TEMAT NUMERU

Nasze piękne polskie wakacje

Polacy wyruszyli na polskie wakacje. Mamy szansę zobaczyć to, czego w zwykłych, normalnych warunkach pewnie byśmy nigdy nie zobaczyli.

Aneta Liberacka
Aneta
Liberacka
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Św. Mikołaj z wilkiem, źródełka św. Otylii, Barbary, Jakuba, Eliasza, pustelnie Brata Alberta, Jana z Dulki, Świerada, czy Ogród Biblijny – piękna nasza Polska cała, piękna i nieznana.

Epidemia “zmusiła nas” do pozostania w Polsce i ciężko chyba powiedzieć, że jakoś nie jesteśmy z tych wakacji zadowoleni. Jest wszak okazja, by tym razem rezygnując z chorwackich, czy greckich plaż poszukać tego, co jest piękne i ciekawe tu blisko, obok nas a dotąd nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy. Kto wie, czy po takich wakacjach, kiedy nawet już znów będzie można zwiedzać świat, zdecydujemy się jednak zostać tu, znów, i przemierzyć Polskę, śladami świętych, śladami wydarzeń historycznych, śladami naszych przodków, czy też ścieżkami kolejowymi, rowerowymi, kajakowymi, śladami rzek, jezior, źródełek czy przepięknych budowli, zamków oraz sanktuariów. Wyjątkowo w tym roku sprawdziło się powiedzenie cudze chwalicie, swego nie znacie.

 

 

Przedstawiamy więc niektóre ciekawe, piękne i inspirujące miejsca w Polsce. Takie wakacje nie tylko sprzyjają poznawaniu miejsc w których żyjemy ale także wspierają podróż w głąb swoich myśli, swojej duszy. A może takie wakacje w pustelni to coś o czym część z nas naprawdę marzyła, może w mniszej celi z dala od biegu i zgiełku? W pędzie codziennego życia czasem człowiek marzy o ciszy, spokoju, chwili samotności, chwili dla siebie, dla Pana Boga. Rozdygotane nasze zmysły czasem potrzebują ukojenia. Takie miejsca pozwalają je znaleźć bardziej niż najbardziej znane kurorty turystyczne na świecie.

Dziś w internecie wszędzie można napotkać komentarze Polaków: nie wiedziałem, że u nas jest tak pięknie: malownicze szlaki, urocze plaże, niezliczone leśne ścieżki i strumyki. Dla starszych to powrót do dzieciństwa, podróż sentymentalna, dla młodszych nowe odkrycia i przygoda.

Podziwiając piękno Polski i wszystkiego, co nas otacza, warto uświadomić sobie, że każdy czas, każda niespodziewana sytuacja jest dla nas szansą. Szansą na odkrycie czegoś nowego w nas i obok nas. Na zbudowanie w sobie czegoś dobrego, poszukanie odpowiedzi dlaczego właśnie nam się coś przytrafia, dlaczego nasze życie tak wygląda. Wakacje w czasach zarazy mogą być podróżą wgłąb siebie, której pewnie nigdy nie odbylibyśmy idąc utorowanym szlakiem słonecznych plaż w południowych krajach. Ważne, byśmy rzeczywiście poszukali tych miejsc, tych enklaw, sprzyjających naszym rozmyślaniom, modlitwie i ukojeniu serca.

 

Zapraszam w podróż po najpiękniejszych, nieznanych miejscach Polski i życzę nam wszystkim wspaniałych odkryć i niezapomnianych wakacji.

 

W tym numerze:

Sacroklimaty. Odkryj niezwykłe miejsca w Polsce!

Zagraniczni święci, których spotkasz w Polsce

Odpocznij, a Twoje relacje na tym zyskają

Aby się nie „zużyć”, musisz odpoczywać

Rozmowy z Janem Pawłem II. Wakacje

Święty na wakacje. Wybierz swojego

Urlop w domu z dziećmi? To może się udać

Nie masz pomysłów na wakacje? Zakony spieszą z propozycjami

5 rzeczy, których uczy urlop

Aneta Liberacka

Aneta Liberacka

Redaktor naczelny portalu Stacja7.pl, prezes Fundacji Medialnej 7. Z wykształcenia matematyk, doświadczenie zawodowe jako manager zdobywała w takich miejscach jak Comarch, czy HP, prowadząc projekty w Europie, Ameryce Środkowej i krajach arabskich. Mama czwórki dzieci, chętnie zabierająca głos w sprawach: kobiet, dzieci, rodziny, edukacji. Bliska jej sercu jest nauka społeczna Jana Pawła II. Na Stacji 7 od kilku lat prowadzi cykl “Rozmowy z Janem Pawłem II” oraz podejmuje tematy społeczne.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



Aneta Liberacka
Aneta
Liberacka
zobacz artykuly tego autora >

Abyśmy byli jedno

Gdy dzieje się źle, zawsze jesteśmy razem. Chodzi o to, by być razem też wtedy, kiedy jest dobrze

Aneta Liberacka
Aneta
Liberacka
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Umiemy się tylko kłócić albo kochać, ale nie umiemy się różnić pięknie i mocno pisał Cyprian Kamil Norwid. Mówi się też o nas Polakach, że gdzie dwóch Polaków, tam trzy różne zdania. Dlaczego pozwalamy na to, że tyle nas dzieli?

 

Sztandarowy hymn lat 80 głosił: na życie patrzysz bez emocji. Wtedy chodziło o to, że przestaliśmy już nawet mieć nadzieję. Piosenka mówi o tym, że w tamtych czasach woleliśmy być “z daleka”, bo nie mieliśmy siły już niczym ryzykować i też nie widzieliśmy większego sensu podejmowania tego ryzyka. A jednak się udało.

Dziś mamy wolność, mamy demokrację i patrząc na ostatnie wydarzenia i relacje między ludźmi, nie możemy powiedzieć, że patrzymy na życie bez emocji. Te emocje raczej rozgrzewane są do czerwoności. I to nie tylko wtedy, kiedy zaczynamy rozmawiać o polityce ale także wtedy, gdy poruszamy tematy światopoglądowe, społeczne, gospodarcze, czy nawet historyczne. Tak bardzo się różnimy a jednocześnie tak bardzo możemy to sobie okazywać. To chyba dobrze. Jesteśmy przecież wolni i nikt nie zabrania nam wyrażać własnego zdania.

Emocje są tak wielkie, ponieważ nam bardzo zależy. A zależy nam, bo sprawy, które dzieją się wokół nas, są dla nas ważne. Tyle lat marzyliśmy o wolności, więc teraz chcemy umieć z niej w pełni korzystać.

 

Jako naród, który tyle przeszedł, mamy nieporównywalne i często niezrozumiałe przez inne narody ogromne poczucie jaką wartością jest wolność. I to właśnie my stanowimy dla świata przykład jak heroiczna może być o nią walka, jak wielka jej świadomość i jak ogromny szacunek dla tej wymarzonej i odzyskanej wolności. To dziedzictwo zobowiązuje nas wyjątkowo do tego, byśmy umieli z niej korzystać. Stanowimy przecież jedno, nawet się kłócąc. Co więcej właśnie to świadczy o tym, że nie jesteśmy bezemocjonalnym tłumem, któremu na niczym nie zależy a przeciwnie, jesteśmy jak stare dobre małżeństwo, które przepełnione emocjami szuka swoich racji, ważne by jednak na koniec dnia wygrała miłość, która wszystko przetrzyma.

 

Dziś chyba znów zaczynamy egzamin z tej jedności. To okazja do przemyślenia i nadrobienia ostatnich lat. W ostatnim bowiem czasie trochę nam się pomyliło to nasze wspólne dziedzictwo, pomyliły nam się relacje w rodzinie, relacje z przyjaciółmi, sąsiadami, znajomymi. Zaczęliśmy patrzeć na siebie wilkiem, czasem nawet na najbliższych. Jak to się stało i kto to zrobił?

Z naszej wspólnej walki o lepszy byt, o możliwości, o solidarność, o równe szanse, zrobiliśmy walkę o fundament, czyli walkę o szacunek dla ludzkiego życia. Fundament, który przenigdy nie powinien nas różnić. Nie ma przecież większej wartości niż życie ludzkie. A jednak… Z jednej strony walczymy o szacunek dla odmienności, dla mniejszości, dla każdego człowieka, z drugiej pragniemy poszanowania najsłabszych, czyli tych nienarodzonych, tych schorowanych, starszych, niedołężnych. I okazuje się, że o to teraz najbardziej walczymy. Walczymy o coś z czym wszyscy się zgadzamy, bo przecież jeśli chodzi o ludzkie życie i szacunek dla każdego człowieka to nic, absolutnie nic nie powinno nas różnić. 

Zamiast toczyć wojny o coś, w czym tak naprawdę się nie różnimy, ponieważ prawo do życia i szacunek dla każdego człowieka jest prawem niezbywalnym, zacznijmy się po prostu w tej sprawie dogadywać i działać wspólnie.

 

shutterstock_366551576

 

Najważniejsze zadanie przed nami to szacunek do siebie nawzajem, do tych nienarodzonych, do słabych i do tych, z którymi się w jakikolwiek sposób różnimy. Jak mamy to zrobić? Jak dogadać się w sprawie, w której tak naprawdę jesteśmy dogadani a jednak przerzucamy się hasłami, sloganami i często argumentami, z którymi wszyscy się zgadzają a nie wiedzieć czemu się kłócą?

Starajmy się może na początek niewielkimi krokami, sąsiad z sąsiadem, kolega z kolegą itd., w pierwszej kolejności podać sobie rękę, uśmiechnąć się do siebie, zastanowić nad tym, że ten drugi człowiek też ma swoje życie, swoją rodzinę, swoje troski i kłopoty i zanim zechcemy na siebie “naskoczyć” szukać punktów, w których absolutnie się zgadzamy a dochodząc do miejsc gdzie zaczynają być różnice szukajmy porozumienia, szanujmy siebie, swoje przemyślenia, swoje zdanie i nauczmy się ze sobą rozmawiać.

 

Przecież jeszcze duża takich Polaków ostało, co są piękni – jak pisał w “Weselu” Stanisław Wyspiański. Jesteśmy pięknym, dumnym narodem, który ma wspaniałą historię, genialnych wykształconych ludzi, piękne nowe pokolenie, wychowane w całkowicie wolnej Ojczyźnie. Nic tylko się cieszyć, korzystać z tego i szanować siebie nawzajem.

Tak wiele nas łączy.

 

Zapraszam wszystkich wierzących do modlitwy o jedność i wzajemny szacunek, a tych dalej od Kościoła o przyjazne spojrzenie na drugiego człowieka. Wszyscy wszak jesteśmy Polakami i to nas pięknie łączy i wyróżnia.


W TYM WYDANIU

● Rozmowy z Janem Pawłem II. Zgoda

● Jedność mimo różnic

● Ojca Leona sposób na jedność

● Co zrobić, aby w Polsce było lepiej

● Jak przebaczać?

● Recepta na podziały

● Aby przeciwnicy podali sobie ręce

● Modlitwa o pokój w rodzinie

● Modlitwa o pokorę

● Chroń mnie Panie od nienawiści

● Pokora. Umieć powiedzieć “nie wiem”

● Po tym nas poznają

 

Aneta Liberacka

Aneta Liberacka

Redaktor naczelny portalu Stacja7.pl, prezes Fundacji Medialnej 7. Z wykształcenia matematyk, doświadczenie zawodowe jako manager zdobywała w takich miejscach jak Comarch, czy HP, prowadząc projekty w Europie, Ameryce Środkowej i krajach arabskich. Mama czwórki dzieci, chętnie zabierająca głos w sprawach: kobiet, dzieci, rodziny, edukacji. Bliska jej sercu jest nauka społeczna Jana Pawła II. Na Stacji 7 od kilku lat prowadzi cykl “Rozmowy z Janem Pawłem II” oraz podejmuje tematy społeczne.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



Aneta Liberacka
Aneta
Liberacka
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap