Porcjunkula. Mała, wielka kaplica

Porcjunkula znaczy tyle co kawałeczek, drobna część. Na początku XIII wieku była małą, zaniedbaną kaplicą, położoną kilka kilometrów od Asyżu. A to ona stała się świadkiem najważniejszych wydarzeń w historii franciszkańskiego zakonu, tam też swój początek miał szczególny odpust, który 2 sierpnia może uzyskać każdy z nas.

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Dziewięć metrów długości, cztery metry szerokości. Odbudowana własnoręcznie przez Franciszka w 1206 roku. To w tej kaplicy Biedaczyna z Asyżu wysłuchał Ewangelii o rozesłaniu apostołów, która zmieniła jego myślenie. To tam zgromadziła się pierwsza wspólnota franciszkańska, to spod tej kaplicy bracia pierwszy raz ruszyli ewangelizować. To tam siedemnastoletnia Klara przyjęła z rąk Franciszka swój habit. To tam w końcu Franciszek pożegnał się z ziemskim życiem. Dziś ta niewielka kaplica znajduje się wewnątrz potężnej bazyliki. Ale to, co najważniejsze, nie potrzebuje pięknego, wielkiego otoczenia. 

W Uroczystość św. Macieja Apostoła Franciszek usłyszał odczytane na Mszy świętej słowa Ewangelii: “Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. (…) Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie. Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swych trzosów. Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski” (Mt 10, 6-10). Potraktował je jako wyraźny nakaz Chrystusa: zdjął swoje ubrania, nałożył na siebie habit, przepasał się sznurem i zaczął nauczać na placu kościoła parafialnego św. Jerzego w Asyżu. Jeszcze w tym samym roku zgłosili się do niego pierwsi towarzysze: Bernard z Quinvalle i Piotr z Katanii, późniejszy brat Egidiusz, którzy zamieszkali wraz z Franciszkiem przy kościółku Matki Bożej Anielskiej. Kiedy zebrało się już 12 uczniów Franciszka, nazwali się braćmi mniejszymi, a za cel życia obrali sobie pokutę i głoszenie Chrystusa.

A co z odpustem? Legenda głosi, że Biedaczyna w 1216 roku usłyszał w swojej celi głos: „Franciszku, do kaplicy!”. Kiedy tam się udał, zobaczył Jezusa nad ołtarzem, a obok z prawej strony Najświętszą Maryję Pannę w otoczeniu aniołów. Wtedy Chrystus miał powiedzieć do zakonnika: “Franciszku, w zamian za gorliwość, z jaką ty i bracia twoi staracie się o zbawienie dusz, w nagrodę proś Mnie dla nich i dla czci Mego Imienia o łaskę, jaką zechcesz. Dam ci ją, gdyż dałem cię światu, abyś był światłością narodów i podporą Mojego Kościoła”.

Franciszek poprosił, aby „wszyscy, po spowiedzi odbytej ze skruchą i po nawiedzeniu tej kaplicy, mogli otrzymać odpust zupełny i przebaczenie wszystkich grzechów”. Jezus miał mu odpowiedzieć, że udzieli odpustu pod warunkiem, że zatwierdzi go papież. Franciszek udał się więc do Perugii, gdzie przebywał wówczas papież Honoriusz III, i przedstawił mu sprawę. Ojciec Święty zgodził się, ale odpust początkowo ograniczony był tylko do kaplicy pod Asyżem. Kolejni papieże rozszerzali ten przywilej, początkowo na inne kościoły franciszkańskie, później na wszystkie kościoły parafialne. Dziś każdy, kto w dniu 2 sierpnia nawiedzi swój kościół parafialny, spełniając zwykłe warunki (pobożne nawiedzenie kościoła, odmówienie w nim Modlitwy Pańskiej i Wyznania wiary oraz sakramentalna spowiedź i Komunia św. wraz z modlitwą w intencjach papieża, a ponadto nie ma przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, zyskuje odpust zupełny.

 

ah, brewiarz.pl, franciszkanie.pl/Stacja7

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

7 świętych moli książkowych

Pierwsza kanonizowana kobieta, założyciele przytułków, męczennicy i tłumacze. Co ich łączy? Wszyscy są święci i wszyscy kochali książki. Przedstawiamy Wam siedmiu świętych patronów czytelników - ludzi którzy łączyli szukanie Boga ze zdobywaniem wiedzy.

Paweł
Witek
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Św. Wiborada

 

Wiborada

Wiborada żyła na przełomie IX i X wieku na terenie dzisiejszej Szwajcarii. Pochodziła z arystokratycznego rodu. Po zakończeniu pielgrzymki
do Rzymu wstąpiła do klasztoru benedyktynek, gdzie od 916 roku do swojej śmierci w 926 roku prowadziła ascetyczne życie w pustelni, poświęcając się modlitwie.

Posiadała dar jasnowidzenia i dzięki niemu przepowiedziała najazd Węgrów i ocaliła przed zniszczeniem bibliotekę opactwa św. Galla – jedną z najstarszych klasztornych bibliotek istniejących po dziś dzień. Została zabita podczas ataku najeźdźców i pochowana we własnej celi. Została kanonizowana w 1047 roku przez papieża Klemensa II co czyni ją pierwszą kobietą wyniesioną na ołtarze w historii.

Wspomnienie: 2 maja
Patronka: Gospodyń domowych, miłośników książek i bibliotek.

 

Św. Jan Boży

 

Jan boży

Jan Cidade urodził się w Portugalii końcem XV wieku. Gdy miał 8 lat, w jego domu pojawił się wędrowiec pielgrzymujący do Hiszpanii, prosząc o nocleg. W czasie wieczerzy przybysz opowiadał o dalekich krajach, które odwiedził i o fascynujących przygodach, które go spotkały. Przyszły święty zapragnął odkrywać tak samo świat i nazajutrz potajemnie wykradł się z domu z przybyszem. Po kilku tygodniach wędrówki pielgrzym zostawił go u pewnego mieszczanina, który przyjął go jak syna nazywając go “Janem otrzymanym od Boga – Janem a Deo”.

 

Jednym z pierwszych impulsów do jego nawrócenia było kilkukrotne cudowne ocalenie od śmierci w wojsku. Jan pojechał do Afryki aby głosić Ewangelię i zostać męczennikiem. Okazja do męczeństwa się jednak nie nadarzyła, więc rozpoczął on pracę na Gibraltarze, gdzie za zaoszczędzone pieniądze założył pierwszą z kilku religijnych księgarni.
Jedno z kazań św. Jana z Avili wywarło na Janie od Boga takie wrażanie, i spowodowało taki smutek z powodu zmarnowanych lat życia, że rzucił się na ziemie i prosił Boga o miłosierdzie. Uznany za szaleńca został wrzucony do lochu, gdzie torturowany, ku zdumieniu oprawców, prosił o więcej cierpienia.

 

Po odzyskaniu wolności, za wyżebrane pieniądze kupił dom i otworzył w nim szpital dla chorych, bezdomnych i ubogich. Troszczył się też o psychicznie chorych którzy w tamtych czasach byli okrutnie traktowani. Dbał również o kobiety upadłe i sieroty. Środki na utrzymanie i rozwój przytułku zbierał na rynku miasta, a gdy to nie wystarczało – żebrał u możnych i książąt. Aby zapewnić ciągłość dziełu, które stworzył, zebrał wokół siebie gromadę Bożych szaleńców i utworzył zakon Braci Miłosierdzia, znany również jako Bonifraci. Wyczerpany niezwykle aktywnym trybem życia zmarł w 1550 roku w wieku 55 lat. Prośbę o jego kanonizację wystosował m.in. król Jan III Sobieski. Jan Boży został wyniesiony na ołtarze w 1690 roku.

 

Wspomnienie: 8 marca
Patron: Służby zdrowia, szpitali i chorych, a także drukarzy i księgarzy

 

Św. Hieronim ze Strydonu

 

hieronim

Hieronim urodził się w pierwszej połowie IV wieku Strydonie na terenie dzisiejszej Dalmacji. Jest doktorem Kościoła, a jego największym dokonaniem jest przekład Pisma Świętego z języków greckiego i hebrajskiego na łacinę. Tłumaczenie to jest znane jako Wulgata i było używane w Kościele przez blisko 1500 lat!

 

W 360 roku udał się z przyjacielem do Rzymu aby studiować retorykę i filozofię. Nie myślał wówczas jeszcze nad zgłębianiem literatury chrześcijańskiej. Następnie wiele lat spędził w Galii (obecnie Francja) przyjaźniąc się z wieloma chrześcijanami. Wtedy też rozpoczął studia teologiczne. W późniejszej podróży do Syrii miał wizję, która przesądziła o jego decyzji, aby poświęcić się studiowaniu Pisma Świętego. W czasie swych podroży między Antiochią, Konstantynopolem, a Rzymem, został wyświęcony na kapłana i nadal zgłębiał Stary i Nowy Testament.

 

Ostatnie kilkadziesiąt lat życia spędził na tłumaczeniu kolejnych ksiądz Biblii a także na polemikach z Orygenesem i innymi Ojcami Kościoła. Dzieło jego życia – Wulgata, jest uznawane za księgę, która wywarła największy wpływ na kulturę i sztukę europejską. Niezwykłe jest również to, że tłumaczenie to okazało się tak znaczące, mimo początkowej ogromnej krytyki i niechęci ze strony hierarchów kościelnych. Św. Hieronim zmarł prawdopodobnie w 420 roku w Betlejem. Został kanonizowany w XVII.

 

Wspomnienie: 30 września
Patron: Biblistów, bibliotekarzy, studentów i tłumaczy

 

Św. Franciszek Salezy

 

Franciszek Salezy

Franciszek urodził się w rodzinie szlacheckiej w drugiej połowie XVI wieku na terenie dzisiejszej Francji. Był najstarszy z dwanaściorga dzieci. Studiował prawo na uniwersytetach w Padwie i Paryżu. Wbrew jednak woli ojca,, który przygotował dla niego posadę prawniczą, oraz zaaranżował małżeństwo, Franciszek wybrał drogę kapłańską. Natychmiast po otrzymaniu święceń, objął najwyższe stanowisko w diecezji – rektora katedry.

 

Charyzmatem Franciszka Salezego, było bardzo skuteczne nawracanie kalwinistów z powrotem na katolicyzm. Niektórzy podają, że mógł pozyskać dla Kościoła nawet 70 tysięcy odstępców. Znany był również z bardzo płomiennych i fascynujących kazań. Radził, żeby kierować się raczej miłością dla siebie, niż ocenianiem się, w rozwoju duchowym. Miał ogromną łatwość w głębokim rozumieniu ludzkich spraw, dlatego też swoje dzieła pisał bardzo prostym językiem,, który mógł zrozumieć każdy świecki. Rozwinął nawet język migowy, żeby móc nauczać osoby niesłyszące. Zmarł w Lyonie w 1622 roku, mając 55 lat. Został kanonizowany 43 lata później, przez papieża Aleksandra VII.

 

Wspomnienie: 24 stycznia
Patron: Prasy katolickiej, pisarzy i dziennikarzy

 

Św. Katarzyna Aleksandryjska

 

katarzyna aleksandryjska

Katarzyna urodziła się około 282 roku w Aleksandrii jako córka króla Kustosa. Była bogatą i bardzo wykształconą chrześcijanką. Złożyła dozgonny ślub czystości. Jawnie krytykowała cesarza za prześladowania chrześcijan i doprowadziła do nawrócenia jego żony.

 

Według legendy, wyrok śmierci na osiemnastoletnią Katarzynę zapadł w czasie dysputy religijnej. Okazało się, że młoda chrześcijanka jest bardziej błyskotliwa i mądrzejsza od pięćdziesięciu niewierzących mędrców (z, których kilku nawróciła). Rozwścieczony król skazał ją na tortury i śmierć. Według podań, anioł zniszczył koło, którym miała być łamana. Wyrok wykonano przez ścięcie. Została kanonizowana dopiero w XV wieku, przez Piusa II.

 

Wspomnienie: 25 listopada
Patronka: Uniwersytetów, uczonych, literatów i bibliotekarzy.

 

Św. Wawrzyniec

 

wawrzyniec

Wawrzyniec żył w III wieku w Cesarstwie Rzymskim. Pełnił posługę diakona. Papież Sykstus II powierzył mu dbanie o dobra kościelne i opiekę nad ubogimi Rzymu. Ówcześnie panujący cesarz Walerian rozpoczął krwawe prześladowanie chrześcijan – wszystkich wyznawców Chrystusa rozkazał zabijać bez procesu, a majątek kościelny kazał przejmować. W czasie represji został ścięty papież wraz z czterema diakonami.

 

Wawrzyńca początkowo nie aresztowano – próbowano go zmusić do wydania majątku kościelnego. Diakon spodziewając się aresztowania i tortur, rozdał wcześniej całe mienie ubogim. Kiedy sędzia nakazał wydać skarby kościelne, Wawrzyniec zgromadził wokół siebie obdarowanych wcześniej ubogich i powiedział, że oni są skarbem kościoła. Został skazany na tortury i śmierć, poprzez przypalanie na rozżarzonej kracie. Nie wyparł się wiary i oddał życie w 258 roku.

 

Wspomnienie: 10 sierpnia
Patron: Kucharzy, cukierników, bibliotekarzy i archiwistów.

 

 

Św. Karol Boromeusz

 

Karol Boromeusz

Karol urodził się w 1538 roku w rodzinie arystokratycznej. Gdy miał 7 lat, został przeznaczony do stany duchownego. W wieku 12 lat dostał od stryja dochody opactwa benedyktyńskiego. Młody Karol przekazywał jednak znaczną część tych dochodów na najuboższych. Już w wieku 22 lat jego wuj, papież Pius IV nadał mu godność kardynalską i wysoką funkcję w Państwie Kościelnym. Dopiero 3 lata później otrzymał święcenia kapłańskie i niemal natychmiast został arcybiskupem Mediolanu.

 

Karol Boromeusz zyskał sobie sławę człowieka bardzo zdolnego i z surowymi zasadami. Z ogromną dyscypliną wprowadzał wszystkie zmiany uchwalone na Soborze Trydenckim,, którego był współorganizatorem. Aby ratować podupadłe klasztory i parafie, przeprowadził 13 synodów diecezjalnych. Kładł wysoki nacisk na kształcenie przyszłych księży w seminariach. Był fundatorem wielu sierocińców, przytułków dla bezdomnych i kobiet. Niejednokrotnie w czasie głodu ze swojego spichlerza karmił nawet 70 tysięcy ludzi dziennie! Zmarł w 1584 roku w wieku 46 lat.

 

Wspomnienie: 4 listopada
Patron: Duszpasterzy, profesorów, proboszczów i bibliotekarzy.

 

jn2

 

Paweł Witek

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Paweł
Witek
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap