Projekt “Papież dla Ukrainy” wsparł prawie milion osób

Podczas czterech lat projekt wykorzystał 15 mln. euro otrzymanych od Stolicy Apostolskiej, dzięki czemu udało się pomóc około 980 tysiącom osób, w tym biednym, chorym, starszym i rodzinom. Bp Edward Kawa podkreślił, że inicjatywa dobiega końca, ale w planach jest jeszcze zakup sprzętu medycznego do budowanego szpitala. 

Polub nas na Facebooku!

– Z pomocy skorzystały: szpitale, ubodzy, wielodzietne rodziny, osoby starsze, które pozostały same bez środków do życia, bez jedzenia, ubrań, a nawet bez ogrzewania – mówił Radiu Watykańskiemu bp Kawa, podsumowując projekt. Dodał, że sytuacja mieszkańców Ukrainy nie jest tak zła jak cztery czy pięć lat temu, ale nie oznacza to braku problemów. – Jest wiele rodzin wielodzietnych, które mają na utrzymaniu także osoby starsze, gdzie zarobki są niewielkie i oni bardzo potrzebują pomocy ze strony Kościoła – podkreślił.

Bp Kawa zwrócił także uwagę na aspekt ekumeniczny projektu, gdyż w jego realizację była zaangażowana nie tylko Caritas Kościoła łacińskiego, ale także greckokatolickiego i protestanckiego oraz wiele organizacji międzynarodowych. – Był to dla nas znak prawdziwego, dobrego ekumenizmu i można powiedzieć, że ta inicjatywa Stolicy Apostolskiej była jedyną, gdzie wszyscy pracowaliśmy razem dla dobra naszego narodu” – dodał ukraiński duchowny.

W 2016 roku papież Franciszek poprosił parafie katolickie w Europie o zorganizowanie specjalnej zbiórki na pomoc humanitarną na Ukrainie. Do 12 mln euro papież przeznaczył 6 mln euro z własnej pomocy charytatywnej dla kraju. „Papież dla Ukrainy” został powołany, aby pomóc w dystrybucji tych środków na pomoc potrzebującym.

vaticannews, CNA, kh/Stacja7

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



Pomagała muzułmańskim dzieciom z COVID-19. Pakistan uhonorował „matkę zapomnianych”

Pakistański rząd docenił ofiarną posługę katolickiej zakonnicy, która zmarła niosąc pomoc muzułmańskim dzieciom zarażonym koronawirusem. Siostra Ruth Lewis, zwana „matką zapomnianych”, przez ponad 50 lat opiekowała się porzuconymi i upośledzonymi dziećmi. Została uhonorowana „Sitara-e-Intiaz”, jednym z najwyższych państwowych odznaczeń przyznawanych przez Islamską Republikę Pakistanu.

Polub nas na Facebooku!

Siostra Lewis miała 75 lat. Większość życia spędziła w swym rodzinnym Karaczi, gdzie wraz ze współsiostrami ze Zgromadzenia Franciszkanek Misjonarek Chrystusa Króla prowadziła Dom Pokoju. W jednym z nielicznych wywiadów powiedziała, że chciała odrzuconym dzieciom stworzyć dom oraz przywrócić uśmiech i nadzieję. – Jej śmierć była prostą konsekwencją jej życia. Postanowiła zostać przy chorych dzieciach licząc się z tym, że może to być jej ostatnia posługa. Tak też się stało – mówił Radiu Watykańskiemu ks. Daniel John, który długie lata współpracował z Matką Teresą Pakistanu, jak mówiono o zakonnicy zmarłej na COVID-19.

Ks. John podkreślił, że siostra Ruth “zobaczyła oblicze Chrystusa w tych dzieciach i nastolatkach, którzy byli marginalizowani, porzuceni i zapomniani przez społeczeństwo”. – Jej jedynym pragnieniem było służyć odrzuconym, niezależnie na wyznawaną przez nich wiarę. Chciała im stworzyć rodzinę, przez długie lata otaczała serdeczną troską. Jak ważni dla niej byli podopieczni świadczy fakt, że przez pół wieku nie miała swojego pokoju, tylko spała w sali razem z dziećmi, by służyć im pomocą nawet w nocy, gdyby tego potrzebowały. Była dla nich prawdziwą matką – mówił.

Dodał, że “zaangażowanie siostry zostało zauważone i docenione również przez wyznawców islamu, którzy przez lata wspierali finansowo ośrodek”. – Pogrzeb siostry Ruth został zorganizowany przez państwo. To pokazuje, jak bardzo jej posługa miłosierdzia zaowocowała szacunkiem ze strony wielu muzułmanów w tym kraju – podkreślił współpracownik s. Ruth.

Prowadzony przez siostrę Ruth „Darul Sukoon”, czyli Dom Pokoju, był schronieniem dla porzuconych i niepełnosprawnych dzieci, cierpiących zarówno na upośledzenie fizyczne, jak i umysłowe. Zakonnica dbała nie tylko o to, by stworzyć im dom i zapewnić edukację, ale zachęcała też do różnorakiej aktywności. W 1998 r. czworo z jej podopiecznych zdobyło medale na Paraolimpiadzie w Stanach Zjednoczonych.

kh/KAI

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



Copy link
Powered by Social Snap