video-jav.net

Św. Hieronim. Ekskomunikowany Doktor Kościoła

Teoria to za mało dla szanującego się biblisty – Hieronima ciągnęło do Ziemi Świętej

Rafał
Growiec
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Urodził się w Strydonie (ob. Chorwacja), studiował jednak w Rzymie, tam też przyjął chrzest z rąk papieża św. Libaniusza. Świat rzymskich prawników jednak odrzucił młodego chrześcijanina. Z polecenia rodziców młodzieniec udał się do Trewiru, ówczesnej stolicy cesarstwa.

Św. Hieronim. Ekskomunikowany Doktor Kościoła

Św. Hieronim jako ojciec Kościoła, trzymajac model kościoła, Andrea Mantegna

Tam Hieronim poprzez studia teologiczne zaraził się ascetyczną żyłką. Wyruszył do Akwilei, gdzie został mnichem. Teoria to jednak za mało dla szanującego się biblisty – Hieronima ciągnęło do Ziemi Świętej. Choroba zatrzymała go w Antiochii, a wizja w której Chrystus zarzucił mnichowi, że nie jest chrześcijaninem, a wielbicielem Cycerona ostatecznie zraziła do kultury pogańskiej. Hieronim spędził kilka lat w pustelni, gdzie poduczył się z greki, a także poznał hebrajski dzięki uprzejmości nawróconego Żyda. Następnie studiował Pismo Święte pod okiem Grzegorza z Nazjanzu w Konstantynopolu. Gdy wezwano go w 382. r. na synod mający zakończyć schizmę antiocheńską, papież Damazy uznał go za niezbędnego w Rzymie. Tam Hieronim zajął się m.in. przekładem Biblii z greki i hebrajskiego na łacinę. Wbrew żądaniom wielu „znawców” Hieronim nie oparł się na Septuagincie, ale na tekście oryginalnym. Tak powstała Wulgata, będąca rewizją starszego przekładu NT i zupełnie autorskim tłumaczeniem ST. Nie ustrzegł się jednak błędów – dorobił Mojżeszowi rogi tam, gdzie powinien on się świecić.

Po śmierci Damazego Hieronim już widział się na jego miejscu (znaczy się: na Stolicy Piotrowej, nie w grobie), ale wtedy też grupa kapłanów i świeckich uznała, że to dobry czas na zemstę za ostre polemiki. Nasz bohater musiał więc poskromić ambicje i udał się do Antiochii, a stamtąd w towarzystwie przyjaciół i swoich rzymskich podopiecznych na zwiedzanie Ziemi Świętej. Potem trafił do Egiptu, gdzie zachwycił się monastyczną wspólnotą w Nitrii (choć to i tamto wytknął) i naukami Dydyma Ślepego, w końcu osiadł w Betlejem, gdzie tworzył korzystając z obecności bogatej sponsorki, Pauli.

Św. Hieronim. Ekskomunikowany Doktor Kościoła

Betlejemski epizod z życia Hieronima to także krótki okres (cofniętej później i solidnie odpokutowanej przez świętego) ekskomuniki, gdy pewnemu siebie apologecie groziło nawet wydalenie z cesarstwa. Twórca najbardziej rozpowszechnionego łacińskiego przekładu Biblii zmarł 30 września 419. lub 420. roku, w Betlejem.

(Kolejność wg wspomnień liturgicznych września i października)


1. Święty Grzegorz I Wielki – 3 IX



2. Święty Jan Chryzostom – 13 IX



3. Święty Robert Bellarmin – 17 IX



4. Święty Hieronim – 30 IX



5. Święty Franciszek z Asyżu – 4 X



6. Święta Teresa z Avila – 15 X



7. Święty Ignacy Antiocheński – 17 X


Rafał Growiec

Zobacz inne artykuły tego autora >
Rafał
Growiec
zobacz artykuly tego autora >

Św. Ignacy Antiocheński. Ekumeniczna mąka na Chrystusowy chleb

Czy Ignacy był reformatorem? Trudno go tak nazwać, na pewno jednak wniósł wiele do Kościoła. Może nie zreorganizował żadnego zakonu ani nie gromił heretyków, ale całym swoim życiem ukochał Chrystusa i nie odszedł on od Niego nawet gdy przyszło mu to życie oddać.

Rafał
Growiec
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Św. Ignacy Antiocheński. Ekumeniczna mąka na Chrystusowy chleb

O jego młodości wiemy niewiele, a właściwie nic pewnego. Możemy jedynie podejrzewać, że dzieciństwo spędził w Palestynie, a jego rodzice słuchali nauczania samego Chrystusa. Niektórzy twierdzą, że był dzieckiem, które Jezus postawił przed uczniami gdy mówił, by stali się jak dzieci, jeśli chcą wejść do Królestwa Niebieskiego.

Był trzecim po św. Piotrze i św. Ewodiuszu biskupem Antiochii Syryjskiej, tam też podpadł władzom rzymskim. Skazany na śmierć za Trajana został wysłany pod eskortą dziesięciu żołnierzy do Rzymu, których (raczej nie pieszczotliwie) nazywał „lampartami”. Zresztą od początku wiedział, że czeka go śmierć na arenie poprzez rozszarpanie przez dzikie zwierzęta. Chrześcijan, którzy chcieliby go ratować odżegnywał od tego, by mógł zostać zmielony przez kły i pazury jak ziarno na chleb Chrystusa, byleby mógł w pełni naśladować swojego Pana.

Po drodze, korzystając z oczekiwania na okręty płynące do stolicy, napisał siedem listów do wspólnot chrześcijańskich, w których prosił o to, by uczniowie Chrystusa trwali w jedności z biskupem, by nie ulegali podziałom i gdzie jako pierwszy nazwał Kościół „katolickim”.

Zmarł 20 grudnia na arenie Koloseum, rozszarpany przez dzikie bestie. Nie był to jednak koniec jego podróży. Jego szczątki przewieziono do Antiochii, gdzie przeniesiono je dwa wieki później do dawnej świątyni Fortuny, a wreszcie w 540. r. przeprowadzono go do Rzymu w obawie przed perskim królem Chozroesem, który najechał Syrię. Tam spoczywa po dziś dzień koło św. Klemensa.

Św. Ignacy Antiocheński. Ekumeniczna mąka na Chrystusowy chleb

Tam ostatecznie spoczął Ignacy, biskup Antiochii, który kochał Kościół niemal tak mocno jak Chrystusa, dla Niego umarł i który swoim wiernym zostawił jasne wskazówki: „Wszyscy więc biegnijcie, by zjednoczyć się jakby w jedną świątynię Boga, w jednym Jezusie Chrystusie, który wyszedł od Ojca jedynego, który był z nim jedyny i do Jedynego powrócił”.

(Kolejność wg wspomnień liturgicznych września i października)


1. Święty Grzegorz I Wielki – 3 IX



2. Święty Jan Chryzostom – 13 IX



3. Święty Robert Bellarmin – 17 IX



4. Święty Hieronim – 30 IX



5. Święty Franciszek z Asyżu – 4 X



6. Święta Teresa z Avila – 15 X



7. Święty Ignacy Antiocheński – 17 X


Rafał Growiec

Zobacz inne artykuły tego autora >
Rafał
Growiec
zobacz artykuly tego autora >