video-jav.net
ŚWIĘCI

Święty Peregryn. Patron chorujących na nowotwory

W młodości Peregryn marnotrawił majątek rodziców na przygodne rozrywki i nic nie wskazywało na to, że zostanie świętym. Nawrócenie i późniejszy pokorny styl życia doprowadziły jednak do tego, że jeszcze za życia nazywano go „drugim Hiobem”, a jego modlitwy przynosiły uzdrowienie

Polub nas na Facebooku!

Peregryn Laziosi urodził się w 1260 roku w zamożnej rodzinie żyjącej w Forlì, mieście w północnych Włoszech. Dzieciństwo i młodość Peregryna przypomina historię znanego nam lepiej Franciszka z Asyżu. Majątek posiadany przez rodziców pozwolił mu oddać się przyjemnościom i hulaszczemu trybowi życia. Co więcej, dzisiejszy święty w młodości otwarcie sprzeciwiał się papieżowi i Kościołowi.

 

Ojciec Peregryna stanął na czele miejscowych Gibelinów, ugrupowania politycznego, które w konflikcie między cesarzem i papiestwem stanęło po stronie władzy świeckiej. Przyłączył się do nich również sam Peregryn. W 1283 roku papież Marcin IV w celu rozwiązania tlącego się konfliktu wysłał do Forlì ojca Filipa Benicjusza, beatyfikowanego w 1516, a kanonizowanego w 1671 roku. Jego wystąpienie nie przyniosło jednak oczekiwanych rezultatów. Papieski negocjator został wyrzucony z miasta. Podczas zamieszek Peregryn uderzył go w twarz. Ten jednak nie tylko nie bronił się, ale nadstawił drugi policzek i pomodlił się za napastnika.

 

peregryn-glowne

Kaplica św. Peregryna w Kaliforni | fot. Amaury Laporte / flickr.com

 

Mimo że całe wydarzenie nie doprowadziło do pogodzenia Gibelinów z Papieżem, postawa Benicjusza wywarła ogromne wrażenie na 23-letnim Peregrynie, rozpoczynając proces jego nawrócenia. Kiedy pokutował targany wyrzutami sumienia, ukazała mu się Matka Boska i poleciła, aby wstąpił do założonego w 1230 roku zgromadzenia Serwitów w Sienie, do których należał również sam Filip Benicjusz.

 

peregryn

“Uzdrowienie św. Peregryna” Giacomo Zampa, olej na płótnie, XVII wiek

Już jako kapłan Peregryn został wysłany z powrotem do swojego rodzinnego miasta. Według legendy święty tak głęboko żałował swoich „czynów młodości”, że całkowicie oddał się pracy i wzywaniu do nawrócenia nie siadając przez 30 lat. Jego poświęcenie przynosiło skutek – mieszkańcy miasta tłumnie słuchali jego kazań i spowiadali się u niego.

 

Około 1320 roku Peregryn poważnie zachorował. Na jego nodze powstała rana, która nie chciała się zagoić, a lekarze byli bezradni. Stwierdzili, że w obliczu powiększającego się nowotworu i dotkliwego bólu, który odczuwał pacjent, jedynym rozwiązaniem jest amputacja. Peregryn żarliwie modlił się o uzdrowienie. W noc poprzedzającą zabieg miał sen. Śnił mu się Jezus, który zszedł z krzyża i dotknięciem wyleczył chorą nogę. Rano po ranie nie było śladu.

 

Od tej pory do Peregryna zaczęły przybywać tłumy pielgrzymów prosząc go o modlitwę w różnych intencjach. W 1345 roku Peregryn zmarł w opinii świętości. Kult, którym go otaczano, nie ustawał. Modlitwie za jego wstawiennictwem towarzyszyły uzdrowienia. W 1726 roku papież Benedykt XIII ogłosił go świętym. Jego wspomnienie obchodzimy 1 maja. W związku z uzdrowieniem, którego sam doznał, został patronem chorujących na nowotwory.

 


Pomódl się Nowenną do św. Peregryna


Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Święty Szczepan. Pierwszy męczennik

W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia, 26 grudnia, Kościół katolicki wspomina św. Szczepana, diakona i pierwszego męczennika.

Polub nas na Facebooku!

Autor Dziejów Apostolskich podaje, że był on jednym z siedmiu diakonów młodego Kościoła, wybranym do sprawowania opieki nad wdowami i ubogimi (Dz 6, 1-6). Kiedy gorliwością głoszenia Ewangelii, czynieniem znaków i cudów naraził się starszyźnie żydowskiej i kiedy Żydzi nie mogli w dyskusji sprostać mądrości i Duchowi, z którego natchnienia Szczepan przemawiał, podburzyli oni lud, postawili w Sanhedrynie fałszywych świadków przeciw Szczepanowi i oskarżając o bluźnierstwo przeciw świątyni i Prawu, doprowadzili do ukamienowania go (Dz 6,7 – 7,60).

W trakcie rozprawy przed Sanhedrynem, kiedy Szczepan wygłaszał płomienne przemówienie obronne, a jednocześnie oskarżycielskie pod adresem Żydów, ci, którzy zasiadali w Sanhedrynie zobaczyli, że jego twarz podobna jest do oblicza anioła. Pod koniec przemowy Szczepan oświadczył, że widzi niebo otwarte i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga. Po rozprawie rozwścieczony tłum wywlókł Szczepana za miasto i tam ukamienował. Dziać się to miało kilka kroków zaledwie od Bramy Damasceńskiej.

Kult świętego męczennika rozwinął się natychmiast. Jednak w trakcie prześladowań chrześcijan, których początkiem była śmierć św. Szczepana, potem najazdu Rzymian i innych nieszczęść, zapomniano o jego grobie. Dopiero w 415 r. św. Lucjan miał sen, w którym ukazał mu się Gamaliel, nauczyciel św. Pawła, i wskazał miejsce pochowania św. Szczepana w Kifaz-Gamla.

W miejscu tym biskup Jerozolimy, Jan, wystawił murowaną bazylikę, a drugą w miejscu, gdzie św. Szczepan miał być ukamienowany. Potem szczątki świętego znalazły się w Konstantynopolu, a w 560 r. dotarły do Rzymu, gdzie umieszczono je w bazylice św. Wawrzyńca za Murami.

W ikonografii Szczepan przedstawiany jest najczęściej w scenie kamienowania, w innych przestawieniach pojawia się jako młody diakon, a jego atrybutami są: gałąź palmowa, księga Ewangelii, kamienie.

Jest patronem woźniców, stangretów, stajennych, murarzy, krawców, kamieniarzy, tkaczy, stolarzy, bednarzy. Wzywany jest w przypadku bólu głowy, kamicy, kolki i opętania, a także w modlitwie o dobrą śmierć.


mo / Warszawa

 

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Share via