кредиты онлайн в Казахстане кредит на карту онлайн кредит наличными

Jezus nie oferuje zamienników, tylko oryginały

Jezus nie oferuje żadnych zamienników, ale oryginały: prawdziwe życie, prawdziwą miłość, prawdziwe bogactwo! - mówił dziś papież Franciszek w katechezie podczas audiencji ogólnej w Watykanie. Rozpoczął nowy cykl nauczania poświęcony przykazaniom.

Polub nas na Facebooku!

Jego słów na placu św. Piotra wysłuchało dziś około 15 tys. wiernych.

W swojej katechezie Franciszek wyszedł od sceny spotkania Pana Jezusa z bogatym młodzieńcem (Mk 10,17-21) i zauważył, że także dzisiaj wielu ludzi pragnie w sposób pełny przeżyć swe życie. Niestety nierzadko starając się korzystać z życia niszczy samych siebie, idąc za tym, co ulotne. W tym kontekście papież przestrzegł młodzież przed pokusą przeciętności i małoduszności. „Trzeba prosić Ojca Niebieskiego dla młodych dnia dzisiejszego o dar zdrowego niepokoju, zdolność, by nie zadowalać się życiem bez piękna, bez koloru. Jeśli młodzi ludzie nie będą głodni autentycznego życia, dokąd będzie zmierzała ludzkość?” – stwierdził Ojciec Święty.

Franciszek zwrócił uwagę na wpisane w naturę ludzką ograniczenia, a także konieczność podjęcia procesu pedagogicznego, prowadzącego nas do uświadomienia sobie, czego nam brakuje. Wskazał, iż Pan Jezus chce, aby bogaty młodzieniec nie żył tylko samym sobą, aby był gotów opuścić wszystko i pójść za Nim. „Przy bliższym zbadaniu, w ostatecznym zaproszeniu Jezusa – wspaniałym, cudownym – nie ma propozycji ubóstwa, lecz bogactwa, tego prawdziwego” – wskazał papież. Zaznaczył jednocześnie, że Jezus nie oferuje żadnych zamienników, ale prawdziwe życie, prawdziwą miłość, prawdziwe bogactwo! Po czym zwrócił się do młodych: Bądźcie głodni autentycznego życia, bądźcie niespokojni!

Ojciec Święty podkreślił także potrzebę ludzi, którzy swoim przykładem ukazywaliby, że warto szukać czegoś więcej. Ale droga ku temu prowadzi przez zwyczajność, aby otworzyć się na niezwykłość.

Przedstawiając stawiany sobie w nowym cyklu katechez cel Franciszek powiedział: „Weźmiemy dwie tablice Mojżesza jako chrześcijanie, trzymając się za ręką Jezusa, aby podążając za Nim przejść od złudzeń młodości do skarbu, który jest w niebie. Odkryjemy w każdym z tych praw starożytnych i mądrych, bramę otwartą przez Ojca, który jest w niebie, aby Pan Jezus, który ją przekroczył doprowadził nas do prawdziwego życia. Jego życia. Życia dzieci Bożych”.

Oto tekst papieskiej katechezy w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Dzisiaj obchodzone jest święto św. Antoniego Padewskiego. Kto z was ma na imię Antoni? Brawa dla wszystkich Antonich!

Rozpoczynamy dzisiaj nowy cykl katechez. Będzie on poświęcony tematowi przykazań, przykazań Prawa Bożego. Aby go wprowadzić, zaczerpnijmy inspirację z przed chwilą usłyszanego fragmentu: spotkania pomiędzy Jezusem a człowiekiem który na klęczkach pyta Go, w jaki sposób możemy otrzymać życie wieczne? (por. Mk 10,17-21). W tym pytaniu kryje się wyzwanie każdego istnienia: pragnienie życia pełnego, nieskończonego. Co czynić, aby je osiągnąć? Jaką pójść drogą? Żyć naprawdę, przeżyć życie szlachetne … Iluż młodych ludzi stara się „żyć” a potem niszczy samych siebie, idąc za tym, co ulotne. Nieodparta chęć życia.

Niektórzy sądzą, że lepiej zgasić ten impuls, ponieważ jest groźny. Chciałbym powiedzieć, zwłaszcza ludziom młodym: naszym najgorszym wrogiem nie są konkretne problemy, niezależnie od tego, jak bardzo są poważne i dramatyczne: największym zagrożeniem jest zły duch przystosowania, który nie jest łagodnością ani pokorą, ale przeciętnością, małodusznością [1]. Czy młody człowiek przeciętny jest człowiekiem z przyszłością czy też nie? Nie słyszę! – [odpowiadają: „nie!”]. Stoi w miejscu, nie rozwija się, nie osiągnie sukcesu. Przeciętność lub małoduszność – młodzi lękający się wszystkiego, „o taki jestem”. Tacy młodzi nie pójdą naprzód. Łagodność, siła i ani odrobiny małoduszności. Błogosławiony Piotr Jerzy Frassati będący młodzieńcem mawiał, że trzeba żyć, a nie wegetować [2]. Ludzie przeciętni wegetują. Trzeba żyć siłą życia. Trzeba prosić Ojca Niebieskiego dla młodych dnia dzisiejszego o dar zdrowego niepokoju. Ale w domu, w waszych domach, w każdej rodzinie, gdy widzi się młodzieńca, który cały dzień biernie siedzi, cóż wtedy myślą mama i tata: „Ależ on jest chory, coś mu dolega”, i prowadzą go do lekarza … czyś nie tak? Życie młodego człowieka to dążenie naprzód, bycie niespokojnym, zdrowym niepokojem, zdolność, by nie zadowalać się życiem bez piękna, bez koloru. Jeśli młodzi ludzie nie będą głodni autentycznego życia, dokąd będzie zmierzała ludzkość? Dokąd będzie zmierzała ludzkość z młodzieżą spokojną, pozbawioną niepokoju?. Dokąd dojdzie?

Pytanie tego człowieka z Ewangelii jest w każdym z nas: jak można zaleźć życie, życie w obfitości? Jezus odpowiada: „Znasz przykazania” (w. 19) i cytuje część Dekalogu. Jest to Jezusowy proces pedagogiczny, poprzez który chce On doprowadzić do określonego miejsca. W istocie już z samego pytania wynika, że ten człowiek nie ma pełnego życia, szuka czegoś więcej, jest niespokojny. Co zatem musi zrozumieć? Mówi: „Nauczycielu, wszystkiego tego [przykazań] przestrzegałem od mojej młodości” (w. 20).

Jak się przechodzi od młodości do dojrzałości? Kiedy zaczynamy akceptować swoje ograniczenia. Zaakceptowanie swoich ograniczeń to przejście od młodości do dojrzałości. Stajemy się dorosłymi kiedy nabieramy dystansu do siebie i uświadamiamy sobie to, „czego nam brakuje” (por. w. 21). Ten człowiek zmuszony jest uznać, że wszystko, co może „uczynić”, nie przekracza „dachu”, nie wykracza poza pewien zakres.

Jak pięknie być mężczyznami i kobietami! Jakże cenne jest nasze istnienie! Jest jednak pewna prawda, którą w dziejach ostatnich stuleci człowiek często odrzucał, z tragicznymi konsekwencjami: prawda o swoich ograniczeniach.

Jezus w Ewangelii mówi coś, co może nam pomóc: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5, 17). Pan Jezus obdarza spełnieniem, na to przyszedł. Ten człowiek musiał dojść do progu pewnego przełomu, gdzie otwiera się możliwość, by przestać żyć samym sobą, swoimi dziełami, swoimi dobrami i właśnie dlatego, że brakuje mu życia w pełni – opuścić wszystko, aby pójść za Panem [3]. Przy bliższym zbadaniu, w ostatecznym zaproszeniu Jezusa – wspaniałym, cudownym – nie ma propozycji ubóstwa, lecz bogactwa, tego prawdziwego: „Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną!” (w. 21).

Kto mogąc wybrać między oryginałem a zamiennikiem, wybrałby zamiennik? Oto wyzwanie: znajdź oryginał życia, a nie zamiennik! Jezus nie oferuje żadnych zamienników, ale prawdziwe życie, prawdziwą miłość, prawdziwe bogactwo! Jakże młodzi mogą podążać za nami w wierze, jeśli nie widzą, że wybieramy oryginał, jeśli widzą nas uzależnionych od półśrodków? Straszne jest napotkanie chrześcijan połowicznych, chrześcijan – pozwolę sobie powiedzieć „skarłowaciałych”: rozwijają się tylko do pewnej wysokości, a potem już nie, chrześcijanie z pomniejszonym, zamkniętym sercem. Rzeczą straszą jest napotkanie takiej sytuacji.

Potrzebny jest przykład kogoś, kto zaprasza mnie do wyjścia „poza”, do „więcej”, aby trochę wzrastać. Św. Ignacy nazwał to „magis”, „ogniem, gorliwym działaniem, które budzi drzemiących” [4].

Droga do tego, czego brakuje, prowadzi przez to, co jest. Jezus nie przyszedł, aby znieść Prawo lub Proroków, ale wypełnić je. Musimy wyjść od rzeczywistości, aby pójść z tym dalej ku „temu czego brakuje”. Musimy zbadać zwyczajność, aby otworzyć się na niezwykłość.

W tych katechezach weźmiemy dwie tablice Mojżesza jako chrześcijanie, trzymając się za ręką Jezusa, aby podążając za Nim przejść od złudzeń młodości do skarbu, który jest w niebie. Odkryjemy w każdym z tych praw starożytnych i mądrych, bramę otwartą przez Ojca, który jest w niebie, aby Pan Jezus, który ją przekroczył doprowadził nas do prawdziwego życia. Jego życia. Życia dzieci Bożych. Dziękuję.

KAI/ad


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
Show comments

Franciszek: uwaga na karierowiczostwo w Kościele

Karierowiczostwo w Kościele to znak, że nie wiemy, czym jest ewangelizacja - mówił papież Franciszek w homilii podczas Mszy św. w Domu św. Marty 11 czerwca.

Polub nas na Facebooku!

Wychodząc z dzisiejszych czytań liturgicznych (Dz 11,21b-26;13,1-3; Mt 28,19a.20b) papież podkreślił, że głównym sprawcą przepowiadania jest Duch Święty. To przepowiadanie nie jest jedynie „kazaniem” czy „przekazem” pewny idei, ale dynamicznym ruchem, zdolnym do „przemiany serc” poprzez dzieło Ducha. „Widzieliśmy dobrze wykonane plany duszpasterskie, idealne, ale nie były one narzędziem ewangelizacji, bo były jedynie celem samym w sobie, niezdolne do przemiany serc” – stwierdził Ojciec Święty.

Franciszek wskazał, że Jezus nie posyła nas z postawą biznesmena, ale z Duchem Świętym, który obdarza nas męstwem, będącym czymś innym niż ludzki upór.

Następnie papież podkreślił znaczenie służby. Przestrzegł przed karierowiczostwem i chęcią, aby nam służono. „Karierowiczostwo w Kościele to znak, że nie wiemy, czym jest ewangelizacja, gdzie ten który rozkazuje, musi być jak ten, co służy”.

„Możemy głosić dobre rzeczy, ale bez służby nie jest to głoszenie, wydaje się, ale nie jest. Ponieważ Duch nie tylko prowadzi cię do głoszenia prawdy Bożej i życia Pana, ale prowadzi cię również do braci, sióstr, aby im służyć. Służba. Nawet w rzeczach małych. To straszne, gdy pojawiają się ewangelizatorzy, którzy chcą być obsługiwani i żyją, aby im służono. To jest okropne. Będą jak książęta ewangelizacji” – przestrzegł Franciszek.

Na koniec Ojciec Święty podkreślił bezinteresowność ewangelizacji, nikt bowiem nie może się zbawić dzięki swoim zasługom. „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (Mt 10,8) – uczy nas Pan Jezus.

„Wszyscy zostaliśmy darmo zbawieni przez Jezusa Chrystusa, a zatem musimy darmo dawać. Pracownicy duszpasterscy ewangelizacji muszą się tego nauczyć, ich życie musi być bezinteresowne, aby służyć, głosić, niesieni przez Ducha Świętego. Własne ubóstwo popycha ich do otwarcia się na Ducha” – powiedział papież na zakończenie swej homilii.

KAI/ad


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
Show comments