video-jav.net

Profesora wymyśliła Danusia!

Zaprzyjaźniliśmy się, a potem okazało się, że na tej przyjaźni można polegać.

Roman
Graczyk
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Danusię poznałem bliżej dopiero w Radiu Kraków, gdzie szefem był od jesieni 1989 r., ściągnięty w tym celu z Paryża, Bronek Wildstein, a jego zastępcą właśnie ona. Poznaliśmy się bliżej dzięki Tosi, chociaż bez jej zasługi, a było to tak:

Danusia z Bronkiem ciężko tam pracowali, ponieważ trzeba było tę instytucję, bądź co bądź, przynależącą do „frontu ideologicznego” PRL, gruntownie przebudować. Byliśmy jednak wtedy, ćwierć wieku temu, wszyscy w tej fazie życia, kiedy rodzą się dzieci. I zdarzyło się, że miała się urodzić Tosia, a w tym Radiu kontrrewolucja w toku. Brzuch Danusi stawał się coraz większy i większy, a roboty ciągle huk.

Bronek, jak go znam, pewnie nie uważał tego za duży problem, no ale w końcu zauważył, że na jakiś czas nastąpi w Radiu vacat i wtedy uradzili z Danusią, że zaproponują mnie jako zastępcę dyrektora. Było jednak jasne, że nie zastąpię Danusi: nie znam się na zarządzaniu „zasobami ludzkimi”, ani na finansach. Uznali jednak, że Bronek potrzebuje tam kogoś, do kogo będzie miał zaufanie. Stanęło na tym, że będę zastępcą dyrektora do spraw programowych, dzisiaj powiedziałoby się: do spraw anteny.

Profesora wymyśliła Danusia!

Danusia wróciła do pracy bardzo szybko i przez pewien czas (może rok) funkcjonowaliśmy we troje, w zgranym – jak sądzę – zespole. Niezapomniany rok. Wtedy zrozumiałem w pełni, dlaczego Bronek zatrudnił Danusię. Powiem dosadnie: toutes proportions gardeés, premierowi Mazowieckiemu zabrakło przy boku kogoś takiego. Zresztą oni obydwoje, Danusia i Bronek, mieli to coś, co decyduje o powodzeniu lub klęsce przebudowy struktur służących państwu totalitarnemu na struktury służące państwu demokratycznemu. Wiedzieli, że nie należy nadmiernie polegać na zdaniu urzędników. Ani nadmiernie ufać utartym procedurom. Mieli rację. Ale Radio to był dopiero początek naszej znajomości.

Zaprzyjaźniliśmy się, a potem okazało się, że na tej przyjaźni można polegać.

Krzyś, nasz syn, mając 15 lat doznał udaru mózgu. Stan ciężki, po tygodniu opieki w szpitalu najwyższej referencyjności, przeszedł w stan krytyczny. Powiedziano nam, żebyśmy się z Krzysiem żegnali, była niedziela rano, 9 stycznia 2005 roku – pamiętam po tylu latach i chyba nigdy nie zapomnę. Odrętwienie i głupie pytanie: „dlaczego?”.

Tymczasem Danusia już kilka dni wcześniej dotarła sobie wiadomymi ścieżkami do profesora Tomasza Trojanowskiego z Lublina. Była umówiona z nim w Lublinie na poniedziałek. W niedzielę Krzyś był umierający, jednak żegnając się wieczorem w szpitalu powiedzieliśmy: „jeśli nie umrze do rana, jedźcie!”.

Profesora wymyśliła Danusia!

Danuta Skóra z chrześniakiem Krzysiem

Danusia, jej mąż Zbyszek i moja siostra Elżbieta wyruszyli samochodem w poniedziałek wczesnym rankiem, nie wiedząc, czy ich misja jest ciągle celowa. My, czuwając od rana przy łóżku Krzysia widzieliśmy, jak ciśnienie tętnicze niebezpiecznie rosło, co pokazywało pośrednio, że niebezpiecznie rośnie ciśnienie wewnątrzczaszkowe (nie monitorowano go). Jego mózg był dramatycznie uciśnięty…

Około południa zadzwonił z Lublina Profesor: „Proszę Pana, ja myślę, że możemy dać chłopcu szansę, jeśli otworzymy czaszkę”. Lekarze krakowscy odradzali operację, my z Krysią nie mieliśmy cienia wątpliwości, że trzeba tę szansę, choćby najbardziej ulotną, wykorzystać.

Minęło dziewięć lat, Krzyś ma bardzo pod górkę, ale ma życie. I ma – Bogu dzięki – wolę walki. Wykorzystał wtedy i ciągle wykorzystuje szansę, którą dojrzał jako pierwszy Profesor. Ale Profesora wymyśliła Danusia.

Roman Graczyk

Zobacz inne artykuły tego autora >
Roman
Graczyk
zobacz artykuly tego autora >

Berlińczycy

Pociąg jadący w kierunku Berlina, początek maja – straszny upał. Butelka Finlandii po babcinemu opatulona, niczym garnek z ryżem, w gazety i kocyki. Z i M, jak zawsze zaopatrzeni w komplet podróżnych kieliszków

Elżbieta
Konieczna
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Trudne początki

Rok 1989, zmiana władzy, w Rozgłośni Radia Kraków ląduje „spadochroniarz”, prosto z Francji, Bronisław Wildstein, ze swoją zastępczynią, Danutą Skórą, o której nic nie wiadomo. Przejmują schedę po starej dyrekcji rozgłośni. Członkowie partii chodzą rozpłaszczeni przy ścianach.

Stugębne plotki głoszą, że….

Drzwi do Redakcji Literackiej z impetem otwierają się:

– Pani jest tą przewodniczącą Solidarności w radiu?

– Tak, a Pani pewnie tą zaufaną osobą Bronisława Wildsteina?

– Zgadza się, kiedy możemy porozmawiać? Głos brzmi twardo, bez powodu mało przyjaźnie. Klasyczne wejście smoka. Gorączkowo myślę – muszę odwlec o godzinę spotkanie, by zapewnić sobie obecność świadka. Na plecach czuję atmosferę rozgłośni, również bliską temperatury wrzenia!

Berlińczycy

Dalej już jest łagodniej. Uważne obwąchiwanie się dwóch światów – styropianowców i ludzi pracujących w reżimowym medium. Jednak, wbrew powszechnym krakaniom, sytuacja do tego stopnia normalizuje się, że za jakiś czas wyższe władze Solidarności ostro protestują o to, że dyrekcja do grona kolegium redakcyjnego zaprosiła osobę kompetentną, porządną, acz partyjną. Zresztą Danka towarzysko spotyka się z nią do dziś.

W ciągu tych kilku wspólnych lat przeżyłyśmy z Danusią w radiu to i owo. Gdy w sprawach zawodowych byłam ostro pod kreską, stała za mną murem w uznaniu racji merytorycznych, choć było to dla niej trudne.

Za jakiś czas odeszła z rozgłośni, choć nie musiała, również w geście protestu, tym razem za zwolnienie Bronisława Wildsteina.

Taka jest. Nie opuszcza przyjaciół.

Niedługo potem zaczęła pracę w Znaku.

Ostatnie dwadzieścia lat spędzamy ze sobą prywatnie. Też bywa ostro, bo Ona jest osobą mocno sformatowaną i zawsze upiera się walić prawdę na odlew. Czasem zdarza mi się zgrzytać zębami, choć w sprawach zawodowo – życiowych często –  jak niepyszna – słucham się jej. Natomiast jeśli chodzi o problemy szeroko rozumianej polityki – tu stosujemy protokół rozbieżności.

Nie znam jednak drugiej takiej osoby, która by z równie bezinteresowną pasją walczyła o swoją wizję świata. Nie bacząc na nic, nie kalkulując kosztów.

Berlińczycy

Etna

Święte chwile

Udaje się nam wspólnie celebrować przyjemniejsze chwile życia, z dala od świata ogarniętego szaleństwem pracy, jakże odpowiedzialnej!  Z dala od szarości codziennych obowiązków. Są to chwile święte.

Pociąg jadący w kierunku Berlina, początek maja –  straszny upał. Butelka Finlandii po babcinemu opatulona, niczym garnek z ryżem, w gazety i kocyki. Z i M, jak zawsze zaopatrzeni w komplet podróżnych kieliszków (o bylejakości w tym towarzystwie nie może być mowy). Jest nas ósemka, ściślej cztery pary. Przed nami zwiedzanie muzeów do upadu, pochłanianie w nieprzyzwoitych ilościach szparagów, bo wtedy w Niemczech jada się je pod każdą postacią. Od tego wyjazdu do naszej grupki przylgnie nazwa „Berlińczycy”.

Ach, te knedle z morelami w austriackim Krems! Te setki kilometrów stołów w piwiarni wielkości rynku, tysiące kilogramów golonek, wianki piwnych obwarzanków w Monachium na Oktoberfest…

Albo Znojmo na Morawach podczas święta młodego wina zwanego Burčok! Tak, wiem, że trudność opowiadania takich historii polega na tym, że to, co emocjonowało „Berlińczyków” w ich krainie beztroski, czytelnikom może wydawać się umiarkowanie ciekawe. Trudno, nieobecni tracą. Będzie jedna opowieść ze Znojmo.

W 1751 roku urodził się na Morawach św. Klemens. Był czeskim, katolickim duchownym, redemptorystą, z zawodu piekarzem (dlatego jest patronem piekarzy). Zawodu uczył się w Znojmo. Na kamieniczce, w której mieszkał jego piekarski mistrz, „Berlińczycy” odkrywają tabliczkę poświęconą świętemu uczniowi. Potem przenoszą się do nieczynnego już klasztoru, w którym niegdyś przebywał Klemens, a współcześnie degustuje się morawskie, młode, fermentującego wino. Spuśćmy zasłonę dyskrecji na ciąg dalszy obchodów święta tego trunku w zacnych murach klasztoru w Znojmo i wróćmy do historii świętego. Otóż Klemens został zawłaszczony przez Episkopat Polski, który w uznaniu jego ofiarnej, wieloletniej pracy duszpasterskiej w Warszawie, włączył go do katalogu polskich świętych. I krakowski ślad: w Kościele św. Krzyża znajduje się witraż przedstawiający wizerunek św. Klemensa, a przy furcie klasztoru Dominikanów wisi tablica upamiętniająca pobyt świętego piekarza w tym miejscu. O tym wszystkim „Berlińczycy” nie mieli by zielonego pojęcia, gdyby nie pobyt w Znojmo.

Berlińczycy

I jeszcze słynna, pamiętająca czasy Galicji lwowska cukiernia, przy Prospekcie Szewczenki. Zapach maślanych ciast, mokki, i czekolady. Na pewno tu jeszcze wrócimy, ale M, jak zwykle patrzy na zegarek, plan musi być dokładnie zrealizowany. Dopijamy kawę i mrużąc oczy w słońcu poszukujemy domu, w którym urodził się Kuroń. A potem jeszcze ten kościół, tamta cerkiew, ruiny synagogi…

Nie ma osoby, która by potulniej ulegała rozkazom M (jednomyślnie wybranego kierownika wypraw) od Danki.

Śniadanie o ósmej? – Świetnie.

Jeszcze jeden zaułek? – Proszę bardzo.

Piechotą na drugi koniec miasta? – Czemu nie.

Karna, wszystkiego ciekawa, beztroska. Bo nie musi wydawać poleceń, „obmyślać świata”. Przez te kilka dni dostaje go na tacy.

Elżbieta Konieczna

Zobacz inne artykuły tego autora >
Elżbieta
Konieczna
zobacz artykuly tego autora >