ŚWIĘCI

Święty Peregryn. Patron chorujących na nowotwory

W młodości Peregryn marnotrawił majątek rodziców na przygodne rozrywki i nic nie wskazywało na to, że zostanie świętym. Nawrócenie i późniejszy pokorny styl życia doprowadziły jednak do tego, że jeszcze za życia nazywano go „drugim Hiobem”, a jego modlitwy przynosiły uzdrowienie

Peregryn Laziosi urodził się w 1260 roku w zamożnej rodzinie żyjącej w Forlì, mieście w północnych Włoszech. Dzieciństwo i młodość Peregryna przypomina historię znanego nam lepiej Franciszka z Asyżu. Majątek posiadany przez rodziców pozwolił mu oddać się przyjemnościom i hulaszczemu trybowi życia. Co więcej, dzisiejszy święty w młodości otwarcie sprzeciwiał się papieżowi i Kościołowi.

 

Ojciec Peregryna stanął na czele miejscowych Gibelinów, ugrupowania politycznego, które w konflikcie między cesarzem i papiestwem stanęło po stronie władzy świeckiej. Przyłączył się do nich również sam Peregryn. W 1283 roku papież Marcin IV w celu rozwiązania tlącego się konfliktu wysłał do Forlì ojca Filipa Benicjusza, beatyfikowanego w 1516, a kanonizowanego w 1671 roku. Jego wystąpienie nie przyniosło jednak oczekiwanych rezultatów. Papieski negocjator został wyrzucony z miasta. Podczas zamieszek Peregryn uderzył go w twarz. Ten jednak nie tylko nie bronił się, ale nadstawił drugi policzek i pomodlił się za napastnika.

 

peregryn-glowne

Kaplica św. Peregryna w Kaliforni | fot. Amaury Laporte / flickr.com

 

Mimo że całe wydarzenie nie doprowadziło do pogodzenia Gibelinów z Papieżem, postawa Benicjusza wywarła ogromne wrażenie na 23-letnim Peregrynie, rozpoczynając proces jego nawrócenia. Kiedy pokutował targany wyrzutami sumienia, ukazała mu się Matka Boska i poleciła, aby wstąpił do założonego w 1230 roku zgromadzenia Serwitów w Sienie, do których należał również sam Filip Benicjusz.

 

peregryn

“Uzdrowienie św. Peregryna” Giacomo Zampa, olej na płótnie, XVII wiek

Już jako kapłan Peregryn został wysłany z powrotem do swojego rodzinnego miasta. Według legendy święty tak głęboko żałował swoich „czynów młodości”, że całkowicie oddał się pracy i wzywaniu do nawrócenia nie siadając przez 30 lat. Jego poświęcenie przynosiło skutek – mieszkańcy miasta tłumnie słuchali jego kazań i spowiadali się u niego.

 

Około 1320 roku Peregryn poważnie zachorował. Na jego nodze powstała rana, która nie chciała się zagoić, a lekarze byli bezradni. Stwierdzili, że w obliczu powiększającego się nowotworu i dotkliwego bólu, który odczuwał pacjent, jedynym rozwiązaniem jest amputacja. Peregryn żarliwie modlił się o uzdrowienie. W noc poprzedzającą zabieg miał sen. Śnił mu się Jezus, który zszedł z krzyża i dotknięciem wyleczył chorą nogę. Rano po ranie nie było śladu.

 

Od tej pory do Peregryna zaczęły przybywać tłumy pielgrzymów prosząc go o modlitwę w różnych intencjach. W 1345 roku Peregryn zmarł w opinii świętości. Kult, którym go otaczano, nie ustawał. Modlitwie za jego wstawiennictwem towarzyszyły uzdrowienia. W 1726 roku papież Benedykt XIII ogłosił go świętym. Jego wspomnienie obchodzimy 1 maja. W związku z uzdrowieniem, którego sam doznał, został patronem chorujących na nowotwory.

 


Pomódl się Nowenną do św. Peregryna



Wesprzyj nas
Show comments

Św. Jan – Apostoł i Ewangelista

Kościół obchodzi 27 grudnia wspomnienie św. Jana, Apostoła i Ewangelisty.

Jan był prorokiem, teologiem i mistykiem. Był synem Zebedeusza i Salome, młodszym bratem Jakuba Starszego. Jan pracował jako rybak. O jego zamożności świadczy fakt, że miał własną łódź i sieci. Niektórzy sądzą, że dostarczał ryby na stół arcykapłana – dzięki temu być może mógł wprowadzić Piotra na podwórze arcykapłana po aresztowaniu Jezusa. Ewangelia odnotowuje obecność Jana podczas Przemienienia na Górze Tabor, przy wskrzeszeniu córki Jaira oraz w czasie konania i aresztowania Jezusa w Ogrodzie Oliwnym.

W Dziejach Apostolskich św. Jan występuje jako nieodłączny towarzysz św. Piotra. Obaj idą do świątyni żydowskiej na modlitwę i dokonują u jej wejścia cudu uzdrowienia paralityka.

Jan przebywał przez wiele lat w Jerozolimie, potem w Samarii, następnie w Efezie. Tam też napisał Ewangelię i trzy listy apostolskie. Wynika z nich, że jako starzec kierował niektórymi gminami chrześcijańskimi w Małej Azji. Z Apokalipsy natomiast dowiadujemy się, że były to: Efez, Smyrna, Pergamon, Tiatyra, Sardes, Filadelfia i Laodycea.

W dniu św. Jana święci się wino, które podaje się wiernym do picia. Jest to bardzo stara tradycja Kościoła, sięgająca czasów średniowiecza. Związana jest z pewną legendą, według której św. Jan miał pobłogosławić kielich zatrutego wina. Wersje tego przekazu są różne. Jedna mówi, że to cesarz Domicjan, który wezwał apostoła do Rzymu, by tam go zgładzić, podał mu kielich zatrutego wina. Św. Jan pobłogosławił go, a kielich się rozpadł.

Dziś ta tradycja ma inną wymowę. Głównym przesłaniem Ewangelii według św. Jana jest miłość. Dlatego, gdy podaje się owo wino, mówi się „pij miłość św. Jana”. Bo wino – sięgając do biblijnych korzeni – oznacza szczęście, radość, ale również cierpienie i miłość. Czerwony, a taki był najczęstszy jego kolor, to barwa miłości.

Jan jest patronem Albanii i Azji Mniejszej, a także aptekarzy, zawodów związanych z pisaniem i przepisywaniem.

W ikonografii św. Jan przedstawiany jest jako stary Apostoł, czasami jako młodzieniec w tunice i płaszczu, rzadko jako rybak.


rl, mp, brewiarz.pl / Warszawa

 


Wesprzyj nas
Show comments