video-jav.net

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa

Uroczystość Najświętszego Serca Jezusa Kościół katolicki obchodzi w piątek po oktawie Bożego Ciała. Z inicjatywy papieskiej jest to także dzień modlitw o świętość kapłanów

Polub nas na Facebooku!

Już starożytni pisarze chrześcijańscy podkreślali, że z przebitego Serca Jezusa narodził się Kościół i sakramenty: chrzest z wody, która wypłynęła z przebitego boku Chrystusa oraz Eucharystia z Jezusowej krwi. Wszystkie teksty liturgiczne tej uroczystości zwracają uwagę przede wszystkim na Bożą miłość, której Serce Jezusa jest najpełniejszym symbolem.

Początki kultu Serca Jezusowego widoczne są już w wiekach średnich, kiedy to niezależnie, w różnych miejscach, pojawia się nabożeństwo do Serca Jezusowego. Od XVII wieku kult Najświętszego Serca rozszerza się na cały Kościół. Przyczyniło się do tego szczególnie dwoje ludzi: św. Małgorzata Maria Alacoque oraz jej spowiednik, św. Jan Eudes. On właśnie jako pierwszy, za pozwoleniem biskupa Rennes, wprowadził w 1670 r. święto Serca Pana Jezusa, które było obchodzone odtąd we wszystkich domach jego kongregacji. W dwa lata później otrzymał pozwolenie na odprawienie Mszy św. o Sercu Pana Jezusa. Nabożeństwo zaś do Serca Jezusa łączył ściśle z nabożeństwem do Serca Maryi. To on założył ku czci tych dwóch Serc osobną wspólnotę zakonną.

Główna jednak zasługa w rozpowszechnieniu kultu Najświętszego Serca przypadła św. Małgorzacie Marii Alacoque (1647-1690) z klasztoru wizytek w Paray-le-Monial. Pan Jezus wielokrotnie objawiał świętej swoje Serce, a czcicielom Serca obiecywał liczne łaski. W piątek 10 czerwca 1675 r., po oktawie Bożego Ciała, miało miejsce ostatnie objawienie Jezusowego Serca świętej Małgorzacie Marii Alacoque. Jezus powiedział do niej: "Oto Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, że nie szczędziło niczego aż do zupełnego wyniszczenia się dla okazania im miłości, a w zamian za to doznaje od większości ludzi tylko gorzkiej niewdzięczności, wzgardy, nieuszanowania, lekceważenia, oziębłości i świętokradztw, jakie oddają mu w tym Sakramencie Miłości. Dlatego żądam, aby pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała był odtąd poświęcony jako osobne święto ku czci Mojego Serca i na wynagrodzenie Mi przez komunię i inne praktyki pobożne zniewag, jakich doznaję".

Do Stolicy Apostolskiej napływały potem liczne prośby o zatwierdzenie kultu i święta Serca Pana Jezusa, Rzym jednak długo się wahał. Po dokładnych badaniach Stolica Apostolska uznała wiarygodność objawień św. Małgorzaty Marii i zezwoliła na obchodzenie tego święta. Pierwszy zatwierdził je papież Klemens XIII w 1765 r. Na dzień uroczystości wyznaczono – zgodnie z żądaniem, które Jezus przedstawił św. Marii Małgorzacie – piątek po oktawie Bożego Ciała. Pius IX w. r. 1856 rozszerzył to święto na cały Kościół. On również 31 grudnia 1899 r. oddał Sercu Jezusowemu w opiekę cały Kościół i rodzaj ludzki. Papież Pius XI encykliką "Miserentissimus Redemptor" dodał do święta oktawę. Ogłosił także formularz mszalny i oficjum święta. Pius XII zaś opublikował w 1956 r. specjalną encyklikę "Haurietis aquas", poświęconą czci Jezusowego Serca.

Wśród najpopularniejszych form kultu Serca Jezusa oprócz samej uroczystości jest odprawiane przez cały czerwiec nabożeństwo do Serca Jezusa, Litania do Serca Jezusowego a także akt zawierzenia Sercu Jezusa. Również liczne zakony i bractwa poświęcone są Sercu Jezusa. Najbardziej znane zgromadzenia to: sercanie, sercanki, Bracia Serca Jezusowego, siostry Sacre Coeur oraz urszulanki Serca Jezusa Konającego. Wśród bractw najliczniejsze jest Bractwo Straży Honorowej Najświętszego Serca Pana Jezusa, powstałe dzięki inicjatywie zgromadzenia sióstr wizytek, do którego należała św. Małgorzata Maria Alacoque.

Do gorącej modlitwy o świętych księży właśnie w uroczystość Najświętszego Serca Jezusa wezwał przed laty Jan Paweł II w Liście do Kapłanów na Wielki Czwartek 1995 r. Wyraził wtedy życzenie, by tego rodzaju dzień był obchodzony co roku z okazji uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa. Odtąd poszczególne diecezje w tej intencji przygotowują czuwania modlitewne i adoracje, uroczyste liturgie oraz konferencje.


mlk / Warszawa

Oazowy słowniczek

Foska Popularna nazwa symbolu oazy, którego nazwa bierze się z greckich słów ΦΩΣ ΖΩΗ (Fos – Zoe – Światło-Życie). Greckie słowa „światło” i „życie”, krzyżujące się na literze „omega”, która tutaj jest symbolem Ducha Świętego (jako Tego, który jest wszystkim) i ułożone w kształt krzyża tworzą symbol oazy. Deuterokatechumenat Etap formacji oazowej, którynawiązuje do znanego już w początkach chrześcijaństwa katechumenatu. Katechumenat to trwający […]

Anna Dąbrowska
Anna
Dąbrowska
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Foska

Popularna nazwa symbolu oazy, którego nazwa bierze się z greckich słów ΦΩΣ ΖΩΗ (Fos – Zoe – Światło-Życie). Greckie słowa „światło” i „życie”, krzyżujące się na literze „omega”, która tutaj jest symbolem Ducha Świętego (jako Tego, który jest wszystkim) i ułożone w kształt krzyża tworzą symbol oazy.

Deuterokatechumenat

Etap formacji oazowej, którynawiązuje do znanego już w początkach chrześcijaństwa katechumenatu. Katechumenat to trwający od roku do kilku lat okres przygotowania dorosłych ludzi do chrztu. Deuterokatechumenat, to powtórzony, drugi katechumenat. W oazie jest etapem formacji ludzi już ochrzczonych. Ma on prowadzić do odkrycia pełni życia płynącego z sakramentów. Celem deuterokatechumenatu jest stanie się dojrzałym chrześcijaninem, kimś, kto zdobywa innych dla Chrystusa. Deuterokatechumenat jest oparty na Obrzędach chrześcijańskiego wtajemniczenia. Do deuterokatechumenatu należy oazowicz, który przeszedł etap ewangelizacji, wyraził pragnienie wejścia do deuterokatechumenatu i został do niego przyjęty. Etap formacji deuterokatechumenalnej w Ruchu Światło-Życie trwa 2-3 lata.

Oazowy słowniczek

Drogowskazy Nowego Człowieka

To ujęty w 10 punktów program formacyjny oazy (inna nazwa to „10 kroków ku dojrzałości chrześcijańskiej”) realizowany od I niedzieli adwentu do uroczystości Zesłania Ducha Świętego

1. JEZUS CHRYSTUS jest moim Światłem i Życiem oraz jedyną Drogą do Ojca; Przyjąłem Go jako mojego Pana i Zbawiciela; oddałem Mu swoje życie, aby nim kierował.

2. NIEPOKALANA jest dla mnie najdoskonalszym wzorem Nowego Człowieka oddanego całkowicie w Duchu Świętym Chrystusowi, Jego słowu i dziełu; dlatego oddaję się Jej, rozważam z Nią w Różańcu tajemnice zbawienia i naśladuję Ją.

3. DUCH ŚWIĘTY namaścił Jezusa; dzięki Chrystusowi i ja otrzymałem Ducha Świętego, który sprawił, że narodziłem się na nowo do życia dziecka Bożego skierowanego w miłości i posłuszeństwie ku Ojcu; dlatego chcę prowadzić życie w Duchu, poddając się Jego tchnieniu i mocy.

4. KOŚCIÓŁ – wspólnota pielgrzymujących ludu Bożego, zjednoczona z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym jest jedynym środowiskiem życia, w którym może rozwijać się Nowy Człowiek; chcę wzrastać coraz głębiej w tę braterską wspólnotę poprzez żywą komórkę małej grupy w ramach Kościoła lokalnego, który jest znakiem i urzeczywistnieniem Kościoła powszechnego.

5. SŁOWO BOŻE stanie się dla mnie światłem życia, jeżeli będę podejmował stały wysiłek zachowania go, pójścia za nim i czynienia go słowem życia; chcę karmić się nim jak najczęściej szczególnie poprzez osobiste i wspólne z braćmi studiowanie Pisma świętego.

6. MODLITWA jest oddechem Nowego Życia, wielkim przywilejem i radością Nowego Człowieka, źródłem mocy i dziełem Ducha Świętego w nas; dlatego chcę być wierny praktyce codziennego namiotu spotkania.

7. LITURGIA, szczególnie eucharystyczna, jest uprzywilejowanym miejscem spotkania z Chrystusem w Duchu Świętym, znakiem objawiającym i urzeczywistniającym tajemnicę Kościoła – wspólnoty oraz źródłem i szczytem jego życia; dlatego chcę zawsze jak najpełniej w niej uczestniczyć, a moim zaszczytem i radością jest służba w zgromadzeniu liturgicznym według zaleceń soborowej odnowy liturgii.

8. ŚWIADECTWO słowa i życia jest nakazem Pana, który chce, aby światłość nasza świeciła przed ludźmi i dlatego obiecał nam moc Ducha Świętego, abyśmy mogli stać się jego świadkami; ufając tej mocy i modląc, się o nią chcę przy każdej okazji wyznawać Chrystusa, mojego Pana i Zbawiciela.

9. NOWA KULTURA polega na uwolnieniu człowieka od wszystkiego, co poniża jego godność, oraz na rozwijaniu wartości osoby i wspólnoty we wszystkich dziedzinach życia; jest ona dziś bardzo potrzebną formą świadectwa i ewangelizacji; moim świadectwem w tej dziedzinie będzie więc ofiara całkowitej abstynencji od alkoholu, tytoniu i wszelkich narkotyków oraz szerzenie kultury czystości i skromności jako wyrazu szacunku dla osoby.

10. AGAPE czyli piękna miłość, którą Duch Święty rozlewa w sercach naszych, dzięki której osoba może odnaleźć się w pełni przez bezinteresowny dar z siebie (KDK 24) dla Boga i bliźnich, jest najwyższą formą świadectwa i urzeczywistniania się osoby; dlatego poprzez stałą metanoię, przekreślanie swego egoizmu, naśladowanie Chrystusowego krzyża, chcę wdrażać się w postawę bezinteresownej służby – diakonii, służąc na wzór Syna Człowieczego wspólnocie Kościoła oraz wszystkim braciom, zwłaszcza najmniejszym i uciśnionym.

