Kto z was nie marzył by być obudzonym przez ćwierkające ptaki? Taka okazja nadarzy się jeszcze przed Świętami. To będzie niezwykła pobudka i niezwykłe ćwierkanie. Wzięliśmy sobie do serca wołanie św. Pawła: „Teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu” (Rz 13, 11). My – to znaczy @duchowni na TT.
Komentarz do niedzielnej Ewangelii (Mt 11,2-11) autorstwa ks. Piotra Brząkalika.
Czyli 3 podstawowe wskazówki, jak przygotować się do wizyty duszpasterskiej.
Ze wszystkich urzekających swym pięknem kolęd najbardziej lubię „Pieśń o Narodzeniu Pańskim” Franciszka Karpińskiego z 1792 roku. Zawarte są w niej głębokie teologiczne treści. Śpiewając ją przy wigilijnym stole, albo w kościele, rzadko się jednak nad nimi zastanawiamy. Co znaczą chociażby słowa: „Bóg się rodzi, moc truchleje”?
Twojemu sumieniu wyświetla się ERROR? Nie czekaj, aż wirus zniszczy dysk twardy! Leć do konfesjonału, a przed wyjściem koniecznie zapoznaj się z instrukcją obsługi spowiedzi.
Niecierpliwe odliczanie dni i męczące wrażenie, że popsuły się wszystkie zegary. Wyobraźnia, która podsuwa setki obrazów i wersji, jak będzie wyglądać chwila spotkania. Chodzenie w kółko po pokoju. Gorliwa krzątanina, nadaktywność, która ma „zatkać” czas. Albo poddanie się strumieniowi czasu, rozsądna kapitulacja, bo mimo niezliczonych przyspieszaczy i tak przecież wiadomo, że ta chwila sama do nas przypłynie.
Jak wiadomo Biblia to zbiór natchnionych ksiąg, które zostały spisane w starożytnych językach; hebrajskim, aramejskim i greckim. Jeśli zaś mówimy o Biblii jako dziele natchnionym przez Boga, musimy pamiętać, że dotyczy ono całego procesu jej powstawania. Charyzmat natchnienia nie obejmuje natomiast przekładów Pisma Świętego.
„To mówi Pan: A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności. Przeto Pan wyda ich aż do czasu, kiedy porodzi mająca porodzić. Wtedy reszta braci Jego powróci do synów Izraela. I powstanie i będzie ich pasterzem mocą Pana, przez majestat imienia Pana Boga swego. I będą żyli bezpiecznie, bo Jego władza rozciągnie się aż do krańców ziemi. A On będzie pokojem” (Mi 5,1-4a).
Ilekroć gromadzimy się na celebracji liturgii, tylekroć – przez ryt i teksty modlitw – mówi nam ona, że oczekujemy na przyjście Chrystusa. Pierwsze słowa kapłana w czasie Mszy św. to radosny okrzyk „Pan z wami”, wyrażający prawdę o tym, że Chrystus jest obecny wśród nas. Gdy kapłan wypowie słowa ustanowienia Eucharystii, czcimy realną obecność Chrystusa w Jego Ciele i Krwi, wołamy: „Ile razy ten chleb spożywamy i pijemy z tego kielicha, głosimy śmierć Twoją, Panie, oczekując Twego przyjścia w chwale”. Jak zrozumieć to rozdwojenie, „już” i „jeszcze nie”?
Budzik zadzwonił o 6:00 rano. Przyznam szczerze – choć nie ma się czym chwalić – że chciałem soczyście zakląć, aby w ten sposób zamanifestować chęć dłuższego snu. Chociaż chwilkę, choćby 15 minut. Ale omiatając nieprzytomnym wzrokiem pokój, zobaczyłem krzyż stojący na moim biurku. Postawiłem go tam nie przez przypadek. Chciałem, aby w chwilach takich jak ta przypominał mi, jakich wyborów powinienem dokonywać.
Komentarz do niedzielnej Ewangelii (Mt 24, 37-44) autorstwa ks. Piotra Brząkalika.
