Papież Franciszek przyjął królową Elżbietę II

Około pół godziny trwał pobyt królowej Elżbiety II w Watykanie, z tego rozmowa prywatna Ojca Świętego z królową - 17 min. Papież przyjął brytyjską monarchinię, której towarzyszył małżonek, książę Edynburga Filip, w saloniku przylegającym do auli Pawła VI. Obecny był także ambasador brytyjski przy Stolicy Apostolskiej, Nigel Baker.

Elżbieta II przybyła do Watykanu o 15.20, przepraszając Ojca Świętego za spóźnienie spowodowane przedłużeniem się posiłku u prezydenta Włoch, Giorgio Napolitano. Królowa podarowała Ojcu Świętemu pergamin z maja 1679 z orędziem "Urbi et Orbi" kardynała Cesare Facchinettiego, a także koszyk produktów ekologicznych pochodzących z jej posiadłości, w tym miód, soki, dziczyznę i whisky. Natomiast papież ofiarował dla prawnuka królowej, księcia Jerzego z Canterbury, srebrny krzyż na szczycie kuli z lapis lazuli. Chodzi o słynne "royal baby", syna księcia Williama i Kate Middleton, który w lipcu będzie miał roczek i jest trzecim w kolejności do sukcesji brytyjskiego tronu. Była to audiencja nieformalna, bez protokołu jaki związany jest z wizytami głów państw.

Była to piąta wizyta Elżbiety II w Watykanie, a czwarta jako królowej. Pierwszy raz została przyjęta przez papieża Piusa XII w 1951 roku, kiedy jeszcze nie wstąpiła na tron. Kolejne jej wizyty w Watykanie miały miejsce w 1961 roku (audiencja u bł. Jana XXIII) oraz w 1980 r. i 2000 r. – u bł. Jana Pawła II. Natomiast podczas pielgrzymki Benedykta XVI do Wielkiej Brytanii w roku 2010 r. spotkała się z Ojcem Świętym 16 września w Pałacu Królewskim Holyroodhouse koło Edynburga.

Oprócz godności królowej Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej Elżbieta II jest również głową 15 innych państw: Antigui i Barbudy, Australii, Bahamów, Barbadosu, Belize, Grenady, Kanady, Jamajki, Nowej Zelandii, Papui-Nowej Gwinei, Saint Kitts i Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyn, Tuvalu i Wysp Salomona, które razem z Wielką Brytanią mają status tzw. Commonwealth realm.

Elżbieta II jako królowa Zjednoczonego Królestwa jest najwyższym zwierzchnikiem Kościoła Anglii i protektorem Szkockiego Kościoła Prezbiteriańskiego. 21 kwietnia ukończy 88 lat. Wstąpiła na tron 2 czerwca 1953 roku.


st (KAI) / Watykan


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas

Tłumy chcą zobaczyć kielich z Ostatniej Wieczerzy

Po tym, jak dwoje historyków z uniwersytetu w León ustaliło, że legendarny Święty Graal - kielich z Ostatniej Wieczerzy znajduje się w Muzeum Kolegiaty św. Izydora w tym hiszpańskim mieście, zaczęły tam napływać tłumy ludzi. Było ich tak wielu, że dyrekcja placówki postanowiła wycofać kielich z ekspozycji do czasu, aż zostanie dla niego przygotowane większe pomieszczenie.

Zrobiony z agatu, złota i onyksu, a także inkrustowany szlachetnymi kamieniami kielich z León składa się z dwóch połączonych ze sobą czarek: jednej zwróconej do góry, a drugiej do dołu. Znany był dotychczas jako kielich infantki Urraki, córki Ferdynanda I, króla Leónu w latach 1037-1065.

Dwoje historyków z uniwersytetu w tym mieście – specjalistka z historii średniowiecznej Margarita Torres i historyk sztuki José Manuel Ortega del Rio – w wydanej właśnie książce „Los reyes del Grial” (Królowie Graala) zidentyfikowali ten kielich jako legendarnego Świętego Graala, z którego miał pić Chrystus w czasie Ostatniej Wieczerzy. A dokładnie ma nim być agatowa, górna czara kielicha z Leónu.

Na trop Graala wpadli oni przypadkowo w 2011 r. prowadząc badania na zupełnie inny temat w islamskim uniwersytecie Al-Azhar w Kairze. Znaleźli tam dwa papirusy, na których znajdował się m.in. opis tego kielicha, któremu miało brakować fragmentu – tak jak kielichowi z Leónu. Na papirusach była także przedstawiona jego historia. Został on odebrany chrześcijanom w Jerozolimie po zajęciu jej przez muzułmanów i przewieziony do Kairu. Podarowano go władcy muzułmańskiej części ówczesnej Hiszpanii w podzięce za pomoc, jakiej udzielił głodującym mieszkańcom Egiptu. Ten z kolei dał go królowi Ferdynandowi z Leónu na znak pokoju.

Historycy oceniają wiek powstania kielicha na I w. p.n.e. – I w. n.e. Przyznają, że pierwsze 400 lat jego dziejów okrywa tajemnica (od IV w. znajdował się w kościele zbudowanym nad Grobem Pańskim). Twierdzą jednak, że nie ma wątpliwości co do tego, iż jest to kielich czczony przez pierwszych chrześcijan jako świadek Ostatniej Wieczerzy. – Jedynym kielichem, który można uważać za kielich Chrystusa, jest ten, który przebył drogę do Kairu, a potem z Kairu do Leónu – podkreśla Torres.

Autorzy zaznaczają, że nie ma żadnego dowodu na to, iż rzeczywiście Jezus Chrystus posługiwał się tym kielichem podczas Ostatniej Wieczerzy. Mają natomiast pewność, że jest to ten sam „kielich, który wspólnota chrześcijańska Jerozolimy w XI w. uznawała za kielich Chrystusa” i który został nazwany Świętym Graalem.

W Europie jest około 200 domniemanych Świętych Graalów – przyznają autorzy książki. Próbują w niej podważyć autentyczność najbardziej znanych spośród nich.


pb (KAI/theguardian.com/patriotsbillboard.org/noticiacristiana.com) / León


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas