Z KRAJU

Kard. Dziwisz o śp. kard. Jaworskim: Służył Kościołowi w trudnych czasach

Kościół w Polsce ma wielki dług wdzięczności wobec świętej pamięci kardynała Mariana Jaworskiego - pisze kard. Stanisław Dziwisz w przekazanym KAI wspomnieniu o zmarłym wczoraj byłym metropolicie lwowskim, bliskim przyjacielu św. Jana Pawła II i wybitnym filozofie o międzynarodowej renomie.

Polub nas na Facebooku!

Publikujemy tekst kard. Stanisława Dziwisza o śp. kard. Marianie Jaworskim:

Historia życia kardynała Mariana Jaworskiego zaczęła się we Lwowie. Miłość do tego miasta towarzyszyła mu do końca, choć musiał je opuścić w 1945 roku. Razem z grupą kleryków wyższego seminarium duchownego podzielił los wygnańca – arcybiskupa metropolity lwowskiego obrządku łacińskiego Eugeniusza Baziaka. Seminarium znalazło gościnę w Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie lwowscy klerycy mogli odbyć studia filozoficzno-teologiczne i przygotować się do kapłaństwa. Kalwaria Zebrzydowska stała się dla kard. Jaworskiego drugą ojczyzną. Związał się z nią do końca życia, pozostając wdzięcznym ojcom Bernardynom za przygarnięcie i umożliwienie studiów. W sanktuarium Matki Bożej Kalwaryjskiej przyjął święcenia prezbiteratu 25 czerwca 1950 roku z rąk swojego biskupa Eugeniusza Baziaka.

Ks. Marian Jaworski rozpoczął posługę kapłańską w Archidiecezji Krakowskiej jako wikariusz w Poroninie. Niemal równocześnie podjął dalsze studia, najpierw na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, uwieńczone doktoratem z teologii, a następnie na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, również uwieńczone doktoratem, tym razem z filozofii. W ten sposób związał się ze światem uniwersyteckim, a nauka stała się ważna częścią jego służby Kościołowi. Potem przyszedł czas na habilitację z zakresu filozofii religii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i kolejne nominacje na profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego.

Trzeba podkreślić, że ks. Jaworski od samego początku zdobył pełne zaufanie arcybiskupa Baziaka w trudnych czasach, jakie przyszło im wspólnie dzielić. Arcybiskup skierował go na specjalistyczne studia, dostrzegając wybitne zdolności młodego kapłana, a następnie mianował go swoim kapelanem i osobistym sekretarzem. Ks. Jaworski stał się powiernikiem trudnych spraw swego biskupa, prześladowanego w czasach komunistycznych, który w ostatnich latach swego życia został administratorem Archidiecezji Krakowskiej.

W Krakowie, w latach pięćdziesiątych, doszło do spotkania młodego ks. Mariana Jaworskiego z nieco starszym, o sześć lat, ks. Karolem Wojtyłą. Połączyło ich zamiłowanie do nauki, duszpasterstwo wśród młodzieży, a także wspólne mieszkanie w podwawelskim grodzie przy ul. Kanoniczej. Ale przede wszystkim tych dwóch wielkich ludzi Kościoła połączyła aż do śmierci głęboka wiara i miłość Kościoła – odwaga i gotowość służenia Kościołowi w trudnych czasach.

Ks. Marian Jaworski, podobnie jak kardynał Karol Wojtyła – Jan Paweł II, naznaczony był stygmatem cierpienia. Podróżując w 1967 roku do Olsztyna, gdzie miał zastąpić krakowskiego kardynała, w katastrofie kolejowej pod Działdowem stracił lewą rękę. To nieszczęście jeszcze bardziej zbliżyło go do kard. Wojtyły, który odczytał wydarzenie jako cierpienie za niego. Kolejne cierpienia jeszcze bardziej zbliżyły dwóch przyjaciół. Kard. Jaworski przeżył boleśnie zamach na Jana Pawła II 13 maja 1981 roku, a także kolejne choroby i cierpienia świętego Papieża. Był jego duchowym powiernikiem. Był świadkiem odchodzenia z tego świata i śmierci Jana Pawła II, udzielając mu wiatyku na drogę do wieczności.

W przeddzień swojej śmierci, 1 kwietnia 2005 roku, Jan Paweł II poświęcił korony dla dwóch obrazów Matki Bożej Częstochowskiej: dla obrazu znajdującego się w kaplicy w podziemiach Bazyliki św. Piotra oraz dla obrazu na Jasnej Górze. Kardynał Jaworski ukoronował ten pierwszy obraz w grotach watykańskich. Bardzo przeżył to wydarzenie. Wspominał zawsze, że jego poprzednik we Lwowie, święty arcybiskup Józef Bilczewski, zabiegał i uprosił u św. Piusa X korony dla Jasnogórskiej ikony, gdy poprzednie zaginęły na początku XX wieku.

W 1984 roku Jan Pawel II mianował ks. profesora Mariana Jaworskiego biskupem i administratorem apostolskim w Lubaczowie, a dziewięć lat później, na początku 1991 roku, po wielkich zmianach politycznych w naszej części Europy, mianował go arcybiskupem metropolitą Lwowa obrządku łacińskiego. Urząd ten pełnił aż do przejścia na emeryturę jesienią 2008 roku. W tym czasie w swoim rodzinnym mieście i w swojej archidiecezji służył Kościołowi, pomagając mu odradzać się po kilkudziesięciu latach prześladowań ze strony reżymu komunistycznego i sowieckiego. Z całym oddaniem podjął się tej niełatwej posługi pasterskiej w nowej rzeczywistości geopolitycznej. Słusznie możemy go nazwać odnowicielem życia Kościoła lwowskiego, szczycącego się wspaniałą historią i ogromnym dziedzictwem ducha. W styczniu 1998 roku Ojciec Święty mianował arcybiskupa Jaworskiego kardynałem „in pectore”, a nominację tę ujawnił trzy lata później.

Kościół w Polsce ma wielki dług wdzięczności wobec świętej pamięci kardynała Mariana Jaworskiego. Idąc śladami kardynała Karola Wojtyły, troszczył się szczególnie o poziom nauczania na wydziałach teologicznych i w wyższych seminariach duchownych w naszym kraju. Jako profesor filozofii wniósł wkład w formację intelektualną całych zastępów kandydatów do kapłaństwa. Piastował urząd dziekana Wydziału Teologicznego w Krakowie, a w latach 1982-1988 był pierwszym rektorem Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, erygowanej przez Jana Pawła II.

Rzeczpospolita doceniła zasługi wielkiego syna narodu polskiego, odznaczając go trzy lata temu Orderem Orła Białego „w uznaniu znamienitych zasług dla odbudowy życia religijnego na Kresach Wschodnich oraz pogłębiania dialogu ekumenicznego, za osiągnięcia naukowe w dziedzinie filozofii i teologii”. Również Ukraina przyznała mu dwukrotnie Order księcia Jarosława Mądrego.

Hasłem posługi biskupiej kardynała Mariana Jaworskiego stały się słowa św. Pawła Apostoła: „Mihi vivere Christus est” – „Dla mnie życiem jest Chrystus” (Flp 1, 21). To był sekret jego życia, jego miłości i służby.

Stanisław kard. Dziwisz

 

KAI

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

13 września rozpocznie się Tydzień Wychowania

Dziś w kościołach słyszymy list pasterski Episkopatu, zapowiadający Tydzień Wychowania. Odbędzie się on pod hasłem "Budujmy więzi" i potrwa od 13 do 19 września. W tym czasie katecheci w szkołach poruszają z uczniami temat odpowiedzialności za własne słowa oraz dialogu, który może pomóc wyeliminować uprzedzenia i stereotypy.

Polub nas na Facebooku!

Tydzień Wychowania to inicjatywa Komisji Wychowania Katolickiego KEP, obchodzony jest rokrocznie we wrześniu, w tym roku po raz 10. Ma być to wyraz troski o dobro młodzieży i dzieci oraz zwracać uwagę, że proces wychowania pełni ważną rolę w szukaniu prawdy.  Tygodniowi Wychowania towarzyszy co roku list pasterski Episkopatu Polski.

Temat tegorocznego hasła Tygodnia Wychowania, “Budujmy więzi” podkreśla znaczenie relacji. To właśnie na relacji – relacji z Bogiem – opiera się budowanie wiary, relacje rodzinne mają fundamentalne znaczenie dla procesu wychowania, relacje z rodzeństwem i rówieśnicze wpływają na funkcjonowanie społeczne. Zaburzenia w którejkolwiek z tych relacji mogą wpłynąć niekorzystnie na budowanie dojrzałości, a skutki braku relacji z poszczególnymi osobami mogą towarzyszyć człowiekowi nawet do końca życia. W dorosłym życiu na relacjach opierają się kontakty społeczne, wspólnotowe, a także działania terapeutyczne i kierownictwo duchowe. To wszystko wskazuje, jak bardzo ważna jest troska o świadomość dbania o relacje w życiu.

Jak co roku tak i tym razem na Tydzień Wychowania przygotowano specjalistyczne materiały. Za ich przygotowanie odpowiedzialny był ks. Marek Studenski, konsultor Komisji Wychowania Katolickiego KEP wraz z zespołem katechetów i duszpasterzy. W tym roku wszystkie pomoce do wykorzystania udostępniane są tylko w formie elektronicznej, ze względu na sytuację epidemiczną. Wśród materiałów są rozważania oparte na czytaniach mszalnych i teksty modlitwy wiernych na kolejne dni tygodnia, scenariusze katechez dla trzech grup wiekowych oraz tekst konferencji dla rodziców, katechetów i nauczycieli. Opracowane je na podstawie m.in. Pisma Świętego, Katechizmu Kościoła Katolickiego dla młodych “YouCat”, Deklaracji „Nostra aetate” i fragmentów książki “Przekroczyć próg nadziei” Jana Pawła II, którego 100-lecie urodzin obchodzimy w tym roku. Organizatorzy przypominają o tej rocznicy na stronie Tygodnia Wychowania.

W tym roku przypada setna rocznica urodzin św. Jana Pawła II, którego można nazwać „papieżem relacji”. Ten charakterystyczny rys sylwetki Papieża Polaka był widoczny już w jego kapłańskiej posłudze (środowisko nazywało go „Wujkiem”), a później w czasie dwudziestu siedmiu lat trwania jego pontyfikatu. Dialog ekumeniczny i międzyreligijny, prośba o przebaczenie skierowana, do tych, którzy cierpieli z winy synów i córek Kościoła, spotkania z uczonymi, reprezentującymi różne kierunki myślenia, to tylko niektóre z działań św. Jana Pawła II, świadczących o stylu, w jakim realizował swój pontyfikat. Sam Ojciec Święty był mistrzem w nawiązywaniu relacji.

Katecheza przygotowana dla dzieci młodszych uczy brania odpowiedzialności za własne słowa, ukazuje też  znaczenie słowa mówionego i pisanego w relacjach między ludźmi pod kątem przykazania miłości Boga i bliźniego. Najmłodsi uczniowie będą poznawać treść przykazań miłości i dowiadywać, się, dlaczego są one najważniejsze.

Katecheza dla dzieci starszych pokazuje, jak budować prawdziwe relacje z Bogiem i ludźmi poprzez przykazania miłości, Dekalog, uczynki miłosierdzia względem ciała i duszy. Uczy też gotowości niesienia bezinteresownej pomocy czy odnoszenia się z szacunkiem do Boga i bliźniego.

Katecheza dla uczniów szkół ponadpodstawowych kładzie nacisk na wyjaśnienie znaczenia postawy dialogu, w tym istoty dialogu międzyludzkiego i ekumenicznego. Zwraca uwagę m.in. na trzy aspekty dialogu: rozmowę, wzajemne poznanie i współpracę. Jest to szansa, by zobaczyć, jak dialog wpływa na eliminowanie uprzedzeń i stereotypów. Mowa tu o postawach wzajemnego szacunku, współpracy i tolerancji.

Strona Tygodnia Wychowania działa przez cały rok i można znaleźć na niej materiały przydatne w pracy nauczycieli, wychowawców, rodziców, katechetów i wszystkich osób, którym zależy na wartościowym rozwoju dzieci i młodzieży.

 

os, KAI/Stacja7

 

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Copy link
Powered by Social Snap