Jutro Niedziela – V zwykła C

Czy jesteś już gotów by wobec aniołów powiedzieć: Oto ja, poślij mnie!?

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


• V NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, Bóg strzegł nas z ojcowską troską i otaczał nas zawsze swoją opieką CZYTANIA: Księga Izajasza 6, 1-2a. 3-8; Psalm 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 4-5. 7e-8; 1 List do Koryntian 15, 1-11; Ewangelia wg św. Łukasza 5,1-11.

 

 • CHMURA SŁOWA •

cs12

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

Iz 6, 1-2a. 3-8

W roku śmierci króla Ozjasza ujrzałem Pana zasiadającego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł. I wołał jeden do drugiego: «Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały». Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się dymem. I powiedziałem: «Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!» Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który szczypcami wziął z ołtarza. Dotknął nim ust moich i rzekł: «Oto dotknęło to twoich warg, twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech». I usłyszałem głos Pana mówiącego: «Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?» Odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!»

Oto słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

MajestatIz 6, 1-2a. 3-8

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: IzajaszCZAS POWSTANIA:  II poł. VIII w. przed Chr.KTO MÓWI: Bóg i IzajaszADRESACI: Izajasz  KATEGORIA: mowa prorocka


TRZY KSIĘGI, TRZY EPOKI • Księga Izajasza to jedna z najdłuższych ksiąg Starego Testamentu, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia • Pierwsza część (Iz 1-39) dotyczy Izraela przed wygnaniem za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735-715 r. przed Chr.) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715-698 r. przed Chr.). Jej autorem jest tzw. Pierwszy Izajasz (Proto-Izajasz), działający w latach 740-701 r. przed Chr. Podkreśla on Świętość Boga działającego w historii • Część druga (Iz 40-55) skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu. Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe • Trzecia część (Iz 56-66) powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

KSIĘGA EMMANUELA • Rozdział szósty Księgi Izajasza, który słyszymy w dzisiejszej liturgii rozpoczyna tzw. Księgę Emmanuela (Iz 6,1 – 12,6). Obejmuje ona wyrocznie z pierwszych lat misji prorockiej Izajasza i zapowiada Mesjasza, Emmanuela, księcia pokoju, którego Bóg zapowiada swojemu ludowi w niespokojnych latach wojen z sąsiadami.

POWOŁANIE IZAJASZA • Izajasz otrzymuje wizję Boga zasiadającego na swym tronie w świątyni jerozolimskiej. Wokół niego stoją serafiny, których głosy napełniają świątynię drżeniem i dymem. Izajasz jest przerażony. Jest grzesznikiem i boi się, że oglądanie Boga twarzą w twarz sprowadzi na niego śmierć. W odpowiedzi jeden z aniołów dotyka jego ust węglem wziętym z ołtarza i w ten sposób oczyszcza go z grzechu. Na padające następnie pytanie: Kogo mam posłać? Izajasz odpowiada: Oto ja, poślij mnie.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Poprzedniej niedzieli słyszeliśmy opis powołania Jeremiasza, w którym Bóg nazywa proroka swoim synem, zapewnia o swojej miłości i przygotowuje na czekającą go walkę. W powołaniu Izajasza do człowieka przychodzi Bóg, którego majestat przeraża, ale równocześnie jest to Bóg bliski, szanujący naszą wolność:

• Czas. Dla zrozumienia wagi wizji, którą otrzymuje Izajasz warto sięgnąć do ówczesnych wydarzeń historycznych. Skrzydlaty smok – Asyria, rośnie w potęgę. Kolejne ludy albo giną albo stają się jej wasalami. ™Wśród nich są Menachem z Samarii (>> 2 Krl 15,19) oraz Azariasz. W roku 740 pada Arpad a Asyryjczycy detronizują obcych bogów, przewracając ich posągi. Kiedy wszyscy bogowie padają na twarz przed Mardukiem, Jahwe rzuca mu wyzwanie – objawia się w świątyni jako Pan historii.
• Bóg bliski. Choć wizja Izajasza opisuje Boga diametralnie różnego od ludzkiego świata, to jednak Bóg ten objawia się w świątyni jerozolimskiej. Być może objawienie ma miejsce w bliskości Świętego Świętych, nad Arką Przymierza, która jest podnóżkiem stóp Bożych. Równocześnie tren Bożej szaty dotyka ziemi, co sugeruje, że z Bogiem tym można wejść w bliski kontakt.
• Oczyszczenie. Kontakt ten uniemożliwia grzech, który wyznaje Izajasz. Prorok czuje się częścią grzesznego narodu, nie jest lepszy od swoich rodaków. Bóg musi symbolicznie oczyścić jego usta i usunąć jego grzech, uzdalniając go w ten sposób do pełnienia misji prorockiej (podobny gest w >> Jr 1,9; >> Ez 2,8; >> Dn 10,16).

