Jutro Niedziela – II zwykła B

Co łączy bohaterów wszystkich dzisiejszych czytań? Słuchają. Boga.

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


II Niedziela Zwykła • Rok B • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Wszechmogący Bóg, który rządzi niebem i ziemią, obdarzył nasze czasy pokojem CZYTANIA: 1 Księga Samuela 3,3b-10.19; Psalm 40,2.4.7-10; 1 List do Koryntian 6,13c-15a.17-20; Ewangelia wg św. Jana 1,35-42

 

 

• CHMURA SŁÓW • W czytaniach słyszymy najczęściej GŁOS (5)  BOGA (4), który  przedstawia nam dzisiaj swojego Syna jako PANA (9), ale też jako swojego Sługę, którego posłał, aby był Światłem dla narodów. To początek publicznej działalności Jezusa. Zaczynamy nowy etap, po chrzcie Janowym z wody przyszedł ten, który chrzci DUCHEM (4) Świętym.

Jutro Niedziela - II zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z I Księgi Samuela

(1 Sm 3,3b-10.19)

Samuel spał w przybytku Pańskim, gdzie znajdowała się Arka Przymierza. Wtedy Pan zawołał Samuela, a ten odpowiedział: Oto jestem. Potem pobiegł do Helego mówiąc mu: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Heli odrzekł: Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać. Położył się zatem spać. Lecz Pan powtórzył wołanie: Samuelu! Wstał Samuel i poszedł do Helego mówiąc: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Odrzekł mu: Nie wołałem cię, synu. Wróć i połóż się spać. Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione. I znów Pan powtórzył po raz trzeci swe wołanie: Samuelu! Wstał więc i poszedł do Helego, mówiąc: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Heli spostrzegł się, że to Pan woła chłopca. Rzekł więc Heli do Samuela: Idź spać! Gdyby jednak kto cię wołał, odpowiedz: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha. Odszedł Samuel, położył się spać na swoim miejscu. Przybył Pan i stanąwszy zawołał jak poprzednim razem: Samuelu, Samuelu! Samuel odpowiedział: Mów, bo sługa Twój słucha. Samuel dorastał, a Pan był z nim. Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu na ziemię.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Samuelu •1 Sm 3, 3b-10. 19

1 KSIĘGA SAMUELA • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.

KATEGORIA: opowiadanie • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima • BOHATEROWIE: Bóg, Heli, Samuel  


O KSIĘDZE • Obie księgi Samuela stanowiły wcześniej całość. Opowiadają o tym, jak Naród Wybrany otrzymuje kogoś, kto go zjednoczy: króla. Dotychczasową sytuację opisuje wcześniejsza Księga Sędziów: ludem rządzili sędziowie, bo królem był sam Bóg. Pierwsza Księga Samuela opowiada zatem najpierw o samym Samuelu – ostatnim z sędziów o Saulu – pierwszym królu judzkim, w końcu o Dawidzie. Śmierć Saula, którego trudną przyjaźń z Dawidem również opisuje księga, otwiera Dawidowi drogę do królowania. Ale to treść już Drugiej Księgi Samuela.

 

KONTEKST • Historia Samuela, pierwszego z sędziów, człowieka, który odnalazł i namaścił króla Dawida, zostaje przedstawiona od samego początku: w pierwszym rozdziale Pierwszej Księgi Samuela poznajemy jego matkę, Annę, w czasie gdy jako bezpłodna kobieta żarliwie modliła się do Boga o dziecko. Bóg wysłuchał jej wołania: z bezpłodnej (jakie to częste w Biblii!) matki rodzi się Boży posłaniec, Samuel.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Kolejny etap w historii Samuela to jego powołanie. Usłyszymy ją w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Rzecz dzieje się w świątyni jerozolimskiej, Samuel przebywa wtedy na służbie u kapłana Helego. Zwróćmy uwagę na konstrucję tej niezwykłej sceny: trzykrotne wołanie Boga i dojrzewanie człowieka, który uczy się słuchać i odróżniać głos Pana.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Czuwający i śpiący • Dzisiejsza scena rozgrywa się w świątyni, spowitej ciszą i mrokiem. Wszyscy słudzy i kapłani już śpią: Samuel spał w przybytku Pana – informuje narratorSen i spokój tej sceny są tylko pozorne. Zarówno nad kraj, jak i nad świątynię nadciąga niebezpieczeństwo – najazd FilistynówJedynym, który czuwa w tej scenie, jest Pan. Zdanie poprzedzające początek dzisiejszego czytania brzmi: A światło Boże jeszcze nie zgasło (patrz: translator).  A lampa (ner) Boża (oznaczająca obecność Bożą) wciąż paliła się w przybytku (1 Sm 3,3). W Ps 119, 105 lampa oznacza Słowo Boże. Wciąż tli się ono w Izraelu.

 

• Paradoksalny kontrast • Imię Samuel znaczy Bóg usłyszał. Do ciekawej sytuacji dochodzi, gdy Samuel słyszy głos Boga: biegnie do Helego, bo jest przekonany, że to on, stary kapłan, wzywał go do siebieCzy ten, który przyszedł na świat, ponieważ Bóg usłyszał modlitwę jego matki, będzie w stanie usłyszeć głos Boży?

 

CZY WIESZ, ŻE…


• Historia powołania Samuela rozpoczyna się o wiele wcześniej. Przychodzi na świat jako dar Boży dla jego bezpłodnej matki, Anny (1 Sm 1,1-19). W związku z tym zostaje także ofiarowany na służbę Panu w świątyni (1 Sm 1,20-28). Ogromną rolę odegrały w niej słowa jego matki, Anny: Oto ja oddaję go Panu. Po wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany na własność Panu (1 Sm 1,28). Nie strzegła ona egoistycznie swojego syna dla samej siebie. Był Bożym darem, nie należał do niej, zatem oddała go Panu.

 

LINKI


• Samuelu, Samuelu! • Bóg, mimo że nieusłyszany, wciąż wraca i woła Samuela. W wołaniu tym daje się nawet zauważyć narastające napięcie i nadzieję. Za czwartym razem, kiedy Bóg staje nad śpiącym chłopcem, woła z przejęciem: Samuelu, Samuelu!Podwójnie wypowiedziane imię pojawia się także w historii Abrahama, gdzie oznacza pośpiech i przejęcie (Rdz 22,11).

 

TRANSLATOR


Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione (1 Sm 3,7) • ‘Znać’ (jada) w Biblii oznacza nie tylko intelektualne poznanie, ale przede wszystkim relację, bliskośćTym, który bierze na siebie rolę tłumacza Bożego Słowa i wprowadza młodego Samuela w relację z Bogiem, jest Heli: Poleca, aby ten zwrócił się do Niego słowami: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha.

 

 

CYTATY


Samuel zwraca się do Boga (warunek dobrej modlitwy): Mów, bo sługa Twój słucha

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 40, 2.4.7-10)

REFREN: Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

Z nadzieją czekałem na Pana,

a On się pochylił nade mną

i wysłuchał mego wołania.

Włożył mi w usta pieśń nową,

śpiew dla naszego Boga.

Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi,

ale otworzyłeś mi uszy.

Nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy.

Wtedy powiedziałem: „Oto przychodzę.

W zwoju księgi jest o mnie napisane:

Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże,

a Twoje prawo mieszka w moim sercu”.

Głosiłem Twą sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu

i nie powściągałem warg moich, o czym Ty wiesz, Panie.

[01][02]

 

PSALM

Oto przychodzę • Ps 40, 2. 4. 7-10

PSALM 40• AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe (po 538 BC)


O PSALMIE • Psalm 40 należy do gatunku indywidualnej modlitwy dziękczynienia (todah). Modlitwy te wyrażają radosną wdzięczność człowieka, który został wysłuchany przez Pana. Osadzone są w liturgii świątynnej. Śpiewano je podczas ceremonii wypełnienia złożonego ślubu lub przy składaniu ofiary dziękczynnej.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy fragmenty Psalmu 40. Najstotniejsze z punktu widzenia liturgii są wersety drugiej i trzeciej zwrotki. Mówią o kolejności powołania człowieka przez Boga: najpierw słuchanie, potem odpowiedź i czynienie woli Bożej.

 

 

LINKI


Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi, ale otworzyłeś mi uszy (Ps 40,7) • Słowa Psalmu 40 cytuje autor Listu do Hebrajczyków. Zaskakuje jednak drobna zmiana w tłumaczeniu: Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało

 

 

CYTATY


Psalmista o swoim pochodzeniu: W zwoju księgi jest o mnie napisane

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 6,13c-15a.17-20)

Ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił i nas również swą mocą wskrzesi z martwych. Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa? Czyż wziąwszy członki Chrystusa będę je czynił członkami nierządnicy? Przenigdy! Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem. Strzeżcie się rozpusty; wszelki grzech popełniony przez człowieka jest na zewnątrz ciała; kto zaś grzeszy rozpustą, przeciwko własnemu ciału grzeszy. Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Za /wielką/ bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Ciało 1  Kor 6, 13c-15a. 17-20

1 List do Koryntian • AUTOR: św. Paweł •  CZAS POWSTANIA:   ok. 54 r. SKĄD: Efez •   DO KOGO: Wspólnota chrześcijan w Koryncie.


O KSIĘDZE • Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych • rozwiązłość seksualna • liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.
 

KONTEKST • Dzisiejsze czytanie pochodzi z szóstego rozdziału i dotyczy rozwiązłości seksualnej. Wcześniej (rozdział 5) Paweł dotknął problemu kazirodztwa. Teraz swobody obyczajów. Jakimi argumentami Paweł przekonuje do dyscypliny względem własnego ciała? Rozpoczyna zaskakująco, od przywołania wolności: Wszystko mi wolno. Po czym dodaje: ale nie wszystko przynosi korzyść.
 

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy kontynuację tego fragmentu. Zwróćmy uwagę na kolejne elementy argumentacji Pawła przeciw rozpuście i za szacunkiem dla ciała. Podkreśla on, że moje ciało będzie wskrzeszone. Jest ono konieczne do naszego funkcjonowania w Królestwie Niebieskim moje ciało jest świątynią Ducha Świętego: więcej, należy do Pana, jest częścią Jego mistycznego Ciała, Kościoła. Kto grzeszy przeciw własnemu ciału, rani Ciało Chrystusa.

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Jedność ciała i duszy • Wizja ludzkiego ciała według Pawła opiera się ściśle na antropologii Starego Testamentu, w opozycji do platonizmu W człowieku nie ma, jak głosili to platonicy, podziału na to, co cielesne i duchowe. Stanowimy jedność: jesteśmy uduchowionym ciałem i ucieleśnionym duchem. Pierwiastek duchowy ma pełnić rolę przewodnika dla tego, co cielesne, ale nie oznacza to charakterystycznej dla pewnych greckich prądów filozoficznych pogardy dla ciała.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Prawdę o tym, że kto grzeszy przeciw własnemu ciału, rani Ciało Chrystusa, Paweł pojął w drodze do Damaszku. Pan zapytał go: Szawle, Szawle, dlaczego mnie prześladujesz? (Dz 9, 4). Poranione ciało uczniów i cierpiące Ciało Chrystusa to jedno.

 

 

CYTATY


Paweł o tym, do czego nie służy ciało: Ciało nie jest dla rozpusty

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Jana

(J 1,35-42)

Jan stał z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: Oto Baranek Boży. Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: Czego szukacie? Oni powiedzieli do Niego: Rabbi! - to znaczy: Nauczycielu - gdzie mieszkasz? Odpowiedział im: Chodźcie, a zobaczycie. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: Znaleźliśmy Mesjasza - to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas - to znaczy: Piotr.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Powołanie uczniów wg św. Jana J 1, 35-42

EWANGELISTA: Jan • CZAS POWSTANIA:  ok. 90 r.

KATEGORIA: Opowiadanie, dialog • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: brzegi Jordanu, • BOHTAEROWIE: Jan Chrzciciel, Jezus, anonimowy uczeń, Andrzej, Piotr WERSJE: Mt 4,18-22, Mk 1,16-20, Łk 5,1-11


KSIĘGA • Ewangelia wg św. Jana, najpóźniejsza z Ewangelii, została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii. Podczas gdy Synoptycy kładą nacisk na chronologiczne przedstawienie faktów z życia Jezusa, dla Jana najważniejsze jest ukazanie misterium osoby Pana. Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz 7 znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

 

KONTEKST • Czy zwróciliście uwagę na początek Ewangelii św. Jana? Nie, nie chodzi o znany nam wszystkim hymn o Logosie Na początku było Słowo, lecz później. Po prologu rozpoczyna się narracja o Janie Chrzcicielu (J 1,19-34). Wskazuje on nadchodzącego Mesjasza (J 1,29) i sprawia, że idą za Nim jego dotychczasowi uczniowie (J 1,35-37). Scena nad Jordanem zapowiada koniec misji Chrzciciela. Jan zaczyna się umniejszać: pojawił się Ten, którego zapowiadał. Biblia Tysiąclecia trafnie tytułuje ten fragment: Świadectwo Jana Chrzciciela.

ZANIM USŁYSZYSZ • Po świadectwie Jana usłyszymy dalszy ciąg: świadectwo uczniów. Powołanie pierwszych uczniów w ewangelii Jana jest inne niż opisane przez synoptyków. Poznamy, jak Jezusa spotkali po raz pierwszy: • Andrzej, dotychczasowy uczeń Jana Chrzciciela oraz  Szymon Piotr, jego brat. Zwróćmy uwagę, że w ewangelii Jana to brat przyprowadził Piotra do Jezusa.

 

WERSJE


Powołanie Szymona Piotra i jego brata Andrzeja różni się u św. Jana od wersji opisanej przez Mateusza, Marka i Łukasza.

Jan nie wspomina – jak synoptycy – że powołanie miało miejsce nad Morzem Galilejskim. Nie ma śladu wspomnienia, że Jezus powołał braci, gdy rzucali sieć w morze.

Jan pisze natomiast, że Andrzej był wcześniej uczniem Jana Chrzciciela i to on przyprowadził Piotra do Jezusa.

 

 

TWEETY




 


ANEKS


• Oto Baranek Boży • Jan jest już po swego rodzaju wywiadzie, którego udzielił faryzeuszom i przedstawicielom kapłanów przybyłym z Jerozolimy. Wyznał w nim, że nie jest Mesjaszem. Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską. Po tym świadectwie słownym pora na czyny. Widząc przechodzącego Jezusa, Jan wskazuje na Niego i mówi: Oto Baranek Boży. W ten sposób Chrzciciel doskonale wypełnia swoją misję, którą było wskazanie Mesjasza.

• Poszli za Jezusem • Na głos Jana, który nazywa Jezusa Barankiem Bożym (baranek paschalny, bez skazy, ofiarujący się za grzechy świata, to streszczenie całej misji Pana w czwartej Ewangelii) uczniowie bez wahania wyruszają w jego śladyTo jednak zaledwie początek historii ich powołania. Wkrótce przekonują się, że szybko podjęta decyzja wymaga pogłębienia.

• Czego szukacie? • Jezus zadaje prowokujące pytanie: Czego szukacie? Pytanie sprawia, że akcja sceny zamiera i wpatrujemy się z uwagą w uczniów, czekając, jakiej udzielą odpowiedziCzego szukacie? Idziecie z rozpędu, zachęceni słowami Jana, czy z czystej ciekawości?Pan przejmuje inicjatywę w scenie powołania. Ostatecznie stwierdzi Nie wyście mnie wybrali, ale ja was wybrałem (J  15,16).

• Drugi uczeń • Nie bez znaczenia pozostaje też to, że w opowiadaniu pojawia się imię tylko jednego ucznia: to Andrzej, brat Szymona. Kim jest drugi? Jan pozostawia tu miejsce dla każdego.

Nauczycielu gdzie mieszkasz? odpowiadają pytaniem na pytanie uczniowie. To nie tylko pytanie, ale stwierdzenie: chcemy zobaczyć, jak mieszkasz i żyjesz. W ten sposób w starożytności poznawało się nauczyciela i jego naukę – przez życie u jego boku. Jezus nie ma i nie chce mieć przed nimi żadnych tajemnic. Zaprasza ich, aby zobaczyli i przekonali się na własne oczy, kim jest (J 1,39a). Tylko żyjąc u jego boku, będą w stanie pojąć Ewangelię. Doświadczenie czasu spędzonego z Jezusem tak mocno zapisało się w ich sercach i umysłach, że Jan podaje nawet godzinę spotkania:  Było to około godziny dziesiątej (J 1,39b).

Życie u boku Jezusa to najlepsza droga do tego, aby odkryć, kim On jest. Bardzo szybko opowiadanie o powołaniu uczniów zamienia się w opowiadanie o samym Chrystusie. Następnego dnia Andrzej nie mówi już o Nim „Nauczyciel”, jak na początku, lecz „Mesjasz”, „Chrystus”. Droga powołania u Jana to droga w głąb tajemnicy osoby Jezusa. Znaleźliśmy Mesjasza to znaczy: Chrystusa, opowiada swojemu bratu Szymonowi i przyprowadza go do Mistrza (J 1,41).

Piotr na początku drogi otrzymuje od Pana nowe imię: Będziesz nazywał się Kefas to znaczy: Piotr. Nowe imię, które znaczy ‘skała’, to także życiowy program dla Piotra. Ma stać się oparciem dla innych, opoką, na której Pan zbuduje swój Kościół (Mt 16,18). Czy rozumiał to, kiedy po raz pierwszy rozmawiał z Jezusem? Zapewne nie i dobrze, że nie. Być może przeraziłby się wówczas i uciekł. Przyjdzie czas, kiedy dojrzeje do swojej roli oddawania życia za braci (J 21,18-19).

 

 

STO SŁÓW


Trzy najczęstsze słowa dzisiejszej Liturgii Słowa wskazują na osoby: na Pana, Samuela i Helego. Są jeszcze inni, Jan Chrzciciel, Andrzej. Ale spod tych różnych imion – dominujących w CHMURZE SŁÓW – przebija się inne słowo, inna idea, ukryta nie tyle w słowach, co postawach.

 

Samuel – sługa, który słucha, psalmista – wdzięczny Bogu za to, że mu otworzył uszy. Dwaj uczniowie, wśród nich Andrzej, usłyszeli swojego mistrza kierującego wobec Jezusa określenie “Oto baranek Boży”. Wspólna postawa: sługa, który słucha.

 

Nie bez znaczenia jest to, że tam, gdzie psalmista mówi aleś mi otworzył ucho, cytujący go autor Listu do Hebrajczyków napisał: aleś mi utworzył ciało. To św. Paweł podkreśla godność ludzkiego ciała.

Tajemnica powołania tkwi w słuchaniu.

1/6
Anna przedstawia swego syna Samuela kapłanowi Helemu, Gerbrand van den Eeckhout, ok. 1665 r., Luwr, Paryż
2/6
Samuel i Heli, John Singleton Copley, 1780 r.
3/6
Anna daje swojego syna Samuela aby namaścić go na kapłana, Jan Victors, 1645 r., Staatliche Museen, Berlin
4/6
„Andrzej i Szymon Piotr opuszczają Jana Chrzciciela i podążają za Jezusem”, ilustracja z książki „Summaria uber die gantze Biblia das Alte und Neue Testament”, 1562 r.
5/6
grafika z przedstawieniem Samuela i Heliego
6/6
Anna i jej mąż ofiarowujący Samuela Helemu, Dooner Lambert, XVII w.
poprzednie
następne

TRENDY


#NauczycieluGdzieMieszkasz

Każdy z nas także jest drogowskazem. Warto się zastanowić – jakim? Jakim drogowskazem dla swojej rodziny, dla sąsiadów, kolegów w pracy, dla drugiego człowieka? (ks. Jacek Wawrzyniak SDS)

Niepozorne są godziny wielkich decyzji w życiu człowieka. Dopiero po latach można ocenić ich znaczenie. To jest mniej więcej tak, jak z przełożeniem zwrotnicy na torze, po którym jedzie pociąg. Kiedy to zostanie uczynione, pociąg niepostrzeżenie wjeżdża na nowy tor. Początkowo nic nie świadczy o zmianie. (ks. Edward Staniek)

Ja o tym, że będę księdzem wiem od początku życia. Teraz sobie myślicie – ten to miał łatwo. Jak miałem lat, nie wiem, trzy albo cztery (…) wiedziałem, że tak skończę. Natomiast zajęło mi dwadzieścia parę lat życia żeby przed tym uciekać. (…) Trzeba wykonać te trzy kroki: pragnąć, potem badać te pragnienia a potem – nie wiedząc – zaryzykować. A potem potrzeba już tylko jednego: aż Kościół powie TAK. (Adam Szustak OP)

Doświadczenie radości ze spotkania oczekiwanej Osoby wiąże się z chęcią podzielenia się nią z innymi. Dlatego właśnie Andrzej, jeden z dwu pierwszych powołanych przez Jezusa uczniów, zapragnął podzielić się nią ze swoim bratem, Szymonem. (ks. Wojciech Michniewicz)

Nie wierzysz – mówiła miłość

w to że nawet z dyplomem zgłupiejesz

że zanudzisz talentem

że z dwojga złego można wybrać trzecie

w życie bez pieniędzy

Poczekaj jak cię rąbnę

to we wszystko uwierzysz

(fragmenty wiersza Jana Twardowskiego “Poczekaj”)

#MówPanieSługaSłucha

Wszystko wzięło począ­tek z miej­sca prze­by­wa­nia w cza­sie nocy. Jezus spę­dził całą noc na modli­twie. My czę­sto nie potra­fimy „wysie­dzieć“ godziny w kościele na Mszy. (Tomasz Delurski)

Samuel służył Panu przy bezbożnym kapłanie. Świętemu człowiekowi nie przeszkadza czyjaś bezbożność.  (o. Augustyn Pelanowski)

na filmach komediowych: ktoś widzi, że ktoś do niego biegnie. Więc rozwiera ramiona [a ta osoba go mija] bo tam z tyłu był ktoś inny. (…) Mijamy Pana Boga. (ks. Piotr Pawlukiewicz)


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Niedziela Chrztu Pańskiego B

