video-jav.net

Watykan: niebawem dwóch nowych świętych

Papież Franciszek przyjął wczoraj prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, kard. Angelo Amato SDB i polecił tej dykasterii opublikowanie 3 dekretów. Dwa z nich dotyczą autentyczności cudów za wstawiennictwem błogosławionych (do kanonizacji) a jeden heroiczności cnót Sługi Bożego.

Polub nas na Facebooku!

Pierwszy z dekretów dotyczy cudu za wstawiennictwem Włocha, bł. Ludwika Pavoni (11.09.1784 – 1.04.1849), założyciela Zgromadzenia Synów Maryi Niepokalanej (pawonianów). Był pierwszym z pięciorga dzieci w rodzinie szlacheckiej z Brescii. Jego dzieciństwo i młodość przypadły na okres głębokich wstrząsów politycznych i społecznych: rewolucji francuskiej (1789), panowania Napoleona I (przełom XVIII i XIX w.) oraz od 1814 r. rządów austriackich w północnych Włoszech. Święcenia kapłańskie przyjął w 1807 r. Odrzucając perspektywę kariery kościelnej (chociaż był sekretarzem biskupa Brescii) zajął się najbardziej potrzebującymi: młodzieżą i ubogimi. Z myślą o nich otworzył w 1812 r. oratorium a jednocześnie nauczał, katechizował, głosił kazania i rekolekcje.

W 1818 r. został kanonikiem i rektorem bazyliki św. Barnaby w Brescii. W 3 lata później założył przy tej świątyni Instytut św. Barnaby, który zapewniał bezpłatne utrzymanie, naukę i wychowanie ubogim, zwłaszcza sierotom i podrzutkom. W ramach Instytutu powstała pierwsza we Włoszech Szkoła Drukarska, która szybko stała się także wydawnictwem. Łączyła ona pracę wychowawczą i zawodową z głębokim wymiarem duchowym. Niezmordowany kapłan założył też szkołę rolniczą a w 1841 instytut głuchoniemych. Aby zapewnić wsparcie i ciągłość działania swej placówki ks. Pavoni utworzył zgromadzenie zakonne, “oparte na cnotach ewangelicznych”, poświęcające się całkowicie wychowaniu trudnych dzieci i bezpłatnie opiekujące się młodymi robotnikami. Było to Zgromadzenie Synów Maryi, ustanowione kanonicznie 11 sierpnia 1847. 8 grudnia tegoż roku kapłan-założyciel złożył w nim śluby wieczyste.

Jego kapłani zajmowali się odtąd kierownictwem duchowym oraz sprawami dyscyplinarnymi i administracyjnymi, a zakonnicy bez święceń prowadzili biura i poświęcali się wychowaniu młodzieży. Pojawiła się w ten sposób nowa postać zakonnika – robotnika i wychowawcy, o równych prawach i obowiązkach jak księża. Kapłan-społecznik zmarł w Saiano, 12 km od Brescii, w następstwie poparzeń, jakich doznał, ratując życie uczniom, kiedy jeden z ośrodków został podpalony w czasie rozruchów w miasteczku. Pius XII nazwał w 1947 kapłana z Brescii “nowym Filipem Nereuszem” i “prekursorem Jana Bosko”. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w dniu 14 kwietnia 2002 roku.

Drugi z dekretów dotyczy cudu za wstawiennictwem Francuza bł. Salomona Leclercqa, (Guillaume-Louisa-Nicolasa – 1745-1792), męczennika. Przyszedł on na świat 15 listopada 1745 roku w Boulogne-sur-Mer, w pobliżu Calais. Mając 22 lata wstąpił do Zgromadzenia Braci Szkół Chrześcijańskich.

Pełnił we wspólnocie między innymi funkcje nauczyciela, dyrektora jednej z placówek, mistrza nowicjatu, a od roku 1782 był jej sekretarzem. Gdy wybuchła rewolucja francuska, późniejszy błogosławiony znalazł się w Paryżu. Sprzeciwiał się pozbawieniu papieża wpływu na wybór biskupów i praktycznego oderwania francuskiego Kościoła od Rzymu. Został więc wraz z kilkuset innymi duchownymi aresztowany i uwięziony. Stracono go 2 września 1792 roku. 17 października 1926 papież Pius XI ogłosił go błogosławionym wraz ze 190 innymi, paryskim męczennikami.

Trzeci z dekretów dotyczy kolumbijskiego kapłana Rafaela Manuele Almansa Riaño (1840-1927). Był cenionym doradcą duchowym osób należących do najróżniejszych klas społecznych Bogoty. Do jego beatyfikacji konieczne jeszcze będzie uznanie autentyczności cudu przypisywanego jego wstawiennictwu.


st (KAI) / Watykan

Franciszek: Duch Św. czyni nas chrześcijanami prawdziwymi

Duch Święty porusza Kościół, ale jest On obcy dla wielu współczesnych chrześcijan. Tymczasem to właśnie On czyni nas chrześcijanami prawdziwymi a nie wirtualnymi – powiedział papież podczas porannej Eucharystii w Domu Świętej Marty. Ojciec Święty nawiązując do pierwszego czytania liturgicznego poniedziałku siódmego tygodnia wielkanocnego (Dz 19, 1-8) zachęcił wiernych, by byli otwarci na natchnienia Ducha Świętego, uczącego nas drogi wolności

Polub nas na Facebooku!

Ojciec Święty zacytował słowa dialogu między św. Pawłem a pierwszymi uczniami w Efezie. Na pytanie Apostoła: „Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy przyjęliście wiarę?” oni odpowiedzieli: „Nawet nie słyszeliśmy, że istnieje Duch Święty”. Zauważył, że także dziś zdarza się, iż uczniowie wierzą w Jezusa, ale nie wiedzą o istnieniu Ducha Świętego. Wiele osób mówi o tym, że wiedzą z katechizmu, iż Duch Święty jest jedną z osób Trójcy Świętej, ale nic ponad to i zastanawiają się, co czyni Duch Święty.

 

„Duch Święty jest tym, który porusza Kościół, jest tym, który działa w Kościele, w naszych sercach, jest tym, który czyni każdego chrześcijanina wyjątkową osobą, ale z tych różnych ludzi czyni jedność. Jest tym, który pobudza, by iść naprzód, otwiera drzwi na oścież i posyła, aby dawać świadectwo o Jezusie. Słyszeliśmy na początku Mszy św. «Weźmijcie Ducha Świętego i bądźcie moimi świadkami na całym świecie». Duch Święty jest tym, który pobudza nas do uwielbiania Boga i modlitwy: «Módl się w nas». Duch Święty jest tym, który jest w nas i uczy nas spoglądania na Ojca i mówienia Jemu «Ojcze». Uwalnia nas od kondycji sieroty, do jakiej chce nas sprowadzić duch świata” – stwierdził Franciszek.

 

Papież dodał, że Duch Święty jest protagonistą Kościoła żywego, jest tym, który działa w Kościele. Jednocześnie zaznaczył, że niebezpieczeństwo pojawia się wówczas, gdy nie żyjemy tą prawdą, jeśli sprowadzamy wiarę jedynie do etyki. Zaznaczył, że wiara to nie tylko życie zgodnie z przykazaniami, ale coś więcej, to nie kazuistyka, zimna moralność. Życie chrześcijańskie jest bowiem przede wszystkim spotkaniem z Jezusem Chrystusem, a do tego spotkania prowadzi nas właśnie Duch Święty. Tymczasem nierzadko nie pozwalamy, aby On nas pobudzał, czynimy Go „luksusowym więźniem”.

 

„Czyni wszystko, wszystko wie, potrafi przypomnieć nam, co Jezus powiedział, potrafi nam wyjaśnić sprawy Jezusa. Jednego tylko nie może uczynić – «chrześcijan salonowych». Nie może uczynić chrześcijan wirtualnych, a nie prawych. On czyni chrześcijan realnych, bierze życie realne takim jakim jest, z proroctwem, które trzeba odczytać oraz znakami czasu, prowadząc nas naprzód. Jest wielkim więźniem naszego serca. Mówimy jest trzecią Osobą Trójcy Świętej i na tym poprzestajemy” – powiedział Ojciec Święty. Franciszek zachęcił, abyśmy w tym tygodniu pomyśleli o tym, co Duch Święty czyni w naszym życiu, czy nauczył nas drogi wolności, odważnego wychodzenia na zewnątrz, by dawać świadectwo o Jezusie? Czy jesteśmy cierpliwi w doświadczeniach, gdyż Duch Święty obdarza także cierpliwością.

 

„W tym tygodniu przygotowania na święta Pięćdziesiątnicy pomyślmy: czy naprawdę wierzę w Ducha Świętego, czy jest to tylko słowo?. Starajmy się z Nim porozmawiać i powiedzieć: «Wiem, że jesteś w moim sercu, że jesteś w sercu Kościoła, że prowadzisz Kościół, że dokonujesz jedności między nami, w istniejącej między nami różnorodności …». Powiedz Jemu to wszystko i proś o łaskę uczenia się praktycznie w swoim życiu, czego On dokonuje. Jest to łaska posłuszeństwa Duchowi Świętemu. W tym tygodniu myślmy o Duchu Świętym i rozmawiajmy z Nim” – zakończył papież swoją homilię.


st (KAI) / Watykan