Bł. Jakub Laval – święty apostoł Mauritiusa
Urodzony w bogatej francuskiej rodzinie zapragnął najpierw być księdzem a potem ewangelizować na Mauritiusie. Szczególnie kochali go ciemnoskórzy niewolnicy, którym przywracał godność traktując na równi z białymi. 9 września wspominamy bł. Jakuba Lavala - pierwszego beatyfikowanego przez Jana Pawła II.
Do dzisiaj na Mauritiusie osobowością religijną numer jeden jest bł. o. Jakub Laval, nazywany apostołem wyspy, którego Jan Paweł II nazwał „opiekunem swojego pontyfikatu”, zapewne dlatego że była to pierwsza beatyfikacja dokonana przez papieża z Polski, w kwietniu 1979 r. w Rzymie. Jego grób w Sainte Croix, niedaleko Port Louis, odwiedza podczas swojej pielgrzymki papież Franciszek. Przybywają do niego ludzie z całego kraju, składają kwiaty, dotykają nabożnie sarkofagu, płaczą i modlą się gorliwie. Wśród nich są rzesze wyznawców hinduizmu, muzułmanie i przedstawiciele innych religii.
Jakub Dezyderiusz Laval urodził się 18 września 1803 r. we Francji, w zamożnej normandzkiej rodzinie. Ukończył studia medyczne. Od samego początku zdobył sobie wielkie uznanie lokalnej społeczności jako gorliwy, dobry i wyjątkowy lekarz, niepobierający od ubogich żadnego wynagrodzenia. Mając 35 lat, poczuł powołanie kapłańskie. W 1838 r. przyjął świecenia, po czym pracował jako proboszcz. Dwa lata później postanowił wstąpić do Zgromadzenia Ducha Świętego (duchaczy) i w 1841 r. wypłynął z Londynu na Mauritius, będący wówczas brytyjską kolonią. Wyspa liczyła 140 tys. mieszkańców, wśród których było prawie 80 tys. katolików; niewielu z nich uczestniczyło jednak w niedzielnych Mszach św. O. Laval opanował język kreolski i zapraszał tubylców do ubogiego baraku, w którym mieszkał, nazywanego przez nich „pawilonem”.
Miejscowa ludność doceniła, że jej ojciec misjonarz żyje bardzo ubogo, że wszystkim okazuje serce i szacunek. Sam zwykł nazywać tubylców „swoimi dziećmi”, a oni chętnie nazywali siebie „dziećmi Ojca Lavala”. Życiową dewizą apostoła wyspy były słowa: „Formujcie dobrych rodziców, a będziecie mieli dobre dzieci”.
W latach swojej posługi doprowadził do 60 tys. konwersji zwłaszcza wśród byłych niewolników. Zachęcał do wspólnej modlitwy i nauczał katechizmu, który przetłumaczył na kreolski. Cierpiał z powodu tego, że podczas niedzielnej Mszy św. czarnoskóra ludność wyspy zajmowała miejsca z tyłu kościoła, za barierką, której nie wolno jej było przekraczać. Wprowadził więc „Mszę dla Czarnych” w samo południe, kiedy biali odpoczywali.Zmarł 9 września 1864 r. i do dzisiaj jest nazywany apostołem miłości, a także jedności wszystkich mieszkańców wyspy.
ad, KAI
Przeczytaj również
-
„Oczami duszy spróbuj go zobaczyć…”. Ojciec Pio radzi jak oddać się w opiekę Anioła Stróża
-
Ten sen wstrząsnął św. Hieronimem! Potem zrobił coś, co zmieniło historię Biblii
-
Jak zmarł Ojciec Pio?
-
To wtedy Ojciec Pio po raz ostatni stanął przy ołtarzu. Tak wyglądała jego ostatnia Msza św.
-
Bł. Bernardyna Jabłońska, duchowa córka św. Brata Alberta
-
Co św. Faustyna mówiła o II wojnie światowej?
-
Monika – święta żona i cierpliwa matka
-
Był tatą Matki Bożej. Co wiemy o św. Joachimie?
-
Św. Dominik mógł zostać biskupem, ale powiedział „nie”. Wybrał drogę, na którą mało kto by się zdecydował
-
Gąbką zbierała krew męczenników. Kim była święta Prakseda?
-
Dziś dzień męża i żony! Czego uczy małżeństwo Ulmów?
-
Czy Bóg ma problem z naszymi wątpliwościami? Historia św. Tomasza zaskakuje
-
„Św. Szarbel mnie uzdrowił, uwolnił mnie od lęków”. Niezwykłe świadectwo Basi
-
10 mało znanych faktów o św. Piotrze i Pawle!
-
Św. Barnaba. Ten, który przygarnął św. Pawła
