video-jav.net

Składka z jubileuszowej Mszy św. na cele charytatywne

Remontowany Dom Dziecka im. Świętej Rodziny w Lesznie oraz misja w Lainya w Sudanie Południowym to placówki, na które zostaną przeznaczone ofiary złożone przez wiernych uczestniczących 16 kwietnia w Mszy św. z okazji 1050-lecia Chrztu Polski, sprawowanej na stadionie miejskim w Poznaniu.

Polub nas na Facebooku!

Na każdy z tych celów przekazano 58 748, 76 zł. Oprócz polskich złotych zebrano także 42,10 euro, 3 dolary USA, 100 koron duńskich, 100 koron czeskich, 10 funtów angielskich oraz 10 pensów angielskich.

 

„Dom Dziecka Caritas im. Świętej Rodziny w Lesznie jest placówką opiekuńczo-wychowawczą typu socjalizacyjnego, przeznaczoną dla 14 dzieci w wieku od 3. do 18. roku życia. Placówka może przyjmować dzieci z całej Polski, ze szczególnym uwzględnieniem województw wielkopolskiego i lubuskiego” − mówi KAI ks. Mateusz Napierała.

 

Dom przyjmuje dzieci trwale lub okresowo pozbawione opieki rodziny biologicznej, skierowane przez właściwy do miejsca zamieszkania MOPR lub PCPR, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego. Placówka organizuje w zależności od potrzeb wychowanków zajęcia: wychowawcze, korekcyjne, kompensacyjne, logopedyczne, terapeutyczne. Wychowankowie, oprócz normalnych obowiązków szkolnych, mogą uczestniczyć w różnego rodzaju zajęciach organizowanych w placówce i rozwijać zainteresowania.

 

Dotychczas dom dziecka mieścił się w budynku przy ul. Lipowej 33, jednak jak tłumaczy zastępca dyrektora Caritas Archidiecezji Poznańskiej, do placówki trafia coraz więcej dzieci
ze specjalistycznymi potrzebami zdrowotnymi i edukacyjnymi, w tym szczególnie z zespołem FAS/FASD, czyli alkoholowym zespołem płodowym − zespołem chorobowym, który jest skutkiem działania alkoholu na płód w okresie prenatalnym. „Wymagają one szczególnego podejścia, zwiększonej pracy wychowawców, oddzielnej terapii, wyspecjalizowanej kadry. Z roku na rok jest ich coraz więcej w domu dziecka. Z tego też względu powstała myśl o poszerzeniu działalności placówki o kolejny oddział, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci z tym zespołem” − tłumaczy ks. Napierała.
Będzie to pierwsza tego typu placówka o charakterze opiekuńczo-terapeutycznym w Polsce.

 

Niestety, dotychczasowy budynek nie spełnia wymogów lokalowych, by można było rozbudować go o nowy oddział. Pod koniec 2013 roku pojawiły się jednak nowe możliwości przeniesienia obecnie istniejącej placówki do innego budynku w Lesznie przy ul. Paderewskiego 8, który w ostatnich latach zajmowały siostry elżbietanki.
„Dzięki zmianie lokalizacji dom będzie mógł przyjąć w sumie 28 dzieci, a znacznie większy metraż powierzchni użytkowej pozwoli na wprowadzenie rozwiązań charakterystycznych dla rodzinnych domów dziecka” − zaznacza ks. Napierała

 

Obecnie, od września 2015 r. w czterokondygnacyjnej willi z początku XX w. trwa przebudowa i rozbudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania na Dom Dziecka Caritas im. Świętej Rodziny i placówkę opiekuńczo-wychowawczą z zapleczem socjalno-administracyjnym. Przy budynku znajduje się również ponad półhektarowy teren, nam którym mogą powstać boiska, plac zabaw i ogród dla dzieci i młodzieży.

 

Wstępnie koszt całkowity oszacowano na kwotę 3.500.000,00 zł.

 

Ofiary z Mszy św. na stadionie miejskim w Poznaniu zostaną też przekazane do Sudanu Południowego. W tym najmłodszym na świecie państwie i najbardziej ubogim w wodę, w miasteczku Lainya powstaje „Dom Nadziei” − świetlica dla dzieci i młodzieży, której budowę prowadzi pochodzący z poznańskiej parafii katedralnej o. Andrzej Dzida SVD. Zebrana podczas jubileuszowej Mszy św. kwota zostanie przeznaczona na doprowadzenie wody do „Domu Nadziei”.

 

Werbista od ubiegłego roku pełni funkcję proboszcza w parafii Świętej Rodziny w Lainya, obejmującej 35 kaplic. Niektóre z nich oddalone są od głównego kościoła w Lainya nawet o 120 km.
Więcej na blogu o. Andrzeja Dzidy SVD www.sudanpoludniowysvd.blogspot.com


msz / Poznań

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski – życiorys

Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Credite Evangelio” (Zawierzcie Ewangelii). 3 maja odszedł do Pana abp Tadeusz Gocłowski, metropolita gdański

Polub nas na Facebooku!

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski urodził się 16 września 1931 roku w Piskach na Mazowszu, niedaleko Łomży, gdzie rodzice zakupili gospodarstwo rolne po powrocie z emigracji w USA. Był najmłodszym z ośmiorga dzieci Feliksa i Józefy z domu Lemańskiej. Atmosferę domu rodzinnego wspominał, jako głęboko patriotyczną i przepojoną duchem wiary. Edukację rozpoczął w roku 1937, w rodzinnych Piskach. Przerwał ją czas wojny. W kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Piskach przystąpił też do pierwszej Komunii św. i przyjął sakrament bierzmowania.

W wieku 15 lat, w styczniu 1946 roku rozpoczął naukę w Niższym Seminarium Duchownym Księży Misjonarzy św. Wincentego à Paulo w Krakowie. Egzamin dojrzałości złożył eksternistycznie w Liceum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. W październiku 1949 roku został przyjęty do Zgromadzenia Księży Misjonarzy, w którym złożył śluby wieczyste w dniu 15 grudnia 1951 roku. W latach 1951–1956 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie. Święcenia prezbiteratu przyjął z rąk biskupa Stanisława Rosponda, biskupa pomocniczego krakowskiego, w kościele Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Krakowie, w dniu 24 czerwca 1956 roku. W latach 1956–1959 kontynuował studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył ze stopniem licencjata.

W kolejnych latach wykładał łacinę i prawo kanoniczne w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie oraz (od 1 października 1960 roku) w Biskupim Seminarium Duchownym w Gdańsku-Oliwie. W latach 1969–1970 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Świętego Tomasza z Akwinu w Rzymie, gdzie w roku 1970 uzyskał doktorat na podstawie dysertacji Potrydenckie seminaria diecezjalne powierzone kierownictwu Zgromadzenia Misji – w szczególności w Polsce.

W latach 1971–1973 i 1982–1983 sprawował urząd rektora gdańskiego seminarium. W międzyczasie (w latach 1973–1982) był wizytatorem polskiej prowincji Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Krakowie. Należał do Komisji Liturgicznej i Komisji Przygotowawczej II synodu diecezji gdańskiej, który odbył się w 1972 roku.

22 marca 1983 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji gdańskiej ze stolicą tytularną Beneventum. Święcenia biskupie otrzymał 17 kwietnia 1983 w bazylice Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, któremu towarzyszyli Lech Kaczmarek, biskup diecezjalny gdański, i Albin Małysiak, biskup pomocniczy krakowski. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Credite Evangelio” (Zawierzcie Ewangelii). W latach 1983–1984 sprawował urząd wikariusza generalnego diecezji. Po śmierci biskupa Lecha Kaczmarka pełnił urząd administratora diecezji.

31 grudnia 1984 roku papież św. Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji gdańskiej. Ingres do katedry Trójcy Przenajświętszej w Gdańsku-Oliwie odbył 2 lutego 1985 roku. 25 marca 1992 roku, w związku z utworzeniem metropolii gdańskiej, został wyniesiony do godności arcybiskupa metropolity. Paliusz metropolitalny otrzymał w Bazylice św. Piotra w Rzymie 29 czerwca 1992 roku.

 

goclowski-588x450

 

Od samego początku patronował rozwojowi, najpierw podziemnych, a później oficjalnych struktur „Solidarności”. W wolnej Polsce przez wiele lat uczestniczył w pracach Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu. Patronował Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia. Dwukrotnie: w roku 1987 i 1999 gościł w Gdańsku papieża Jana Pawła II podczas jego podróży apostolskich do Polski. 17 kwietnia 2008 roku papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z urzędu arcybiskupa metropolity gdańskiego.

W ramach prac Konferencji Episkopatu Polski wszedł w skład Rady Głównej (od roku 1996 Rady Stałej). Objął funkcje przewodniczącego Komisji ds. Duszpasterstwa Ludzi Pracy i Komisji ds. Duszpasterstwa Ludzi Morza. Został członkiem Komisji ds. Seminariów Duchownych, Komisji ds. Zakonnych, Komisji Prawnej i Komisji Iustitia et Pax, a także referentem ds. Biskupów Emerytów. Został członkiem Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych oraz Kongregacji ds. Biskupów.

Był współkonsekratorem podczas sakry biskupów pomocniczych gdańskich: Zygmunta Pawłowicza (w 1985 r.), Ryszarda Kasyny (w 2005 r.) i Zbigniewa Zielińskiego (w 2015 r.), a także biskupa pomocniczego warmińskiego Jacka Jezierskiego (w 1994 r.) i biskupa pomocniczego toruńskiego Józefa Szamockiego (w 2000 r.).
Postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z 9 listopada 2011 roku został odznaczony Orderem Orła Białego. W 2006 roku otrzymał Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, przyznany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2008 otrzymał Honorowe Wyróżnienie za Zasługi dla Województwa Pomorskiego. W 2003 został laureatem Medalu Świętego Brata Alberta.

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski przez lata swojej posługi, jako kapłan i biskup, wniósł ogromny wkład w formację intelektualną oraz duchową wielu kapłanów i ludzi świeckich. Niestrudzenie i z wielkim oddaniem służył wiernym najpierw Diecezji, a później Archidiecezji Gdańskiej. Dbał o kontakt ze światem nauki, kultury i środowiskami twórczymi, był opiekunem wielu ważnych inicjatyw społecznych. Jako Arcybiskup Emeryt, do ostatnich chwil pełnił posługę pasterską w Archidiecezji Gdańskiej.

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski zmarł w ogłoszonym przez Papieża Franciszka Jubileuszowym Roku Miłosierdzia, w Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, 3 maja 2016 r., w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w Gdańsku, w 85 roku życia, 60 roku kapłaństwa i 33 roku biskupstwa.


bp kep, mp / Warszawa