• Wolność. Bóg nie zmusza proroka swoim przerażającym majestatem, aby mu służył. W przeciwieństwie do proroków pogańskich, Bóg nie opanowuje swojego wysłannika, który będzie głosił w ekstazie, pozbawiony woli i czucia. Jahwe pyta: kogo mam posłać i  czeka na odpowiedź. Dopiero kiedy Izajasz w wolny sposób odpowiada: poślij mnie, zaczyna działać.

 

CZY WIESZ ŻE…


Serafini otaczający tron Boży przypominają skrzydlate postacie bóstw opiekuńczych, które znajdujemy na panelach asyryjskich pałaców. Kim są? O czym mówi ich obecność w scenie powołania Izajasza?

• Płonący. Dookoła tronu Bożego stoją serafini – serafim od saraf – palić, żarzyć się. Aniołowie otaczający Boga mają naturę podobną do Bożej. W płonieniach ognia Jahwe objawił się Mojżeszowi w krzewie gorejącym (>> Wj 3). Zetknięcie z nimi, podobnie jak bezrefleksyjne zbliżanie się do Boga,  grozi śmiercią.  Hebr. serafim pojawia się w Biblii także na określenie niosących śmierć wężów pustynnych (>> Lb 21,6.8; >> Pwt 8,15; 2 >> Krl 18,4). U Izajasza opisuje serafim to skrzydlate istoty odgradzające Boga od materialnego świata, stanowiące jego przybocznych (Iz 14,29; 30,6).

• Trzy pary skrzydeł. Każda z par skrzydeł serafim opisuje prawdę o spotkaniu stworzenia ze Stwórcą. Skrzydła zakrywające nogi – nikt nie może uciec od Boga ani o własnych siłach do Niego dotrzeć; skrzydła zakrywające twarze – nikt nie może spoglądać na majestat Boga (misterium tremendum); trzecia para skrzydeł służy do wzbijania się w górę – majestat Boży przekracza materialny świat i zaprasza do odrywania się od niego.

 

CYTATY


Mocne wejście Pana Boga: ujrzałem Pana zasiadającego na wysokim i wyniosłym tronie

Jest misja do wykonania: Kogo mam posłać?

Izajasz zgłasza się na ochotnika: «Oto ja, poślij mnie!»

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

Ps 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 4-5. 7e-8 (R.: por. 1c)

Refren: Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu.

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, bo usłyszałeś słowa ust moich. Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.

I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność Twoją, bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę. Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, pomnożyłeś moc mojej duszy.

Wszyscy królowie ziemi będą dziękować Tobie, Panie, gdy usłyszą słowa ust Twoich. I będą opiewać drogi Pana: «Zaprawdę, chwała Pana jest wielka!»

Wybawia mnie Twoja prawica. Pan za mnie wszystkiego dokona. Panie, Twa łaska trwa na wieki, nie porzucaj dzieła rąk swoich.

[01][02]

 

PSALM

Wobec aniołówPs 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 4-5. 7e-8

PSALM 138 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: VI-V w. przed Chr.


PSALM DZIĘKCZYNIENIA • Psalm 138 to indywidualna modlitwa dziękczynienia (todah). Wierzący Izraelita recytował ją w świątyni, dziękując Bogu za opiekę lub cudowne ocalenie. Modlitwa stanowiła prawdopodobnie wypełnienie ślubu, jaki składał prosząc o Bożą pomoc. Doświadczywszy jej miał powrócić do świątyni z ofiarami dziękczynnymi, publicznie chwaląc Pana. Niektórzy, ze względu na wzmiankę o królach i przypisanie jego autorstwa Dawidowi, interpretowali psalm jako królewską modlitwę dziękczynienia sięgającą czasu monarchii Izraela. Inni, co bardziej prawdopodobne, widzą w nim modlitwę całej wspólnoty dziękującej za powrót z niewoli babilońskiej i odzyskany dar wolności.

WOBEC ANIOŁÓW I KRÓLÓW • We fragmencie psalmu, który usłyszymy, psalmista obiecuje oddać chwałę Panu w Jego świętym przybytku. Chce go sławić za Jego dobroć i wierność. Usłyszawszy to wszyscy królowie ziemi będą sławić Pana. Obrazy te łączą się z pierwszym czytaniem, gdzie Bóg objawia się Izajaszowi otoczony dworem aniołów w świątyni jerozolimskiej. Wierzący Izraelita chce jak Izajasz być świadkiem Bożych dzieł wobec królów i narodów, wobec otaczającego go pogańskiego świata.

 

CYTATY


Dzielić radość z aniołami: Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów,
Wspaniałe uczucie: Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem,
Bez limitów czasowych: Panie, Twa łaska trwa na wieki,

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 12, 31 – 13, 13)

Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam głosiłem. Bo inaczej na próżno byście uwierzyli. Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi. Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży. Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem, a dana mi łaska Jego nie okazała się daremna; przeciwnie, pracowałem więcej od nich wszystkich, nie ja, co prawda, lecz łaska Boża ze mną. Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak uwierzyliście.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Poroniony płód • 1 Kor 15, 1-11

LIST DO KORYNTIANNADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

PROBLEM ZMARTWYCHWSTANIA • Rozdział 15 stanowi odrębną, ostatnią już część 1 Listu do Koryntian, w której Paweł porusza problematyczny w Koryncie temat zmartywchwstania. Apostoł przedstawia najpierw zmartwychwstanie Chrystusa jako zapowiedź losu wszystkich wierzących (1 Kor 15,12-34), po czym opisuje nowe ciała zmartwychwstania (1 Kor 15,35-58). Rozdział 15 mówiący o Zmartwychwstaniu stanowi uzupełnienie dla nauki o Krzyżu, która otwiera list (1 Kor 1-4). Krzyż u Pawła zyskuje swój sens tylko w świetle tejemnicy Zmartwychwstania.

EWANGELIA ZMARTWYCHWSTANIA I JEJ ŚWIADKOWIE • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł przypomina Koryntianom Ewangelię, którą im głosił. Jej sercem jest prawda o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa potwierdzona przez świadectwo Dwunastu, 500 braci, oraz powołanie Pawła. Apostoł nazywa siebie poronionym płodem, który dzięki łase Bożej stał się sługą Boga i głosicielem jego Ewangelii.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Motyw powołanego łączy drugie czytanie z historią Izajasza oraz dzisiejszą Ewangelią. Paweł zaświadcza, że on sam jest żywym dowodem na realność Zmartwychwstałego. Przecież to spotkanie z Nim na drodze do Damaszku zmieniło całe jego życie. Apostoł nazywa się poronionym płodem, który będąc martwym jako faryzeusz został wskrzeszony do nowego życia w Chrystusie. Martwy płód według ówczesnych przekonań medycznych pożerał ciało matki, tak jak Paweł niszczył Ciało Chrystusa, którym jest Kościół, prześladując wierzących. Łaska i powołanie całkowicie odmieniły bieg drogi Pawła, zwróciły go ku Zmartwychwstałemu, pozwoliły pojednać się z przeszłością i stać się gorliwym ewangelizatorem pogańskiego świata.

 

CZY WIESZ ŻE…
Chrześcijanie w Koryncie mieli poważny problem ze zrozumieniem głoszonej przez Pawła prawdy o Zmartwychwstaniu. Być może powstał on w wyniku gorzkiej konstatacji związanej z umieraniem wierzących: Chrystus mógł powstać z martwych jako jedyny, nie ma Zmartwychwstania wiernych, śmierć wciąż zbiera swoje żniwo w ludzkim świecie i podlegają jej wszyscy. Inna hipoteza mówi, że Koryntianie uwierzyli, że żyją już Nowym Życiem w Chrystusie, nie potrzeba im cielesnego Zmartwychwstania. Problem sprawiało im także zrozumienie, w jakim ciele zmartwychwstaną umarli. Paweł cierpliwie odpowiada na ich wątpliwości ukazując Jezusa jako pierwszy owoc zmartwychwstania, tego który pociągnie wszystkich. Mówi także o nowym ciele zmartwychwstałym, które nie będzie przypominać starego i na pewno nie będzie to ciało, w jakim złożono nas do grobu.

 

CYTATY


Paweł stawia się na końcu: Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów
Czuje ciężar win: prześladowałem Kościół Boży.
I zna ogrom przebaczenia: Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Łk 5, 1-11

Pewnego razu – gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret – zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!» A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. A Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I wciągnąwszy łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Oto słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Rybacy ludzi • Łk 5, 1-11

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: brzegi Jordanu • CZAS:  27–28 r. • KTO MÓWI: Jan Chrzciciel • ADRESACI:  wszyscy


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

SŁOWO W HISTORII • Po swoim wystąpieniu w Nazarecie i pierwszych uzdrowieniach opisanych w rozdziale 4 Ewangelii Łukasza, Jezus powołuje wreszcie pierwszych uczniów. Będą nimi Piotr, Jakub i Jan (5,4-11) oraz Lewi (5,27-32). Misja Jezusa nabiera rozpędu. Pośród uzdrowień i pierwszych powołań dochodzi także do pierwszych zatargów z faryzeuszami, których uwagę przyciąga kontrowersyjny nauczyciel z Nazaretu (5,17-26).

NAD JEZIOREM • Nauczając nad jeziorem Genezaret Jezus korzysta z łodzi Piotra. Po skończonej nauce, nakazuje mu wypłynąć na głębię, gdzie Piotr jest świadkiem cudownego połowu. Zdumiony wyznaje swoją grzeszność i prosi Jezusa, aby od Niego odszedł. Pan zapowiada mu nową misję – ma stać się rybakiem ludzi. Piotr, Jakub i Jan zostawiając wszystko ruszają za Jezusem.

 

JESZCZE O EWANGELII


W Ewangelii pojawia się także motyw powołania mający swoje paralele ale też ukazujący zdecydowaną nowość w stosunku do historii Izajasza:

Grzech. Piotra podobnie jak proroka Izajasz dręczy wizja jego grzesznego życia. Upada przed Jezusem wyznając swą grzeszność, która dyskwalifikuje go jako apostoła. Jezus swoim Słowem gasi lęk Piotra, Jego bliskość gładzi grzechy.

• Wolność. Izajasz w wolny sposób odpowiada na pytanie Boże: kogo mam posłać. Piotr trzy razy okazuje swoją otwartość na Słowo Jezusa i wolność w pójściu za nim. Po raz pierwszy wtedy, kiedy Pan prosi go o to, aby mógł skorzystać z jego łodzi podczas nauczania. Po raz drugi wówczas, kiedy wbrew zdrowemu rozsądkowi wypływa w środku dnia na połów (łowiło się nocą). Po raz trzeci, kiedy pozostawia wszystko i razem ze swoimi krewnymi rusza za Jezusem.

• Rybacy ludzi. Co zrozumieli pierwsi apostołowie, którym Jezus zapowiedział, że mają się stać rybakami ludzi? Woda to w kulturze żydowskiej dwuznaczny symbol. Z jednej strony służy oczyszczeniu i daje życie. Z drugiej strony oznacza śmierć i zniszczenie (potop, Morze Czerwone). Łowić ludzi znaczy przenosić ich ze środowiska śmierci i grzechu do nowego życia, które przynosi Jezus. Obraz połowu ma także w nauczaniu Jezusa znaczenie związane z końcem świata i sądem. Apostołowie swoim życiem i głoszeniem Ewangelii obwieszczają, że historia ludzkości weszła już w swą decydującą fazę. Zbliża się sąd Boży. Są sługami nadchodzącego Królestwa Boga, którego blask opromienia już horyzont.

 

CYTATY


Bóg prosi człowieka: Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu.
Daje niedorzeczny rozkaz: Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!
Ale zawsze wie, co robi: zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Pokusa niemocy. Taka właśnie dopadła w dzisiejszych czytaniach i proroka Izajasza: Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i Pawła: Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży i Szymona Piotra: Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym. Bóg przywraca im wiarę w to co niemożliwe. Nie naciska, nie przymusza, po prostu jest i pyta. Dając całkowitą wolność, czeka na odpowiedź. Każdy jest grzeszny i każdy odczuwa swoje ograniczenia. Dlatego tak bardzo potrzebne jest oczyszczenie.

Bliskość Boga gasi lęk Piotra i gładzi jego grzechy. Bliskość aniołów w symboliczny sposób oczyszcza Izajasza. Oczyszczenie i spotkanie z Bogiem, pozwala im wypłynąć na głębię.

Oczyszczenie, spotkanie z Bogiem, wzbicie się w górę – trzy pomocne pary skrzydeł. Czy jesteś już gotów, by jak Piotr trzy razy otworzyć ramiona? Czy jesteś gotów by w obliczu aniołów powiedzieć: Oto ja, poślij mnie! ?

 

1/5
"Cudowny połów", Rafael Santi, 1515 r.
2/5
"Cudowny połów", Jean-Baptiste Jouvenet, przed 1706 r., Luwr, Paryż
3/5
"Rybacy na Jeziorze Genezaret", obraz z przełomu XVIII i XIX w.
4/5
"Sześcioskrzydły serfin", Mikhail Vrubel, 1905 r., Muzeum Aleksandra Puszkina, Sankt-Petersburg, Rosja
5/5
"Cudowny połów", ok. 1519 r., Muzea Watykańskie
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – IV zwykła C

Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Żeby mówić prawdę, trzeba uzbroić się w miłość

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


• IV NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy potrafili chwalić Boga z całej duszy i szczerze miłowali wszystkich ludzi • CZYTANIA: Księga Jeremiasza 1, 4-5. 17-19; Psalm 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15ab i 17; 1 List do Koryntian 12, 31 – 13, 13; Ewangelia wg św. Łukasza 4, 21-30

 

• CHMURA SŁOWA •

wordle

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jeremiasza

(Jr 1, 4-5. 17-19 )

Za panowania Jozjasza Pan skierował do mnie następujące słowo: «Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię. Ty zaś przepasz biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę. Nie lękaj się ich, bym cię czasem nie napełnił lękiem przed nimi. A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem ze spiżu przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich kapłanom i ludowi tej ziemi. Będą walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię zwyciężyć, gdyż Ja jestem z tobą – mówi Pan – by cię ochraniać».

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Powołanie • Jr 1, 4-5. 17-19

KSIĘGA: JeremiaszaAUTOR: Jeremiasz CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.

KATEGORIA: wyrocznia prorocka • BOHATEROWIE: Bóg, Jeremiasz • MIEJSCE: Izrael, Jerozolima


KRYZYSOWY PROROK • Księga Jeremiasza to jedna z najobszerniejszych i najbardziej dramatycznych ksiąg Starego Testamentu Jeremiasz, hebr. Jirmejahu (niech Jahwe wytraci nieprzyjaciół lub Jahwe wywyższa) to wielki i kontrowersyjny prorok, zapowiadający zniszczenie świątyni, oglądający upadek Judy i Jerozolimy pod ciosami Nabuchodonozora (586 r. przed Chr.) Za życia uznawany za bluźniercę, defetystę i zdrajcę narodu (Jr 26,7-9) po śmierci „wywyższony” przez Boga, przeszedł do historii jako orędownik Izraela (>> 2 Mch 15,14-16) Jego księga wzywa do nawrócenia i zapowiada karę przychodzącą na Judę z powodu łamania Przymierza z Jahwe (1-6) Zapowiada równocześnie Nowe Przymierze, jakie Bóg zawrze ze swoim ludem (Jr 30-31) Jeremiasz pozwala nam zajrzeć do swojej duszy pozostawiając nam szczegółowy opis swojego nawrócenia oraz szczere wyznania dotyczące kryzysów i zmagania ze Słowem klęski, które każe mu głosić Pan.

WSTĘP W Księdze Jeremiasza słyszymy najpierw Słowo, które powołuje Jeremiasza (1,4-10),  • następnie jesteśmy świadkami dwóch wizji: kwitnącego drzewa migdałowego (1,11-12) oraz kotła wrzącego od strony północnej (1,13-19). Mają one potwierdzić wolę Bożą i skłonić proroka do przyjęcia powołania.

MIŁOŚĆ I WALKA • W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy podwójne słowo, jakie Bóg kieruje do proroka. W pierwszym pociąga go swoją miłością powołując na swojego sługę – proroka. W drugim wskazuje, że misja będzie wymagać od Jeremiasza odwagi i determinacji.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Jeremiasz odkrywa dziś przed nami istotę każdego powołania:

Stworzeni z miłości. Miłość Boża pochyla się nad każdym z nas, zanim jeszcze pojawimy się w łonie matki. Pan, mówiąc w pierwszej osobie, wyznaje, że sam własnymi rękoma kształtował życie proroka (czasownik ysr nawiązuje do opisu stworzenia (>> Rdz 2,7), zasadził je jak delikatną roślinę w łonie jego matki. To on w rzeczy samej rodzi Jeremiasza. Zanim jednak to ludzkie dziecko pocznie się i przyjdzie na świat, Bóg obdarowuje go darem miłości cenniejszym niż samo życie.

Dzieci Boga. Stwórca, wciąż w pierwszej osobie, wyznaje: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię (Jer 1,5). Hebrajskie yedatika to coś zgoła innego niż abstrakcyjna wiedza. To także coś większego niż osobiste poznanie. Bóg nie tylko przenika swą uprzedzającą wiedzą życie Jeremiasza. W Starym Testamencie czasownik yada występuje w kontekście relacji rodzinnych. Lewi zaprzysiężony na służbę Bogu mówi o swoich: Nie widziałem ich, nie zna już swoich braci, nie chce rozpoznać (yada) swych dzieci (>> Pwt 33,9). Izajasz z kolei skarży się: Boś Ty naszym Ojcem! Zaiste, nie poznaje nas (yedaanu) Abraham, Izrael nas nie uznaje (>> Iz 63,16). To „poznanie” to równocześnie „uznanie” za dziecko. Bóg, zanim jeszcze poczęliśmy się w łonie matki, już ogłosił nas swoimi dziećmi.

Powołani do walki. Zaraz po opisie usynowienia Pan mówi o misji: Przepasz swoje biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę (…).A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich kapłanom i ludowi tej ziemi (Jer 1,17-18). W scenie powołania na kojące słowa o Bożej miłości nakładają się obrazy wojenne. Przepasz się!, brzmi nie tylko jak wezwanie do drogi ale jak rozkaz skierowany do żołnierza: Bądź gotów do bitwy!. W rzeczy samej dalej Bóg porównuje swojego sługę do ufortyfikowanego miasta (ir mibsar), do kolumny z żelaza, do obronnego muru, podkreślając – przygotuj się na oblężenie!  Bóg zapowiada, że życie jego dzieci będzie walką. Walką o to, aby nie zwątpić w Jego miłość i prowadzenie, walką by pozostać wiernymi Jego Słowu.

