Nasze projekty

Jutro Niedziela – XXXII zwykła C

Usłyszymy dziś obietnicę nowego życia, nie mniej realnego niż to, które znamy z codzienności. Jeśli kochamy mocą Boga, już jesteśmy nieśmiertelni

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


XXXII NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: modlimy się o to, by Wszechmogący i miłosierny Bóg, oddalił od nas łaskawie wszelkie przeciwności, abyśmy wolni od niebezpieczeństw duszy i ciała, mogli swobodnie pełnić Jego służbę • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: 2 Mch 7, 1-2. 9-14; Ps 17 (16), 1. 5-6. 8 i 15 (R.: por. 16b); 2 Tes 2, 16 – 3, 5; Ap 1, 5-6; Łk 20, 27-38 lub Łk 20, 34-38;

• CHMURA SŁOWA •chmura

Reklama
Reklama

 

PIERWSZE CZYTANIE

Będziemy wskrzeszeni 2 Mch 7, 1-2. 9-14

To zachęta na każdy czas, zachęta do bycia wiernym w szczegółach temu, co dał nam Bóg

KSIĘGA: II KSIĘGA MACHABEJSKA • GDZIE: w Jerozolimie CZAS POWSTANIA: ok. 130-125 r. przed Chr. JĘZYK: grecki


KSIĘGI MACHABEJSKIE • Dla Żydów nie były częścią kanonu pism świętych, dlatego zaliczane są do tzw. ksiąg deuterokanonicznych. Opowiadają one dzieje walk powstańczych przeciwko Seleucydom, walk o wolność religijną i polityczną. Tytuł pochodzi od przydomka “Machabeusz” (młot), należącego do pierwszego głównego bohatera tych historii (zob. 1Mch 2,4). Autor przedstawia wszystkie wydarzenia historii, zarówno zwycięstwa jak i porażki, jako Bożą interwencję i działanie dla dobra swojego ludu. Druga księga nie jest po prostu kontynuacją pierwszej. Częściowo jest nawet wobec niej paralelna (1Mch 1-7), bo podejmuje opis wydarzeń wcześniejszych, z końcówki panowania Seleukosa IV, lecz jedynie do upadku Nikanora (160 r. przed Chr.).

JUDAIZM PRZEŁOMU • Księgi Machabejskie mają dla nas ogromne znaczenie, gdyż ukazują nam wierzenia judaizmu z przełomu epok, bardzo już bliskiego czasom Jezusa i rodzącego się Kościoła. Wiara w zmartwychwstanie umarłych, odpłatę po śmierci, modlitwa za zmarłych, wartość męczeństwa, wstawiennictwo świętych – to punkty, które nie są tak jeszcze jasne we wcześniejszych etapach rozwoju judaizmu, a przez to nie wprost obecne w innych księgach Starego Testamentu. Z tego względu te teksty od początku zyskały ogromną wartość w Kościele.

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejszy fragment to historia siedmiu braci i ich matki, którzy podczas prześladowania w bohaterski sposób oddają życie i za nic mają groźby i cierpienia. Wydaje się, że to przesada: gotowość pójścia nawet na śmierć za drobiazg, którym jest niejedzenie wieprzowiny. Autor przedstawia jednak tą historię jako zachętę na każdy czas, zachętę do bycia wiernym w szczegółach temu, co dał nam Bóg. Jedynym oparciem i wieczną odpłatą jest zmartwychwstanie. Rozwinięta zostaje w ten sposób teologia męczeństwa i zmartwychwstania sprawiedliwych.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wiem, w co wierzę: W chwili, gdy oddawał ostatnie tchnienie, powiedział: «Ty, zbrodniarzu, odbierasz nam to obecne życie. Król świata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego».

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Ci którzy tracą swoje życie dla Boga i dla jego prawa, odzyskają je z powrotem w wieczności. I nie będzie to już ponury żywot prowadzony w formie cieni, to będzie prawdziwe życie „z krwi i kości”, bo Księga Machabejska wierzy w zmartwychwstanie ciała i pełną chwały nieśmiertelność (1 Mch 7,11). A co z tymi, którzy w tym świecie wystawiali na próbę Bożą cierpliwość, grzeszyli i nakłaniali innych do grzechu, próbowali walczyć z Bogiem i jego prawami? Dla nich, jak mówi w ostatnich wersetach pierwszego czytania Księga Machabejska, nie ma wskrzeszania do życia (1 Mch 7,14). Życie tych ostatnich po śmierci przypominać będzie to, które prowadzili przed śmiercią – będzie pełne bólu, nienawiści i rozpaczy, które tym razem obrócą się przeciw nim.

CZY WIESZ ŻE…


Wizja życia po śmierci w Grecji. Starożytni Grecy wierzyli, że śmierć jest tak naturalna jak narodziny, pierwsze pójście do szkoły, praca i sen, któregoś dnia pogodnie zamknie oczy każdemu z nas. Równocześnie jednak życie rozpoczynające się po drugiej stronie dalekie było od tej sielanki. Królestwo umarłych raczej nie napawa otuchą, to ponury obraz duchów i szkieletów zaludniających podziemia świata, wiodących szary i smutny żywot, cierpiących głód i pragnienie, stąd ofiary składane przez bliskich. Jeśli dodać to tego Styks i rzekę zapomnienia z której piją dusze, nieskończoność tego stanu i niemożność uwolnienia się z krainy zmarłych, mamy oto całość ponurego obrazu malowanego przez mitologię i popularne wierzenia. Filozofowie oczywiście gardzili tym prymitywnym obrazem, Platon podkreślał nieśmiertelność duszy, ale nie były to poglądy popularne wśród zwykłych ludzi. Filozofia ani religia nie łagodziły lęku przed niewiadomą śmierci, ku której pozostawało tylko kroczyć z desperacką odwagą.

Życie po śmierci i biblijny Izrael. Co ciekawe przez długi czas podobne pojęcie o śmierci dominowało w biblijnym Izraelu, który krainę po drugiej stronie życia przedstawiał jako Szeol, miejsce podobne do grobu, w którym duszę prowadzą swoje smutne życie, w którym nie chwali się ani nie ogląda Boga (por. Ez 31,17; Iz 38,10.18; Koh 9,5.10). Późno, bo dopiero od IV w. przed Chrystusem w Biblii zaczynają pojawiać się teksty świadczące o wierze w prawdziwe życie po śmierci i w zmartwychwstanie (por. Iz 25,8). Katalizatorem dla tej idei są niespokojne czasy w których upadają i powstają wciąż nowe imperia helleńskie, rodzi się apokaliptyka, a ludzie coraz częściej szukają wytłumaczenia tego co się dzieje na ziemi w porządku zapisanym w niebie. Kiedy cierpienia i prześladowania z powodu wiary dotykają Izrael w czasach Machabeuszy pytanie powraca ze szczególną mocą: czy to sprawiedliwe aby wspólna otchłań pochłaniała bezpowrotnie złych i dobrych, znacząc w ten sposób koniec ich życia? Księga Daniela (12,1-3) i Księgi Machabejskie odpowiadają jasno – nie.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 17,1.5-6.8.15)

REFREN: Gdy zmartwychwstanę, będę widział Boga

 

Rozważ, Panie, moją słuszną sprawę, usłysz moje wołanie, wysłuchaj modlitwy moich warg nieobłudnych. Moje kroki mocno trzymały się Twoich ścieżek, nie zachwiały się moje stopy. Wołam do Ciebie, bo Ty mnie, Boże, wysłuchasz; nakłoń ku mnie Twe ucho, usłysz moje słowo. Strzeż mnie jak źrenicy oka, skryj mnie w cieniu Twych skrzydeł. A ja w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze, ze snu powstając nasycę się Twym widokiem.

 

PSALM

Gdy powstanę Ps 17 (16), 1. 5-6. 8 i 15

W wierze Izraela rodzi się przekonanie o ostatecznej nadziei i spełnieniu obietnic

PSALM 17AUTOR: Dawid • CZAS POWSTANIA: trudny do określenia


WOŁANIE O SPRAWIEDLIWOŚĆ • Psalm 17 to psalm błagania, albo dokładniej modlitwy (to pierwszy psalm w psałterzu nazwany wprost w ten sposób: modlitwa Dawida). Psalmista jest w niebezpieczeństwie i dlatego woła do Boga o ratunek i opiekę w obliczu złości i pychy swoich przeciwników. Poruszająca jest bezpośredniość i intensywność jego prośby. Nie tylko prosi on, ale tłumaczy dlaczego Bóg wręcz powinien mu odpowiedzieć. Jest gotowy bronić zdecydowanie swej niewinności, a nawet poddać się Bożemu badaniu.

