Rozpoczyna się Krajowe Forum na rzecz Małżeństwa i Rodziny

O życiu narzeczeńskim, małżeńskim i rodzinnym w świetle adhortacji papieża Franciszka "Amoris laetitia" będą zastanawiać się w Gnieźnie uczestnicy I Krajowego Forum na rzecz Małżeństwa i Rodziny. Rozpoczynające się w poniedziałek dwudniowe spotkanie organizowane jest w ramach obchodów 600-lecia prymasostwa w Gnieźnie. To największe dotąd w Kościele w Polsce spotkanie osób, wspólnot i instytucji zaangażowanych na rzecz rodziny.

Wykłady i dyskusje panelowe dotyczyć będą przygotowania narzeczonych do małżeństwa oraz duszpasterskiego towarzyszeniu małżeństwom i rodzinom, a także osobom po rozpadzie małżeństwa sakramentalnego i żyjącym w powtórnym związku.

Celem Forum jest pójście za zachętą papieża Franciszka i pomoc małżeństwom oraz rodzinom w odkryciu radości z ich powołania. W spotkaniu uczestniczyć będą osoby zaangażowane w ruchy i wspólnoty małżeńskie oraz w duszpasterstwo rodzin, a także przedstawiciele instytucji wspierających rodzinę.

Problematyka rodzinna ukazana zostanie w szerokiej perspektywie a wykłady wygłoszą specjaliści różnych dziedzin: teologowie, duszpasterze a także przedstawiciel Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

Uczestnicy Forum wysłuchają wykładów o nowoczesnej polityce rodzinnej, filozoficzno-antropologicznych podstawach małżeństwa i rodziny, “teologii ciała” według Jana Pawła II oraz o praktycznych zasadach wdrażania adhortacji “Amoris laetitia” w Polsce.

Gościem Forum, którego gospodarzem jest Prymas Polski abp Wojciech Polak, będzie m.in. kard. Kevin Joseph Farell, prefekt Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia. W poniedziałek wieczorem gość z Watykanu będzie przewodniczył Mszy św. w katedrze gnieźnieńskiej. Nazajutrz, 20 czerwca, kard. Farell wygłosi wykład pt. Zaangażowanie katolików świeckich w głoszenie Ewangelii rodziny – „Amoris laetitia”.

Przewodniczący Rady KEP ds. Rodziny bp Jan Wątroba wskazuje, że małżeństwo i rodzina są fundamentem życia i wiary oraz miejscem wychowania. Przypomniał, że poprzez adhortację „Amoris laetitia” oraz dwa synody o rodzinie do namysłu na ten temat zachęcał papież Franciszek.

“Sytuacja demograficzna w naszym kraju i rosnący wskaźnik rozwodów wręcz przymuszają do czynnego zaangażowania w tę kwestię” – podkreśla bp Wątroba. Dodaje, że w Kościele i w społeczeństwie potrzeba różnych form troski o małżeństwa i rodziny, ale też współpracy pomiędzy podmiotami i instytucjami.

Na spotkanie zaproszono duszpasterzy rodzin, doradców życia rodzinnego, ruchy i wspólnoty o charyzmacie rodzinnym, stowarzyszenia, fundacje i inne organizacje działające na rzecz małżeństwa, rodziny i życia.

“Chcemy wspólnie wypracować konkretny program działań, które według zamysłu papieża Franciszka pozwolą uczynić z parafii otwarte dla wszystkich centrum duszpasterstwa małżeństw i rodzin, służące odkrywaniu piękna miłości” – powiedział KAI ks. dr Przemysław Drąg.

Dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin wyraża nadzieję, że dzięki Forum uda się poprawić postawę wobec małżeństwa i rodzony w Polsce, zwłaszcza zaś wobec małżeństw wielodzietnych. Forum ma służyć także wzajemnemu poznaniu osób, środowisk i wspólnot działających w Kościele na rzecz rodziny.

“Chcemy wypracować przesłanie dla biskupów, mediów, samorządów, które określi, jakie są jeszcze bolączki polskiej rodziny i wskaże sposoby ich eliminowania tak, by rodziny rozwijały się i stawały się coraz silniejsze” – zapowiada ks. dr Drąg.

Z kolei ks. Franciszek Jabłoński kierujący Duszpasterstwem Rodzin Archidiecezji Gnieźnieńskiej przypomina, że w adhortacji “Amoris laetitia” Franciszek zachęca do nowego spojrzenia na duszpasterstwo małżeństw i rodzin, które powinno być „zasadniczo misyjne, wychodzące, będące blisko ludzi”.

Organizatorami Forum są: abp Wojciech Polak, Prymas Polski, Rada ds. Rodziny Konferencji Episkopatu Polski, Krajowy Ośrodek Duszpasterstwa Rodzin oraz Duszpasterstwo Rodzin Archidiecezji Gnieźnieńskiej.

Szczegółowe program Forum na stronie: www.forummalzenstwairodziny.pl


tk (KAI) / Gniezno

 


Wesprzyj nas
Show comments

Boże Ciało – Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa

Choć świadomość niezwykłego cudu przemiany chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa istniała od początku chrześcijaństwa, trzeba było czekać aż dziesięć stuleci na zewnętrzne przejawy jego kultu

Uroczystość, która wyrosła na podłożu adoracyjnego kierunku pobożności eucharystycznej rozwijającej się na Zachodzie od przełomu XI i XII w., przeżywana jest obecnie w czwartek po uroczystości Trójcy Świętej. Bezpośrednią przyczyną ustanowienia uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa były objawienia bł. Julianny z Cornillon. Pod ich wpływem bp Robert ustanowił w 1246 r. święto Bożego Ciała, początkowo dla diecezji Liege.

W 1252 r. legat papieski rozszerzył obchodzenie tego święta na Germanię natomiast papież Urban IV bullą “Transiturus” z 1264 r. ustanowił Boże Ciało świętem obowiązującym w całym Kościele jako “zadośćuczynienie za znieważanie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, błędy heretyków oraz uczczenie pamiątki ustanowienia Najświętszego Sakramentu”.

Śmierć Urbana IV przeszkodziła ogłoszeniu bulli. Dokonał tego papież Jan XXII (w 1334 r.), natomiast papież Bonifacy IX polecił w 1391 r. wprowadzić święto Bożego Ciała wszędzie tam, gdzie jeszcze nie było ono obchodzone.

W Polsce jako pierwszy wprowadził to święto bp Nankier w 1320 r. w diecezji krakowskiej, natomiast w Kościele unickim – synod zamojski w 1720 r. W Kościele katolickim w Polsce pod koniec XIV w. święto Bożego Ciała było obchodzone już we wszystkich diecezjach. Było ono zawsze zaliczane do świąt głównych. Od końca XV w. przy okazji tego święta udzielano błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.

 

 

Prawdziwa obecność Chrystusa w Eucharystii

Kościół od samego początku głosił wiarę w realną obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Chrystus ustanowił Najświętszy Sakrament przy Ostatniej Wieczerzy. Opisali to trzej Ewangeliści: Mateusz, Marek i Łukasz oraz i św. Paweł Apostoł. Prawdziwa i rzeczywista obecność Jezusa Chrystusa pod postaciami chleba i wina opiera się według nauki Kościoła na słowie Jezusa: “To jest Ciało moje … To jest krew moja” (Mk 14,22.24).

Nowy Katechizm Kościoła Katolickiego mówi, iż “sposób obecności Chrystusa pod postaciami eucharystycznymi jest wyjątkowy… W Najświętszym Sakramencie Eucharystii są zawarte prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie Ciało i Krew wraz z duszą i Bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa, a więc cały Chrystus.” (KKK 1374).

 

Kult Najświętszego Sakramentu

Od XVI w. przyjęła się w Kościele praktyka 40-godzinnej adoracji Najświętszego Sakramentu. Praktykę tę wprowadził do Mediolanu św. Karol Boromeusz w 1520 r. Dzisiaj praktyka ta jest obecna w całym Kościele. Zostały założone nawet specjalne zakony, których głównym celem jest nieustanna adoracja Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. W Polsce istnieją trzy zakony od wieczystej adoracji: benedyktynki-sakramentki, franciszkanki od Najświętszego Sakramentu i eucharystki.

 

 

Procesje

Procesje eucharystyczne w dniu Bożego Ciała wprowadzono później niż samo święto. Pierwszym śladem ich istnienia jest wzmianka o uroczystej procesji przed sumą w Kolonii w latach 1265-75. Podczas procesji niesiono krzyż z Najświętszym Sakramentem. W ten sposób nawiązywano do dawnego zwyczaju zabierania w podróż Eucharystii dla ochrony przed niebezpieczeństwami.

W XV w. procesje eucharystyczne odprawiano w całych Niemczech, Anglii, Francji, północnych Włoszech i Polsce. W Niemczech procesję w uroczystość Bożego Ciała łączono z procesją błagalną o odwrócenie nieszczęść i dobrą pogodę, dlatego przy czterech ołtarzach śpiewano początkowe teksty Ewangelii i udzielano uroczystego błogosławieństwa. W Polsce zwyczaj ten wszedł do “Rytuału piotrkowskiego” z 1631 r. Rzymskie przepisy procesji zawarte w “Caeremoniale episcoporum” (1600 r.) i “Rituale romanum” (1614 r.) przewidywały jedynie przejście z Najświętszym Sakramentem bez zatrzymywania się i błogosławieństwo eucharystyczne na zakończenie.

Procesję odprawiano z wielkim przepychem od początku jej wprowadzenia. Od czasu zakwestionowania tych praktyk przez reformację, udział w procesji traktowano jako publiczne wyznanie wiary.

W Polsce od czasów rozbiorów z udziałem w procesji łączyła się w świadomości wiernych manifestacja przynależności narodowej. Po II wojnie światowej procesje w czasie Bożego Ciała były znakiem jedności narodu i wiary. Z tej racji ateistyczne władze państwowe niejednokrotnie zakazywały procesji urządzanych ulicami miast.

Konferencja Episkopatu Polski zmodyfikowała 17 lutego 1967 r. obrzędy procesji Bożego Ciała, wprowadzając w całej Polsce nowe modlitwy przy każdym ołtarzu oraz czytania ewangelii tematycznie związane z Eucharystią.


jz / Warszawa

Katolicka Agencja Informacyjna


Wesprzyj nas
Show comments