 

CYTATY


Stara, dobra znajomość: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię

Będziesz grał na obronie: A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną

Wróg jest bez szans: Będą walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię zwyciężyć

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15ab i 17)

REFREN: Będę wysławiał pomoc Twoją, Panie.

W Tobie, Panie, ucieczka moja, niech wstydu nie zaznam na wieki. Wyzwól mnie i ratuj w Twej sprawiedliwości, nakłoń ku mnie ucho i ześlij ocalenie.

Bądź dla mnie skałą schronienia i zamkiem warownym, aby mnie ocalić, bo Ty jesteś moją opoką i twierdzą. Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca.

Bo Ty, mój Boże, jesteś moją nadzieją, Panie, Tobie ufam od młodości. Ty byłeś moją podporą od dnia narodzin, od łona matki moim opiekunem.

Moje usta będą głosiły Twoją sprawiedliwość i przez cały dzień Twoją pomoc. Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości i do tej chwili głoszę Twoje cuda.

[01][02]

PSALM

Modlitwa prorokaPs 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15ab i 17


LAMENTACJA PEŁNA NADZIEI • Psalm 71 należy do gatunku modlitwy błagalnej (lamentacji) jednostki (hebr. tefillah). W tego rodzaju psalmach wierzący zwraca się do Pana z prośbą o: wybawienie w sytuacji:choroby (38; 41; 88)prześladowania i oskarżenia ze strony złych ludzi (3; 4; 5; 7; 11;17; 23; 26; 27; 57; 63)czy grzechu (51; 130; 13; 40B). Poprzez konkretne historie Izraelitów, ich cierpienia i bolesne doświadczenia, dochodzi do głosu cierpiąca ludzkość – człowiek jako taki, w doświadczeniu opuszczenia i „nieobecności” Boga. Modlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc w sytuacji zagrażających ludowi nieszczęść. Finał modlitwy błagalnej wyraża pewność, że Bóg wybawi wołających z sytuacji próby.

MODLITWA PROROKA • W liturgii usłyszymy początkowe strofy psalmu, w których wierzący nazywa Pana swoją ucieczką, skałą schronienia, zamkiem warownym, opoką i twierdzą. Obrazy związane z zamkiem warownym i twierdzą przywodzą na myśl Jeremiasza, którego Bóg uczynił “twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym” przeciw Królom i zwierzchnikom ludu (Jr 1,18). Jeremiasz także mówi o Bożym wyborze od łona matki (Jr 1,5) i o Panu jako opiekunie jego młodości (Jr 1,6-7). Psalm można zinterpretować jako modlitwę proroka i każdego powołanego, który mierzy się z misją bycia świadkiem Boga w pogańskim świecie.

 

CYTATY


Zawsze jest wyjście: W Tobie, Panie, ucieczka moja

Jestem w potrzasku: Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca.

Mam coś do powiedzenia: Moje usta będą głosiły Twoją sprawiedliwość

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 12, 31 – 13, 13)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia: Starajcie się o większe dary, a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą. Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wiarę miał tak wielką, iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał – byłbym niczym. I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże. Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje, nie jest jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie. Po części bowiem tylko poznajemy i po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne. Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś ujrzymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany. Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: największa z nich jednak jest miłość.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Hymn o miłości • 1 Kor 12, 31 – 13, 13

LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

NAJWAŻNIEJSZY DAR • W rozdziałach 12-14 1 Listu do Koryntian Paweł opisuje i porządkuje charyzmaty we wspólnocie korynckiej. Pośrodku katalogu darów Ducha pojawia się rozdział 13, który opisuje dar największy, miłość. To ona spaja Ciało Chrystusa, którym jest Kościół i łączy ze sobą poszczególne charyzmaty.

HYMN O MIŁOŚCI • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł słyszymy cały rozdział 13 1 Listu do Koryntian, czyli słynny hymn o miłości. Jego pierwsze trzy wersy zaczynające się od tej samej formuły “gdybym” opisują miłość, która przewyższa dar języków, proroctwa, wiedzy, wiary, oraz ofiarnej ascezy (13,1-13). Dalej Paweł opisuje miłość jako cierpliwą,  łaskawą, bez zazdrości, nie szukającą poklasku, pokorną, czystą altruistyczną, pełną pokoju, nie pamiętającą złego, czerpiącą radość z prawdy (13,4-6). W kolejnej rytmicznej sekwencji miłość opisywana jest jako ta, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję i wszystko przetrzyma (13,7). Miłość będzie trwała nawet gdy znikną już dary proroctwa, języków i wiedzy (13,8). Jest większa od wiary i nadziei, jako jedyna trwać będzie w rzeczywistości nieba (13,13). Miłość Boża, o której pisze św. Paweł, to siła, która powołała Jeremiasza i kazała przebaczyć Jezusowi odrzuconemu przez swoich w Nazarecie.

 

UWAGA


Wbrew temu co zwykle myślimy czytając “Hymn o miłości” (1 Kor 13) nie mówi on o miłości ludzkiej lecz Bożej, o miłości Chrystusa do jego Kościoła. Miłość ta jest oparciem dla proroków, naturalnym  środowiskiem rozwoju charyzmatów oraz inspiracją dla naszej miłości.

 

TRANSLATOR


Razem z Pawłem przyjrzyjmy się bliżej najcenniejszemu charyzmatowi miłości:

• Miłość. Miłość określona w 1 Kor 13 określona jest jako agape. W grece na określenie miłości używa się także innych pojęć: eros – miłość zmysłowa, stroge – miłość rodzinna, filia – miłość oparta na przyjaźni, serdeczna. Agape opisuje miłość Boga do ludzi w Księdze Mądrości (>> Mdr 3,9). Jej odpowiednikiem jest hebr. ahaba z Pieśni nad pieśniami. W Księdze Powtórzonego Prawa (>> Pwt 6,4) agape/ahaba to miłość, jakiej wymaga się od wierzącego. W Ewnagelii św. Jana (>> J 21) to miłość jakiej Jezus wymaga od Piotra. Agape to miłość nierówna, niepartnerska; miłość, która nie rodzi się spontanicznie, lecz jest efektem wyboru, miłość ofiarna. Taka miłość może być tylko darem Bożym.

• Miłość cierpliwa jest łaskawa. Cierpliwamakrothymiamakrothyme – to odwaga, ufność w znoszeniu przeciwności, zdolność do poświeceń. Łaskawachresteuesthai – to sposób działania Boga (>> Rz 2,4). Łaskawość to owoc Ducha (>> Ga 5,22). Raz jeszcze miłość przedstawiona jest jako dar Boży.

• Nie unosi się pychą – gr. fysioo znaczy nadymać się, np. jak żaba.

• Nie dopuszcza się bezwstyduaschemonein – a-schema – zachowanie, które wychodzi poza schematy, ramy uznawania czegoś za przyzwoite, dobre. Odpowiednikiem jest hebr. erwah – coś wstydliwego, nagość. Miłość jest z natury czysta i skromna.

• Nie szuka swegogr. idia (1 Kor 10,24.33) nie jest idiotycznie skupiona na sobie.

• Nie unosi się gniewem – gr. paroksyno może wyrażać reakcję Bożą na grzech. Gniew o jakim myśli Paweł to reakcja pełna emocji, skupiona na sobie, pozbawiona kontroli. Miłość daleka jest od zacinania się w gniewie, od paroksyzmu, ostrej reakcji, która przypomina zaciśnięte szczęki bulteriera.

• Wszystko znosi – gr. stegein znaczy także zakrywać, nie pozwolić, żeby woda wdarła się na statek, zakrywać coś, utrzymywać w sekrecie, nie patrzeć na to, co jest niemiłe w drugim, znosić, patrzeć na jego lepszą stronę. Taka miłość łata dziury w drugim, nie pozwala, aby życiowa łódź poszła na dno.

• Wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję – nie chodzi o naiwną wiarę ale o życie w perspektywie wiary i nadziei. Miłość ugruntowana jest na wierze i nadziei.

 

CZY WIESZ ŻE…


Jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Korynt słynął w starożytności jako miasto obróbki miedzi i wyrobu instrumentów. Cymbał brzmiący – kymbalon alaladzon – to instrument podkreślający świąteczną atmosferę. Używany jest w Starym Testamencie dla świętowania zwycięstwa Dawida nad Goliatem (>> 1 Sm 18,6), wejścia Pana na Syjon (>> 2 Sm 6,5), czy radosnego uwielbienia Pana (>> Ps 47,2). Bez miłości modlitwa i radosne celebracje są jak pusty dźwięk cymbału.

Wydać ciało na spalenie. Józef Flawiusz opisywał ascetów indyjskich, tęskniących za niebem, którzy po śmierci oddawali ciała ogniowi, aby oddzielić od nich duszę. Historie męczenników (>> Dn 3; >> 2 Mch, 7) także opowiadają o ciałach poddawanych próbie ognia. Paweł sugeruje, że nawet męczeństwo nic nie znaczy bez miłości.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 4, 21-30)

Kiedy Jezus przyszedł do Nazaretu, przemówił do ludu w synagodze: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście». A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z ust Jego. I mówili: «Czy nie jest to syn Józefa?» Wtedy rzekł do nich: «Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: Lekarzu, ulecz samego siebie; dokonajże i tu, w swojej ojczyźnie, tego, co wydarzyło się, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum». I dodał: «Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę, mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman». Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na urwisko góry, na której zbudowane było ich miasto, aby Go strącić. On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Próba proroka • Łk 4, 21-30

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: brzegi Jordanu • CZAS:  27–28 r. • KTO MÓWI: Jan Chrzciciel • ADRESACI:  wszyscy


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

SŁOWO W HISTORII • Pierwsze czytanie skomponowane jest z fragmentu Prologu Ewangelii Łukasza (1,1-4) oraz części rozdziału czwartego, opisującego początek publicznej misji Jezusa. Składają się na nią: • kuszenie na pustyni (4,1-13) • pierwsze wystąpienie w Nazarecie (4,16-30)  • oraz nauczanie i uzdrawianie w Kafarnaum (4,31-44). Łukasz prezentuje się jako historyk i badacz, który opowiadając dzieje Jezusa, opowiada dzieje Słowa, które weszło w ludzką historię.

W NAZARECIE C.D. • W dzisiejszej Ewangelii słyszymy ciąg dalszy wizyty Jezusa w swoim rodzinnym Nazarecie. Po tym jak w szabat czyta Pisma w synagodze spotyka się z niedowierzaniem i sceptycyzmem rodaków.

 

JESZCZE O EWANGELII


W dzisiejszej Ewangelii bardzo mocno kontrastują ze sobą gniew ludu, chcącego strącić Jezusa ze wzgórza i spokój z jakim Pan oddala się od swego rodzinnego Nazaretu.

• Gniew. Jezus w Nazarecie doświadcza dramatu proroka Jeremiasza odrzuconego przez swoich, obiektu publicznych ataków i zniewag. Wybuchają gniewem, ponieważ obnaża ich niewiarę. Nie są lepsi od swoich ojców, którzy odrzucali proroków. Jezus odkrywający w Nazarecie swą tożsamość proroka spotyka się z zapowiedzianą wszystkim świadkom i prorokom drogą niezrozumienia i odrzucenia.

• Przeszedł spokojnie. Równocześnie Jezus w krytycznym momencie próby doświadcza także mocy Bożej, która nie pozwala uczynić mu krzywdy, czyni Go twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym (Jr 1,18). Pan przechodzi spokojnie pomiędzy otaczającym go rozwścieczonym tłumem i oddala się. Zwycięża nie dzięki sile charakteru i spokojowi lecz wierze w Słowo, które otrzymuje każdy prorok/świadek: Ja jestem z tobą – wyrocznia Pana – by cię ochraniać (Jr 1,19).

 

CYTATY


Jezus odczuwa ból poprzednich proroków: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie.

Siła tłumu: Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta

Siła Boga: On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Nie lubi się kogoś, kto mówi prawdę. Dlatego każdego swojego proroka, Bóg przygotowuje jak na najprawdziwszą wojnę: przepasz biodra, uczynię cię twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem ze spiżu (PIERWSZE CZYTANIE). Żeby być prorokiem, żeby pozostać wiernym głoszonej prawdzie, potrzeba wielkiej odwagi, miłości i mocy Boga.

Dzisiejsze czytania zestawione razem stanowią wskazówkę jak przetrwać i pozostać wiernym głoszeniu prawdy, w świecie gdzie nie wszyscy chcą jej słuchać. W świecie, gdzie każdy tworzy sobie swój własny obraz Boga, Bóg uzbraja nas w swoją miłość. Dokładnie taką jaką opisuje św. Paweł w drugim czytaniu. Tylko pewność, że jest się kochanym taką miłością pozwala z odwagą mówić prawdę i przekazywać niepopularne treści.

To nie siła charakteru pozwala uwierzyć w swoje możliwości. Wiara w Słowa Boga i Jego miłość dają taką moc, jaką wykazał się Jezus gdy w swojej ojczyźnie nie był mile widziany i gdy spokojnie, powiedział wszystko co chciał powiedzieć a potem po prostu przeszedł pośród nich i oddalił się (EWANGELIA)

 

 

1/5
"Jeremiasz", Michał Anioł, fragment fresku z Kaplicy Sykstyńskiej, 1508 -1512 r., Rzym
2/5
"Eliasz wskszesza syna wdowy w Sarepcie Sydońskiej", Louis Hersent, XVIII-XIX w.
3/5
"Elizeusz odmawia przyjęcia darów Naamana", Pieter de Grebber, 1637 r., Frans Hals Museum, Haarlem, Holandia
4/5
"Święty Paweł", El Greco, 1608-1614r., Museo del Greco, Toledo, Hiszpania
5/5
"Salvator Mundi", Jacopo Palma starszy, 1520 r., Musée des Beaux-Arts de Strasbourg, Francja
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >