video-jav.net

Papież zatwierdził 12 dekretów beatyfikacyjnych

Były długoletni więzień reżymu komunistycznego, późniejszy wietnamski kardynał kurialny François-Xavier Nguyen Van Tuan jest jednym z 12 sług Bożych, których dekrety kanonizacyjne zatwierdził 4 maja papież Franciszek. W tym gronie jest czworo świeckich, w tym dwie kobiety, poza tym dwóch kardynałów (łącznie z Wietnamczykiem) i jeden kapłan; 7 sług Bożych to kobiety. Kandydaci na ołtarze pochodzą z 8 krajów.

Polub nas na Facebooku!

Papież zatwierdził 12 dekretów beatyfikacyjnych
Były długoletni więzień reżymu komunistycznego, późniejszy wietnamski kardynał kurialny François-Xavier Nguyen Van Tuan jest jednym z 12 sług Bożych, których dekrety kanonizacyjne zatwierdził 4 maja papież Franciszek. W tym gronie jest czworo świeckich, w tym dwie kobiety, poza tym dwóch kardynałów (łącznie z Wietnamczykiem) i jeden kapłan; 7 sług Bożych to kobiety. Kandydaci na ołtarze pochodzą z 8 krajów.

Oto wykaz sług Bożych, nowych kandydatów na ołtarze i ich spraw:

 

I. cuda przypisywane wstawiennictwu

1. Franciszka (w świecie Bernarda) Solano Caseya (25 XI 1870 – 31 VII 1957) – Amerykanina, kapłana z Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów,

2. Marii od Niepokalanego Poczęcia (w świecie Adelajdy) de Batz de Trenquilléon (10 VI 1789 – 10 I 1828) – Francuzki, zakonnicy, założycielki Zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej,

3. Klary Fey (11 IV 1815 – 8 V 1894) – Niemki, zakonnicy, założycielki Instytutu Sióstr od Ubogiego Dzieciątka Jezus,

4. Katarzyny od Maryi (w świecie Józefy Saturniny) Rodríguez (27 XI 1823 – 5 IV 1896) – Argentynki, zakonnicy, założycielki Zgromadzenia Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusa

 

II. męczeństwo

5. Lucjana Botovasoa (†17 IV 1947) – Malgasza z Madagaskaru, świeckiego, ojca rodziny, tercjarza franciszkańskiego

 

III. uznanie cnót heroicznych

6. Eliasza dalla Costa (14 V 1872-22 XII 1961) – Włocha, kardynała, arcybiskupa Florencji,

7. Franciszka Ksawerego Nguyễn Văn Thuậna (17 IV 1928 – 16 IX 2002) – Wietnamczyka, kardynała kurialnego,

8. Joanny Meneghini (23 V 1868 – 2 III 1918) – Włoszki, zakonnicy, założycielki Zgromadzenia Sióstr Urszulanek od Świętego Serca Maryi,

9. Wincencji Cusmano (6 I 1826 – 2 II 1894) – Włoszki, zakonnicy, pierwszej przełożonej generalnej Zgromadzenia Służebnic Ubogich,

10. Aleksandra Nottegara (30 X 1943 – 19 IX 1986) – Włocha, świeckiego, ojca rodziny, założyciela Wspólnoty Regina Pacis (Królowa Pokoju),

11. Jadwigi Carboni (2 V 1880 – 17 II 1952) – Włoszki, świeckiej,

12. Marii Guadalupe Ortiz de Landázuri y Fernández de Heredia (12 XII 1916 – 16 VII 1975) – Hiszpanki, świeckiej z prałatury Opus Dei.

 

Z powyższego grona na szczególną uwagę zasługuje postać wietnamskiego kardynała Franciszka Ksawerego (François-Xavier) Nguyễn Văn Thuậna, który pochodził z rodziny politycznych przywódców swego kraju, głęboko związanych z Kościołem katolickim. Jednym z jego stryjów był prezydent Wietnamu Południowego Ngô Đình Diệm, obalony i zamordowany w 1963, innym – abp Pierre Martin Ngô Đình Thục, jeden z pierwszych biskupów wietnamskich, związany później z tzw. sedewakantystami. Kilku innych członków jego bliższej i dalszej rodziny zginęło, odmawiając wyrzeczenia się wiary i współpracy z komunistami.

On sam przyjął święcenia kapłańskie 11 czerwca 1953, po czym pracował jako duszpasterz, a następnie uzupełniał studia w Rzymie. Po powrocie w 1959 do Wietnamu był wykładowcą i rektorem seminarium, wikariuszem generalnym diecezji, od 4 czerwca 1967 biskupem Nha Trang, a w kwietniu 1975 arcybiskupem koadiutorem Sajgonu (obecnie Miasto Ho Chi Minha), nie objął jednak tego urzędu, gdyż wkrótce potem został aresztowany przez władze komunistyczne. Spędził w więzieniu bez procesu i wyroku 13 lat, w tym 9 lat w odosobnieniu. Wolność odzyskał 21 listopada 1988, z obowiązkiem zamieszkania w rezydencji arcybiskupiej w Hanoi i zakazem odwiedzin Miasta Ho Chi Minh.

Gdy w 1991 przebywał w Rzymie, władze wietnamskie zakazały mu powrotu do kraju. Zaczął wówczas pełnić różne funkcje w Kurii Rzymskiej, m.in. w czerwcu 1998 został przewodniczącym Papieskiej Komisji Iustitia et Pax. Na konsystorzu 21 lutego 2001 Jan Paweł II mianował go kardynałem, ale już w rok później – 16 września 2002 – mężny purpurat wietnamski zmarł w Rzymie i tam został pochowany.

 

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 

Papież podsumował swoją pielgrzymkę do Egiptu

Podczas dzisiejszej audiencji ogólnej papież podsumował swoją podróż apostolską do Egiptu i po raz kolejny podziękował władzom, narodowi oraz Ortodoksyjnemu Kościołowi Koptyjskiemu a także tamtejszemu Kościołowi katolickiemu za zgotowaną gościnę. Jego słów na placu św. Piotra wysłuchało około 15 tys. wiernych

Polub nas na Facebooku!

Papież podsumował swoją pielgrzymkę do Egiptu
Podczas dzisiejszej audiencji ogólnej papież podsumował swoją podróż apostolską do Egiptu i po raz kolejny podziękował władzom, narodowi oraz Ortodoksyjnemu Kościołowi Koptyjskiemu a także tamtejszemu Kościołowi katolickiemu za zgotowaną gościnę. Jego słów na placu św. Piotra wysłuchało około 15 tys. wiernych

Oto tekst papieskiej katechezy w tłumaczeniu na język polski:

 

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Dziś chciałbym wam powiedzieć o podróży apostolskiej, którą z Bożą pomocą, odbyłem w minionych dniach do Egiptu. Udałem się do tego kraju z powodu poczwórnego zaproszenia: Prezydenta Republiki, Jego Świątobliwości Patriarchy Ortodoksyjnych Koptów, Wielkiego Imama Al-Azhar i patriarchy katolickiego obrządku koptyjskiego. Dziękuję każdemu z nich za zgotowaną mi doprawdy serdeczną gościnę. Dziękuję także całemu narodowi egipskiemu za współudział i uczucia z jakimi przeżywał tę wizytę Następcy Świętego Piotra.

Prezydent i władze cywilne włożyły niezwykle wiele trudu, aby to wydarzenie mogło przebiegać jak najlepiej, aby mogło być znakiem pokoju dla Egiptu i całego tego regionu, który niestety cierpi z powodu konfliktów i terroryzmu. W istocie mottem wizyty były słowa: „Papież pokoju w Egipcie pokoju”.

Moja wizyta na Uniwersytecie Al-Azhar, najstarszym uniwersytecie islamskim i najbardziej renomowanej instytucji oświaty islamu sunnickiego miała podwójną perspektywę: dialogu między chrześcijanami a muzułmanami, a jednocześnie krzewienia pokoju w świecie. W Al-Azhar miało miejsce spotkanie z Wielkim Imamem spotkanie, które następnie nabrało rozmiarów Międzynarodowej Konferencji na Rzecz Pokoju. W tym kontekście zaproponowałem refleksję, która doceniła dzieje Egiptu, jako ziemi kultury i ziemi przymierzy. Dla całej ludzkości Egipt jest synonimem starożytnej cywilizacji, dzieł sztuki i wiedzy; a to nam przypomina, że pokój buduje się poprzez edukację, kształtowanie mądrości, humanizmu obejmującego jako część integralną wymiar religijny, relację z Bogiem, jak przypomniał w swoim wystąpieniu Wielki Imam. Pokój jest również budowany wychodząc od przymierza między Bogiem a człowiekiem, będącego podstawą przymierza między wszystkimi ludźmi, opartego na Dekalogu spisanym na kamiennych tablicach Synaju, ale znacznie głębiej w sercu każdego człowieka, każdego czasu i miejsca, Prawie które streszcza się w dwóch przykazaniach miłości Boga i bliźniego.

Ten sam fundament stanowi również podstawę budowania ładu społecznego i cywilnego, do współpracy w którym powołani są wszyscy obywatele, każdego pochodzenia, kultury i religii. Taka wizja zdrowej laickości pojawiła się w wymianie przemówień z Prezydentem Republiki Egiptu, w obecności władz kraju i korpusu dyplomatycznego. Wielkie dziedzictwo historyczne i religijne Egiptu oraz jego rola na Bliskim Wschodzie przyznają jemu szczególne zadanie na drodze do stabilnego i trwałego pokoju, który nie opiera się na prawie siły, ale na sile prawa.

Chrześcijanie w Egipcie, jak w każdym państwie ziemi, są powołani, by być zaczynem braterstwa. A jest to możliwe, jeśli przeżywają między sobą komunię w Chrystusie. Silny znak komunii, dzięki Bogu, mogliśmy przekazać razem z moim drogim bratem papieżem Tawadrosem II, patriarchą ortodoksyjnych Koptów. Ponowiliśmy obietnicę, podpisując nawet wspólną deklarację, że będziemy wspólnie podążać i dołożymy wszelkich starań, by nie powtarzać chrztu udzielanego w poszczególnych Kościołach. Wspólnie modliliśmy się za męczenników ostatnich zamachów, które tragicznie doświadczyły ten czcigodny Kościół; a ich krew przyczyniła się do owocności tego spotkania ekumenicznego, w którym uczestniczył także patriarcha Konstantynopola, Bartłomiej. Patriarcha Ekumeniczny, mój drogi brat.

Drugi dzień podróży poświęcony był wiernym katolickim. Msza św. odprawiona na stadionie udostępnionym przez władze egipskie, była świętem wiary i braterstwa, w którym odczuwaliśmy żywą obecność Zmartwychwstałego Pana. Komentując Ewangelię zachęcałem małą wspólnotę katolicką w Egipcie, do ponownego przeżycia doświadczenia uczniów z Emaus: aby zawsze znajdować w Chrystusie, Słowie i Chlebie życia, radość wiary, żarliwość nadziei i siłę, aby świadczyć w miłości, że „Widzieliśmy Pana”.

Ostatnie wydarzenie przeżyłem razem z kapłanami, zakonnikami i zakonnicami oraz seminarzystami w Wyższym Seminarium Duchownym. Jest tam wielu alumnów i to stanowi pociechę. Była to Liturgia Słowa, podczas której odnowiono przyrzeczenia życia konsekrowanego. W tej wspólnocie mężczyzn i kobiet, którzy postanowili oddać swoje życie Chrystusowi dla Królestwa Bożego, widziałem piękno Kościoła w Egipcie, i modliłem się za wszystkich chrześcijan na Bliskim Wschodzie, aby prowadzeni przez swoich pasterzy i wspierani przez osoby konsekrowane byli solą i światłem na tych ziemiach, pośród tych ludów.

Egipt był dla nas znakiem nadziei, schronienia i pomocy. Kiedy w tej części świata panował głód, Jakub udał się tam ze swoimi synami, a później kiedy Jezus był prześladowany pojechał do Egiptu. Dlatego moja relacja o tej podróży wkracza na drogę mówienia o nadziei. Dla nas Egipt posiada ów znak nadziei, zarówno dla historii jak i dnia dzisiejszego, ze względu na to braterstwo, o którym wam opowiadam.

Jeszcze raz dziękuję tym, którzy umożliwili tę podróż oraz osobom, które na wiele różnych sposobów wniosły swój wkład, a zwłaszcza wielu osobom, które ofiarowały swoje modlitwy i cierpienia. Niech Święta Rodzina z Nazaretu, która wyemigrowała nad brzegi Nilu, aby uciec od przemocy Heroda, błogosławi i zawsze chroni naród egipski i prowadzi go drodze dobrobytu, braterstwa i pokoju. Dziękuję.


tłum. st (KAI) / Watykan

 

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 

Share via