Post św. Hildegardy z Bingen – holistyczna kuracja dla duszy i ciała

„Pisz, co widzisz i słyszysz, rozgłaszaj cuda, których doświadczasz. Pisz o nich i mów...”. Podczas jednej z wizji taki głos usłyszała św. Hildegarda z Bingen, niezwykła kobieta obdarzona niebieskimi darami, która przekazała nam wiedzę objawioną...

Katarzyna
Siodmok
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Św. Hildegarda z Bingen (16.09.1098 r. – 17.09.1179 r.) frankońska benedyktynka, mistyczka, kompozytorka muzyki sakralnej, wizjonerka, uzdrowicielka i reformatorka religijna. Papież Benedykt XVI ogłosił św. Hildegardę 7 października 2012 r. doktorem Kościoła powszechnego.

 

Św. Hildegarda zrewolucjonizowała medycynę swojej epoki. Główna część jej pism ma charakter teologiczny, ale w dwóch księgach opisała siły lecznicze natury oraz przyczyny i sposoby leczenia chorób. Mówi się, że dzieła Hildegardowe powstały podczas jej przeżyć mistycznych przepełnionych Boską inspiracją. Warto w tym miejscu wspomnieć o najważniejszych: „Scivias” – poznaj drogi Pana, oraz dziełach medycznych: „Causae et Curae” – o przyczynach i leczeniu chorób, „Pchysica” – uzdrawiające dzieło stworzenia; naturalna siła oddziaływania rzeczy.

 

Święta w mistrzowski sposób połączyła w spójną całość teologię, muzykę, kosmologię i medycynę. Podarowała nam Boży poradnik holistycznego leczenia i myślenia o człowieku w aspektach: fizycznym, kosmicznym, psychicznym i duchowym.

 

Dzięki objawionej jej wiedzy zawartej w księgach medycznych, możemy dzisiaj korzystać z cennych rad w kwestii zdrowia fizycznego i duchowego, zdrowego odżywiania, zapobiegania i terapii chorób. Hildegarda przyczyn wszelkich chorób poszukiwała w braku dobrych cech – 35 cnót, które harmonijnie scalają duszę i ciało człowieka.

 

Zgodnie z medycyną św. Hildegardy głównym celem terapii jest zachowanie lub odzyskanie harmonii między ciałem, duszą i duchem poprzez wprowadzenie w życie 6 złotych reguł życiowych:
1. Pozytywnie przeżywając naturę oraz korzystając z naturalnych środków uzdrawiających, czerpać energię z czterech żywiołów: ognia, wody, powietrza i ziemi.
2. W jedzeniu i piciu zwracać uwagę na subtelność – a więc na pożyteczne siły, którymi dysponuje natura.
3. Zrównoważyć momenty zażywania ruchu i spoczynku. Zatroszczyć się o zdrowy umiar, co do stanów napięcia i relaksu.
4. Zadbać o regularność faz snu i aktywności – regeneracja przeciążonego systemu nerwowego.
5. Usunąć zanieczyszczenia i szkodliwe substancje z krwi, limfy i tkanki łącznej.
6. Ustabilizować duchowe siły odporności, rozpoznając wady i zastępując je cnotami.

 

Św. Hildegarda wiele uwagi poświęcała kwestiom duchowym i kładła nacisk na jedność duszy i ciała w aspekcie podejścia do zdrowia – harmonia duszy i ciała podstawą naszego zdrowia: jeżeli choruje ciało, choruje też nasza dusza, jeżeli choruje dusza, choruje nasze ciało. Stąd wzięła się Hildegardowa zasada „duszą terapii jest terapia duszy”, która mówi, że aby skutecznie usunąć przyczyny choroby na poziomie fizjologicznym, w każdej terapii należy uwzględnić duchowe aspekty (blokady, lęki, słabości, itd.).

 

Według Hildegardy świat i przyroda posiadają wszystkie środki lecznicze konieczne do uzdrowienia duchowo–fizycznego. Mniszka wyraziła to w słowach: „cała przyroda powinna służyć człowiekowi tak, aby z nią współdziałał. Człowiek bowiem bez przyrody nie może żyć ani przetrwać”. Była przekonana, że stan harmonijnej równowagi pomiędzy ciałem a duszą człowiek może osiągnąć również poprzez post, dlatego post Hildegardowy dzisiaj uznawany jest za wszechstronny środek leczniczy zarówno ciała jak i duszy.

 

Holistyczna kuracja postna według zasad św. Hildegardy jest bardzo łagodna i pozwala nam nie tylko unormować poziom ciśnienia krwi, obniżyć poziom cholesterolu czy poziom glukozy we krwi w aspekcie czysto fizjologicznym organizmu, ale dzięki postowi ciało i dusza zostają „zmuszone” do poszukiwania doskonałej jedności i harmonii, mają okazję wsłuchać się w siebie. Św. Hildegarda to duchowa mentorka, która dyskretnie namawia do głębszej kontemplacji i uważniejszego wsłuchiwania się w głos Boga. Nieustannie mobilizuje do poszukiwania wewnętrznych mocy i duchowych sił, abyśmy mogli połączyć naszą energię z energią boską i kosmiczną, by przez głębokie zawierzenie w moc Bożą nastąpiło uzdrowienie naszej duszy i ciała, by nastał czas radości życia i harmonii, czas właściwej miary.
Hildegardowa kuracja postna oparta jest głównie na orkiszu, o którym mniszka pisze: „orkisz gwarantuje dobrą krew, wspomaga rozwój mięśni i dar pogody ducha…”.

 

Orkisz zawiera w sobie wszystkie składniki odżywcze, których potrzebuje organizm ludzki. W orkiszu znajdziemy cenne tłuszcze nienasycone, długołańcuchowe węglowodany złożone, witaminy E, B1, B2 i B6, składniki mineralne, mikroelementy oraz rozpuszczalny i nierozpuszczalny błonnik.

Tylko pięć odmian to prawdziwy leczniczy orkisz, o których wspomina w swoich dziełach św. Hildegarda.
• Schwabenkorn
• Steiners Roter Tiroler
• Frankenkorn (Altgold x Rouquin)
• Oberkulmer Rotkorn
• OstroTyrol

 

Hildegardowa kuracja postna dla duszy i ciała…
Można wyróżnić 3 odmienne formy postu o różnych stopniach trudności:

1. Post orkiszowy – najlżejsza forma kuracji okres 4–6 tygodni diety opartej na orkiszu, owocach i warzywach. Trzy razy dziennie spożywamy orkisz w dowolnej formie włączając w jadłospis owoce (jabłka, gruszki) i warzywa sezonowe (sałata głowiasta, zielona fasolka, marchewka, seler, korzeń pietruszki, bulwa kopru włoskiego, buraki, dynia), kasztany jadalne. Unikamy spożywania produktów nabiałowych i mięsa. Praktykujemy codzienną gimnastykę lub spacer na świeżym powietrzu. Modlitwa i kontemplacja do uzyskania wewnętrznej harmonii.
2. Orkiszowa dieta redukcyjna – co drugi dzień spożywamy potrawy Hildegardowe oparte na orkiszu, warzywach i owocach sezonowych, a w dni redukcyjne wyłącznie chleb orkiszowy i herbatkę z kopru włoskiego, można także pić kawę orkiszową. Na obiad można spożyć sałatę głowiastą z orkiszem. Unikamy spożywania produktów nabiałowych i mięsa. Taką formę kuracji postnej można prowadzić przez dłuższy okres czasu. Codziennie gimnastyka bądź spacer na świeżym powietrzu. Modlitwa i kontemplacje dla wewnętrznej harmonii.
3. Post według św. Hildegardy – najcięższa forma postu, dlatego też nie należy przeprowadzać go samodzielnie, ale w zorganizowanej grupie. Post polega na rezygnacji z jedzenia przez 8–10 dni i na piciu wyłącznie postnego napoju opartego na produktach o wartościach leczniczych: herbatka z kopru włoskiego, soki owocowe ( jabłkowy, winogronowy) zmieszane z herbatką z kopru włoskiego, zupa z grysikiem orkiszowym i warzywami. Wywary spożywamy ciepłe.
Do przygotowywania potraw postnych używamy ziół, o których w swoich dziełach wspomina św. Hildegarda: bertram, alpinia lekarska (galgant chiński), macierzanka piaskowa, gałka muszkatołowa, hyzop lekarski, lubczyk, koper ogrodowy, dyptam, pokrzywa, krwawnik.
Potrawy i wywary powinny by spożywane ciepłe.

 

Kurację postną możemy wspomagać również ciasteczkami imbirowymi, nalewką pietruszkową, nalewką piołunową, irygacją lub lewatywą, ciepłymi okładami termoforem na wątrobę – szczególnie przydatne w momentach kryzysów pojawiających się w trakcie postu (bóle, głowy, bóle stawowe, wysypki skórne).

 

Św. Hildegarda była niezwykłą kobietą w swojej skromności i pokorze wobec praw Bożych, której Bóg objawił swoją medycynę, prostą i dostępną Aptekę Boga, po to, by ludzie zostali orędownikami harmonijnego współżycia.
Dzięki postowi według św. Hildegardy każdy z nas może przekonać się, że jest w stanie osiągnąć właściwą miarę na chwałę Boga. Pójdźmy za przykładem niezwykłej benedyktynki i słowami jej modlitwy nieustannie wielbmy Stwórcę: „Chciałabym wciąż obejmować czystym sercem Boga i Jego harmonię oraz cieszyć się Jego sprawiedliwością”.

 

Bibliografia:
„Co to jest medycyna Hildegardy?” Helmut Posch, Wydawnictwo Czuwajmy, Wydanie I, Kraków 2001 r.
„Leczenie chorób duszy – Terapia Hildegardowa dla cierpiących na depresję, lęki, bezsenność lub stres. ” dr Wighard Strehlow, Wydawnictwo Esprit, Wydanie I, Kraków 2014 r.
„Zdrowie z mądrości natury – przewodnik po medycynie Św. Hildegardy z Bingen” dr Wighard Strehlow, wydawnictwo Esprit, Wydanie I, Kraków 2014 r.

Katarzyna Siodmok

Z wykształcenia mgr socjologii, technik fizjoterapii, technik usług kosmetycznych. Certyfikowany doradca medycyny św. Hildegardy z Bingen, członek Polskiego Towarzystwa Przyjaciół św. Hildegardy z Bingen. Dyplomowany zielarz – fitoterapeuta, refleksolog, terapeuta techniki czaszkowo–krzyżowej. Studentka Tradycyjnej Medycyny Chińskiej i dietetyki leczniczej według Tradycyjnej Medycyny Chińskiej. Pasjonatka św. Hildegardy z Bingen. Prowadzi własny gabinet medycyny naturalnej.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Katarzyna
Siodmok
zobacz artykuly tego autora >
ŚWIĘCI

Dziś wspominamy św. Szczepana – pierwszego męczennika

W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia – 26 grudnia Kościół katolicki wspomina św. Szczepana, diakona i pierwszego męczennika, o którym wspomina Nowy Testament. Z Dziejów Apostolskich dowiadujemy się, że był on jednym z siedmiu diakonów młodego Kościoła, wybranym do opieki nad wdowami i ubogimi (Dz 6, 1-6)

Polub nas na Facebooku!

Jego charyzmatyczne kazania sprawiły, że naraził się starszyźnie żydowskiej, która podburzyła lud, przedstawiając w Sanhedrynie fałszywych świadków i oskarżając Szczepana o bluźnierstwo przeciw Świątyni i Prawu. Po rozprawie tłum wywlókł młodego diakona za miasto i tam, w pobliżu Bramy Damasceńskiej, ukamienował za wiarę. Stąd katolicy we wspomnienie tego świętego modlą się za chrześcijan prześladowanych na całym świecie.

 

Kult pierwszego diakona i męczennika rozwinął się natychmiast po jego śmierci. Jednakże wskutek prześladowań chrześcijan, zapoczątkowanych właśnie przez jego śmierć, potem też w wyniku najazdu Rzymian i innych nieszczęść, zapomniano o jego grobie. Dopiero w 415 św. Lucjan miał sen, w którym ukazał mu się Gamaliel – nauczyciel św. Pawła i wskazał miejsce pochowania św. Szczepana w Kifaz-Gamla. W miejscu tym biskup Jerozolimy – Jan wystawił murowaną bazylikę, a drugą w miejscu, gdzie św. Szczepan miał być ukamienowany. Potem szczątki świętego znalazły się w Konstantynopolu, a w 560 dotarły do Rzymu, gdzie umieszczono je w bazylice św. Wawrzyńca za Murami.

 

W ikonografii święty jest przedstawiany najczęściej w scenie kamienowania lub jako młody diakon, w dalmatyce, a jego atrybutami są: gałąź palmowa, księga Ewangelii, kamienie.

W państwie Karolingów, a następnie w innych krajach zachodnich i północnych, św. Szczepan stał się patronem koni, dlatego 26 grudnia święcono owies. Ma on symbolizować zarówno kamienie spadające na pierwszego męczennika, jak i troskę rolników o dobre plony.

 

Jego imię nosi w wielu krajach drugi dzień świąt Bożego Narodzenia. Natomiast w Wielkiej Brytanii i niektórych krajach Wspólnoty Brytyjskiej jest to tzw. „Boxing Day”, przy czym wiąże się to nie z boksem jako sportem, lecz z pudłem: „box”, czyli pudło, nawiązuje do starej tradycji, kiedy to służba i doręczyciele, jak dostawcy węgla czy listonosze, na Boże Narodzenie otrzymywali prezenty zapakowane w pudełka. Obecnie w tym dniu wszelkiego rodzaju dostawcy oraz śmieciarze otrzymują specjalne napiwki.

 

Ale Boxing Day ma też inne znaczenie i wiąże się bezpośrednio ze św. Szczepanem: jako diakon był on posłany do opieki nad ubogimi. Na tę pamiątkę w drugim dniu świąt Bożego Narodzenia otwierane są w kościołach puszki, w których składana jest jałmużna na pomoc ubogim, którzy ją wtedy otrzymują.

Obecnie coraz powszechniejszy w krajach anglosaskich staje się zwyczaj, aby w Boxing Day pójść na mecz piłki nożnej, rugby, wyścigi konne albo na inne wydarzenie sportowe, bo „przecież św. Szczepan jest także patronem koni i powożących”.

 

Pierwszy męczennik, czyli Protomartyr, jest patronem woźniców, stangretów, stajennych, murarzy, krawców, kamieniarzy, tkaczy, stolarzy, bednarzy. Wzywany jest w przypadku bólu głowy, kamicy, kolki i opętania, a także w modlitwie o dobrą śmierć.

Ponad 80 miejscowości w Polsce wywodzi swoją nazwę od imienia św. Szczepana. Wśród nich jest Szczepanów – wieś, w której urodził się św. Stanisław Biskup i Męczennik.


ts (KAI) / Warszawa

Katolicka Agencja Informacyjna

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Copy link
Powered by Social Snap