кредиты онлайн в Казахстане кредит на карту онлайн кредит наличными

Jutro Niedziela – II zwykła B

Co łączy bohaterów wszystkich dzisiejszych czytań? Słuchają. Boga.

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!


Trzy najczęstsze słowa dzisiejszej Liturgii Słowa wskazują na osoby: na Pana, Samuela i Helego. Są jeszcze inni, Jan Chrzciciel, Andrzej. Ale spod tych różnych imion – dominujących w CHMURZE SŁÓW – przebija się inne słowo, inna idea, ukryta nie tyle w słowach, co postawach.

Samuel – sługa, który słucha, psalmista – wdzięczny Bogu za to, że mu otworzył uszy. Dwaj uczniowie, wśród nich Andrzej, usłyszeli swojego mistrza kierującego wobec Jezusa określenie “Oto baranek Boży”. Wspólna postawa: sługa, który słucha.

Nie bez znaczenia jest to, że tam, gdzie psalmista mówi aleś mi otworzył ucho, cytujący go autor Listu do Hebrajczyków napisał: aleś mi utworzył ciało. To św. Paweł podkreśla godność ludzkiego ciała.

Tajemnica powołania tkwi w słuchaniu.

 

PUNKT WYJŚCIA


II Niedziela Zwykła • Rok B • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Wszechmogący Bóg, który rządzi niebem i ziemią, obdarzył nasze czasy pokojem CZYTANIA: 1 Księga Samuela 3,3b-10.19; Psalm 40,2.4.7-10; 1 List do Koryntian 6,13c-15a.17-20; Ewangelia wg św. Jana 1,35-42

 

 

• CHMURA SŁÓW • W czytaniach słyszymy najczęściej GŁOS (5)  BOGA (4), który  przedstawia nam dzisiaj swojego Syna jako PANA (9), ale też jako swojego Sługę, którego posłał, aby był Światłem dla narodów. To początek publicznej działalności Jezusa. Zaczynamy nowy etap, po chrzcie Janowym z wody przyszedł ten, który chrzci DUCHEM (4) Świętym.

Jutro Niedziela - II zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z I Księgi Samuela

(1 Sm 3,3b-10.19)

Samuel spał w przybytku Pańskim, gdzie znajdowała się Arka Przymierza. Wtedy Pan zawołał Samuela, a ten odpowiedział: Oto jestem. Potem pobiegł do Helego mówiąc mu: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Heli odrzekł: Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać. Położył się zatem spać. Lecz Pan powtórzył wołanie: Samuelu! Wstał Samuel i poszedł do Helego mówiąc: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Odrzekł mu: Nie wołałem cię, synu. Wróć i połóż się spać. Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione. I znów Pan powtórzył po raz trzeci swe wołanie: Samuelu! Wstał więc i poszedł do Helego, mówiąc: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Heli spostrzegł się, że to Pan woła chłopca. Rzekł więc Heli do Samuela: Idź spać! Gdyby jednak kto cię wołał, odpowiedz: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha. Odszedł Samuel, położył się spać na swoim miejscu. Przybył Pan i stanąwszy zawołał jak poprzednim razem: Samuelu, Samuelu! Samuel odpowiedział: Mów, bo sługa Twój słucha. Samuel dorastał, a Pan był z nim. Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu na ziemię.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Samuelu •1 Sm 3, 3b-10. 19

1 KSIĘGA SAMUELA • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.

KATEGORIA: opowiadanie • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima • BOHATEROWIE: Bóg, Heli, Samuel  


O KSIĘDZE • Obie księgi Samuela stanowiły wcześniej całość. Opowiadają o tym, jak Naród Wybrany otrzymuje kogoś, kto go zjednoczy: króla. Dotychczasową sytuację opisuje wcześniejsza Księga Sędziów: ludem rządzili sędziowie, bo królem był sam Bóg. Pierwsza Księga Samuela opowiada zatem najpierw o samym Samuelu – ostatnim z sędziów o Saulu – pierwszym królu judzkim, w końcu o Dawidzie. Śmierć Saula, którego trudną przyjaźń z Dawidem również opisuje księga, otwiera Dawidowi drogę do królowania. Ale to treść już Drugiej Księgi Samuela.

 

KONTEKST • Historia Samuela, pierwszego z sędziów, człowieka, który odnalazł i namaścił króla Dawida, zostaje przedstawiona od samego początku: w pierwszym rozdziale Pierwszej Księgi Samuela poznajemy jego matkę, Annę, w czasie gdy jako bezpłodna kobieta żarliwie modliła się do Boga o dziecko. Bóg wysłuchał jej wołania: z bezpłodnej (jakie to częste w Biblii!) matki rodzi się Boży posłaniec, Samuel.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Kolejny etap w historii Samuela to jego powołanie. Usłyszymy ją w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Rzecz dzieje się w świątyni jerozolimskiej, Samuel przebywa wtedy na służbie u kapłana Helego. Zwróćmy uwagę na konstrucję tej niezwykłej sceny: trzykrotne wołanie Boga i dojrzewanie człowieka, który uczy się słuchać i odróżniać głos Pana.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Czuwający i śpiący • Dzisiejsza scena rozgrywa się w świątyni, spowitej ciszą i mrokiem. Wszyscy słudzy i kapłani już śpią: Samuel spał w przybytku Pana – informuje narratorSen i spokój tej sceny są tylko pozorne. Zarówno nad kraj, jak i nad świątynię nadciąga niebezpieczeństwo – najazd FilistynówJedynym, który czuwa w tej scenie, jest Pan. Zdanie poprzedzające początek dzisiejszego czytania brzmi: A światło Boże jeszcze nie zgasło (patrz: translator).  A lampa (ner) Boża (oznaczająca obecność Bożą) wciąż paliła się w przybytku (1 Sm 3,3). W Ps 119, 105 lampa oznacza Słowo Boże. Wciąż tli się ono w Izraelu.

 

• Paradoksalny kontrast • Imię Samuel znaczy Bóg usłyszał. Do ciekawej sytuacji dochodzi, gdy Samuel słyszy głos Boga: biegnie do Helego, bo jest przekonany, że to on, stary kapłan, wzywał go do siebieCzy ten, który przyszedł na świat, ponieważ Bóg usłyszał modlitwę jego matki, będzie w stanie usłyszeć głos Boży?

 

CZY WIESZ, ŻE…


• Historia powołania Samuela rozpoczyna się o wiele wcześniej. Przychodzi na świat jako dar Boży dla jego bezpłodnej matki, Anny (1 Sm 1,1-19). W związku z tym zostaje także ofiarowany na służbę Panu w świątyni (1 Sm 1,20-28). Ogromną rolę odegrały w niej słowa jego matki, Anny: Oto ja oddaję go Panu. Po wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany na własność Panu (1 Sm 1,28). Nie strzegła ona egoistycznie swojego syna dla samej siebie. Był Bożym darem, nie należał do niej, zatem oddała go Panu.

 

LINKI


• Samuelu, Samuelu! • Bóg, mimo że nieusłyszany, wciąż wraca i woła Samuela. W wołaniu tym daje się nawet zauważyć narastające napięcie i nadzieję. Za czwartym razem, kiedy Bóg staje nad śpiącym chłopcem, woła z przejęciem: Samuelu, Samuelu!Podwójnie wypowiedziane imię pojawia się także w historii Abrahama, gdzie oznacza pośpiech i przejęcie (Rdz 22,11).

 

TRANSLATOR


Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione (1 Sm 3,7) • ‘Znać’ (jada) w Biblii oznacza nie tylko intelektualne poznanie, ale przede wszystkim relację, bliskośćTym, który bierze na siebie rolę tłumacza Bożego Słowa i wprowadza młodego Samuela w relację z Bogiem, jest Heli: Poleca, aby ten zwrócił się do Niego słowami: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha.

 

 

CYTATY


Samuel zwraca się do Boga (warunek dobrej modlitwy): Mów, bo sługa Twój słucha

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 40, 2.4.7-10)

REFREN: Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

Z nadzieją czekałem na Pana,

a On się pochylił nade mną

i wysłuchał mego wołania.

Włożył mi w usta pieśń nową,

śpiew dla naszego Boga.

Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi,

ale otworzyłeś mi uszy.

Nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy.

Wtedy powiedziałem: „Oto przychodzę.

W zwoju księgi jest o mnie napisane:

Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże,

a Twoje prawo mieszka w moim sercu”.

Głosiłem Twą sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu

i nie powściągałem warg moich, o czym Ty wiesz, Panie.

[01][02]

 

PSALM

Oto przychodzę • Ps 40, 2. 4. 7-10

PSALM 40• AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe (po 538 BC)


O PSALMIE • Psalm 40 należy do gatunku indywidualnej modlitwy dziękczynienia (todah). Modlitwy te wyrażają radosną wdzięczność człowieka, który został wysłuchany przez Pana. Osadzone są w liturgii świątynnej. Śpiewano je podczas ceremonii wypełnienia złożonego ślubu lub przy składaniu ofiary dziękczynnej.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy fragmenty Psalmu 40. Najstotniejsze z punktu widzenia liturgii są wersety drugiej i trzeciej zwrotki. Mówią o kolejności powołania człowieka przez Boga: najpierw słuchanie, potem odpowiedź i czynienie woli Bożej.

 

LINKI


Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi, ale otworzyłeś mi uszy (Ps 40,7) • Słowa Psalmu 40 cytuje autor Listu do Hebrajczyków. Zaskakuje jednak drobna zmiana w tłumaczeniu: Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało

 

CYTATY


Psalmista o swoim pochodzeniu: W zwoju księgi jest o mnie napisane

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 6,13c-15a.17-20)

Ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił i nas również swą mocą wskrzesi z martwych. Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa? Czyż wziąwszy członki Chrystusa będę je czynił członkami nierządnicy? Przenigdy! Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem. Strzeżcie się rozpusty; wszelki grzech popełniony przez człowieka jest na zewnątrz ciała; kto zaś grzeszy rozpustą, przeciwko własnemu ciału grzeszy. Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Za /wielką/ bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Ciało 1  Kor 6, 13c-15a. 17-20

1 List do Koryntian • AUTOR: św. Paweł •  CZAS POWSTANIA:   ok. 54 r. SKĄD: Efez •   DO KOGO: Wspólnota chrześcijan w Koryncie.


O KSIĘDZE • Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych • rozwiązłość seksualna • liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.
 

KONTEKST • Dzisiejsze czytanie pochodzi z szóstego rozdziału i dotyczy rozwiązłości seksualnej. Wcześniej (rozdział 5) Paweł dotknął problemu kazirodztwa. Teraz swobody obyczajów. Jakimi argumentami Paweł przekonuje do dyscypliny względem własnego ciała? Rozpoczyna zaskakująco, od przywołania wolności: Wszystko mi wolno. Po czym dodaje: ale nie wszystko przynosi korzyść.
 

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy kontynuację tego fragmentu. Zwróćmy uwagę na kolejne elementy argumentacji Pawła przeciw rozpuście i za szacunkiem dla ciała. Podkreśla on, że moje ciało będzie wskrzeszone. Jest ono konieczne do naszego funkcjonowania w Królestwie Niebieskim moje ciało jest świątynią Ducha Świętego: więcej, należy do Pana, jest częścią Jego mistycznego Ciała, Kościoła. Kto grzeszy przeciw własnemu ciału, rani Ciało Chrystusa.

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Jedność ciała i duszy • Wizja ludzkiego ciała według Pawła opiera się ściśle na antropologii Starego Testamentu, w opozycji do platonizmu W człowieku nie ma, jak głosili to platonicy, podziału na to, co cielesne i duchowe. Stanowimy jedność: jesteśmy uduchowionym ciałem i ucieleśnionym duchem. Pierwiastek duchowy ma pełnić rolę przewodnika dla tego, co cielesne, ale nie oznacza to charakterystycznej dla pewnych greckich prądów filozoficznych pogardy dla ciała.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Prawdę o tym, że kto grzeszy przeciw własnemu ciału, rani Ciało Chrystusa, Paweł pojął w drodze do Damaszku. Pan zapytał go: Szawle, Szawle, dlaczego mnie prześladujesz? (Dz 9, 4). Poranione ciało uczniów i cierpiące Ciało Chrystusa to jedno.

 

 

CYTATY


Paweł o tym, do czego nie służy ciało: Ciało nie jest dla rozpusty

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Jana

(J 1,35-42)

Jan stał z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: Oto Baranek Boży. Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: Czego szukacie? Oni powiedzieli do Niego: Rabbi! - to znaczy: Nauczycielu - gdzie mieszkasz? Odpowiedział im: Chodźcie, a zobaczycie. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: Znaleźliśmy Mesjasza - to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas - to znaczy: Piotr.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Powołanie uczniów wg św. Jana J 1, 35-42

EWANGELISTA: Jan • CZAS POWSTANIA:  ok. 90 r.

KATEGORIA: Opowiadanie, dialog • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: brzegi Jordanu, • BOHTAEROWIE: Jan Chrzciciel, Jezus, anonimowy uczeń, Andrzej, Piotr WERSJE: Mt 4,18-22, Mk 1,16-20, Łk 5,1-11


KSIĘGA • Ewangelia wg św. Jana, najpóźniejsza z Ewangelii, została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii. Podczas gdy Synoptycy kładą nacisk na chronologiczne przedstawienie faktów z życia Jezusa, dla Jana najważniejsze jest ukazanie misterium osoby Pana. Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz 7 znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

 

KONTEKST • Czy zwróciliście uwagę na początek Ewangelii św. Jana? Nie, nie chodzi o znany nam wszystkim hymn o Logosie Na początku było Słowo, lecz później. Po prologu rozpoczyna się narracja o Janie Chrzcicielu (J 1,19-34). Wskazuje on nadchodzącego Mesjasza (J 1,29) i sprawia, że idą za Nim jego dotychczasowi uczniowie (J 1,35-37). Scena nad Jordanem zapowiada koniec misji Chrzciciela. Jan zaczyna się umniejszać: pojawił się Ten, którego zapowiadał. Biblia Tysiąclecia trafnie tytułuje ten fragment: Świadectwo Jana Chrzciciela.

ZANIM USŁYSZYSZ • Po świadectwie Jana usłyszymy dalszy ciąg: świadectwo uczniów. Powołanie pierwszych uczniów w ewangelii Jana jest inne niż opisane przez synoptyków. Poznamy, jak Jezusa spotkali po raz pierwszy: • Andrzej, dotychczasowy uczeń Jana Chrzciciela oraz  Szymon Piotr, jego brat. Zwróćmy uwagę, że w ewangelii Jana to brat przyprowadził Piotra do Jezusa.

 

WERSJE


Powołanie Szymona Piotra i jego brata Andrzeja różni się u św. Jana od wersji opisanej przez Mateusza, Marka i Łukasza.

Jan nie wspomina – jak synoptycy – że powołanie miało miejsce nad Morzem Galilejskim. Nie ma śladu wspomnienia, że Jezus powołał braci, gdy rzucali sieć w morze.

Jan pisze natomiast, że Andrzej był wcześniej uczniem Jana Chrzciciela i to on przyprowadził Piotra do Jezusa.

 

 

ANEKS


• Oto Baranek Boży • Jan jest już po swego rodzaju wywiadzie, którego udzielił faryzeuszom i przedstawicielom kapłanów przybyłym z Jerozolimy. Wyznał w nim, że nie jest Mesjaszem. Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską. Po tym świadectwie słownym pora na czyny. Widząc przechodzącego Jezusa, Jan wskazuje na Niego i mówi: Oto Baranek Boży. W ten sposób Chrzciciel doskonale wypełnia swoją misję, którą było wskazanie Mesjasza.

• Poszli za Jezusem • Na głos Jana, który nazywa Jezusa Barankiem Bożym (baranek paschalny, bez skazy, ofiarujący się za grzechy świata, to streszczenie całej misji Pana w czwartej Ewangelii) uczniowie bez wahania wyruszają w jego śladyTo jednak zaledwie początek historii ich powołania. Wkrótce przekonują się, że szybko podjęta decyzja wymaga pogłębienia.

• Czego szukacie? • Jezus zadaje prowokujące pytanie: Czego szukacie? Pytanie sprawia, że akcja sceny zamiera i wpatrujemy się z uwagą w uczniów, czekając, jakiej udzielą odpowiedziCzego szukacie? Idziecie z rozpędu, zachęceni słowami Jana, czy z czystej ciekawości?Pan przejmuje inicjatywę w scenie powołania. Ostatecznie stwierdzi Nie wyście mnie wybrali, ale ja was wybrałem (J  15,16).

• Drugi uczeń • Nie bez znaczenia pozostaje też to, że w opowiadaniu pojawia się imię tylko jednego ucznia: to Andrzej, brat Szymona. Kim jest drugi? Jan pozostawia tu miejsce dla każdego.

Nauczycielu gdzie mieszkasz? odpowiadają pytaniem na pytanie uczniowie. To nie tylko pytanie, ale stwierdzenie: chcemy zobaczyć, jak mieszkasz i żyjesz. W ten sposób w starożytności poznawało się nauczyciela i jego naukę – przez życie u jego boku. Jezus nie ma i nie chce mieć przed nimi żadnych tajemnic. Zaprasza ich, aby zobaczyli i przekonali się na własne oczy, kim jest (J 1,39a). Tylko żyjąc u jego boku, będą w stanie pojąć Ewangelię. Doświadczenie czasu spędzonego z Jezusem tak mocno zapisało się w ich sercach i umysłach, że Jan podaje nawet godzinę spotkania:  Było to około godziny dziesiątej (J 1,39b).

Życie u boku Jezusa to najlepsza droga do tego, aby odkryć, kim On jest. Bardzo szybko opowiadanie o powołaniu uczniów zamienia się w opowiadanie o samym Chrystusie. Następnego dnia Andrzej nie mówi już o Nim „Nauczyciel”, jak na początku, lecz „Mesjasz”, „Chrystus”. Droga powołania u Jana to droga w głąb tajemnicy osoby Jezusa. Znaleźliśmy Mesjasza to znaczy: Chrystusa, opowiada swojemu bratu Szymonowi i przyprowadza go do Mistrza (J 1,41).

Piotr na początku drogi otrzymuje od Pana nowe imię: Będziesz nazywał się Kefas to znaczy: Piotr. Nowe imię, które znaczy ‘skała’, to także życiowy program dla Piotra. Ma stać się oparciem dla innych, opoką, na której Pan zbuduje swój Kościół (Mt 16,18). Czy rozumiał to, kiedy po raz pierwszy rozmawiał z Jezusem? Zapewne nie i dobrze, że nie. Być może przeraziłby się wówczas i uciekł. Przyjdzie czas, kiedy dojrzeje do swojej roli oddawania życia za braci (J 21,18-19).

 

1/6
Anna przedstawia swego syna Samuela kapłanowi Helemu, Gerbrand van den Eeckhout, ok. 1665 r., Luwr, Paryż
2/6
Samuel i Heli, John Singleton Copley, 1780 r.
3/6
Anna daje swojego syna Samuela aby namaścić go na kapłana, Jan Victors, 1645 r., Staatliche Museen, Berlin
4/6
„Andrzej i Szymon Piotr opuszczają Jana Chrzciciela i podążają za Jezusem”, ilustracja z książki „Summaria uber die gantze Biblia das Alte und Neue Testament”, 1562 r.
5/6
grafika z przedstawieniem Samuela i Heliego
6/6
Anna i jej mąż ofiarowujący Samuela Helemu, Dooner Lambert, XVII w.
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – I po Narodzeniu Pańskim B

Odpowiedzią na wszystkie pytania dotyczące rodziny jest rodzina Maryi i Józefa, bo to w niej Bóg przyszedł na świat

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Niedziela po Bożym Narodzeniu jest poświęcona Świętej Rodzinie. Wpatrując się we wzór, jaki zostawili nam Jezus, Maryja i Józef, możemy budować też swoje rodziny.

Jak uczy święty Paweł, kształt tej pierwszej i najważniejszej wspólnoty zależy bowiem tak samo od rodziców, jak i od dzieci. Choć zadania poszczególnych członków są różne, to jedynie wspólny wysiłek jest tym, co buduje kochający się dom.

Najważniejszym czynnikiem spajającym bliskich sobie ludzi jest wzajemna miłość. Rodzice powinni ją okazywać dzieciom, a te w myśl czwartego przykazania odwzajemniać ją czcią i szacunkiem.

Rodzinie potrzeba też wspólnej modlitwy. Stanowi ona trwały fundament, który pozwoli przetrwać różnego rodzaju kryzysy. Na wzór Świętej Rodziny udającej się do Świątyni Jerozolimskiej, warto może zacząć od rodzinnej niedzielnej Mszy świętej?

 

PUNKT WYJŚCIA


• I NIEDZIELA PO NARODZENIU PAŃSKIM “ŚWIĘTEJ RODZINY” • Rok B • KOLEKTA: Będziemy prosić, abyśmy złączeni wzajemną miłością i naśladując w naszych rodzinach cnoty Świętej Rodziny,  doszli do wiecznej radości  w domu Pana • CZYTANIA: Księga Rodzaju 15, 1-6; 21, 1-3; Psalm 105 (104), 1-2. 3-4. 5-6. 8-9;  List św. Pawła do Kolosan 11, 8. 11-12. 17-19; Ewangelia wg św. Łukasza 2,22-40

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 15, 1-6; 21, 1-3)

Pan tak powiedział do Abrama podczas widzenia: «Nie obawiaj się, Abramie, bo Ja jestem twoim obrońcą; nagroda twoja będzie sowita». Abram rzekł: «O Panie, mój Boże, na cóż mi ona, skoro zbliżam się do kresu mego życia, nie mając potomka; przyszłym zaś spadkobiercą mojej majętności jest Damasceńczyk Eliezer». I mówił: «Ponieważ nie dałeś mi potomka, ten właśnie, zrodzony u mnie sługa mój, zostanie moim spadkobiercą». Ale oto usłyszał słowa: «Nie on będzie twoim spadkobiercą, lecz ten po tobie dziedziczyć będzie, który od ciebie będzie pochodził». I poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł: «Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić»; potem dodał: «Tak liczne będzie twoje potomstwo». Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę. Pan okazał Sarze łaskawość, jak to obiecał, i uczynił jej to, co zapowiedział. Sara stała się brzemienną i urodziła sędziwemu Abrahamowi syna w tym właśnie czasie, jaki Bóg wyznaczył. Abraham dał swemu synowi, który mu się urodził, a którego mu zrodziła Sara, imię Izaak.

Oto Słowo Boże

[01][02]

• CHMURA SŁÓW •

Jutro Niedziela - I po Narodzeniu Pańskim B

PIERWSZE CZYTANIE

KSIĘGA RODZAJU  AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587-538 r. przed Chr.) i czas po powrocie


O KSIĘDZEKsięga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Rozpoczyna się od znanych nam wszystkich słów: Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię, opisujących stworzenie świata. Powstała podczas wygnania w Babilonii. Dzieło odpowiada na pytanie o tożsamość Izraela i chroni go przed rozpłynięciem się w morzu obcej kultury. Księgę zredagowała szkoła kapłańska, łącząc w całość istniejące już przeróżne księgi i starożytne tradycje • Dzieli się na dwie części »pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (>>Rdz 1-11) »w drugiej części (>>Rdz 12-50) zapisano koleje losów Abrahama, Izaaka i Jakuba (historia “Bożej rodziny”). Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 105, 1-2. 3-4. 5-6. 8-9)

REFREN: Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu

Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia, głoście Jego dzieła wśród narodów. Śpiewajcie i grajcie Mu psalmy, rozgłaszajcie wszystkie Jego cuda.

Szczyćcie się Jego świętym imieniem, niech się weseli serce szukających Pana. Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze, zawsze szukajcie Jego oblicza.

Pamiętajcie o cudach, które On uczynił, o Jego znakach, o wyrokach ust Jego. Potomkowie Abrahama, słudzy Jego, synowie Jakuba, Jego wybrańcy.

Na wieki pamięta o swoim przymierzu, obietnicy danej tysiącu pokoleń, o przymierzu, które zawarł z Abrahamem, przysiędze danej Izaakowi.

[01][02]

CYTATY


Bóg obrońcą: Ja jestem twoim obrońcą; nagroda twoja będzie sowita.

Obietnica Boga: Tak liczne będzie twoje potomstwo

Wystarczy uwierzyć: Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę.

 

PSALM

PSALM 105 • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


 

CYTATY


Radość z wiary: niech się weseli serce szukających Pana

Bóg nie zapomina: Na wieki pamięta o swoim przymierzu, obietnicy danej tysiącu pokoleń

Wy też nie zapominajcie: Pamiętajcie o cudach, które on uczynił, o Jego znakach, o wyrokach ust Jego.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 11, 8. 11-12. 17-19)

Bracia: Dzięki wierze ten, którego nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania, by wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie. Wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. Dzięki wierze także i sama Sara, mimo podeszłego wieku, otrzymała moc poczęcia. Uznała bowiem za godnego wiary Tego, który udzielił obietnicy. Przeto z człowieka jednego, i to już niemal obumarłego, powstało potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie, jak niezliczone ziarnka piasku na wybrzeżu morza. Dzięki wierze Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka, i to jedynego syna składał na ofiarę, on, który otrzymał obietnicę, któremu powiedziane było: «Z Izaaka będzie dla ciebie potomstwo». Pomyślał bowiem, iż Bóg mocen jest wskrzesić także umarłych, i dlatego odzyskał go, na podobieństwo śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

LIST DO KOLOSAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Rzym • DATA: ok. 59-61 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Kolosach


JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

BOHATEROWIE WIARY • Od rozdziału 11 autor podaje przykłady wiary zaczerpnięte ze Starego Testamentu. Abel, Henoch, Noe, Abraham, Mojżesz ale także Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid, Samule i prorocy. Wszyscy oni mają być dla wspólnoty chrześcijańskiej, cierprącej próby i prześladowania, przykładem wiary i wytrwałości.

ABRAHAM I SARA Spośród bohaterów wiary Starego Testamentu dzisiejsze drugie czytanie wspomina Abrahama i Sarę. Pierwszy z wiarą w sercu wyruszył w nieznane, do Ziemi Obiecanej, i oddał Bogu w ofierze swego syna. Sara dzięki wierze w Słowo Boga poczęła Izaaka. Oboje mieszkając pod namiotami, oczekiwali na Nowe Miasto, zbudowane rękoma Boga, do którego szukali drogi.

 

CYTATY


Prawdziwa wiara Abrama: Wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie.

Prawdziwa wiara Sary: Dzięki wierze także i sama Sara, mimo podeszłego wieku, otrzymała moc poczęcia.

Nic niemożliwego: Przeto z człowieka jednego, i to już niemal obumarłego, powstało potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Łukasza

(Łk 2,22-40)

Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby przedstawić Go Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jeruzalem człowiek imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekujący pociechy Izraela; a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Z natchnienia więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: «Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela». A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą – a Twoją duszę miecz przeniknie – aby na jaw wyszły zamysły serc wielu». Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już sobie osiemdziesiąt cztery lata. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta – Nazaretu. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Rodzina w świątyni • Łk 2, 22-40

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: dialog MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 6/7 przed Chr. • KTO MÓWI: Symeon i Anna • ADRESACI: Jezus, Maryja i Józef


KSIĘGA • O autorze trzeciej Ewangelii wiemy stosunkowo dużo. Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (4,14). Spisana przez niego księga bywa nazywana Ewangelią Ewangelizatora, ponieważ powstawała w środowisku pogańskim, a jej przekaz ma znaczenie ewangelizacyjne. Łukasz, na wzór Apostoła Pawła, przygotowuje ludzi do podjęcia zadania głoszenia Chrystusa tym, którzy Go jeszcze nie znają. Ewangelia stanowi pewną całość wraz z Dziejami Apostolskimi, także spisanymi przez Łukasza. W Łk można wyróżnić kilka części: ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) ewangelię Męki i Zmartwychwstania, zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53).

KONTEKST •  Niedzielna Ewangelia należy do tej części księgi spisanej przez św. Łukasza, która opowiada o dzieciństwie Jezusa. Maryja i Józef udają się z małym Jezusem do Świątyni, by dokonać aktu oczyszczenia. Wraz z narodzinami dziecka każda kobieta zaciągała nieczystość, którą można było zmazać przez złożenie stosownej ofiary (Kpł 12,1-8). Zwykle składano baranka i gołębicę lub baranka i synogarlicę (ptak podobny do gołębia, ale większy od niego). Ci, których nie było stać na baranka, mogli złożyć dwa gołębie lud dwie synogarlice.

Maryja z Józefem powinni złożyć również drugą ofiarę – ofiarę wykupu pierworodnego. Św. Łukasz nie wspomina jednak o niej, co symbolizuje zupełne powierzenie Jezusa Bogu.

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszej Ewangelii spotykamySymeona i Annę orazJózefa i Maryję. Pierwsi symbolizują lud Starego Testamentu, oczekujący na Mesjasza, drudzy należą już do historii Nowego Testamentu – są opiekunami Jezusa. Tym, który zbiera ich w jednym miejscu, jest Nowonarodzony. Fragment składa się z dwóch części: • hymnu uwielbienia Boga Symeona oraz • hymnu wdzięczności Anny. Ewangelista zapisał jedynie pierwszą z pieśni. Jest ona zwana Kantykiem Symeona. Po oddaniu chwały Bogu Symeon wygłasza proroctwo, w którym zapowiada los Jezusa oraz Maryi.

 

CYTATY


Symeon może spokojnie opuścić ten świat: Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu.

Nie krzyże na ścianach, a ściany opierają się na krzyżach: Na znak, któremu sprzeciwiać się będą.

Bolesne proroctwo: A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.

 

1/5
Doni Tondo, Michał Anioł, pocz. XVI w., Galeria Uffizi, Florencja, Włochy
2/5
Swięta Rodzina wg Agnolo Bronzino, XVI w, Kunsthistorisches Museum, Wiedeń, Austria
3/5
Święta Rodzina z aniołami, Rembrandt, 1645 r., Ermitaż, Petersburg, Rosja
4/5
Święta Rodzina, Juan Simon Gutierrez, 1643-1718 r.
5/5
Święta Rodzina, Rafael, XVI w. Luwr, Paryż
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >