video-jav.net

Miłosierna 14. Supermoc #1. Słona woda

Pierwszy Superbohater dał Ci się już poznać ze wszystkimi supermocami! Teraz czas na drugiego, którego imię to: „Spragnionych napoić”.

Miłosierna Czternastka
Miłosierna
Czternastka
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Dziś Liturgia Słowa pokazuje dwie bardzo mocne osoby. Dawida i Jezusa. Obaj w tych scenach mają pewien związek z wodą. Jaki?

Dawid jest w totalnym dołku, jego własny syn zbuntował się i postanowił go zabić. Dawid, Król Izraela, musi uciekać. I robi to. Na boso. Przeklinany przez kolesia (Szimei syn Gery), który przypomniał sobie, że kiedyś jego ród był ważny, bo pochodził z niego Saul. Dawid idzie i płacze. Z jego oczu płynie słona woda. Czego pragnie? Królestwa? Powrotu syna? Świętego spokoju? Dawid pragnie czegoś innego. Pragnie otwartości siebie i towarzyszy na wolę Boga. Najtrudniejsze pragnienie świata.

Ciągle chcę żeby było na moim. Liczę się ja, moja wola, moje rządze, moje popędy, moje intrygi, moja wygrana. Ale wola Boga? To nie wchodzi w mój świat.

A Jezus rozkłada system zupełnie. Egzorcyzmuje opętanego. A potem! Spełnia prośbę Legionu i wrzuca go w świnie, które się topią. Ludzie są przerażeni. W ogóle nie wiedzą co się stało. Ten chory nagle jest zdrowy, a świń nie ma. Gdzie są świnie? A gdzie są moje świnie ważniejsze od mocy Chrystusa? Z jednej strony utopione a z drugiej dalej wzbudzające niepokój?

To wszystkie moje grzechy. Szczególnie te powracające. Te, z których się spowiadam, których nie chcę, a które ciągle mnie niewolą. Jezus sobie z nimi już poradził. Ale ja nadal nie. A Ty?

Jestem spragniona mocy Chrystusa, a jednocześnie boję się, że w jakiś sposób wywróci moje życie do góry nogami i już go nie poznam. Stąd słona woda na policzku. Ale tak bardzo tego pragnę…

 

#Trening 1

Wiesz, że miłosierdzie do siebie samego jest równie ważne jak do innych? Czy są rzeczy, których nie możesz sobie wybaczyć? Grzechy, które Cię nękają? Zrób dobry rachunek sumienia, dłużej zastanów się nad sobą… i może wreszcie pójdź do spowiedzi?


Karolina Olszewska, doktorantka II roku WT UMK

 

franciszek_Milosierdzie_500pcxPolecamy książkę “Miłosierdzie to imię Boga” – wywiad z papieżem Franciszkiem!

Papież Franciszek w prostych i bezpośrednich słowach zwraca się do każdego człowieka, budując z nim osobisty, braterski dialog. Na każdej stronie książki wyczuwalne jest jego pragnienie dotarcia do osób, które szukają sensu życia, uleczenia ran. Do niespokojnych i cierpiących, do tych, którzy proszą o przyjęcie, do biednych i wykluczonych, do więźniów i prostytutek, lecz również do zdezorientowanych i dalekich od wiary.

W rozmowie z watykanistą Andreą Torniellim Franciszek wyjaśnia – poprzez wspomnienia młodości i poruszające historie ze swojego doświadczenia duszpasterskiego – powody ogłoszenia Nadzwyczajnego Roku Świętego Miłosierdzia, którego tak pragnął.

 

Miłosierna Czternastka

Miłosierna Czternastka

Zobacz inne artykuły tego autora >
Miłosierna Czternastka
Miłosierna
Czternastka
zobacz artykuly tego autora >
KULTURA

“Zostały mi chodaki, spódnica i wspomnienia”

Urzeczona teatrem od najmłodszego wieku, Katia Miran zaczęła grać, gdy była bardzo młoda, w ramach studiów. Potem występowała w serialu Zniknięcie (Disparitions, retour aux sources) France 3. Jakiś czas później poznała Jeana Sagolsa i po długich miesiącach oczekiwana wcieliła się w rolę Bernadetty Soubirous. Film "Bernadetta" wchodzi na ekrany polskich kin 29 stycznia.

Polub nas na Facebooku!

ber2

Katia Miran, odtwórczyni tytułowej roli w filmie “Bernadetta”, fot. YouTube

Jak postrzegała Pani postać Bernadetty przed nagraniem filmu?

Mieszkam blisko Lourdes, więc znałam tę historię. Wiedziałam, kim była Bernadetta Soubirous, ale jej biografię znałam tylko pobieżnie. Nie próbowałam zbytnio się zbliżyć do Bernadetty przed nagrywaniem filmu, zwłaszcza że gdy Jean Saglos przyznał mi tę rolę, poprosił mnie, bym w żadnym razie nic nie czytała na temat jej historii.

Jako pilna uczennica robiłam dokładnie to, co polecił mi Jean. Żadnej lektury, filmu na ten temat, brak coacha. Jean poprosił mnie po prostu, abym chodziła w chodakach, by wejść w ciało Bernadetty, czuć jej ruchy. Zamówiłam więc drewniane chodaki na miarę i podczas letnich miesięcy chodziłam w nich i w przyciężkiej spódnicy, którą uszyła mi mama, aby mój krok stawał się coraz bardziej naturalny. Nauczyłam się też robić wiązki chrustu bez sznurka! To było bardziej przygotowanie fizyczne niż intelektualne.

Kilka dni przed rozpoczęciem nagrywania Jean dał mi książkę napisaną przez ojca Laurentina i pogrążyłam się w lekturze, jednocześnie próbując zachować dystans, pozostać obiektywną. Przede wszystkim musiałam pozostać otwarta na kreację, której szukał Jean, by mógł odnaleźć we mnie Bernadettę.

 

Jaka zatem miała być ta Bernadetta?

Prawdziwa. Jean w żadnym razie nie chciał pokazać miłej, cichej dziewczynki zajmującej się owcami. Widzimy dziecko lubiące się śmiać, widzimy młodą dziewczynę, która pozostaje normalna pomimo niezwykłych przeżyć, jakie ją dotknęły, widzimy wreszcie nastolatkę o energicznym charakterze. Reżyserowi najbardziej zależało na tym, by podkreślić determinację Bernadetty i wielkie cierpienie, które towarzyszyło jej przez całe życie. Równocześnie podkreślił miłość spajającą ją z jej rodziną. Rodzice Bernadetty zawsze ją wspierali i mimo skrajnego ubóstwa, w jakim przyszło im żyć, odmawiali przyjęcia wszelkich darów, które im oferowano, aby ich córka nie została zdyskredytowana.


Przeczytaj więcej o filmie “Bernadetta”


Czy ta historia przemówi do współczesnego widza?

Film wiernie przedstawia wydarzenia, wiele wypowiadanych kwestii i dialogów jest dosłownych. Odtworzyliśmy ówczesną atmosferę, ale znajdujemy również w nim swego rodzaju nowoczesność. Scenariusz był pełen dynamizmu, jego styl był bardzo aktualny i w niewielkim stopniu kontemplacyjny, co mnie zaskoczyło, gdyż myślałam, że będzie to opowieść dosyć powierzchowna i zimna – tak wyobrażałam sobie scenariusz na temat życia świętej. Natomiast historia Bernadetty niezwykle mnie poruszyła i na pewno poruszy widzów.

 

Czy to spotkanie z Bernadetty pozwoliło Pani na rozwój osobisty? Wpłynęło na Pani wybory życiowe?

Jak najbardziej. Jest to spotkanie, które mnie poruszyło i naznaczyło do głębi. Wcielenie się w taką postać nieodzownie sprawia również, że człowiek zaczyna stawiać pytania na temat religii i to spotkanie było dla mnie okazją, aby się zbliżyć do korzeni. Przez trzy dni przebywałam w zakonie, spędzałam tam całe dnie sama i zmienił się mój stosunek do czasu. Nauczyłam się tam, czym jest cierpliwość. Wybierając się do klasztoru, wiedziałam, że nie znajdę tam nic, co Bernadetta przeżyła w XVIII wieku, lecz mimo to chciałam podarować sobie ten czas w zakonie dla siebie samej, aby powrócić do najważniejszych wartości, zadać sobie pewne pytania, być może znaleźć pewne odpowiedzi. To był prawdziwy „przerywnik” w moim życiu.

 

ber1

Kadr z filmu “Bernadetta”

 

Praca z Jeanem również była dla Pani szansą na rozwój?

Wywarł na mnie wrażenie i bardzo doceniłam jego szczerość. Jest reżyserem, którego łatwo można zrozumieć, jest bardzo blisko aktorów, nie udziela żadnego zbędnego komplementu, prowadzi swoją ekipę z łagodnością i stanowczością. Poznałam również inne wspaniałe osoby, aktorów, zespół techniczny. Byłam trochę spięta na myśl o tym, że mam prowadzić dialog z niektórymi aktorami. Jednak gdy ich spotkałam, okazało się, że mimo, iż są sławni, pozostają ludźmi łatwo nawiązującymi kontakty, normalnymi, prostymi, z którymi pracujemy nad tym samym projektem. To było cudowne, ci aktorzy niezwykle hojnie dzielą się swoim doświadczeniem bez wywyższania się.

 

Co dziś Pani pozostało po tej przygodzie?

Chodaki, spódnica i cudowne wspomnienia. Koniec kręcenia filmu był trudny, przywiązałam się do tych ludzi i nagle oni wszyscy zniknęli. Musiałam na nowo odnaleźć rytm, inną rzeczywistość. Równocześnie pozwoliło mi to na rozwój. To była wspaniała przygoda…

 


 

  ↵

Messori_CzyBernadeta_500pcxPolecamy książkę “Tajemnica Lourdes”, która ukazała się nakładem wydawnictwa Znak.

 

 

Przez lata uznawano objawienia za efekt zmowy dziewczynki z miejscowym duchowieństwem albo za wymysł jej ubogich rodziców, liczących na korzyści finansowe. Byli i tacy, którzy utrzymywali, że tajemnicze widzenia były halucynacjami niedożywionej nastolatki. A jaka jest prawda?

Vittorio Messori poświecił 30 lat na zbadanie objawień Lourdes. W swojej książce ujawnia nieznane okoliczności, odpowiada na zarzuty, przybliża nas do tajemnicy Bernadety. Opierając się na faktach, rozstrzyga wszelkie kontrowersje na temat prawdziwości niezwykłych objawień.

>>> Kup teraz <<<