GDY POWSTANĘ • Psalm został wybrany do dzisiejszej liturgii Słowa, gdyż ostatni jego werset zdaje się zapowiadać, na razie jeszcze w sposób zawoalowany, zmartwychwstanie. Z czasem to przekonanie zyska na sile w wierze Izraela (por. Iz 26,19; Dn 12,2). Zobaczyć Oblicze Boga to bardzo mocny obraz, cudowna obietnica. Szczególny przywilej Mojżesza (por. Pwt 34,10; Lb 12,8), który widział Boga nie tylko we śnie, ale przechadzającego się, staje się z czasem zapowiedzią czasów ostatecznych, kiedy ujrzymy Go twarzą w twarz (por. Mt 5,8; Ap 22,4; 1J 3,2).

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Nadzieja się spełni: Ja zaś w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze, powstając ze snu nasycę się Twoim widokiem.

LINKI


Ja zaś w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze, powstając ze snu nasycę się Twoim widokiem (Ps 17,15).

Ps 16,11: Ukażesz mi ścieżkę życia, pełnię radości u Ciebie, rozkosze na wieki po Twojej prawicy.  

Hi 19,26: Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę.  

Iz 26,19: Ożyją Twoi umarli, zmartwychwstaną ich trupy, obudzą się i krzykną z radości spoczywający w prochu, bo rosa Twoja jest rosą światłości, a ziemia wyda cienie zmarłych.  

Dn 12,2: Wielu zaś, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie.  

Mt 27,52: Groby się otworzyły i wiele ciał Świętych, którzy umarli, powstało.  

1J 3,2: Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu do Tesaloniczan

(2 Tes 2,16-3,5)

Sam Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam nie kończącego się pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie! Poza tym, bracia, módlcie się za nas, aby słowo Pańskie rozszerzało się i rozsławiło, podobnie jak jest pośród was, abyśmy byli wybawieni od ludzi przewrotnych i złych, albowiem nie wszyscy mają wiarę. Wierny jest Pan, który umocni was i ustrzeże od złego. Co do was, ufamy w Panu, że to, co nakazujemy, czynicie i będziecie czynić. Niechaj Pan skieruje serca wasze ku miłości Bożej i cierpliwości Chrystusowej!

Oto słowo Boże

DRUGIE CZYTANIE

Ku miłości Boga i cierpliwości Chrystusa 2 Tes 2,16-3,5
Wytrwałość w trudnościach jest dziełem Bożej łaski i owocem modlitwy

DRUGI LIST DO TESALONICZAN NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt • DATA: ok. 51-52 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Tesalonice


JEDNO Z NAJSTARSZYCH PISM NOWEGO TESTAMENTU • Drugi List do Tesaloniczan pod wieloma względami bardzo przypomina ten pierwszy (uważany za najstarsze pismo Nowego Testamentu). Dlatego można sądzić, że został napisany krótko po nim (być może pół roku albo rok). Najprawdopodobniej podczas pisania tych listów, od końca 50 do połowy 52 roku, Paweł przez około półtora roku ewangelizował w Koryncie (zob. Dz 18,1-18).

KONTEKST • Wydaje się, że w międzyczasie sytuacja tamtejszego Kościoła nie zmieniła się zbytnio. Dlatego to Paweł porusza podobne tematy jak w pierwszym liście: dodaje odwagi prześladowanym (1,4-10), pragnie poprawić nieporozumienia co do powtórnego przyjścia Pana (2,1-12) oraz zachęca do wytrwałości i spokojnej pracy na własne utrzymanie (2,13-3,15). Tak jak w pierwszym liście głównym tematem jest tu zatem eschatologia. Można powiedzieć, że oba listy wzajemnie dobrze się uzupełniają.

ZANIM USŁYSZYSZ • Zachęta Pawła od wytrwałości wobec prześladowań i nie tracenia nadziei w trudnościach nie jest nigdy pustym morałem narzuconym z góry wymaganiem. Punktem wyjścia zawsze jest osobiste doświadczenie miłości Boga. To całkowicie zmienia perspektywę i daje prawdziwie pocieszenie. Paweł przypomina także, że sam przeżywa trudności w misji, którą powierzył mu Pan i dlatego tak samo potrzebuje wsparcia innych i łaski Boga. Paweł zanosi tutaj do Boga „modlitwę-życzenie”. Jest to prośba skierowana do Boga, która wyraża pragnienie tego, który się modli wobec danej osoby. Mimo, że nie jest ona skierowana bezpośrednio do Boga, pełni rolę modlitwy.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Pocieszenie i nadzieja dla wszystkich: Sam zaś Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam nie kończącego się pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie!

LINKI


Sam zaś Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam nie kończącego się pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie! (2Tes 2,16-17)

J 3,16: Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.  

1P 1,3: Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei…

Rz 5,8: Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.

TRANSLATOR


Niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie! (2Tes 2,17)

Przymiotnik dobry odnosi się raczej do zarówno do czynu jak i słowa. W takim raize lepiej: we wszelkim dobrym czynie i słowie.

Poza tym, bracia, módlcie się za nas, aby słowo Pańskie rozszerzało się i rozsławiło, podobnie jak jest pośród was (2Tes 3,1).

Dosłownie: aby biegło (czyli rozprzestrzeniało się szybko, por. Ps 147,15)

Niechaj Pan skieruje serca wasze ku miłości Bożej i cierpliwości Chrystusowej! (2Tes 3,5)

Biorąc pod uwagę kontekst i użycie w innych pismach pawłowych 2 dopełniacze (Bożej i Chrystusowej) są raczej podmiotowe, to znaczy, że wyrażają sprawcę czynności: miłość Boga względem Tesaloniczan oraz cierpliwość, na wzór cierpliwości Chrystusa.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Życie w Królestwie to nie tylko życie przyszłe, które objawi się w czasie zmartwychwstania. Paweł daje do zrozumienia wspólnocie w Tesalonice, że już dziś Pan strzeże ich i chroni przed wszelkim złem. Już dziś spoczywają bezpiecznie w jego rękach. Już dziś mają w sobie “wieczne pocieszenie”, którym jest prawda o oczekującej ich rzeczywistości nieba. Chrześcijańskie “teraz” to jednak nie czas pasywnego oczekiwania na przyjście Pana. Słowo Chrystusa musi “biec” w chwale; ma dotrzeć do tych, którzy są dalecy od zbawienia. Niebo i zmartwychwstanie są Bożym planem dla całej ludzkości. Czy możemy egoistycznie zarezerwować je dla siebie?

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 20,27-38)

Podeszło do Jezusa kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli Go w ten sposób: Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: Jeśli umrze czyjś brat, który miał żonę, a był bezdzietny, niech jego brat weźmie wdowę i niech wzbudzi potomstwo swemu bratu. Otóż było siedmiu braci. Pierwszy wziął żonę i umarł bezdzietnie. Wziął ją drugi, a potem trzeci, i tak wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. W końcu umarła ta kobieta. Przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną? Wszyscy siedmiu bowiem mieli ją za żonę. Jezus im odpowiedział: Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania. A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa "O krzaku", gdy Pana nazywa Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Bóg nie jest (Bogiem) umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją.

Oto słowo Pańskie

EWANGELIA

Będą uczestnikami zmartwychwstania Łk 20,27-38

Życia po śmierci nie da się opisać ziemskimi kategoriami. Jezus wskazuje czym będzie przyszłe życie.

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: dyskusja • MIEJSCE: Świątynia w Jerozolimie • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, saduceusze


EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

W JEROZOLIMIE • To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) był ciągle ku niej skierowany. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) było przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach. Jezus w 19 rozdziale dotarł do kresu swojej wędrówki. Teraz, zanim jeszcze Jego misja osiągnie swój moment kulminacyjny (rozdz. 22-24), naucza w Świątyni Jerozolimskiej (rozdz. 20-21). W tych końcowych rozdziałach są niejako przypomniane główne tematy nauczania Jezusa.

ZANIM USŁYSZYSZ • Pośród tych głównych tematów jest także kwestia zmartwychwstania. Wiara w nie stopniowo ewoluowała w Izraelu. Tak jak i w innych sprawach, Pan Bóg powoli prowadził swój lud do przyjęcia tego, co na początku było trudne do zrozumienia. Saduceusze wierzyli tylko w to, co wprost przekazane w Pięcioksięgu. Dlatego, między innymi, odrzucali zmartwychwstanie, wiedząc, że nie ma nigdzie konkretnie o nim mowy. To jest ich przekonanie, gdy zastawiają pułapkę logiczną na Jezusa. Sam Jezus zaś, w odpowiedzi, wskazuje na to, że nawet już Pięcioksięgu jest mowa o zmartwychwstaniu, a sposób rozumowania saduceuszy jest błędny, bo zbyt przyziemny w interpretowaniu tego, co pozaziemskie.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Żywy Bóg to żywy człowiek: Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją.

LINKI


Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją (Łk 20,38).

Rz 14,7-8: Nikt zaś z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie: jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana; jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana. I w życiu więc i w śmierci należymy do Pana.

Rz 6,11: Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.  

2Kor 5,15: A właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał.

JESZCZE O EWANGELII


Jak wyglądać będzie przyszłe życie? – tak w skrócie można by przetłumaczyć pytanie zadane Jezusowi przez faryzeuszy. Czy będą obowiązywały nasze ziemskie prawa, czy wciąż będą tam działać nasze więzi rodzinne, czy przetrwają tam nasze relacje i miłości? Jezus zwraca uwagę na fakt, że nasze życie po życiu będzie absolutnie różne od tego, które prowadzimy teraz (Łk 20:35; cf. 1 Kor 15:50).

Bez małżeństwa i rodziny. Nie  będzie instytucji małżeństwa, która należy do porządku tego świata. Małżeństwo w starożytności służyło przede wszystkim wydaniu na świat potomstwa. Cała rodzina w szerokim znaczeniu tego słowa była małym zakładem produkcyjnym zapewniającym swym członkom utrzymanie i bezpieczeństwo. W rzeczywistości Królestwa wszyscy mają życie, nie cierpią już głodu, pragnienia i nie mają materialnych potrzeb. A zatem małżeństwo i rodzina nie będą tam już potrzebne.

Tylko miłość. Człowiek będzie tam równy aniołom, nie tyle poprzez naturę, co poprzez fakt oglądania Boga. Będziemy dziećmi Bożymi, częścią rodziny samego Boga, którego miłość przekracza wszelką ludzką miłość. Nie znaczy to, że nasze ludzkie miłości i relacje nie znajdą się w rzeczywistości Królestwa. Jak zapewnia św. Paweł, tylko miłość jest w stanie trwać w niebie. Chodzi jednak o miłość szczególną: miłość na wzór Chrystusa, którą odważyliśmy się kochać naszych bliskich (1 Kor 13,8-13).

CZY WIESZ ŻE…


Lewirat. Kontrowersja, która powstaje w dzisiejszej Ewangelii wynika z prawa lewiratu, będącego częścią prawa małżeńskiego praktykowanego w wielu starożytnych kulturach Wschodu. Polega na tym, że brat bierze za swoją żonę wdowę po zmarłym (zob. Pwt 25,5). Prawo takie dawało ekonomiczną i społeczną opiekę wdowom w społeczeństwach, w których kobiety nie mogły wykonywać pracy zarobkowej.

TWEETY



STO SŁÓW


Listopad rozpoczął się dla nas jak co roku Uroczystością Wszystkich Świętych oraz wspomnieniem liturgicznym wszystkich wiernych zmarłych. Te dni przypominają nam o tych, którzy już odeszli, a przez to pomagają postawić sobie na nowo fundamentalne pytania o sens i kierunek naszego życia. Koniec roku liturgicznego, a później niedaleki także kalendarzowego przypominają, że czas nieuchronnie leci. Jesienny klimat, coraz krótsze dni, brak słońca również nie pozwalają nam pozostać w iluzji sielankowej rzeczywistości, którą być może o innej porze roku dużo łatwiej jest sobie stworzyć…

Dzisiejsze czytania udzielają nam odpowiedzi, ukazują nam znów chrześcijańską perspektywę życia wiecznego, życia bez końca. Nie wiemy o tej nowej formie życia zbyt wiele, ale Słowo zapewnia nas, że to, co dziś przeczuwamy wiarą nie jest mniej realne niż nasze codzienne życie. Doświadczenie Boga dziś, Jego zwycięskiej mocy, która pokonała śmierć w nas (grzech, egoizm, życie dla siebie) daje nadzieję na wieczność. Ostateczna odpowiedź należy do Boga. Została już wypowiedziana w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, a spełni się ostatecznie na końcu czasów. Jeśli kochamy mocą Boga, już jesteśmy nieśmiertelni.

Reklama

Dołącz do naszych darczyńców. Wesprzyj nas!

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę