyczne opierają się na Dekrecie o ekumenizmie Soboru Watykańskiego II Unitatis redintegratio; encyklice Świętego Jana Pawła II o ekumenizmie Ut unum sint; oraz dwóch dokumentach Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan: „Dyrektorium w sprawie realizacji zasad i norm dotyczących ekumenizmu” oraz „Wymiar ekumeniczny w formacji osób zaangażowanych w duszpasterstwo”.

Każda sekcja Vademecum ekumenicznego kończy się listą „Praktycznych zaleceń”, które w prosty i bezpośredni sposób podsumowują zadania i inicjatywy, jakie można podjąć na szczeblu lokalnym i regionalnym. Wśród nich znajdują się zachęty do wyznaczenia osób odpowiedzialnych za ruch ekumeniczny zarówno w każdej diecezji, jak i parafii czy wprowadzenie obowiązkowego kursu ekumenicznego w seminariach i na wydziałach teologicznych.  Proponowane jest też organizowanie modlitw ekumenicznych, organizowania wspólnych spotkań, pielgrzymek czy innych symbolicznych gestów, a także informowanie wiernych o tych wydarzeniach. Przywódcy chrześcijańscy mają być zapraszani na uroczystości liturgiczne a biskupi zachęcani są do udziału w ważnych wydarzeniach wspólnot chrześcijańskich na terenie swojej diecezji.  Aneks zawiera krótki opis międzynarodowych dialogów teologicznych, w których uczestniczy Kościół katolicki.

 

ah, KAI/Stacja7

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

Copy link
Powered by Social Snap