video-jav.net

Małżeństwo to związek kobiety i mężczyzny

Uznania w prawie unijnym, że małżeństwo to wyłącznie związek kobiety i mężczyzny domagają się twórcy Europejskiej Inicjatywy Obywatelskiej "Mama, Tata i Dzieci". Jej celem jest zebranie miliona podpisów pod wnioskiem o przyjęcie rozporządzenia, które będzie precyzowało definicje małżeństwa, rodziny i życia rodzinnego w regulacjach prawnych Unii Europejskiej.

Polub nas na Facebooku!

Jak tłumaczą w swoim wniosku autorzy Europejskiej Inicjatywy Obywatelskiej w obronie Małżeństwa i Rodziny “Mama, Tata i Dzieci”, postępująca fragmentacja pojęć “rodzina” i “małżeństwo” stanowi problem dla Unii Europejskiej. Legislacja unijna odwołuje się do obu tych terminów, jednak ich znaczenie jest coraz bardziej nieostre, a w dyrektywach unijnych zawarte są rozbieżne definicje.

Dlatego obywatelska inicjatywa proponuje rozwiązanie tego problemu poprzez przyjęcie jednej, obejmującej całą Unię Europejską, definicji obu pojęć, która byłaby zgodna z ustawodawstwem wszystkich krajów członkowskich. Zostałaby ona zawarta w rozporządzeniu Rady Unii Europejskiej w sprawie ochrony małżeństwa i rodziny.

W preambule projektu rozporządzenia jego autorzy powołują się na szereg aktów prawnych o charakterze międzynarodowym (Powszechna Deklaracja Praw Człowieka z 1948 r., Konwencja o Prawach Dziecka z 1989 r., czy Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), w których zapewnia się prawa małżeństwa i rodziny opartych na związku kobiety i mężczyzny do zachowania swojej tożsamości.

Rozporządzenie w art. 1 stwierdza, że jeśli zostałoby przyjęte przez Radę Unii Europejskiej, dotyczyłoby wszystkich aktów prawnych przyjętych przez UE na podstawie Traktatu o Unii Europejskiej, pozostawiając jednocześnie “nienaruszonymi kompetencje Państw Członkowskich do regulowania kwestii prawnych związanych z instytucjami małżeństwa oraz rodziny w sferze ich kompetencji”.

W art. 2 zapisano definicje małżeństwa, rodziny i życia rodzinnego. Małżeństwo oznacza “związek prawny między jednym mężczyzną oraz jedną kobietą jako mężem i żoną”. Słowo “małżonek” odnosi się jedynie do osoby płci przeciwnej, będącej mężem lub żoną. Słowo “rodzina” obejmuje małżonków, ich potomstwo oraz bezpośrednich krewnych w linii wstępnej. Słowa “życie rodzinne” oraz “relacja rodzinna” obejmują relacje między małżonkami oraz ich potomstwem i krewnymi.

Art. 3 rozporządzenia podkreśla, że żadne państwo członkowskie UE nie będzie obowiązane do uznania publicznego aktu, zaświadczenia lub procedury sądowej innego państwa dotyczącej relacji między osobami traktowanymi jako małżeństwo i rodzina, jeśli ta relacja nie odpowiada definicji zawartej w art. 2.

Inicjatywa jest zgodna z art. 9 Karty Praw Podstawowych, który stwierdza, że prawo do zawarcia małżeństwa i prawo do założenia rodziny są gwarantowane zgodnie z ustawami krajowymi regulującymi korzystanie z tych praw.

Zdaniem autorów projektu, przyjęcie rozporządzenia da pewność, że Unia Europejska “nie będzie narzucać Polsce, ani żadnemu innemu krajowi członkowskiemu, ideologicznych regulacji zmierzających do zakwestionowania prawdy o małżeństwie jako związku kobiety i mężczyzny”.

Za przykład swoich obaw podają jedną z wypowiedzi wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej Fransa Timmermansa, którzy publicznie stwierdził, że “Komisja powinna podjąć działania, aby wszystkie kraje członkowskie UE zaakceptowały bez zastrzeżeń małżeństwa homoseksualne”.

Europejska Inicjatywa Obywatelska w obronie Małżeństwa i Rodziny “Mama, Tata i Dzieci” została zarejestrowana w grudniu ub. roku. W jej komitecie obywatelskim zasiadają przedstawiciele różnych państw członkowskich UE, ze strony polskiej – prof. Aleksander Stępkowski.

Więcej o inicjatywie na stronie www.mumdadandkids.eu. Wniosek o rozpatrzenie projektu rozporządzenia (w języku polskim) można podpisać na stronie https:// signatures.mumdadandkids.eu/?lang=pl

Można też pobrać formularz deklaracji poparcia ze strony, a po wypełnieniu wysłać na adres: Skrytka pocztowa 664; 30-960 Kraków 1.

Aby uruchomić procedurę legislacyjną, trzeba zebrać przynajmniej milion podpisów obywateli państw Unii Europejskiej.


lk / Warszawa

 

Beatyfikacja ks. Bukowińskiego – Apostoła Kazachstanu

Beatyfikacja bohaterskiego apostoła Kazachstanu, więźnia sowieckich łagrów, ks. Władysława Bukowińskiego odbędzie się 11 września br. w Karagandzie - mieście, w którym pełnił swą duszpasterską posługę w czasach Związku Radzieckiego i gdzie został pochowany. Drogę do beatyfikacji ks. Bukowińskiego otworzyło uznanie w grudniu 2015 r. przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych cudu za jego wstawiennictwem.

Polub nas na Facebooku!

Władysław Bukowiński urodził się 22 grudnia 1904 r. w Berdyczowie. W 1920 r. rodzina przeniosła się do Święcicy w powiecie sandomierskim. W latach 1921-1931 studiował prawo, a następnie teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Święcenia kapłańskie otrzymał 28 czerwca 1931 roku z rąk abp księcia Adama Sapiehy, metropolity krakowskiego. Po kilku latach pracy duszpasterskiej w Rabce i Suchej Beskidzkiej wyjechał na Kresy i został wykładowcą w Seminarium Duchownym w Łucku. Od września 1939 r. był proboszczem katedry w Łucku. W 1940 r. został uwięziony przez NKWD.

Cudem uniknął śmierci w likwidowanym przez Sowietów łuckim więzieniu po rozpoczęciu wojny niemiecko-radzieckiej w 1941 r. Pomagał uciekinierom i jeńcom podczas niemieckiej, a następnie radzieckiej okupacji. W latach 1945-1954 przebywał w radzieckich więzieniach i obozach pracy w Kijowie, Czelabińsku i Dżezkazganie. Tam, po wyczerpującej, kilkunastogodzinnej pracy odwiedzał chorych w więziennym szpitalu, umacniał współwięźniów w wierze, udzielał sakramentów i prowadził rekolekcje w różnych językach. Napisał i potajemnie wykładał w łagrze historię Polski.

W roku 1954 został zesłany do Kazachstanu, do Karagandy, z obowiązkiem podjęcia pracy stróża. Praca ta umożliwiała mu dalszą tajną pracę duszpasterską wśród zesłańców. Chrzcił, spowiadał i błogosławił małżeństwa zesłanych tam Polaków, Niemców, Rosjan, Ukraińców i przedstawicieli innych narodowości.

Dobrowolnie przyjął obywatelstwo Związku Radzieckiego, aby mógł pozostać wśród powierzonych swej opiece wiernych. Odbył wyprawy misyjne m.in. do Tadżykistanu, Ałmaty, Semipałatyńska, Aktiubińska. W 1958 r. został ponownie uwięziony na trzy lata i zesłany do łagrów na Syberii: w Czumie w obwodzie irkuckim oraz obozie dla „religiozników” w Sosnówce. W sumie przebywał w łagrach i więzieniach: 13 lat, 5 miesięcy i 10 dni. Po odbyciu kary kontynuował w Karagandzie pracę duszpasterską w prywatnych domach. Pod koniec życia trzykrotnie przyjeżdżał do Polski, gdzie spotykał się m. in. z kard. Karolem Wojtyłą. Zmarł w Karagandzie 3 grudnia 1974 r. do końca prowadząc pracę duszpasterską. Jego grób znajduje się w kościele pw. św. Józefa w Karagandzie.

Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w Krakowie 19 czerwca 2006 r. W 2012 r. złożono w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie positio o życiu, działalności i heroiczności cnót oraz sławie świętości Sługi Bożego ks. Bukowińskiego. Od 2008 r. zbierano dokumenty lekarskie i świadectwa dotyczące domniemanego cudu z wstawiennictwem Sługi Bożego. Natomiast w dniach 22-31 maja 2013 r. w Karagandzie odbył się proces o domniemanym cudzie przez wstawiennictwo kandydata na ołtarze, które złożono w Kongregacji 19 czerwca 2013 r.

Ks. Bukowiński będzie pierwszym błogosławionym Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego w Kazachstanie. Jego grób znajduje się w kościele pw. św. Józefa w Karagandzie.

Św. Jan Paweł II w czasie swojej podróży apostolskiej do Kazachstanu w 2001 r. powiedział o nim: „Księdza Władysława Bukowińskiego wielokrotnie spotykałem i zawsze podziwiałem za kapłańską wierność i apostolski zapał. Był szczególnie związany z Karagandą. Pragnę dzisiaj złożyć w imieniu Kościoła hołd zarówno jemu jak i wszystkim zesłańcom”.


st (KAI) / Warszawa