video-jav.net

Jak rozpocząć wielkanocne śniadanie

Wielkanocne śniadanie nie jest odpowiednikiem wigilijnej wieczerzy, a jajko nie jest odpowiednikiem opłatka, nie dzielimy się nim jak chlebem. Zamiast życzeń dobrze rozpocząć poranne świętowanie wspólnym śpiewem wielkanocnej pieśni i modlitwą - radzi liturgista ks. Dominik Ostrowski.

Anna Druś
Anna
Druś
zobacz artykuly tego autora >
ks. Dominik Ostrowski
ks. Dominik
Ostrowski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Zamykając nasz cykl ciekawostek dotyczących liturgii Triduum Paschalnego przyjrzeliśmy się również sprawie świątecznego śniadania, nawiązującego bezpośrednio do Uczty Eucharystycznej, którą rozpoczęliśmy obchody Zmartwychwstania Chrystusa.

Przede wszystkim nie powinno się zbyt łatwo budować analogii między kolacją Wigilii Bożego Narodzenia a śniadaniem wielkanocnym, to zupełnie inne święta i uroczystości. Trudno również przenieść tę analogię z wigilijnego opłatka – chleba, na wielkanocne jajka – symbol nowego życia. Jajkiem trudno podzielić się tak jak chlebem – podkreśla ks. Dominik Ostrowski.

Dodaje, że nawet w “Słowniku mitów i tradycji kultury” Władysława Kopalińskiego, opisującym m.in. różne polskie tradycje świąteczne jest wzmianka o dzieleniu się poświęconym jajkiem, ale nie ma mowy o imitacji “łamania się opłatkiem” i wzajemnych wielokrotnych życzeniach. Mówi się jedynie o podjęciu kawałka poświęconego jajka ze wspólnego talerza. – Takie rozwiązanie jest eleganckie i praktyczne: osoba, która prowadzi modlitwę, składa wszystkim życzenia, a potem może podejść do każdego uczestnika z półmiskiem, na którym znajdują się pokrojone kawałki jajka, aby każdy wziął porcję i spożył ją zanim zasiądzie do stołu. Po spożyciu jajka (i wypełnieniu w ten sposób tradycji) można odmówić modlitwę przed posiłkiem (jeśli nie była odmówiona wcześniej) i zasiąść do stołu wielkanocnego.

Jak zatem najlepiej rozpocząć to uroczyste śniadanie? – Można rozpocząć śpiewem którejś z wielkanocnych pieśni, następnie odmówić choćby krótką modlitwę, nawet tylko “Ojcze nasz”, złożyć życzenia i częstować każdego biesiadnika biesiadników poświęconym jajkiem przygotowanym w oddzielnym naczyniu. Resztę poświęconych pokarmów umieszczamy na stole wraz z innymi, nie trzeba się nimi w sposób uroczysty dzielić. Warto natomiast przypilnować, żeby te poświęcone zostały zjedzone i nie zmarnowały się – mówi liturgista.

Anna Druś

Anna Druś

dziennikarka i redaktor sekcji news, w Stacji7 od marca 2018. Wcześniej pracowała w "Pulsie Biznesu", "Newsweeku" i Katolickiej Agencji Informacyjnej. Z wykształcenia teolog i dziennikarz

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Dominik Ostrowski

ks. Dominik Ostrowski

liturgista, wykładowca akademicki i konsultor Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski

Zobacz inne artykuły tego autora >
Anna Druś
Anna
Druś
zobacz artykuly tego autora >
ks. Dominik Ostrowski
ks. Dominik
Ostrowski
zobacz artykuly tego autora >

Cisza Wielkiej Soboty

W milczeniu pulsuje życie. Niby wszystko się skończyło. Świadectwo zgonu wypisane włócznią żołnierza. Kamień zatoczony. Pieczęcie położone. A jednak za bramą wieczności nie jest spokojnie. Życie pulsuje inaczej niż do tej pory. Zasnął Pan.

Krzysztof Pawlina
Ks. Krzysztof
Pawlina
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Pozorna cisza
Pod śniegiem strumyk
Zasnął
Cisza
A jednak płynie
Trzeba mieć wrażliwość
Aby go usłyszeć
Coś płynie w człowieku
Trzeba mieć wrażliwość
Aby usłyszeć że jest
Pozorna cisza

 

Milczenie Wielkiego Piątku, cisza Wielkiej Soboty, Pan w grobie. Serca pełne trwogi, bo Jego serce przestało bić. Otwarte włócznią żołnierza – krew i woda.

Nowy Adam – ten, który miał odnowić ziemię, który miał otworzyć zamknięte bramy raju – zasnął. Ale w tym czasie stało się coś bardzo ważnego. Kiedy pierwszy Adam pogrążony był we śnie, z jego boku wyprowadził Bóg Ewę – oblubienicę. Kiedy nowy Adam zasnął, z Jego przebitego boku narodził się Kościół – Oblubienica Baranka.

 

W ciszy rodzi się Kościół.
W ciszy pękają skorupy, z których wykluwa się twoje nowe ja.
Cisza jest czasem wewnętrznego wzrastania.
Milczenie wychowuje do słuchania siebie samego, innych i Boga.
Nauczyć się milczeć.

 

Żyjemy w świecie nadmiaru słów
Tymczasem to co wielkie
Rodzi się w milczeniu

W milczeniu cierpienia
Rodzi się cierpliwość
W milczeniu oczekiwania
Rodzi się tęsknota
W milczeniu towarzyszenia
Rodzi się przyjaźń
W milczeniu grobu przygotowuje się
Zmartwychwstanie

Święta Zmartwychwstania
Są ukoronowaniem
Milczenia Wielkiej Soboty
Eksploduje radość
Zakwita pustynia
Odnawia się miłość

Z milczenia wyłania się smak zwycięstwa

Krzysztof Pawlina

Ks. Krzysztof Pawlina

Zobacz inne artykuły tego autora >
Krzysztof Pawlina
Ks. Krzysztof
Pawlina
zobacz artykuly tego autora >