video-jav.net

Franciszek odwiedzi Pietrelcinie i San Giovanni Rotondo

17 marca 2018 roku Ojciec Święty uda się z wizytą duszpasterską do Pietrelciny w diecezji Benewentu i San Giovanni Rotondo w diecezji Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo – poinformował dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej, Greg Burke.

Polub nas na Facebooku!

Jak wyjaśniono motywem tej podróży jest setna rocznica pojawienia się stygmatów oraz 50-ta rocznica śmierci św. Pio z Pietrelciny. Ojciec Pio urodził się 25 maja 1887 r. jako Francesco Forgione w Pietrelcina w Apulli, jednym z najuboższych regionów Włoch. Jego rodzice byli biednymi rolnikami. Był bardzo chorowitym dzieckiem, niewiele jadł i prawie nie spał , gdyż trawiła go co raz wysoka gorączka, która w pewnym momencie ustąpiła, co poczytano za cud.

 

W wieku 16 lat wstąpił do zakonu kapucynów otrzymując imię Pio. Mimo słabego zdrowia (chorował na gruźlicę) i ascetycznego trybu życia skończył studia teologiczne i w 1910 r. w katedrze w Benewencie otrzymał święcenia kapłańskie. Do 1915 r. pracował jako duszpasterz w rodzinnej parafii w Pietrelcinie, a w 1916 r. osiadł jako zakonnik klasztorze kapucynów w San Giovanni Rotondo. W 1918 r. na dłoniach, nogach i piersi młodego kapucyna pojawiały się otwarte rany – stygmaty, które pozostały na jego ciele do końca życia.

 

Wkrótce po ich otrzymaniu do o. Pio i jego klasztoru w San Giovanni Rotondo zaczęły przybywać rzesze pielgrzymów licznie uczestnicząc w odprawianych przez niego mszach św. Ponadto zakonnik zasłynął jako spowiednik, a jego proroczy dar przyniósł mu jeszcze większą sławę. Jednak władze kościelne zdystansowały się od osoby stygmatyka. Niektórzy nazywali go nawet histerykiem. W latach 1922-1934 na mocy decyzji Świętego Oficjum (obecnie Kongregacji Nauki Wiary) otrzymał on zakaz publicznego sprawowania Eucharystii. Na prośbę władz kościelnych stygmaty o. Pio były poddawane kilkakrotnie badaniom medycznym. Aby ukryć rany zakonnik często nosił rękawice bez palców. W 1964 r. kard. Ottaviani, ówczesny zwierzchnik Świętego Oficjum ogłosił, że papież Paweł VI zdecydował, aby „Ojciec Pio pełnił swą służbę, ciesząc się wolnością”. O. Pio zmarł 23 września 1968 roku w opinii świętości.

 

Wielkim czcicielem Stygmatyka był Jana Paweł II. Ks. Karol Wojtyła osobiście odwiedził go w 1947 r. Ponadto już jako biskup pisał listy do o. Pio prosząc go, by modlił się m. in. o uzdrowienie Wandy Półtawskiej.

 

Papież Polak ogłosił o. Pio w 1999 r. błogosławionym (31 lat po śmierci), a trzy lata później (w 2002 r.) – świętym. 21 czerwca 2009 roku San Giovanni Rotondo odwiedził Benedykt XVI.

 

Dzięki ofiarom z całego świata o. Pio zainicjował zakończoną w 1956 r. budowę nowoczesnego szpitala w San Giovanni Rotondo o nazwie Dom Ulgi w Cierpieniu (Casa Sollievo della Sofferenza). Otwarta ponad pół wieku temu placówka została od tamtego czasu znacznie rozbudowana. Obecnie w szpitalu znajduje się ok. 1300 łóżek i pracuje w nim 300 lekarzy.

 

O. Pio jest obecnie najpopularniejszym włoskim świętym, a telewizyjne filmy poświęcone jego postaci gromadzą rekordowe rzesze widzów. Od 1942 r działają grupy modlitwy o. Pio. Rozwinęły się one w parafiach, klasztorach, szpitalach. Działają obecnie w 34 krajach świata i ogółem skupiają ok. pół miliona osób. W Polsce istnieje ich ok. 150.


st, tom (KAI) / Watykan

Ks. Paweł Smolikowski z dekretem o heroiczności cnót

Papież Franciszek podpisał dekret o heroiczności cnót ks. Pawła Smolikowskiego - poinformowało dzisiaj Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej. Zmarły 11 września 1926 r. wybitny wychowawca, historyk, filozof, kierownik duchowy należał do Zgromadzenia Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa zwanego powszechnie Zmartwychwstańcami.

Polub nas na Facebooku!

Paweł Smolikowski urodził się 4 lutego 1849 r. w Twerze w Rosji. Był synem matematyka Seweryna Smolikowskiego, który podczas Powstania Listopadowego zasłużył się przy obronie fortecy w Modlinie, za co spędził 30 lat na zesłaniu w Rosji.

 

Po powrocie rodziny z wygnania do Warszawy zdał maturę i w 1866 r. wstąpił do wyższego seminarium duchownego w Warszawie. Po pierwszym roku został skierowany na studia do Rzymu, gdzie zamieszkał w Kolegium Polskim. Tam podjął decyzję o wyborze drogi zakonnej i wstąpił do Zmartwychwstańców. Od początku pragnął pracować jako misjonarz wśród unitów i prawosławnych w Bułgarii i dlatego święcenia kapłańskie przyjął w 1873 r. w obrządku greckokatolickim.

 

źródło: pl.wikipedia.org

 

W latach 1874-1882 jako duszpasterz i wychowawca pracował w szkole misyjnej w Adrianopolu a od 1882 r. przez dziewięć lat jako wychowawca młodzieży przebywał we Lwowie. W 1891 został skierowany do Rzymu, gdzie pracował m. in. jako konsultor w Kongregacji Rozkrzewiania Wiary i Kongregacji Soboru. Pełnił też ważne funkcje w zgromadzeniu, którego był generałem w latach 1895-1905. Ponadto w Rzymie był rektorem Kolegium Polskiego. Z tego okresu pozostawił po sobie pisma ascetyczne oraz z dziejów Zmartwychwstańców. Zajmował się m. in. redagowaniem i wydaniem pism współzałożyciela zgromadzenia, Piotra Semenenki. Przyjaźnił się m.in. z kard. Adamem Stefanem Sapiehą i abp. Józefem Teodorowiczem, arcybiskupem lwowskim obrządku ormiańskiego.

 

Po 1916 r. był m. in. kapelanem Sióstr Zmartwychwstanek w Kętach, mistrzem nowicjatu w Krakowie a potem w Radziwiłłowie pod Warszawą. Zmarł w opinii świętości 11 września 1926 r. Został uroczyście pochowany w obecności metropolity krakowskiego kard. Sapiehy 15 września na Cmentarzu Rakowickim w mogile zgromadzenia przy licznym udziale wiernych i duchowieństwa. Kazanie na jego pogrzebie wygłosił abp Teodorowicz.

 

W 1967 szczątki ks. Smolikowskiego zostały przeniesione do kruchty kościoła Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie. Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1966 r. w Krakowie staraniem kard. Karola Wojtyły, późniejszego papieża Jana Pawła II.


tom (KAI) / Watykan