Pierwszy dzień wizyty Franciszka w Bangladeszu

Papież Franciszek przybył dziś do Bangladeszu. Tym samym rozpoczął się drugi, po Mjanmie, a zarazem ostatni etap azjatyckiej podróży papieża Franciszka. Potrwa ona do 2 grudnia.

Polub nas na Facebooku!

Na lotnisku w Dhace powitał go prezydent Abdul Hamid, inni przedstawiciele władz, 10 katolickich biskupów, 25 przedstawicieli katolików świeckich oraz 40 dzieci w tradycyjnych strojach, które zatańczyły dla Ojca Świętego. Odegrano hymny Watykanu i Bangladeszu.

 

Z lotniska papież odjechał do Narodowego Mauzoleum Męczenników, upamiętniającego osoby, które zginęły w wojnie o niepodległość Bangladeszu w 1971 r. Złożył wieniec przed pomnikiem, wpisał się do księgi honorowej, po czym zasadził drzewo w Ogrodzie Pokoju.

 

Z mauzoleum w dzielnicy Savar papież odjechał samochodem do odległego o 35 km Muzeum Mauzoleum Bangabandhu, upamiętniającego pierwszego prezydenta Bangladeszu Sheikha Mujibura Rahmana, zwanego „ojcem narodu”. Obecni tam byli członkowie rodziny zamordowanego w 1975 r. polityka. Po złożeniu kwiatów przy fotografii Rahmana i krótkiej modlitwie, Franciszek wpisał się do księgi pamiątkowej, po czym odjechał do pałacu prezydenckiego Bangabhapan, by złożyć kurtuazyjną wizytę obecnemu prezydentowi Bangladeszu Abdulowi Hamidowi.

 

Następnie w pałacu prezydenckim odbyło się spotkanie z przedstawicielami bengalskich władz, społeczeństwa obywatelskiego i korpusu dyplomatycznego w pałacu prezydenckim w Dhace. Witając Ojca Świętego prezydent Hamid zwrócił uwagę na słowa papieża, który przypomina, że ludzie są naprawdę wolni, gdy mogą praktykować swoją wiarę bez lęku. Zapewnił, że tak właśnie jest w Bangladeszu. Z uznaniem mówił o apelach Franciszka o pomoc dla muzułmańskich Rohindżów, uciekających z Mjanmy, dodając, że Bangladesz sprzeciwia się zarówno ekstremizmowi jak i islamofobii, na które lekarstwem jest dialog międzyreligijny. Wezwał do zapewnienia Rohindżom powrotu do domu orz włączenia ich w życie społeczne, gospodarcze i polityczne Mjanmy. Zapewnił też, że podziela papieskie wezwania do przywódców państw o ochronę naszej planety. – Niech żyje przyjaźń watykańsko-bangladeska! Niech żyje Bangladesz! – zakończył Hamid.

 

Ze swej strony papież dziękując za zaproszenie przypomniał, że przybył do Bangladeszu podążając śladami dwóch swoich poprzedników, Pawła VI w 1970 i Jana Pawła II w 1986 r., aby “modlić się z moimi braćmi i siostrami katolikami oraz przekazać im orędzie miłości i wsparcia”. Zaznaczył, że Bangladesz jest państwem młodym, ale zawsze zajmował szczególne miejsce w sercu papieży, którzy od początku wyrażali solidarność z jego mieszkańcami, pragnąc im towarzyszyć w przezwyciężaniu trudności początkowych i wspierali ich w wymagającym zadaniu budowania państwa i rozwoju”.

 

Zwrócił uwagę, że Bangladesz – „Złoty Bengal” – jest państwem dążącym do osiągnięcia jedności języka i kultury, zachowując szacunek dla różnych tradycji i wspólnot, “płynących jako wiele strumieni”, by ubogacić wielki nurt życia społecznego i politycznego kraju.

 

Franciszek zaznaczył, że w dzisiejszym świecie żadna poszczególna wspólnota, naród czy państwo nie może przetrwać i rozwijać się w izolacji. Nawiązał do idei założyciela państwa prezydenta Sheikha Mujibura Rahmana, który wyobrażał sobie nowoczesne, pluralistyczne i integrujące społeczeństwo, w którym każda osoba i każda wspólnota mogłaby żyć w wolności, pokoju i bezpieczeństwie, z poszanowaniem przyrodzonej godności i równości praw wszystkich. “Przyszłość tej młodej demokracji i dobry stan jej życia politycznego są zasadniczo związane z wiernością wobec tej fundamentalnej wizji” – zaznaczył Franciszek i zachęcił do szczerego dialogu i poszanowania “słusznej różnorodności” ponieważ prawdziwy dialog patrzy w przyszłość, buduje jedność w służbie dobru wspólnemu i zwraca uwagę na potrzeby wszystkich obywateli, zwłaszcza ubogich, pokrzywdzonych i tych, którzy nie mają głosu.

 

Franciszek z uznaniem mówił o zapale humanitarnym na rzecz tłumnie przybywających uchodźców [z ludu Rohindża – przyp. KAI] ze Stanu Rakhine, zapewniając im tymczasowe schronienie i podstawowe potrzeby życiowe, co osiągnięto przy niemałych poświęceniach i wskazał na ogromne koszty ludzkiego cierpienia i złych warunków życia wielu ludzi, z których większość to kobiety i dzieci, stłoczeni w obozach dla uchodźców.

 

W tym kontekście Franciszek zaapelował do wspólnoty międzynarodowej aby podjęła zdecydowane kroki wobec tego poważnego kryzysu, nie tylko pracując na rzecz rozwiązania problemów politycznych, które doprowadziły do masowego przesiedlenia ludności, ale również zapewniając natychmiastową pomoc materialną dla Bangladeszu w jego wysiłkach zmierzających do skutecznego reagowania na pilne potrzeby humanitarne.

 

Papież wskazał na dużą wagę jutrzejszego spotkania z przywódcami ekumenicznymi i międzyreligijnymi w Ramna, gdzie odbędą się wspólne modlitwy o pokój. Zwrócił uwagę, że Bangladesz jest znany ze zgody, która tradycyjnie istniała między wyznawcami różnych religii, co pozwala wierzącym swobodnie wyrażać swoje najgłębsze przekonania na temat znaczenia i celu życia.

 

Wskazał na potrzebę dawania świadectwa mocy pojednania szczególnie w świecie, w którym religia jest często – skandalicznie – źle wykorzystywana do podżegania podziałów. W tym kontekście wskazał na zeszłoroczny brutalny atak terrorystyczny na luksusową restaurację w Dhace, w którym islamscy terroryści zabili 20 osób. Przypomniał, że w odpowiedzi na niego władze religijne kraju wystosowały orędzie, którym podkreślono, że nigdy nie można powoływać się na najświętsze imię Boga, aby usprawiedliwiać nienawiść i przemoc wobec innych ludzi.

 

Franciszek wskazał na rolę katolików, mimo niewielkiej liczebności, w życiu Bangladeszu, szczególnie poprzez prowadzenie szkół, klinik i przychodni. Zaznaczył, że Kościół stara się w swoich szkołach promować kulturę spotkania, dzięki której uczniowie mogą podjąć później swoje obowiązki w życiu społecznym. Zwrócił przy tym uwagę, że ogromna większość uczniów i wielu nauczycieli w tych szkołach nie są chrześcijanami, ale wywodzą się z innych tradycji religijnych. “Jestem pewien, że zgodnie z literą i duchem konstytucji państwowej wspólnota katolicka nadal będzie cieszyć się wolnością prowadzenia tych dobrych dzieł, jako wyraz swego zaangażowania na rzecz dobra wspólnego” – powiedział papież.

 

Na zakończenie Franciszek zapewnił o swoich modlitwach i udzielił wszystkim Bengalczykom Bożego błogosławieństwa.

 

Odegrano hymny watykański i bangladeski, po czym Ojciec Święty wpisał się do księgi honorowej.

 

Z pałacu prezydenckiego papież odjechał do nuncjatury apostolskiej, która jest jego rezydencją w czasie pobytu w Bangladeszu.


st, tom, pb (KAI) / Dhaka


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
Show comments

Wyjdźmy naprzeciw migrantom i uchodźcom szukającym pokoju

Przyjmowanie, chronienie, promowanie i integrowanie – to cztery kluczowe działania w stosunku do migrantów, uchodźców i ofiar handlu ludźmi, których spełnienie może, zdaniem Franciszka, doprowadzić do rozwiązania tego nabrzmiałego problemu. Właśnie migrantom i uchodźcom jako ludziom poszukującym pokoju poświęcone jest orędzie papieża na najbliższy, 51. Światowy Dzień Pokoju, obchodzony przez Kościół katolicki 1 stycznia. Jego treść przedstawiono 24 listopada na konferencji prasowej w Watykanie.

Polub nas na Facebooku!

Swój 6-punktowy dokument Ojciec Święty rozpoczął od przypomnienia, że na świecie jest obecnie ponad 250 mln migrantów, w tym przeszło 22,5 mln uchodźców. Są to ludzie płci obojga i w różnym wieku, którzy – jak wspomniał o tym jeszcze w 2012 Benedykt XVI – „szukają miejsca, gdzie mogliby żyć w pokoju”. Papież podkreślił, że „pokój jest głębokim dążeniem wszystkich osób i wszystkich narodów, zwłaszcza tych, które najdotkliwiej cierpią z powodu jego braku”. W tym celu gotowi są ryzykować własne życie, aby wyruszyć w drogę, często długą i niebezpieczną.

 

„W duchu miłosierdzia bierzemy w ramiona wszystkich, którzy uciekają od wojen i głodu lub są zmuszani opuścić swoją ziemię z powodu dyskryminacji, prześladowań, ubóstwa i degradacji środowiska” – napisał Franciszek.

 

Zwrócił następnie uwagę, że samo otwarcie serc na cierpienie nie wystarcza i potrzeba wielu innych działań, aby przybysze mogli zaznać pokoju i bezpieczeństwa. Wielka odpowiedzialność ciąży pod tym względem na rządach państw, ale też na społeczeństwach krajów docelowych. Potrzebna jest cnota roztropności, aby przyjąć, wspierać, chronić i integrować tę grupę ludzi, ustanawiając przy tym praktyczne posunięcia w granicach dyktowanych przez prawidłowo rozumiane dobro wspólne – podkreślił Ojciec Święty.

 

Papież sprzeciwił się przy tym „retoryce wyolbrzymiającej zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego lub koszty przyjęcia nowych przybyszów”, lekceważącej godność ludzką oraz siejącej „przemoc, dyskryminację rasową i ksenofobię”. W tym kontekście zachęcił państwa i narody do przyjęcia dwóch porozumień międzynarodowych: nt. bezpiecznych, uporządkowanych i uregulowanych migracji oraz w sprawie uchodźców. Wyraził przekonanie, że jeśli dokumenty te, nad którymi w 2018 odbędzie się dyskusja na forum ONZ zostaną uchwalone, staną się punktami odniesienia dla programów politycznych i posunięć praktycznych.

 

Wśród działań, które już teraz należy podejmować wobec tej grupy ludzi, Ojciec Święty wymienił: przyjmowanie, chronienie, wspieranie i integrowanie uchodźców. Wyjaśnił, że w pierwszym punkcie chodzi o rozszerzanie możliwości legalnego ich wjazdu, aby nie odsyłać ich do miejsc, gdzie mogą paść ofiarami prześladowań i przemocy oraz o rozważenie troski o bezpieczeństwo narodowe wraz z ochroną podstawowych praw człowieka. Drugi punkt oznacza obowiązek uznania i ochrony niepodważalnej godności uciekinierów z miejsc zagrożenia i zapobiegania wykorzystywania ich, zwłaszcza kobiet i dzieci.

 

Wspieranie to promowanie całościowego rozwoju ludzkiego tych osób, np. zapewnienie dzieciom i młodzieży dostępu do oświaty wszystkich szczebli. I wreszcie przez integrowanie papież rozumie umożliwianie uchodźcom i migrantom pełnego udziału w życiu społeczeństwa przyjmującego, w dynamice wzajemnego wzbogacania i owocnej współpracy różnych grup.

 

Na zakończenie, nawiązując do dnia ogłoszenie orędzia – 13 listopada, gdy Kościół wspomina św. Franciszkę Ksawerę Cabrini, „która poświęciła swoje życie służbie migrantom” i stała się ich patronką – Ojciec Święty życzył, aby za jej wstawiennictwem „Pan pozwolił nam wszystkim doświadczyć, że «owoc sprawiedliwości sieją w pokoju ci, którzy zaprowadzają pokój»”.

 

Pomysłodawcą Światowego Dnia Pokoju był w 1967 r. Paweł VI, który zaproponował, aby rozpoczynał on kolejny rok kalendarzowy. Pierwszy taki Dzień obchodzono 1 stycznia 1968. Inicjatywę tę podjął Jan Paweł II, a po nim kontynuowali ją jego następcy – Benedykt XVI i obecnie Franciszek.


kg (KAI) / Watykan


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
Show comments