Fakty potwierdzają proroctwa, głos z nieba – boskość Jezusa. Wiara to wielkie potwierdzenie

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


NIEDZIELA CHRZTU PAŃSKIEGO • Rok B • Niedziela ta kończy Okres Bożego Narodzenia. Od poniedziałku rozpocznie się trwający kilka tygodni Okres Zwykły • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy odrodzeni z wody i Ducha Świętego zawsze żyli w miłości Boga Wszechmogącego • CZYTANIA: Księga Izajasza 42,1-4.6-7; Psalm 29,1-4.9-10; Dzieje Apostolskie 10,34-38; Ewangelia wg św. Marka 1,6b-11

 

 

• CHMURA SŁÓW • W czytaniach słyszymy najczęściej GŁOS (5)  BOGA (4), który  przedstawia nam dzisiaj swojego Syna jako PANA (9), ale też jako swojego Sługę, którego posłał, aby był Światłem dla narodów. To początek publicznej działalności Jezusa. Zaczynamy nowy etap, po chrzcie Janowym z wody przyszedł ten, który chrzci DUCHEM (4) Świętym.

Jutro Niedziela - Niedziela Chrztu Pańskiego B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 42,1-4.6-7)

To mówi Pan: Oto mój Sługa, którego podtrzymuję. Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy. Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Powołałem Cię słusznie • Iz 42,1-4.6-7

KSIĘGA IZAJASZA • AUTOR: Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz) • CZAS POWSTANIA: na wygnaniu (586-538 r. przed Chr.)


O KSIĘDZEKsięga Izajasza, jedna z najdłuższych ksiąg ST, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania.  • Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia. ZDYNAMIZOWA Część druga (Iz 40-55), której fragment dziś usłyszymy, skierowana jest do Izraelitów na wygnaniuAutor – prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza – przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe.

 

KONTEKST • Dziś w liturgii usłyszymy jedną spośród czterech Pieśni Sługi Jahwe. Czym są? Przedstawiają rodzaj dramatu, który osiąga swój punkt kulminacyjny w śmierci i uwielbieniu SługiI Pieśń (Iz 42,1-4) opowiada o powołaniu i misji SługiW II Pieśni (49,1-6) Sługa przedstawia trudności, na jakie natrafia, i przytacza słowa Pana rozszerzającego jego misję na wszystkie narodyW III Pieśni (50,4-9) Sługa mówi o swojej gorliwości, cierpieniach i nadziei pokładanej w PanuIV Pieśń (52,13 – 53,12) opisuje śmierć i wywyższenie Sługi.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Dlaczego w liturgii Chrztu Pańskiego usłyszymy I Pieśń Sługi Jahwe? Już Stary Testament przedstawia Tego, którego objawia (PATRZ: EWANGELIA) wydarzenie nad Jordanem: Jezusa Chrystusa. Pieśń, choć napisana kilkaset lat wcześniej, bardzo wyraźnie rysuje postać Jezusa. Warto też zwrócić uwagę na inny szczegół: Pan mówi o swoim Wybranym w podobnie ciepłych słowach, jak Ojciec o swoim Synu, Jezusie.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Sługa to tajemnicza postać, która prezentuje rys nieznany dotychczas literaturze biblijnej. Jego cierpienie przynosi zbawienie i jest ofiarą przebłagalną za grzechy Izraela i całej ludzkości. Nic dziwnego zatem, że Jezus odniesie do siebie obraz cierpiącego Sługi z Deutero-Izajasza. Jego śmierć między złoczyńcami przypomina śmierć Sługi (Łk 22,37 – Iz 53,12). Cierpią te same obelgi i oplucie (Łk 24,26-27 – Iz 50,6). Cechuje ich ta sama łagodność i pokora (Mt 12,18 – Iz 42,2-4). Obaj są światłością pogan (Łk 2,32 – Iz 49,6). Nadzwyczajny rys uniwersalnego Zbawcy, który swym cierpieniem gładzi grzech świata, pozwala dopatrywać się w Jezusie wypełnienia proroctwa o Słudze.
 

Sam tytuł “sługa” łączy tę postać z tradycjami patriarchów (Rdz 26,24), Mojżeszem (Wj 14,31), Jozuem (24,29), Dawidem  (2 Sm 3,18), kapłanami, prorokami, Mesjaszem (Ez 34,23), Zorobabelem (Ag 2,23) oraz z narodem izraelskim (Iz 41,8; 42,19; 43,10). Sługa skupia w sobie wielkie tradycje duchowe Izraela: od Abrahama przez Mojżesza, Jeremiasza aż po Hioba. Identyfikowano go z Ozjaszem, Sedecjaszem, Cyrusem, Deutero-Izajaszem, Zorobabelem i Jojakinem. Tradycja żydowska widziała w nim zapowiedź Mesjasza.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


 Mój sługa (abdi) tytuł ten powraca w pieśniach 6 razy. Oznacza zależność i poddanie Bogu. W Biblii to tytuł honorowy, nadawany patriarchom (Rdz 26,24), Mojżeszowi (Pwt 9,27), Jozuemu (Lb 12,7), Dawidowi (2 Sm 7,5) czy prorokom (Jr 7,25; Am 3,7). Mój podkreśla ładunek uczuciowy łączący Jahwe ze sługą. Pan uformował go ze szczególną miłością, powołał od łona matki, wezwał do specjalnej misji, podtrzymuje go i znajduje w nim upodobanie.  

Wybrany (bachir)to określenie przynależące do teologii dynastii Dawidowej (1 Sm 16,10; Ps 78,70; 89,4.20). Podkreśla królewski charakter Sługi. Niektórzy widzą tu desygnację królewską.

