Teologia Tolkiena. Sumienie

Tolkien poprzez postać Faramira przedstawia podręcznikowy przykład dobrego, wcześniejszego rozpoznania sprawy przez sumienie i konsekwentnej wierności tej decyzji.

ks. Stanisław Adamiak
ks. Stanisław
Adamiak
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Teologia Tolkiena. Sumienie
Tolkien poprzez postać Faramira przedstawia podręcznikowy przykład dobrego, wcześniejszego rozpoznania sprawy przez sumienie i konsekwentnej wierności tej decyzji.

Czym jest sumienie? Często mamy wizję, że jest to pewien “instynkt”, który podpowiada co jest dobre a co złe. W świecie Tolkienowskich utworów jest to bardzo mocno podkreślany temat – tutaj dobroć i zło moralne wiążą się z pięknem lub jego brakiem.

U Tolkiena sumienie nie jest tylko instynktem. W świetle teologii, tak jak to ujmuje także Katechizm Kościoła Katolickiego, sumienie moralne jest sądem rozumu. Przykład złego i dobrego użycia rozumu w celu dokonania wyboru zgodnie z sumieniem w celu ulegnięcia lub nie pokusie, to dwaj synowie Denethora – Boromir i Faramir, którzy stają przed możliwością zagarnięcia Pierścienia. Wiemy, że Boromir tej pokusie ulega. Kiedy dowiaduje się o tym Faramir, dzięki swojemu wykształceniu, trafnie ocenia, że nie można do dobrego celu dążyć środkami, które same w sobie są złe, grzeszne.

Faramir jest podręcznikowym przykładem dobrego, wcześniejszego rozpoznania sprawy przez sumienie i pozostania wiernym decyzji sumienia.

Posłuchaj drugiego odcinka Teologii Tolkiena:

 

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



ks. Stanisław Adamiak

ks. Stanisław Adamiak

ur. 1980. Duchowny diecezji toruńskiej, doktor historii Kościoła. Pracownik Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizuje się w historii wczesnego chrześcijaństwa. Wykładał na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie i Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Związany z Ruchem Światło-Życie, wicepostulator procesu beatyfikacyjnego ks. Franciszka Blachnickiego.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Stanisław Adamiak
ks. Stanisław
Adamiak
zobacz artykuly tego autora >

Teologia Tolkiena. Pokusa

Tolkien we wspaniały sposób przedstawił temat pokusy w swoim dziele „Władca Pierścieni" poprzez postacie Gandalfa, Galadrieli i Sama.

ks. Stanisław Adamiak
ks. Stanisław
Adamiak
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Teologia Tolkiena. Pokusa
Tolkien we wspaniały sposób przedstawił temat pokusy w swoim dziele „Władca Pierścieni" poprzez postacie Gandalfa, Galadrieli i Sama.

Do grzechów prowadzą nas najczęściej pokusy. Szatan najpierw kusi nas do złego, chce spowodować, żebyśmy zgrzeszyli. Tolkienowski pierścień jest symbolem zła, czymś, co prowadzi do grzechu. Jednak sam przedmiot nie prowadzi do złego w sposób automatyczny, tu nie ma magii. Mimo, że w pierścieniu zaklęta jest cała moc, którą włożył w pierścień jego twórca Sauron, zło dzieje się na skutek decyzji, ulegnięcia pokusom płynących wraz z pierścieniem.

Najmądrzejsze postaci we „Władcy Pierścieni” są tego świadome. Odmawiają przyjęcia pierścienia, który jest im ofiarowany w dobrych celach.  Problemem nie jest tak naprawdę pierścień sam w sobie. Problemem jest to, do czego może nas doprowadzić. Trzeba mówić Szatanowi „nie”, nie wchodząc w negocjacje – tak jak Gandalf, Galadriela, Sam.

Posłuchaj drugiego odcinka Teologii Tolkiena:

 

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



ks. Stanisław Adamiak

ks. Stanisław Adamiak

ur. 1980. Duchowny diecezji toruńskiej, doktor historii Kościoła. Pracownik Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizuje się w historii wczesnego chrześcijaństwa. Wykładał na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie i Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Związany z Ruchem Światło-Życie, wicepostulator procesu beatyfikacyjnego ks. Franciszka Blachnickiego.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Stanisław Adamiak
ks. Stanisław
Adamiak
zobacz artykuly tego autora >