Formułę beatyfikacyjną odczytał kard. Marcello Semeraro reprezentujący Ojca Świętego Leona XIV. Uroczystość odbyła się w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie.

Ks. Jan Świerc, ks. Ignacy Dobiasz, ks. Franciszek Harazim, ks. Kazimierz Wojciechowski, ks. Ignacy Antonowicz, ks. Ludwik Mroczek, ks. Włodzimierz Szembek, ks. Karol Golda i ks. Franciszek Miśka zostali ogłoszeni błogosławionymi.
Formułę beatyfikacyjną podczas Mszy św. sprawowanej w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie odczytał kard. Marcello Semeraro, prefekt Dykasterii ds. Kanonizacyjnych, reprezentujący Ojca Świetego Leona XIV. Wspomnienie nowych błogosławionych obchodzone będzie 23 maja.
Wydawnictwo Stacja7 poleca
Nowi błogosławieni to salezjanie, wybitne postaci, kształtujące życie salezjańskie w przedwojennej Polsce – nauczyciele, wychowawcy, dyrektorzy szkół, duszpasterze, spowiednicy. Zginęli w okrutnych cierpieniach i poniżeniu – w Auschwitz i Dachau. Zamordowani zostali dlatego, że byli kapłanami.
Nie zachowały się ich relikwie męczenników. W specjalnej procesji będącej pierwszym aktem kultu nowych błogosławionych przyniesiono pamiątki po nich. m.in. testament, podania o śluby czasowe lub wieczyste, nominacje, doktorat, obrazek prymicyjny czy list z obozu. W procesji niesiona też była symboliczna urna z prochami z Auschwitz.
W uroczystościach beatyfikacyjnych uczestniczyło ponad 20 biskupów z Polski i z zagranicy, wśród nich metropolita Monachium i Fryzyngi kard. Reinhard Marx. W liturgii wziął udział także Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Karol Nawrocki. W wydarzeniu uczestniczyli liczni kapłani, osoby konsekrowane oraz wierni z archidiecezji krakowskiej i z całej Polski.
Przeczytaj również
Kard. Semeraro: Nie świętujemy śmierci, lecz zwycięstwo Chrystusa
Pan nie wzywa was do rezygnacji z waszych marzeń, ale do ich oczyszczenia i oświecenia – mówił do młodych kard. Marcello Semeraro podczas beatyfikacji salezjańskich męczenników II wojny światowej, która miała miejsce 6 czerwca w Krakowie. Prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych wskazał nowych błogosławionych jako wzór wierności Chrystusowi, przypominając także ich związek z drogą powołania św. Jana Pawła II.
Kard. Marcello Semeraro podkreślił, że Kościół nie wspomina dziś przede wszystkim tragicznych okoliczności ich śmierci, lecz „chwałę Jezusa Chrystusa”, która jaśnieje w świadectwie nowych błogosławionych. Prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych wskazał, że salezjańscy męczennicy pozostali wierni Chrystusowi i swojemu powołaniu aż do przelania krwi.
Kardynał przypomniał, że bł. Jan Świerc i jego towarzysze byli oddanymi wychowawcami młodzieży, troszczącymi się szczególnie o ubogich i potrzebujących. Ich męczeństwo nazwał świadectwem miłości, które stało się „ziarnem pokoju i braterstwa” w czasach przemocy i prześladowań.
Znaczną część homilii kard. Semeraro poświęcił młodym ludziom. Podkreślił, że Kościół nie postrzega ich jedynie jako swojej przyszłości, lecz jako żywą i aktywną teraźniejszość.
„Często świat mówi wam o wolności bez prawdy, o szczęściu bez odpowiedzialności i o sukcesie bez poświęcenia. Ewangelia pokazuje coś przeciwnego” – zaznaczył.
Zachęcił młodych, aby nie bali się słuchać głosu Chrystusa, który zna najgłębsze pragnienia ludzkiego serca. „Pan nie wzywa was do rezygnacji z waszych marzeń, ale do ich oczyszczenia i oświecenia” – podkreślił. Dodał, że Bóg zna ukryte rany, pytania i pragnienie bycia kochanym i docenionym. „I właśnie dlatego wzywa was do życia pełnego, autentycznego, zdolnego do bycia darem” – podkreślił.
Kard. Semeraro wspomniał Jana Pawła II
Kard. Semeraro przypomniał również szczególny związek nowych błogosławionych z historią powołania św. Jana Pawła II. Salezjanie pracowali w parafii św. Stanisława Kostki na krakowskich Dębnikach, gdzie dojrzewało powołanie młodego Karola Wojtyły. Przywołując słowa z książki „Dar i Tajemnica”, kardynał przypomniał świadectwo Karola Wojtyły: „Parafia ta była prowadzona przez księży salezjanów, których pewnego dnia hitlerowcy zabrali do obozu koncentracyjnego. Pozostał tylko stary proboszcz i inspektor prowincji, natomiast wszyscy inni zostali wywiezieni do Dachau. Myślę, że w procesie kształtowania się mojego powołania środowisko salezjańskie odegrało doniosłą rolę”.