Położyłem nad nim mojego Ducha, On przyniesie narodom PrawoSzczególne dary ducha dotyczą misji wprowadzenia prawa (miszpat) wśród narodów pogańskich. Według Mi 6,8 to istota religii. Sługa ukazany jest na wzór nowego Mojżesza.

Nie będzie wołał ani podnosił głosu. Pokora Sługi ukazana jest w kontraście z postawą Cyrusa (Iz 41,2-25). To także przeciwieństwo krzykliwych fałszywych przywódców religijnych i proroków.

Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. Pieśń podkreśla łagodność Sługi w trosce o najsłabszych. Hieronim interpretował trzcinę (qaneh) jako Izrael, zaś knotek (pisztah) jako pogan. Tora, którą głosi, ma dotrzeć do najdalszych krańców ziemi, symbolizowanych przez wyspy (ijim).

 

 

CYTATY


Bóg przedstawia swojego Wybrańca: Oto mój Sługa, którego podtrzymuję.

Pierwszego z prawodawców: On przyniesie narodom Prawo.

Prawodawcę Miłosierdzia: Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 29,1-4.9-10)

REFREN: Pan ześle pokój swojemu ludowi

Oddajcie Panu, synowie Boży,

oddajcie Panu chwałę i sławcie Jego potęgę.

Oddajcie chwałę Jego imieniu,

na świętym dziedzińcu uwielbiajcie Pana.

Ponad wodami głos Pański,

Pan ponad wód bezmiarem

Głos Pana potężny,

głos Pana pełen dostojeństwa.

Zagrzmiał Bóg majestatu:

a w świątyni jego wszyscy wołają: „Chwała”.

Pan zasiadł nad potopem,

Pan jako Król zasiada na wieki.

[01][02]

 

PSALM

Psalm burzy • Ps 29,1-4.9-10

PSALM 29 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy przedkrólewskie (XII/XI w. przed Chr.) /okres monarchii


O PSALMIE • Siły natury mogą stanowić osnowę uwielbienia Pana. Tak jest w przypadku Psalmu 29. Rozpoczynające kolejne wersety słowa: “głos Pana” to nic innego jak literackie oddanie burzy: grzmotów, które zagłuszają wszelkie dźwięki, i uderzeń piorunów, które są w stanie nawet łamać drzewa.

 

Psalm 29 to hymn tehilla, modlitwa bezinteresownego uwielbienia. Jest to typowy rodzaj modlitwy w okresie przed niewolą. Śpiewany był – jak informują badacze – w czasie Święta Namiotów.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy nieco zmodyfikowaną, bo przystosowaną do śpiewu liturgicznego w kościele, wersję tłumaczenia Psalmu 29. Nadal jednak odnajdziemy “grzmiące”, nawiązujące do burzy słowa i metafory. A słowa: “Ponad wodami głos Pana” – łączą psalm z liturgią niedzieli Chrztu Pańskiego. To właśnie ponad wodami Jordanu odezwał się głos Ojca objawiający Syna.

 

CYTATY


Dźwięk rozchodzący się po tafli: Ponad wodami głos Pański

Każda nieskończoność jest drobnostką wobec Boga:  Pan ponad wód bezmiarem

Końcówka “mokrego” psalmu: Pan zasiadł nad potopem, Pan jako Król zasiada na wieki.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 10,34-38)

Gdy Piotr przybył do Cezarei, do domu Korneliusza, przemówił: Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie. Posłał swe słowo synom Izraela, zwiastując im pokój przez Jezusa Chrystusa. On to jest Panem wszystkich. Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Bez względu na… • Dz 10,34-38

Dzieje Apostolskie • AUTOR: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: Opowiadanie • MIEJSCE: Cezarea • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Korneliusz (żołnierz), Piotr


O KSIĘDZE • Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego. Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela i kieruje się ku poganom. Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle.

 

KONTEKST • Rozdział 10 Dziejów Apostolskich opisuje moment, w którym Ewangelia dociera do poganina, rzymskiego żołnierza, Korneliusza. W czasie modlitwy Korneliusz widzi Anioła Pańskiego, który każe mu sprowadzić do swego domu Piotra. W tym samym momencie choć w zupełnie innym miejscu także Piotr otrzymuje w widzeniu nakaz udania się do Korneliusza. Wkrótce dochodzi do spotkania: Piotr pojawia się w domu żołnierza i wygłasza katechezę o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Początek tej katechezy słyszymy właśnie w ramach II czytania.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Aż dwa punkty dzisiejszego czytania łączą je z chrztem św. Jana  • Pierwszy dotyczy faktu. Piotr wprost odnosi się do chrztu, gdy pisze: “Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą” Nie mniejsze znaczenie ma kluczowe zdanie II czytania: “Bóg nie ma względu na osoby”. Dla Izraelitów, przyzwyczajonych do bycia “uprzywilejowanymi” ze względu na bycie Narodem Wybranym, prawda, że Bóg nie ma względu na osoby, na przynależność narodową, mogła być szokiem.

 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Korneliusz, rzymski żołnierz, należy do tzw. “bojących się Boga”. To człowiek, który odnalazł prawdę w religii żydowskiej i przylgnął do Boga Izraela. W tamtych czasach dość często poganie nawracali się na judaizm lub stawali się jego sympatykami. Wynikało to z kryzysu tradycyjnej religii, która przerodziła się w świecie grecko-rzymskim w państwowy rytuał. W judaizmie i chrześcijaństwie poganie odnajdowali Boga bliskiego, dawcę przykazań i praw, którymi można było kierować się w życiu.

 

Korneliusz staje się członkiem młodego Kościoła w czasach, kiedy przez Palestynę przetacza się plaga głodu. W tym bogatym i wpływowym chrześcijaninie wspólnota znajdzie patrona, który pozwoli jej przetrwać czas kataklizmu.

 

CYTATY


Piotr przekonał się nie tylko rozumiem, ale i sercem:  Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby.

Odwołanie do niedawnych wydarzeń: Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan.

I do serc słuchaczy: Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

(Mk 1,6b-11)

Jan Chrzciciel tak głosił: Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym. W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie. W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na siebie. A z nieba odezwał się głos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Ja i On • Mk 1, 6b-11

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 64 r.

KATEGORIA: Opowiadanie • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: brzegi Jordanu, niedaleko Jerozolimy • WERSJE: Mt 3,11-17 Łk 3,16-17 i 21-22 J 1,32


KSIĘGA • Ewangelia według św. Marka to zdaniem badaczy najstarsza z Ewangelii, z której korzystać mieli także Łukasz i Jan. Przemawia za tym jej prosty styl, zwięzłość oraz rozwijająca się chrystologia. Jezus zostaje w niej ukazany jako Syn Boży. Napisana przez Jana Marka, towarzysza podróży misyjnych św. Pawła, który oparł się na relacjach i katechezie św. Piotra (świadectwo Papiasza). Według Hieronima Marek napisał swoją Ewangelię na prośbę braci w Rzymie. Punktem centralnym Ewangelii jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową (8,27-30). Podsumowuje ono pierwszą część i wskazuje na główny temat: kim jest Jezus?

 

KONTEKST • Ewangelię św. Mateusza rozpoczyna opis dzieciństwa Jezusa, podobnie św. Łukasza – choć z innej perspektywy. Jan umieszcza przepiękny poemat “Na początku było Słowo”. Marek w swojej Ewangelii nie interesuje się dzieciństwem. Dlaczego? Gdyż kładzie akcent bardziej na boskość Jezusa, mniej na Jego człowieczeństwo (jak Mateusz). Rozpoczyna Ewangelię od historii Jana Chrzciciela po to, by natychmiast doprowadzić do pierwszego faktu, który potwierdza boskie pochodzenie Jezusa: głos z nieba podczas chrztu Jezusa w Jordanie.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Krótki fragment Ewangelii to w istocie dwie historie znad Jordanu i w życiu św. Jana Chrzciciela. Najpierw ta, gdy Jan przepowiada i zapowiada Mesjasza. A potem, gdy Jezus pojawia się nad Jordanem i przyjmuje od niego chrzest. W dość oszczędnych, wręcz suchych słowach narracji Marka można dostrzec spełnienie i siłę proroctwaRównie istotne jest coś, co zostaje znów zapowiedziane: chrzest, który daje Jezus, chrzest w Duchu Świętym. Ta zapowiedź dotyczy każdego z nas.

 

TRANSLATOR


Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym. W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie (Mk 1,8-9) W oryginale mowa o zanurzeniu w wodzie (PATRZ: CZY WIESZ, ŻE): Ja zanurzyłem Was w wodzie, On zanurzy Was w Duchu Świętym… I został zanurzony w Jordanie

 

WERSJE


Relacja św. Marka o chrzcie Jezusa w Jordanie jest najkrótsza, sprowadza się do opisu: zanurzenia w wodach Jordanu, Ducha “jak gołębica” schodzącego ku niemu oraz głosu.

 

Marek nie pisze o poprzedzającym chrzest dialogu Jezusa z Janem: Jan miał  powstrzymywać Jezusa, mówiąc: “to ja potrzebuję, żebym przez ciebie został ochrzczony, a ty przychodzisz do mnie?”

 

Marek nie pisze o szczególe, o którym wspomina Łukasz: Jezus zanurzył się i się modlił.

 

Marek, podobnie jak Mateusz i Łukasz, opisują chrzest niejako oczami Jezusa (gdy Jezus wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo…). Tymczasem św. Jan w swojej Ewangelii opisuje doświadczenie Jana Chrzciciela: Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego [na kogoś dodają niektóre tłumaczenia] i spoczywającego nad nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym. A ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym.

 

CZY WIESZ ŻE…


Polskie słowo “chrzest” nie jest przekładem greckiego baptismos. Wywodzi się od imienia Chrystusa, choć jego pochodzenie nie jest jasne. Oryginalne słowo baptismos oznacza “zanurzenie”. Jego znaczenie jest zatem ściśle związane z gestem zanurzenia w wodzie, choć – jak tłumaczy Katechizm Kościoła Katolickiego – zanurzenie w wodzie jest symbolem pogrzebania katechumena w śmierci Chrystusa, z której powstaje przez zmartwychwstanie z Nim jako “nowe stworzenie”.

 

Chrzest – zanurzenie w wodach Jordanu, którego udzielał Jan Chrzciciel, nie był jeszcze chrztem, jakiego my dostępujemy. Pierwszym chrztem udzielanym w imię Jezusa na kartach Biblii jest chrzest w Dniu Pięćdziesiątnicy (PRZECZYTAJ TU>>)

 

Sakrament chrztu ustanowił Jezus Chrystus, mówiąc tuż przed swoim wniebowstąpieniem: Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28,19-20).

 

CYTATY


Reakcja Jana na podziw tłumów:  Idzie za mną mocniejszy ode mnie

Widzicie różnicę?: Ja chrzciłem chrzwas wodą, On zaś cić was będzie Duchem Świętym.

Boskość Jezusa to wiedziała, człowieczeństwo potrzebowało słów Ojca: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.

 

TWEETY





1/6
Chrzest Chrystusa, Andrea Mantegna, ok. 1505 r., kościół św. Andrzeja, Mantua, Włochy
2/6
Jan Chrzciciel, Leonardo da Vinci, ok. 1513-1516r., Luwr, Paryż, Francja
3/6
Chrzest Chrystusa, Francesco Albani, Guido Reni, ok. 1623 r.
4/6
Chrzest Chrystusa, Francesco Albani, ok. 1600 r.
5/6
Jan Chrzciciel wskazuje św. Andrzejowi Chrystusa, Ottavio Vannini, XVII w.
6/6
Chrzest Chrystusa, Piero della Francesca, ok. 1440-1450 r., National Gallery, Londyn, Wielka Brytania
poprzednie
następne

 

TRENDY


#OnChrzcićBędzieDuchemŚwiętym

Życie samotnego człowieka przypomina istnienie jednej litery. Dopiero kiedy ustawiamy się w relacji do innych osób, tworzy się sensowny układ. (…) Słowa potrzebują innych słów, by tworzyć zdanie, a zdania układają się w rozdział, wchodząc w skład księgi. Syn Boga potrzebuje człowieka, stając przed nim i przyjmując od niego chrzest, by zainicjować własną misję! (o. Augustyn Pelanowski OSPPE)

 

Chrzest, to nie kwestia zwyczaju, przez który człowiek otrzymuje własne imię, wpisane do metryki i dokumentów. Chrzest każdego człowieka objawia pełną prawdę o nim. Jest wydarzeniem nadprzyrodzonym, chwilą spotkania człowieka z Bogiem. (ks. Tomasz Raćkos SDS)

 

 

#NieZłamieTrzcinyNadłamanej

Delikatność to nie infantylizm. Ciepło wypływające z bliskości zobowiązuje do stałej przemiany swojego serca. Zniechęcenie i załamanie, które swoją przyczynę ma w utracie zaufania do drugiego człowieka, w zranieniu, można uleczyć przez budowanie na Przymierzu, którym jest wzajemne przebaczenie. (Tomasz Dostatni OP)

 

STO SŁÓW


Ewangelista Marek prowadzi narrację z perspektywy Jezusa, gdy pisze: W chwili, gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na siebie. A z nieba odezwał się głos: “Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie”. Usłyszał głos Ojca, że Go kocha. To potwierdzenie umocniło Go na początek misji.

 

A ta misja, dzieła, które czynił Jezus, słowa, którymi nauczał wypełniały proroctwa. Jezus potwierdzał prawdziwość proroctwa pieśni Sługi Jahwe, a te proroctwa Jego potwierdzają.

 

Bóg, wiara, sakramenty, wśród nich sakrament Chrztu to nie kwestia wiary w to, czego nie wiadomo, ani przynależności do grupy. Bez względu na to, kto kim jest, Bóg kocha. Wiara to potwierdzenie miłości.

 

ANEKS

Jordan i Gołębica


• Jordan – brama do ziemi obiecanej. Przekraczali ją już patriarchowie, np. Jakub. Na jej brzegu, spoglądając na Ziemię Obiecaną ze stepów Moabu, stanął sam Mojżesz. Sam do ziemi Bożych obietnic nie wszedł. Pięcioksiąg kończy się obrazem Izraela stojącego wciąż na granicy Ziemi Obiecanej. W tym samym miejscu, po z górą tysiącu latach, pojawia się Jezus. To nie przypadek. Tylko dotąd mogło doprowadzić Izraelitów Prawo i ich wielki duchowy przewodnik Mojżesz – na granicę Ziemi Obiecanej. Tylko Jezus może wprowadzić Izraela, wciąż stojącego na granicy ziemi obiecanej, do ziemi Bożych Obietnic.

• Jordan – rzeka spływająca ludzkim grzechem. W tę rzekę także wchodzi Jezus. On, który jest bez grzechu, przyjmuje z rąk Jana chrzest na oczyszczenie z grzechu. Po co to robi? Czy wchodzi w te wody, bo tak wypada zrobić, bo wszyscy tak robią, bo jak mówi sam: „Muszą się wypełnić Pisma?”. Czy solidaryzuje się ze swoim narodem? Czy uznaje wielkość i misję Chrzciciela? Jezus niczego nie udaje, a jego gesty nie są obliczone na oglądające go tłumy. Jezus demonstruje w ten sposób solidarność z grzesznikami. Wchodząc w rzekę grzechu, nie brzydzi się ludzkim życiem. Wchodzi do Jordanu także po to, aby wziąć na siebie ludzki grzech.

• Jordan – rzeka dzieci Bożych. Kiedy w jej wody wchodzi Jezus, niebo się otwiera, a głos Ojca potwierdza: „Oto mój Syn, w którym mam upodobanie”. Oto mój ukochany Syn, moje dziecko. Ojciec wie już wtedy, że jego Syn będzie cierpiał, że weźmie na swoje ramiona krzyż, którego nie oszczędzi mu ten świat. Dlatego na samym początku jego drogi mówi mu: “Cokolwiek stanie się z tobą, pamiętaj – jestem blisko. Kiedy będziesz krzyczał przerażony: Dlaczego mnie opuściłeś?, pamiętaj – to mnie nie przerazi. Jesteś moim ukochanym dzieckiem. Będę wówczas blisko Ciebie”. Dzięki słowom Ojca i zapewnieniu o jego miłości Jezus przetrwa scenę kuszenia, następującą bezpośrednio po chrzcie, i wytrwa na krzyżu.

• Gołębica, która zstępuje wówczas na Jezusa, to symbol miłości, Ducha Świętego. To także znak Bożego miłosierdzia. W Księdze Rodzaju to ona ogłasza koniec potopu, nowy czas, w którym Bóg nie będzie już zsyłał kary mającej zatracić jego dzieci.


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >