S.Giuseppina Vannini: święta założycielka Córek św. Kamila

Zafascynowana pracą ojców kamilianów wśród chorych poczuła Boże natchnienie, by założyć żeńską gałąź tego zgromadzenia we Włoszech. Pomimo trudności - zgromadzenie szybko rosło. S. Giuseppina Vannini zostanie 13 października ogłoszona świętą Kościoła katolickiego.

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Józefina (Giuseppina) Vannini urodziła się 7 lipca 1859 w Rzymie jako drugie z trójki dzieci. Na chrzcie otrzymała imiona Judyta Adelajda (Giuditta Adelaide). Gdy miała 4 lata, zmarł jej ojciec, a w 3 lata później – jej matka i osierocone rodzeństwo zostało rozdzielone: młodszego brata wziął na wychowanie wuj ze strony matki, starszą siostrę przygarnęły zakonnice od św. Józefa, Judyta zaś trafiła do sierocińca, prowadzonego przez siostry miłosierdzia (szarytki). Przebywała tam do 21. roku życia, po czym poprosiła o przyjęcie jej do tego zgromadzenie, na co początkowo siostry się zgodziły (znalazła się w klasztorze w Sienie), ale w 1888 ostatecznie wystąpiła z niego, m.in. ze względu na stan zdrowia i wróciła do Rzymu.

Po kilku latach rozterek duchowych 17 grudnia 1891, za radą swego ówczesnego spowiednika ks. Luigiego Tezzy (kamilianina; beatyfikowanego 4 XI 2001) postanowiła powołać do życia nową wspólnotę zakonną – żeńską gałąź zgromadzenia kleryków regularnych, posługujących chorym (kamilianów), założonego przez św. Kamila de Lellis (1550-1614). 2 lutego 1892, we wspomnienie nawrócenia św. Kamila, wraz z dwiema innymi kobietami przywdziała szkaplerz karmelitański z naszytym na nim dużym czerwonym krzyżem, jaki noszą kamilianie, a 19 marca założyła pełny strój zakonny. Jednocześnie przyjęła imię Maria Józefina.

Przez następnych 19 lat, przy wsparciu ks. Tezzy – najpierw osobistym, później listownym – trwał rozrost nowego zgromadzenia, mimo biedy, jaka od początku mu towarzyszyła. Dość szybko powstały nowe placówki nie tylko we Włoszech, ale także we Francji, Belgii i Ameryce Południowej. Jednocześnie jednak Leon XIII nie chciał zatwierdzić nowej wspólnoty, uważając, że w Rzymie jest już wystarczająco dużo żeńskich zgromadzeń zakonnych, a nawet polecił siostrom wynieść się z Wiecznego Miasta. Zaopiekował się wówczas nimi papieski wikariusz dla diecezji rzymskiej kard. Lucido M. Parocchi. Poza tym odsunięto od nich ks. Tezzę, który odtąd kontaktował się ze „swymi córkami”, jak je określał, wyłącznie listownie. W 1900 nawet ta więź osłabła, gdyż władze zakonne wysłały go do Peru i tam zmarł w 1923. Ale m. Józefina nie załamała się i samotnie kierowała swym zgromadzeniem, mimo coraz większych kłopotów ze zdrowiem. Wreszcie 21 czerwca 1909 uzyskała zatwierdzenie diecezjalne jako córki św. Kamila.

Zmarła po ciężkiej chorobie serca w Rzymie 23 lutego 1911, pozostawiając 17 domów w Europie i Ameryce ze 156 siostrami. Od 1932 jej doczesne szczątki znajdują się w kaplicy domu generalnego zgromadzenia w Grottaferrata pod Rzymem. Błogosławioną ogłosił ją 16 października 1994 na Placu św. Piotra św. Jan Paweł II.

 

ad, KAI

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Bł. Siostra Dulce – najbardziej podziwiana kobieta w historii Brazylii

Najbardziej podziwiana kobieta w historii Brazylii całkowicie samodzielnie stworzyła największy ośrodek pomocy ubogim w tym kraju. Nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla. 13 października bł. Irmã Dulce - zwana Siostrą Dulce - zostanie ogłoszona przez papieża świętą Kościoła katolickiego.

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Irmã Dulce przyszła na świat  26 maja 1914 w Salvadorze w Brazylii w dobrze sytuowanej rodzinie. Właściwe nazywała się Maria Rita do Sousa Brito Lopes Pontes. Kiedy miała trzynaście lat, ciocia zabrała ją w podróż do biednej części miasta. Widok nędzy i nędzy, które tam spotkała, wywarł głębokie wrażenie na tej młodej dziewczynie, pochodzącej z wyższej klasy średniej Brazylii.

Zaczęła opiekować się bezdomnymi i żebrakami w swoim sąsiedztwie, bezpłatnie ich strzygąc czy i lecząc ich rany. Równocześnie coraz częściej zaczęła napominać o powołaniu zakonnym, które odczuwała. Nie zgadzał się jednak na to jej ojciec, któremu wymarzyła się córka – nauczycielka. Zmienił jednak zdanie gdy Irma poprosiła go o zgodę na zakon zaraz po zdanej maturze. Miała wówczas 18 lat. 

Irma od razu zdecydowała się iść za głosem powołania i wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej w klasztorze Matki Bożej z Karmelu w Sergipe. Rok później otrzymała habit tego Zgromadzenia oraz zakonne imię Dulce, na pamiątkę po swojej zmarłej matce.

Od razu oddała się pracy wśród najuboższych, najpierw pracując wśród ubogich w Alagados i Itapagipe. Aby móc pomagać bezdomnym zaczęła nielegalnie zajmować opuszczone domy dzielnicy Ilha dos Ratos (zwanej Wyspą Szczurów), samodzielnie szukając dla nich pożywienia, lekarstw czy opieki medycznej. Niestety sąsiadom przeszkadzało towarzystwo jej ubogich i zostali stamtąd eksmitowani. Po dalszej tułaczce s. Dulce poprosiła Matkę Przełożoną swojego zgromadzenia, czy nie znalazłoby się jakieś miejsce dla jej ubogich przy klasztorze w Salwadorze, sugerując, że mogłaby to być nawet farma kurczaków, którą prowadziły siostry. Przełożona się zgodziła. I tak powstały improwizowany dom dla ubogich dał początek szpitalowi Santo Antonio, centrum kompleksu medycznego, społecznego i edukacyjnego, który nadal otwiera drzwi dla biednych w Bahia i całej Brazylii.

 

ad/Stacja7

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap