video-jav.net

Wzrost „działań demonicznych” w Irlandii

Najbardziej znany egzorcysta irlandzki, ksiądz katolicki Patrick Collins, dostrzega dramatyczny wzrost domniemanych „działań demonicznych” na wyspie. W rozmowie z dziennikiem „The Irish Post” z 25 stycznia kapłan przyznał, że w ostatnich latach „niemal eksplodowało” zapotrzebowanie na jego posługę. Coraz więcej ludzi wierzy, „słusznie lub niesłusznie, że są nawiedzani przez złego ducha”, powiedział ks. Collins.

Polub nas na Facebooku!

W liście otwartym do biskupów Irlandii ks. Collins zaapelował o kształcenie większej liczby księży w tym zakresie. Pod pojęciem egzorcyzmu Kościół katolicki rozumie prośbę do Boga o wyzwolenie człowieka z mocy zła. Przykładem jest tu wypędzanie demonów przez Jezusa.

Według irlandzkiej gazety uznane przez Stolicę Apostolską Międzynarodowe Stowarzyszenie Egzorcystów (IAE) już w 2014 roku informowało o znacznym wzroście liczby egzorcyzmów na świecie.


ts / Dublin

KAI

Mackiewicz pokazał, jak powstać z upadku i żyć pełnią życia

Tomasza Mackiewicza wspomina misjonarka i lekarka dr Helena Pyz. W 2000 r. przyjęła przyszłego himalaistę jako wolontariusza w ośrodku dla trędowatych Jeevodaya w Indiach. Pokonał uzależnienie od heroiny. Wyruszył autostopem z Polski do Indii, by pomagać trędowatym. Nawrócił się wśród hinduskich dzieci. 27 stycznia zaginął na Nanga Parbat

Polub nas na Facebooku!

– To był nasz jedyny kontakt, ale dość długi, bo Tomek spędził u nas ponad 6 miesięcy.  Wiedziałam, że ta wyprawa do Indii jest dla niego próbą sił, rehabilitacją samego siebie, wzrastaniem w tym, co dobre – tak pobyt polskiego himalaisty Tomka Mackiewicza w ośrodku Jeevodaya wspomina w rozmowie z KAI dr Helena Pyz. Polak przyjechał do Indii w 2000 r. po zwycięstwie nad nałogiem narkotykowym, z którym zmagał się przez lata. Dwutygodniową podróż, której budżet wyniósł zaledwie ok. 100 dolarów (plus koszty wiz tranzytowych), w dużej części odbył autostopem. – Kiedy dostał się do Indii do Amritsaru, kupił sobie rower. Wyposażył go odpowiednio, przywiózł do nas i przez cały czas pobytu korzystał z niego. Nie miał czasu na zwiedzanie, ale kiedy jechał po zakupy, czy inne sprawunki – to zawsze na tym rowerze – opowiada misjonarka.

Jak wspomina, Tomek jako wolontariusz organizował popołudniowe zajęcia i zabawy dla dzieci. Pomagał też w bieżących pracach na terenie ośrodka, który stał się dla niego miejscem wyciszenia i odpoczynku. – To nie był czas komórek i internetu. Aby zatelefonować za granicę trzeba było jechać 30 km do miasta. Tomek po prostu z nami był, nabierał sił. W tamtym czasie mówił do mnie: ciociu – wspomina misjonarka.

Na podróż życia, która miała być „wyrównaniem” lat spędzonych w nałogu narkotykowym, Mackiewicz przeznaczył rok. Mając jedynie półroczną wizę do Indii, postanowił spędzić kolejne miesiące w sąsiednim kraju – Bangladeszu. Wybrał kraj najtańszy i ponieważ nie miał pieniędzy na hotele, wymyślił, że będzie spał w hamaku. Sam go sobie uszył, wyposażył, ocieplił i pojechał – wspomina dr Pyz. Ostatecznie noclegów „pod chmurką” zabroniła mu banglijska policja, a Mackiewicz po krótkim pobycie w lokalnym areszcie powrócił najpierw do Indii, a potem, drogą lądową, do Polski.

Jak wspomina dr Pyz, pobyt w ośrodku Jeevodaya był dla przyszłego himalaisty także czasem duchowej przemiany i zbliżenia do Boga. – Tomek przyjechał do nas w Roku Jubileuszowym 2000. Od początku pobytu codziennie był z nami na Mszy św. i wieczornej modlitwie, tak jak pozostali wolontariusze. A kiedy odbywały się u nas uroczystości zamykające Jubileusz i okazało się, że wszyscy katolicy z naszego ośrodka idą do spowiedzi, Tomek przybiegł do mnie i powiedział, że też chciałby się wyspowiadać, tyle że bardzo słabo zna język angielski. Opowiedziałam mu wówczas własną historię o tym, jak uczestnicząc w rekolekcjach w Anglii, kiedy też nie znałam języka, musiałam się wyspowiadać u anglojęzycznego księdza. Tamten kapłan powiedział mi: spowiadasz się Panu Bogu, to nic, że nie znasz języka, wyspowiadasz się po polsku, a ja cię rozgrzeszę po angielsku – wspomina polska misjonarka.

Cieszy się, że od tego momentu do końca pobytu w Jeevodaya Mackiewicz korzystał z sakramentów. – To nie jedyny wolontariusz, który przeżył tu zbliżenie do Pana Boga, choć Tomek był jednym z pierwszych. Często powtarzam, że nie tylko moi trędowaci zyskują na spotkaniach z wolontariuszami. Pobyt tutaj to był taki dobry okres w życiu Tomka – wspomina dr Pyz. Przed laty nie spodziewała się, że wolontariusz, który przyjechał do niej używanym rowerem, rozpocznie w przyszłości podbój Korony Ziemi.

– Kiedy człowiek odbija się od dna, to chce osiągać szczyty. Tomek pokazał, że można wiele przezwyciężyć w sobie samym. Że nie musi nas obciążać zło, które było naszym udziałem. Że można podnieść się po upadku, a potem żyć pełnią życia. I te pasje Tomka są wyrazem tego, że chciał żyć pełnią życia – mówi dr Pyz. Nie chce oceniać jego decyzji o jego ostatniej wyprawie na Nanga Parbat, jednak żałuje, że ambicje himalaisty wzięły górę nad wcześniejszymi postanowieniami.

– Wiem, że w 2016 r. pożegnał się z Nangą i bardzo mi przykro, że nie dotrzymał tego słowa sam przed sobą. O tym, że znów się tam wybiera dowiedziałam się, gdy zaczął zbierać fundusze. Podejrzewam, że była to sprawa ambicji. Ostatnim razem zrezygnował tuż pod szczytem ze względu na zmieniającą się pogodę. To była trudna decyzja. Wracając, minął się z himalaistą Simone Moro, który rozpoczął atak szczytowy, choć Tomek ostrzegał go, że warunki są trudne. Moro zdobył wówczas szczyt, jako pierwszy w sezonie zimowym, choć Tomek sugerował, że w tak krótkim czasie było to niewykonalne. Przykro mi, że zaryzykował raz jeszcze, ale nie chcę oceniać go źle. Trzeba się modlić, żeby ostatnie chwile życia spędził blisko Boga – komentuje lekarka trędowatych w Indiach.


KAI