Fot. Wikipedia
„Odnawiasz oblicze ziemi”. Na słowach tego psalmu Jan Paweł II oparł wielką modlitwę za Polskę
2 czerwca 1979 r. był zaledwie pierwszym dniem pamiętnej pierwszej podróży Jana Pawła II do Polski - wydarzenia tego dnia stały się symboliczne.
Hymn na cześć Stwórcy
Psalm 104 to hymn opiewający wspaniałość stworzenia, hymn (hebr. tehillah), czyli bezinteresowna modlitwa uwielbienia zanoszona przez wspólnotę w świątyni. Psalm zawiera wiele motywów, które zbliżają go do egipskich i kananejskich hymnów na cześć bogów stwarzających świat i podtrzymujących jego istnienie (Ra, Baal). Psalmista piszący ten utwór w czasach po wygnaniu głęboko przepracowuje starożytne motywy mityczne w duchu zawartego w Księdze Rodzaju opisu stworzenia. Być może psalm recytowano w świątyni w czasie Święta Tygodni, dziękując za pierwsze plony ziemi.
Zanim przejdziesz do dalszej części tekstu, chcieliśmy dać znać, że uruchomiliśmy zbiórkę na Patronite na rozwój portalu TwojaBiblia. Twoja jednorazowa wpłata pozwoli nam na rozwój naszego portalu, utrzymanie serwera i rozbudowanie funkcjonalności Twojej Biblii tak, by Pismo Święte mogło być naprawdę żywą księgą w codziennym życiu – zrozumiałą, dostępną, pięknie podaną i zawsze pod ręką.
WESPRZYJ NAS TUTAJ >>>

Prawdziwe oblicze Boga
Wobec bogów pogańskich, na których Izrael napatrzył się w Babilonii, Jahwe jest jedynym Stwórcą i Ojcem stworzenia. W jego ręku śmiercionośne żywioły nie walczą ze sobą, lecz komponują się w harmonijną całość, aby stworzyć bezpieczny i szczęśliwy dom dla wszelkiej istoty żywej. Psalmistę przepełnia podziw i uwielbienie dla kosmicznego dzieła Pana, które przenika Duch Jego Ojcowskiej miłości.
Słyszymy pierwszy werset dość długiego, 35-wersowego utworu, następnie wybrane wersety ze środka i zakończenia psalmu z punktu widzenia tematu i uroczystości najważniejsza jest druga strofa, w której psalmista opisuje Boże stworzenie jako kruche, wołające o Jego pomoc. Bez Bożego Ducha ginie i „obraca się w proch”.
Historyczna papieska homilia
Choć 2 czerwca 1979 r. był zaledwie pierwszym dniem pamiętnej pierwszej podróży Jana Pawła II do Polski – wydarzenia tego dnia stały się symboliczne. 2 czerwca wypadał w sobotę, dokładnie sobotę poprzedzającą niedzielę Zesłania Ducha Świętego. Była piękna pogoda, lato.
Przeczytaj również
Samolot z Janem Pawłem II wylądował na lotnisku Okęcie w Warszawie dokładnie o 10:07. Po wyjściu z samolotu Jan Paweł uklęknął i ucałował ziemię. Rozpoczyna się przejazd przez Warszawę odkrytym samochodem, zaś wzdłuż drogi stoi i pozdrawia papieża wielu mieszkańców.
O 16 jedzie na Plac Zwycięstwa aby złożyć kwiaty przy grobie Nieznanego Żołnierza a potem piechotą, w poprzek placu przechodzi pod ołtarz i odprawia Mszę św. w Wigilię Zesłania Ducha św. Homilia wygłoszona wtedy przez niego przechodzi do historii. To na jej zakończenie padają słowa, na które tłum wiernych reaguje piętnastominutową owacją: – „Chrystusa nie można wyłączyć z dziejów człowieka w jakimkolwiek miejscu na ziemi”. Ojciec Święty kończy słowami: „Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi!… Tej ziemi!”.
Tekst powstał na podstawie:
– rozważania z książki „Jutro Niedziela” na rok liturgiczny A autorstwa ks. Przemysława Śliwińskiego i ks. Marcina Kowalskiego;
– Cyklu Stacji7 „Tymczasem 40 lat temu…” z okazji 40. rocznicy pierwszej papieskiej pielgrzymki do Polski, autorstwa dr Pawła Skibińskiego i Anny Druś