Oazowy słowniczek

Namiot spotkania

Codzienna modlitwa osobista z Biblią w ręku.Nazwa tej modlitwy została zaczerpnięta z Księgi Wyjścia (33,7-14). Pośród namiotów rozbitych na pustyni przez naród wybrany zdążający do Ziemi Obiecanej Mojżesz rozbił osobny namiot, w którym każdy człowiek mógł spotkać się z Bogiem

Stopnie oazy

OAZA DZIECI BOŻYCH – MINISTRANCI I SCHOLE DZIEWCZĘCE (ODB)

I stopień Oazy dla ministrantów i scholistek (rekolekcje 7-dniowe) – dla ministrantów i uczestniczek scholi po klasie IV szkoły podstawowej.

II stopień Oazy dla ministrantów i scholistek (rekolekcje 7-dniowe) – dla ministrantów i uczestniczek scholi po klasie V szkoły podstawowej.

II stopień Oazy Dzieci Bożych (rekolekcje 15-dniowe) – ministranci i uczestniczki scholi po klasie V szkoły podstawowej.

III stopień Oazy Dzieci Bożych – przewidziany dla ministrantów i uczestniczek scholi po klasie VI szkoły podstawowej.

MŁODZIEŻ – OAZA NOWEJ DROGI (OND)

I stopień Oazy Nowej Drogi – są to rekolekcje Ruchu Światło-Życie dla chłopców i dziewcząt kończących szkołę podstawową, czyli po VI klasie szkoły podstawowej.

II stopień Oazy Nowej Drogi – chłopcy i dziewczęta po I klasie gimnazjum.

III stopień Oazy Nowej Drogi – chłopcy i dziewczęta po klasie II gimnazjum.

OAZA NOWEGO ŻYCIA (ONŻ)

Stopień 0 ONŻ – chłopcy i dziewczęta po III klasie gimnazjum i starszych, którzy nigdy nie byli na rekolekcjach Ruchu Światło-Życie.

Stopień I ONŻ – chłopcy i dziewczęta po klasie III gimnazjum, którzy byli na stopniu III OND lub 0 stopniu ONŻ i uczestniczyli w całorocznych spotkaniach formacyjnych w grupie Stopień II ONŻ – chłopcy i dziewczęta po I stopniu ONŻ, którzy realizowali program formacyjny według Dziesięciu kroków ku dojrzałości chrześcijańskiej.

Stopień III ONŻ – chłopcy i dziewczęta, którzy realizowali program formacyjny po II stopniu ONŻ

Diakonia, czyli służba

Ruch Światło-Życie proponuje swoim członkom wykorzystywanie otrzymanych talentów dla dobra całej wspólnoty, powołując do działania tzw. „diakonie”. To greckie słowo funkcjonuje w swoim pierwotnym znaczeniu i oznacza po porostu „służbę”. Oznacza też grupę ludzi połączonych wspólną pasją, zamiarami i celami, działającą na rzecz innych członków Ruchu.

Modlitwa spontaniczna

Zaczyna się prosto – od wezwania Ducha Świętego, by zjawił się pośród nas. To On ma być Reżyserem spotkania, my się Mu poddajemy, żadnej mowy nie przygotowujemy sobie wcześniej – i w tym właśnie tkwi spontaniczność. Jest praktykowana ma głos w czasie spotkań w małej grupie, może mieć różne formy: błagania, dziękczynienia, uwielbienia.

Domowy Kościół

To gałąź rodzinna Ruchu Światło – Życie, pomaga małżonkom żyjącym w sakramencie małżeństwa czerpać z łaski i mocy tego sakramentu, uczy ich nim żyć i celebrować go przez całe życie. Małżeństwa raz w miesiącu uczestniczą w spotkaniach kręgu, czyli w grupie od 4 do 7 małżeństw, w czasie którego modlą się, opowiadają o swoich doświadczeniach, sukcesach i porażkach w klimacie zaufania i życzliwości.

Na podst.: www.wruchu.oaza.pl

Anna Dąbrowska

Anna Dąbrowska

Zobacz inne artykuły tego autora >
Anna Dąbrowska
Anna
Dąbrowska
zobacz artykuly tego autora >