Carlo Acutis pierwszym patronem internetu?

W czwartek 24 listopada w Mediolanie, w obecności miejscowego arcybiskupa kard. Angelo Scoli, zostanie zamknięty diecezjalny etap procesu beatyfikacyjnego Carlo Acutisa, zmarłego w opinii świętości w 2006 w wieku 15 lat. Jeśli wszystko dobrze się ułoży i młody Włoch zostanie wyniesiony na ołtarze, może stać się pierwszym oficjalnym patronem internetu.

Proces rozpoczął się w 2013, obecnie zaś cała dokumentacja trafi do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, gdzie zostanie na nowo rozpatrzona i zbadana.

„Wszyscy rodzą się jako oryginały, ale wielu umiera jako fotokopie” – tym zdaniem młodego sługi Bożego rozpoczął swój materiał na jego temat na łamach portalu caffestoria.it włoski dziennikarz Simone Varisco. Przypomniawszy główne wydarzenia z jego życiorysu zwrócił uwagę na głęboką wiarę tego młodego człowieka. Podkreślił, że był on „doskonale wpisany w swoje czasy: szkoła, przyjaciele, gry wideo i internet, zarazem jednak miał jasną świadomość tego, że jego życie jest „jedynie długą drogą na jego «autostradzie do Nieba», podobnie jak u św. Małgorzaty Marii Alacoque [francuska szarytka, mistyczka, szerzycielka nabożeństwa do Najświętszego Serca Pana Jezusa; 1647-90 – KAI]”.

Na ową drogę składały się codzienna Msza św. i komunia, adoracja Najświętszego Sakramentu i modlitwa różańcowa, posługiwanie ubogim w miejscowej stołówce Caritas i zajmowanie się dziećmi w oratorium. Zdaniem autora „w młodzieńcu naszych czasów działania te nabierały wymiaru heroizmu”. Obok modlitwy, żywej pobożności maryjnej i troski o sprawy ostateczne przedmiotem stałych zainteresowań Karola były też informatyka i nowe technologie, tworzenie stron internetowych, kręcenie filmów, sporządzanie komiksów i składanie ich.

I właśnie internet, często demonizowany i to nierzadko niebezpodstawnie, ze względu na swe możliwości szerzenia gwałtownej próżności, właściwej każdemu człowiekowi, zachowuje dziś ślady świętości młodego sługi Bożego – podkreślił Varisco. Zwrócił uwagę, że pozostały po nim gry wideo i zdjęcia zwierząt, „należące do horyzontu młodego człowieka, jak wielu innych, ale także poczucie więzów, wykraczających poza powierzchowność, wzmaganą jeszcze przez sieci społecznościowe”.

Według Acutisa „kontakty” mamy w niebie, są tam „najbardziej wyspecjalizowani przyjaciele”, którzy się dla niego liczyli: sługa Boży Nicola d’Onofrio, błogosławione Klara Luce Badano i Cecylia Eusepi, Maria Isoardo, nie mówić o wielu innych. Wszyscy oni zmarli w młodym wieku i byli świadkami wiary, „stojącymi obok świętych bardziej znanych ze swej duchowości chrześcijańskiej”. Na stronie internetowej, nadal chętnie odwiedzanej, znajduje się zaprojektowana i wykonana przez kandydata na ołtarze wystawa wirtualna nt. cudów eucharystycznych na świecie. Jeden z nich – pochodzący z 1996 – łączy się z ówczesnym arcybiskupem Buenos Aires kard. Jorge Mario Bergoglio.

Tymczasem młody Carlo, przed którym dopiero otwierało się życie, zapadł na ostrą białaczkę, którą znosił odważnie i w duchu ofiary. Mawiał, że „są ludzie, którzy cierpią znacznie bardziej” i ofiarowywał własny ból za Kościół i papieża.

„Carlo Acutis wchodzi na ostatni odcinek swej autostrady do Nieba w Monzy 12 października 2006. Zostaje pochowany w gołej ziemi w Asyżu, w mieście, do którego bardziej niż do jakiegokolwiek innego powracał w swoim życiu” – napisał włoski dziennikarz.

Z kolei prefekt Sekretariatu ds. Komunikacji prał. Dario Edoardo Viganò zaznaczył, że ten młody sługa Boży był „chłopcem zręcznym, biegłym, miłośnikiem komputerów osobistych”. Podkreślił, że to on „sprawił, że jeszcze lepiej zrozumiałem, jak bardzo ważne jest dzisiaj współdziałanie cyfrowe”.

Włoski duchowny przypomniał, że papież Franciszek, prosząc go o utworzenie Sekretariatu ds. Komunikacji, jednocześnie prosił cały Kościół o włączenie „przyspieszonego biegu”, aby nadrobić 30 lat opóźnienia. Prałat-prefekt wyraził nadzieję, że Carlo Acutis, gdyby został ogłoszony błogosławionym, mógłby zostać również uznany za takiego patrona.

W tym kontekście zauważył, że w 2002 Jan Paweł II uznał już w istocie za takiego patrona św. Izydora z Sewilli – biskupa tego hiszpańskiego miasta, który w VI wieku napisał najstarszą znaną nam encyklopedię, a więc coś, co można porównać z dzisiejszymi wyszukiwarkami i encyklopediami internetowymi, ale nie było to uznanie oficjalne.

Ponadto status patronów tej międzynarodowej „pajęczyny” mają także św. Paweł Regalado (1390-1456) – hiszpański franciszkanin, znany m.in. z daru proroctw i św. Tekla – uczennica św. Pawła. Tę ostatnią zgłosili internauci hiszpańscy głównie ze względów językowych, gdyż wyraz „tecla” po hiszpańsku znaczy „klawisz”, a zatem łączy się z klawiaturą komputerową. Z kolei polscy, ale też z kilku innych krajów, użytkownicy sieci zaproponowali w swoim czasie jako kandydata na patrona internetu św. Maksymiliana Marię Kolbego ze względu na jego rolę, jaką odegrał w rozwoju mediów katolickich.


kg (KAI/caffestoria.it) / Mediolan

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
Show comments

Relikwie bł. Karola de Foucauld między bezdomnymi

Podczas zakończonej właśnie dwutygodniowej peregrynacji po archidiecezji poznańskiej, relikwie bł. Karola de Foucauld dotarły nie tylko do parafii, wspólnot, zgromadzeń zakonnych i seminarium duchowego, ale też do osób bezdomnych

Peregrynacja stanowiła kolejny etap wędrówki relikwii tego Małego Brata Jezusa po Polsce z okazji obchodzonej w grudniu tego roku setnej rocznicy męczeńskiej śmierci błogosławionego.
Organizacji peregrynacji relikwii bł. Karola de Foucauld po archidiecezji poznańskiej podjął się diakon Jakub Drosik, należący do grupy osób odpowiedzialnych za obchody 100. rocznicy narodzin dla nieba bł. Karola de Foucauld w Polsce, a zarazem do wywodzącej się od błogosławionego duchowej rodziny składającej się z osób różnych stanów na całym świecie.

 

– Zależało mi na tym, aby relikwie nie docierały jedynie do świątobliwych miejsc, ale były też obecne w niekiedy bardzo trudnej codzienności. Dlatego wyruszyłem z nimi do bezdomnych przebywających w okolicach dworca kolejowego Poznań Główny – opowiada Drosik dodając, że wielu z nich było poruszonych, kiedy opowiadał im o bł. Karolu de Foucauld.

– Bezdomnych dotykała przede wszystkim historia życia Karola, to, że był przed nawróceniem wielkim grzesznikiem i prowadził hulaszcze życie. Niektórzy przyznawali, że słuchając o nim uświadamiali sobie, że Bóg czeka na każdego człowieka. A tym, którzy dziwili się, dlaczego przyszedłem do nich z relikwiami tłumaczyłem, że brat Karol wychodził właśnie do ubogich i bezdomnych – wspomina Jakub Drosik.

Jak dodaje diakon, czas peregrynacji był także dla niego okazją do jeszcze głębszego poznania duchowości nazaretańskiej bł. Karola de Foucauld zawierającej się w słowach: kochać Boga, być Mu oddanym i posłusznym oraz naśladować Go całym swoim życiem. – Zaskoczyło mnie też, jak wiele osób, które uczestniczyły w peregrynacji, już żyje duchowością brata Karola. W rozmowach podkreślali, jak jest ona dla nich ważna – przyznaje.

 

Karol de Foucauld przyszedł na świat w 1858 r. w katolickiej rodzinie we Francji. Kiedy miał sześć lat zmarli oboje mu rodzice, a jego wychowaniem zajęli się dziadkowie. Jako nastolatek stracił wiarę, został kadetem szkół wojskowych i prowadził beztroskie życie.

W wieku 23 lat, będąc już żołnierzem w randze podporucznika, trafił do Algierii, gdzie po raz pierwszy spotkał się z pustynią i z islamem. Już w 1882 r. porzucił wojsko i w przebraniu wędrownego kupca żydowskiego przemierzył Maroko, a następnie przebywał w Algierze. Po powrocie do Paryża w 1886 r. i spotkaniu charyzmatycznego spowiednika, doświadczył nawrócenia i rozpoczął zupełnie inne życie: odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej, gdzie m.in. odwiedził Nazaret, przebywał na rekolekcjach w klasztorach trapistów i benedyktynów.

Ostatecznie w 1890 r. wstąpił do zakonu Trapistów, a z czasem odkrył swoje powołanie nazaretańskie. Udał się ponownie do Ziemi Świętej i w 1899 r. stworzył Regułę Pustelników Najświętszego Serca i Konstytucje Małych Braci Jezusa. Po powrocie do Francji przyjął święcenia kapłańskie, a następnie wyjechał do Algierii. Tam podjął się pracy charytatywnej, walczył z niewolnictwem praktykowanym przez miejscową ludność.

Osiadł w krainie Tuaregów, muzułmańskiego ludu koczowników i wśród nich, w masywie górskim w środkowej Saharze, zbudował pustelnię, gdzie w 1911 r. odprawił pierwszą Mszę św. W 1914 r. postanowił pozostać na zawsze w Tamanrasset, głównym mieście Tuaregów. W 1916 r. zamieszkałe przez nich regiony zaatakowało plemię Senussów, z rąk których poniósł śmierć.

 

W 2005 r. brat Karol został wyniesiony na ołtarze przez papieża Benedykta XVI, który już wiele lat wcześniej mówił o aktualności duchowości Nazaretu zainspirowanej w Kościele przez tego błogosławionego.

Po zakończeniu peregrynacji po archidiecezji poznańskiej, relikwie bł. Karola de Foucauld trafiły do archidiecezji wrocławskiej.


bt / Poznań

Katolicka Agencja Informacyjna

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
Show comments