Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski

Jutro Niedziela – V zwykła C

Czy jesteś już gotów by wobec aniołów powiedzieć: Oto ja, poślij mnie!?

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


• V NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, Bóg strzegł nas z ojcowską troską i otaczał nas zawsze swoją opieką CZYTANIA: Księga Izajasza 6, 1-2a. 3-8; Psalm 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 4-5. 7e-8; 1 List do Koryntian 15, 1-11; Ewangelia wg św. Łukasza 5,1-11.

Reklama

 • CHMURA SŁOWA •

cs12

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17810′ title=” content='

Reklama

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’17811′ title=” content='

Czytanie z Księgi Izajasza

Reklama

Iz 6, 1-2a. 3-8

W roku śmierci króla Ozjasza ujrzałem Pana zasiadającego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł.
I wołał jeden do drugiego: «Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały». Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się dymem.
I powiedziałem: «Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!»
Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który szczypcami wziął z ołtarza. Dotknął nim ust moich i rzekł: «Oto dotknęło to twoich warg, twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech».
I usłyszałem głos Pana mówiącego: «Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?» Odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!»

Oto słowo Boże.

']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

MajestatIz 6, 1-2a. 3-8

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: IzajaszCZAS POWSTANIA:  II poł. VIII w. przed Chr.KTO MÓWI: Bóg i IzajaszADRESACI: Izajasz  KATEGORIA: mowa prorocka


TRZY KSIĘGI, TRZY EPOKI • Księga Izajasza to jedna z najdłuższych ksiąg Starego Testamentu, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia • Pierwsza część (Iz 1-39) dotyczy Izraela przed wygnaniem za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735-715 r. przed Chr.) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715-698 r. przed Chr.). Jej autorem jest tzw. Pierwszy Izajasz (Proto-Izajasz), działający w latach 740-701 r. przed Chr. Podkreśla on Świętość Boga działającego w historii • Część druga (Iz 40-55) skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu. Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe • Trzecia część (Iz 56-66) powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

KSIĘGA EMMANUELA • Rozdział szósty Księgi Izajasza, który słyszymy w dzisiejszej liturgii rozpoczyna tzw. Księgę Emmanuela (Iz 6,1 – 12,6). Obejmuje ona wyrocznie z pierwszych lat misji prorockiej Izajasza i zapowiada Mesjasza, Emmanuela, księcia pokoju, którego Bóg zapowiada swojemu ludowi w niespokojnych latach wojen z sąsiadami.

POWOŁANIE IZAJASZA • Izajasz otrzymuje wizję Boga zasiadającego na swym tronie w świątyni jerozolimskiej. Wokół niego stoją serafiny, których głosy napełniają świątynię drżeniem i dymem. Izajasz jest przerażony. Jest grzesznikiem i boi się, że oglądanie Boga twarzą w twarz sprowadzi na niego śmierć. W odpowiedzi jeden z aniołów dotyka jego ust węglem wziętym z ołtarza i w ten sposób oczyszcza go z grzechu. Na padające następnie pytanie: Kogo mam posłać? Izajasz odpowiada: Oto ja, poślij mnie.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Poprzedniej niedzieli słyszeliśmy opis powołania Jeremiasza, w którym Bóg nazywa proroka swoim synem, zapewnia o swojej miłości i przygotowuje na czekającą go walkę. W powołaniu Izajasza do człowieka przychodzi Bóg, którego majestat przeraża, ale równocześnie jest to Bóg bliski, szanujący naszą wolność:

• Czas. Dla zrozumienia wagi wizji, którą otrzymuje Izajasz warto sięgnąć do ówczesnych wydarzeń historycznych. Skrzydlaty smok – Asyria, rośnie w potęgę. Kolejne ludy albo giną albo stają się jej wasalami. ™Wśród nich są Menachem z Samarii (>> 2 Krl 15,19) oraz Azariasz. W roku 740 pada Arpad a Asyryjczycy detronizują obcych bogów, przewracając ich posągi. Kiedy wszyscy bogowie padają na twarz przed Mardukiem, Jahwe rzuca mu wyzwanie – objawia się w świątyni jako Pan historii.
• Bóg bliski. Choć wizja Izajasza opisuje Boga diametralnie różnego od ludzkiego świata, to jednak Bóg ten objawia się w świątyni jerozolimskiej. Być może objawienie ma miejsce w bliskości Świętego Świętych, nad Arką Przymierza, która jest podnóżkiem stóp Bożych. Równocześnie tren Bożej szaty dotyka ziemi, co sugeruje, że z Bogiem tym można wejść w bliski kontakt.
• Oczyszczenie. Kontakt ten uniemożliwia grzech, który wyznaje Izajasz. Prorok czuje się częścią grzesznego narodu, nie jest lepszy od swoich rodaków. Bóg musi symbolicznie oczyścić jego usta i usunąć jego grzech, uzdalniając go w ten sposób do pełnienia misji prorockiej (podobny gest w >> Jr 1,9; >> Ez 2,8; >> Dn 10,16).

• Wolność. Bóg nie zmusza proroka swoim przerażającym majestatem, aby mu służył. W przeciwieństwie do proroków pogańskich, Bóg nie opanowuje swojego wysłannika, który będzie głosił w ekstazie, pozbawiony woli i czucia. Jahwe pyta: kogo mam posłać i  czeka na odpowiedź. Dopiero kiedy Izajasz w wolny sposób odpowiada: poślij mnie, zaczyna działać.

CZY WIESZ ŻE…


Serafini otaczający tron Boży przypominają skrzydlate postacie bóstw opiekuńczych, które znajdujemy na panelach asyryjskich pałaców. Kim są? O czym mówi ich obecność w scenie powołania Izajasza?

• Płonący. Dookoła tronu Bożego stoją serafini – serafim od saraf – palić, żarzyć się. Aniołowie otaczający Boga mają naturę podobną do Bożej. W płonieniach ognia Jahwe objawił się Mojżeszowi w krzewie gorejącym (>> Wj 3). Zetknięcie z nimi, podobnie jak bezrefleksyjne zbliżanie się do Boga,  grozi śmiercią.  Hebr. serafim pojawia się w Biblii także na określenie niosących śmierć wężów pustynnych (>> Lb 21,6.8; >> Pwt 8,15; 2 >> Krl 18,4). U Izajasza opisuje serafim to skrzydlate istoty odgradzające Boga od materialnego świata, stanowiące jego przybocznych (Iz 14,29; 30,6).

• Trzy pary skrzydeł. Każda z par skrzydeł serafim opisuje prawdę o spotkaniu stworzenia ze Stwórcą. Skrzydła zakrywające nogi – nikt nie może uciec od Boga ani o własnych siłach do Niego dotrzeć; skrzydła zakrywające twarze – nikt nie może spoglądać na majestat Boga (misterium tremendum); trzecia para skrzydeł służy do wzbijania się w górę – majestat Boży przekracza materialny świat i zaprasza do odrywania się od niego.

CYTATY


Mocne wejście Pana Boga: ujrzałem Pana zasiadającego na wysokim i wyniosłym tronie

Jest misja do wykonania: Kogo mam posłać?

Izajasz zgłasza się na ochotnika: «Oto ja, poślij mnie!»

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17812′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’17813′ title=” content='

Ps 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 4-5. 7e-8
(R.: por. 1c)

Refren: Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu.

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca,
bo usłyszałeś słowa ust moich.
Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów,
pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.

I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność Twoją,
bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę.
Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem,
pomnożyłeś moc mojej duszy.

Wszyscy królowie ziemi będą dziękować Tobie, Panie,
gdy usłyszą słowa ust Twoich.
I będą opiewać drogi Pana:
«Zaprawdę, chwała Pana jest wielka!»

Wybawia mnie Twoja prawica.
Pan za mnie wszystkiego dokona.
Panie, Twa łaska trwa na wieki,
nie porzucaj dzieła rąk swoich.

']
[/margincarouselwidget]

PSALM

Wobec aniołówPs 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 4-5. 7e-8

PSALM 138 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: VI-V w. przed Chr.


PSALM DZIĘKCZYNIENIA • Psalm 138 to indywidualna modlitwa dziękczynienia (todah). Wierzący Izraelita recytował ją w świątyni, dziękując Bogu za opiekę lub cudowne ocalenie. Modlitwa stanowiła prawdopodobnie wypełnienie ślubu, jaki składał prosząc o Bożą pomoc. Doświadczywszy jej miał powrócić do świątyni z ofiarami dziękczynnymi, publicznie chwaląc Pana. Niektórzy, ze względu na wzmiankę o królach i przypisanie jego autorstwa Dawidowi, interpretowali psalm jako królewską modlitwę dziękczynienia sięgającą czasu monarchii Izraela. Inni, co bardziej prawdopodobne, widzą w nim modlitwę całej wspólnoty dziękującej za powrót z niewoli babilońskiej i odzyskany dar wolności.

WOBEC ANIOŁÓW I KRÓLÓW • We fragmencie psalmu, który usłyszymy, psalmista obiecuje oddać chwałę Panu w Jego świętym przybytku. Chce go sławić za Jego dobroć i wierność. Usłyszawszy to wszyscy królowie ziemi będą sławić Pana. Obrazy te łączą się z pierwszym czytaniem, gdzie Bóg objawia się Izajaszowi otoczony dworem aniołów w świątyni jerozolimskiej. Wierzący Izraelita chce jak Izajasz być świadkiem Bożych dzieł wobec królów i narodów, wobec otaczającego go pogańskiego świata.

CYTATY


Dzielić radość z aniołami: Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów,
Wspaniałe uczucie: Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem,
Bez limitów czasowych: Panie, Twa łaska trwa na wieki,

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’11657′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’11658′ title=” content='

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 12, 31 – 13, 13)

Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam głosiłem. Bo inaczej na próżno byście uwierzyli.
Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi.
Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży. Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem, a dana mi łaska Jego nie okazała się daremna; przeciwnie, pracowałem więcej od nich wszystkich, nie ja, co prawda, lecz łaska Boża ze mną.
Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak uwierzyliście.

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Poroniony płód • 1 Kor 15, 1-11

LIST DO KORYNTIANNADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

PROBLEM ZMARTWYCHWSTANIA • Rozdział 15 stanowi odrębną, ostatnią już część 1 Listu do Koryntian, w której Paweł porusza problematyczny w Koryncie temat zmartywchwstania. Apostoł przedstawia najpierw zmartwychwstanie Chrystusa jako zapowiedź losu wszystkich wierzących (1 Kor 15,12-34), po czym opisuje nowe ciała zmartwychwstania (1 Kor 15,35-58). Rozdział 15 mówiący o Zmartwychwstaniu stanowi uzupełnienie dla nauki o Krzyżu, która otwiera list (1 Kor 1-4). Krzyż u Pawła zyskuje swój sens tylko w świetle tejemnicy Zmartwychwstania.

EWANGELIA ZMARTWYCHWSTANIA I JEJ ŚWIADKOWIE • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł przypomina Koryntianom Ewangelię, którą im głosił. Jej sercem jest prawda o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa potwierdzona przez świadectwo Dwunastu, 500 braci, oraz powołanie Pawła. Apostoł nazywa siebie poronionym płodem, który dzięki łase Bożej stał się sługą Boga i głosicielem jego Ewangelii.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Motyw powołanego łączy drugie czytanie z historią Izajasza oraz dzisiejszą Ewangelią. Paweł zaświadcza, że on sam jest żywym dowodem na realność Zmartwychwstałego. Przecież to spotkanie z Nim na drodze do Damaszku zmieniło całe jego życie. Apostoł nazywa się poronionym płodem, który będąc martwym jako faryzeusz został wskrzeszony do nowego życia w Chrystusie. Martwy płód według ówczesnych przekonań medycznych pożerał ciało matki, tak jak Paweł niszczył Ciało Chrystusa, którym jest Kościół, prześladując wierzących. Łaska i powołanie całkowicie odmieniły bieg drogi Pawła, zwróciły go ku Zmartwychwstałemu, pozwoliły pojednać się z przeszłością i stać się gorliwym ewangelizatorem pogańskiego świata.

CZY WIESZ ŻE…
Chrześcijanie w Koryncie mieli poważny problem ze zrozumieniem głoszonej przez Pawła prawdy o Zmartwychwstaniu. Być może powstał on w wyniku gorzkiej konstatacji związanej z umieraniem wierzących: Chrystus mógł powstać z martwych jako jedyny, nie ma Zmartwychwstania wiernych, śmierć wciąż zbiera swoje żniwo w ludzkim świecie i podlegają jej wszyscy. Inna hipoteza mówi, że Koryntianie uwierzyli, że żyją już Nowym Życiem w Chrystusie, nie potrzeba im cielesnego Zmartwychwstania. Problem sprawiało im także zrozumienie, w jakim ciele zmartwychwstaną umarli. Paweł cierpliwie odpowiada na ich wątpliwości ukazując Jezusa jako pierwszy owoc zmartwychwstania, tego który pociągnie wszystkich. Mówi także o nowym ciele zmartwychwstałym, które nie będzie przypominać starego i na pewno nie będzie to ciało, w jakim złożono nas do grobu.

CYTATY


Paweł stawia się na końcu: Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów
Czuje ciężar win: prześladowałem Kościół Boży.
I zna ogrom przebaczenia: Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’10755′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’10756′ title=” content='

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Łk 5, 1-11

Pewnego razu – gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret – zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy.
Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!» A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały.
Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona.
A Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I wciągnąwszy łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Oto słowo Pańskie.
']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Rybacy ludzi • Łk 5, 1-11

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: brzegi Jordanu • CZAS:  27–28 r. • KTO MÓWI: Jan Chrzciciel • ADRESACI:  wszyscy


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

SŁOWO W HISTORII • Po swoim wystąpieniu w Nazarecie i pierwszych uzdrowieniach opisanych w rozdziale 4 Ewangelii Łukasza, Jezus powołuje wreszcie pierwszych uczniów. Będą nimi Piotr, Jakub i Jan (5,4-11) oraz Lewi (5,27-32). Misja Jezusa nabiera rozpędu. Pośród uzdrowień i pierwszych powołań dochodzi także do pierwszych zatargów z faryzeuszami, których uwagę przyciąga kontrowersyjny nauczyciel z Nazaretu (5,17-26).

NAD JEZIOREM • Nauczając nad jeziorem Genezaret Jezus korzysta z łodzi Piotra. Po skończonej nauce, nakazuje mu wypłynąć na głębię, gdzie Piotr jest świadkiem cudownego połowu. Zdumiony wyznaje swoją grzeszność i prosi Jezusa, aby od Niego odszedł. Pan zapowiada mu nową misję – ma stać się rybakiem ludzi. Piotr, Jakub i Jan zostawiając wszystko ruszają za Jezusem.

JESZCZE O EWANGELII


W Ewangelii pojawia się także motyw powołania mający swoje paralele ale też ukazujący zdecydowaną nowość w stosunku do historii Izajasza:

Grzech. Piotra podobnie jak proroka Izajasz dręczy wizja jego grzesznego życia. Upada przed Jezusem wyznając swą grzeszność, która dyskwalifikuje go jako apostoła. Jezus swoim Słowem gasi lęk Piotra, Jego bliskość gładzi grzechy.

• Wolność. Izajasz w wolny sposób odpowiada na pytanie Boże: kogo mam posłać. Piotr trzy razy okazuje swoją otwartość na Słowo Jezusa i wolność w pójściu za nim. Po raz pierwszy wtedy, kiedy Pan prosi go o to, aby mógł skorzystać z jego łodzi podczas nauczania. Po raz drugi wówczas, kiedy wbrew zdrowemu rozsądkowi wypływa w środku dnia na połów (łowiło się nocą). Po raz trzeci, kiedy pozostawia wszystko i razem ze swoimi krewnymi rusza za Jezusem.

• Rybacy ludzi. Co zrozumieli pierwsi apostołowie, którym Jezus zapowiedział, że mają się stać rybakami ludzi? Woda to w kulturze żydowskiej dwuznaczny symbol. Z jednej strony służy oczyszczeniu i daje życie. Z drugiej strony oznacza śmierć i zniszczenie (potop, Morze Czerwone). Łowić ludzi znaczy przenosić ich ze środowiska śmierci i grzechu do nowego życia, które przynosi Jezus. Obraz połowu ma także w nauczaniu Jezusa znaczenie związane z końcem świata i sądem. Apostołowie swoim życiem i głoszeniem Ewangelii obwieszczają, że historia ludzkości weszła już w swą decydującą fazę. Zbliża się sąd Boży. Są sługami nadchodzącego Królestwa Boga, którego blask opromienia już horyzont.

CYTATY


Bóg prosi człowieka: Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu.
Daje niedorzeczny rozkaz: Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!
Ale zawsze wie, co robi: zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać.

TWEETY





STO SŁÓW


Pokusa niemocy. Taka właśnie dopadła w dzisiejszych czytaniach i proroka Izajasza: Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i Pawła: Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży i Szymona Piotra: Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym. Bóg przywraca im wiarę w to co niemożliwe. Nie naciska, nie przymusza, po prostu jest i pyta. Dając całkowitą wolność, czeka na odpowiedź. Każdy jest grzeszny i każdy odczuwa swoje ograniczenia. Dlatego tak bardzo potrzebne jest oczyszczenie.

Bliskość Boga gasi lęk Piotra i gładzi jego grzechy. Bliskość aniołów w symboliczny sposób oczyszcza Izajasza. Oczyszczenie i spotkanie z Bogiem, pozwala im wypłynąć na głębię.

Oczyszczenie, spotkanie z Bogiem, wzbicie się w górę – trzy pomocne pary skrzydeł. Czy jesteś już gotów, by jak Piotr trzy razy otworzyć ramiona? Czy jesteś gotów by w obliczu aniołów powiedzieć: Oto ja, poślij mnie! ?

[gallerywidget type=’BOTTOM']
[gallerywidget_item id=’34661′ title=” content='”Cudowny połów”, Rafael Santi, 1515 r.']
[gallerywidget_item id=’34662′ title=” content='”Cudowny połów”, Jean-Baptiste Jouvenet, przed 1706 r., Luwr, Paryż']
[gallerywidget_item id=’34663′ title=” content='”Rybacy na Jeziorze Genezaret”, obraz z przełomu XVIII i XIX w.']
[gallerywidget_item id=’34664′ title=” content='”Sześcioskrzydły serfin”, Mikhail Vrubel, 1905 r., Muzeum Aleksandra Puszkina, Sankt-Petersburg, Rosja']
[gallerywidget_item id=’34660′ title=” content='”Cudowny połów”, ok. 1519 r., Muzea Watykańskie']
[/gallerywidget]

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite