video-jav.net

Dziewczyny biblijne. Hagar.

Bóg usłyszał prośby Hagar. Bóg usłyszał płacz chłopca

Judyta Pudełko PDDM
Judyta
Pudełko PDDM
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Niewolnica. Surogatka

Hagar – służąca Saraj mogła być nabyta podczas pobytu Abrama i Saraj w Egipcie (por. Rdz 12,16). Hebrajski termin sifha (por. Rdz 16,1.3.3.5.6.8) oznacza młodą niewolnicę, dziewicę. W interpretacji żydowskiej była ona córką faraona, daną Saraj do posług (Midrasz Genesis. Rabba. 45,1-2).

Saraj liczyła na to, że po swojemu zbuduje własną rodzinę. Działała pod wpływem impulsu, żalu, rozczarowania, nie potrafiła pogodzić się z koniecznością długiego oczekiwania i zaufania Bogu. Zauważa się bierność Abrama w tej kwestii. Żona Abrama wpadła na pomysł wynajęcia niewolnicy bądź służącej, która urodzi dziecko, i zostanie ono uznane za jej potomka jako prawowitej żony. Praktyka ta była obecna w starożytnych kulturach od III tysiąclecia przed Chr. Surogatka nie mogła stać się równą żonie, prawo zakazywało jej złego traktowania i sprzedaży (por. Kodeks Hammurabiego, Dokumenty z Nuzi).

Spodziewająca się dziecka Hagar zaczęła okazywać swej pani wyższość. Była nadal tylko służącą i gdy Saraj ją upokorzyła, Abram nie stanął w jej obronie. Bolesna sytuacja Hagar przypomina późniejsze losy Hebrajczyków w Egipcie (por. Rdz 16,6 i Wj 1,11.12) – z powodu upokorzenia ciężarna Hagar uciekła na pustynię, straciła dom. Saraj utraciła służącą, a Abram swoje dziecko i jego matkę.

 

Bóg usłyszał

Na pustyni czekała Hagar pewna śmierć. Przemierzała tę drogę, którą później kroczyć będzie Naród Wybrany po wyjściu z Egiptu (por. Wj 15,22). Bóg chciał naprawić zaistniałą sytuację i posłał do niej wysłannika, anioła. Zapowiedział on, że syn Hagar stanie się świadkiem miłosierdzia Boga (por. Rdz 16,11) i otrzyma imię Izmael, co oznacza „Bóg usłyszał”. Ukazał przez to tożsamość syna odrzuconej niewolnicy. Zgodnie z Jego zapowiedzią Izmael da początek wielkiemu narodowi, który będzie prowadził wędrowny, a nawet dziki tryb życia. Izmael będzie jak dziki osioł, ponad wszystko będzie cenił wolność, i to właśnie stanie się powodem jego ciągłych konfliktów (por. Rdz 16,12).

Hagar doświadczyła osobistego spotkania z Bogiem Jedynym, który widząc udrękę człowieka, ratuje go. Jej trudna sytuacja stała się przestrzenią doświadczenia Bożego wybawienia, osamotniona Hagar odnalazła swojego Zbawiciela. Lecz Bóg widzi nie tylko jej udrękę, ale również przyszłość. Po powrocie do domu Abrama Hagar, zgodnie z Bożą zapowiedzią, urodziła dziecko. Autor biblijny trzy razy podkreśla, że Hagar urodziła syna dla Abrama (por. Rdz 16,15-16), a przecież miało to być dziecko również Saraj…

 

hagar-duze

 

Znów pustynia

W międzyczasie Bóg ponawia przymierze z Abramem i Saraj, nadaje im imiona: Abraham i Sara. Po czternastu latach od narodzin Izmaela Sara także urodziła dziecko, Izaaka „syna obietnicy”. Biblia nie mówi o tym, jak dotąd układały się relacje między Sarą i Hagar. Księga Rodzaju wspomina o obrzezaniu Izmaela, który wciąż był jedynym synem Abrahama (por. 17,25). Rok po tym wydarzeniu urodził się Izaak (Rdz 21,1-3). Po trzech latach od urodzenia dziecka nastąpił ważny moment odłączenia Izaaka od piersi matki. Z tej okazji Abraham urządził wielką ucztę, Izaak został wskazany jako jego dziedzic. Odżyła jednak animozja Sary wobec Hagar. Sara obserwowała swojego syna wychowującego się z Izmaelem. I co zauważyła? Czy Izmael naśmiewał się z Izaaka, czy może po prostu się bawili? (zob. Rdz 21,9). Być może relacja chłopców była jedynie zabawą, grą, a może Izmael chciał jednak odgrywać rolę dziedzica Abrahama? Sara znów działa impulsywnie – wymusza na Abrahamie odesłanie Hagar i Izmaela. Jej słowa są pełne lęku i pogardy: Wypędź tę niewolnicę i jej syna, bo nie będzie dziedziczyć syn tej niewolnicy z moim synem Izaakiem (Rdz 21,10). Abraham z bólem odbiera słowa żony, przecież chodzi tu o jego dziecko.

Hagar ponownie znalazła się na pustyni. Wyczerpują się jej zapasy chleba i wody, co zwiastuje śmierć. Czy to sprawiedliwe? Stając się matką Izraela, Hagar wzięła na siebie konsekwencje decyzji Sary i Abrahama. Teraz spotyka ją kolejna próba. Pozbawiona wszystkiego ma oglądać śmierć dziecka, a potem czekać na własną. Bóg słyszy twarde żądanie Sary, widzi sytuację Hagar i ponownie interweniuje – postanawia stworzyć nową przestrzeń życia dla Hagar. Nie wycofuje się jednak z obietnicy danej Abrahamowi: rozmnożę twoje potomstwo (Rdz 16,10). Ma plan co do Izmaela, ale również swoje zamierzenia względem Izaaka.

 

Bóg jej nadzieją

Bóg usłyszał płacz chłopca (Rdz 21,17) – te słowa pojawiły się dwukrotnie. Wypowiada je autor biblijny, a następnie wysłany przez Boga anioł. Hagar poznała Boga, który widział jej upokorzenie (por. Rdz 16,13) i przyszedł z pomocą. Teraz znów doświadcza Boga i Jego troski. Jęk i płacz stają się jej najgłębszą modlitwą. Bóg je słyszy i sprawia, że Hagar dostrzega źródło na pustyni, zauważa nadzieję i życie tam, gdzie ich brakuje. W życiu tej kobiety rozpoczyna się nowa historia. Jej nadzieją jest Bóg, który jest przy niej, prowadzi ją i jej syna, a ona współdziała z Nim. Z czasem Hagar znajduje dla syna żonę, aby według Bożej obietnicy mógł stać się ojcem wielkiego narodu. Z epilogu dowiadujemy się, że Izmael dał początek dwunastu narodom i dożył sędziwego wieku (por. Rdz 25,12-18). Jest to świadectwo nieustannej opieki Boga i Jego błogosławieństwa.

Co nam pokazuje ta historia? Życie to mieszanka wiary i wątpliwości, radości i zazdrości, miłości i nienawiści. U Boga żaden człowiek nie zostaje wykluczony – Izmael też jest synem Abrahama. Jego przyjście na świat może być odczytane jako ludzkie rozwiązanie problemu bezdzietności Abrahama i Sary, lecz jeszcze wyraźniej podkreśla szczególne wybranie Izaaka. Obecność Izmaela w historii Zbawienia może nadać jej nowych odcieni, trochę ją skomplikować, ale na pewno jej nie zmieni. Ta historia jednocześnie uczy nas, że cała ludzkość została powołana do zbawienia, choć Bóg każdego prowadzi własnymi drogami.

 

Judyta Pudełko PDDM

Judyta Pudełko PDDM

Zobacz inne artykuły tego autora >
Judyta Pudełko PDDM
Judyta
Pudełko PDDM
zobacz artykuly tego autora >

Dziewczyny biblijne. Sara

Cierpliwość to cnota prowadząca do Boga. Najbardziej przekonała się tym Sara. Wiara dojrzewa w oczekiwaniu

Judyta Pudełko PDDM
Judyta
Pudełko PDDM
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Kim była Sara?

To kobieta tak niezwykłej urody, która nawet w podeszłym wieku (65 lat) zachwyciła egipskiego faraona i jego dworzan (por. Rdz 12,14-15).

Sara początkowo nosi imię Saraj – to znaczy „moja księżniczka”. Jest żoną Abrama i wraz z nim wędruje za głosem Boga. Choć w opisie Księgi Rodzaju pojawiają się też inne kobiety w rodzinie Abrama – Milka i Jeskia (Rdz 11,29), to jednak Saraj zostaje wyeksponowana w opowiadaniu o początkach narodu wybranego. I jest to niezwykłe, gdyż jest ona kobietą niepłodną i nie posiada dzieci. W ówczesnym kontekście było to poważnym defektem. Bóg jednak wybiera kogo chce. Tak, jak wybrał starego już Abrama, tak i wybiera niepłodną Saraj, aby właśnie przez nich objawić swoją moc.

 

Podróż w głąb własnego serca

Zarówno Abrama jak i Saraj, Bóg zaprasza do wędrówki wiary. Małżonkowie nie tylko muszą przejść szmat drogi z Ur do Charanu, a następnie z Charanu do Kanaanu. Muszą odbyć niezwykłą podróż w głąb własnego serca i uwierzyć słowu Boga, uwierzyć w niemożliwe. Czy otrzymamy upragnionego potomka? Czy Bóg da nam ziemię? Obietnice Boga nie realizują się od razu. A oczekiwanie staje się próbą, która pokazuje również słabość Saraj. Zniecierpliwiona, zarzuca Bogu, iż nie wysłuchał jej prośby: Oto Pan nie pozwolił mi urodzić (Rdz 16,2). Saraj nie rozmawia jednak o tym z Bogiem. Pozostaje ze swoim problemem sama, a następnie próbuje znaleźć własne wyjście z trudnej sytuacji. Saraj postępuje według ówczesnego zwyczaju i przyprowadza do męża Hagar, swoją egipską służącą, aby stała się „zastępczą mamą” ich dziecka. Choć Abram jest posłuszny swojej żonie, nie jest to jednak dobre rozwiązanie – brzemienna Hagar wzbudza zazdrość Saraj i rodzi się konflikt. Ostatecznie rozgoryczona Saraj nie akceptuje syna Hagar, Izmaela, jako swojego syna.

 

Boża logika

Pomimo takiej próby rozwiązania problemu bezdzietności Bóg nie wycofuje się ze swoich obietnic. On sam otacza opieką Hagar i jej syna oraz ponawia obietnice wobec Abrama i Saraj. Co więcej, zaprasza ich do przymierza, nadaje nowe imiona. Abram staje się Abrahamem – ojcem wielu narodów a Saraj – Sarą. Ma stać się nie tylko księżniczką dla swojej rodziny, ludu, ale księżniczką – matką i panią dla wielu narodów.

Niezwykła jest więc ta logika Boga, który widząc słabość wiary, niecierpliwość Saraj, jeszcze bardziej ją obdarowuje. Z drugiej strony znów zaprasza do zawierzenia, zaufania, które ma się objawić w kolejnym roku oczekiwania. Sara rezygnuje z własnych pomysłów, ale jej wiara musi jeszcze dojrzewać.

Gdy ma 89 lat Bóg przybywa w gościnę do ich namiotów (por. Rdz 18,1-15) i po raz ostatni ponawia obietnicę potomka: to już za rok! Słowa te wywołują śmiech Sary. Jak to możliwe? Sara śmieje się, gdyż jeszcze opiera się na swoich ludzkich siłach, a te już są bardzo ograniczone. Nie zna też tożsamości tajemniczych Gości. Choć śmiech Sary następuje w ukryciu, Bóg go słyszy i mówi do Sary: śmiałaś się (por. Rdz 18,14-15).

 

sara00

 

Śmiech Sary

Dlaczego Bóg eksponuje śmiech Sary? Czy dlatego, aby ukazać jej ciągłe niedowiarstwo? Śmiech Sary staje się tu jednak proroctwem, gdyż Sara urodzi Izaaka – a jego imię oznacza śmiech, powód do radości! Przyjście na świat Izaaka jest więc wielkim wyznaniem wiary Sary – to „Bóg dał mi powód do śmiechu” – czyli upragnionego syna. Próby ludzkich rozwiązań Saraj zakończyły się płaczem, smutkiem i konfliktem. Bóg natomiast, po długim oczekiwaniu przynosi radość i szczęście.

Gdy Abraham prowadzi Izaaka na Górę Moria, aby go złożyć w ofierze Bogu, autor biblijny nie wspomina o Sarze. Czy wiedziała o tym, czy przeczuwała? Czy miała już wtedy na tyle silną wiarę, aby oddać Bogu wszystko? Nie wiemy. Faktem jest, iż zaraz po opisie ofiary Abrahama (Rdz 22), następuje wzmianka o śmierci Sary (Rdz 23). Czy zatem jest to znak, iż jej zaufanie Bogu doszło do pełnej dojrzałości? Z pewnością tak.

 

Przez Sarę

Po śmierci Sary następuje też coś ważnego. Aby pochować swoją żonę Abraham kupuje pierwszy kawałek ziemi w Kanaanie: grotę Makpela w Hebronie (por. Rdz 23,9). To jest jego pierwsza własność w ziemi obiecanej! A więc ostatecznie obietnice, które Bóg dał Abrahamowi: potomstwo i ziemia, realizują się przez Sarę. A Nowy Testament dając nam przykład wiary i posłuszeństwa Abrahama, wspomina czterokrotnie Sarę  (Rz 4,19; 9,9; Hbr 11,11; 1 P 3,6).

Choć musiała ona przejść trudną, długą drogę uczenia się wiary, choć pojawiały się momenty słabości, Bóg właśnie przez nią zrealizował swój plan! Sara w swoim przykładzie życia może się też stać i naszą księżniczką, towarzyszką naszej wędrówki wiary i zaufania. A my ufając Bogu, też stajemy się księżniczkami…

 

Judyta Pudełko PDDM

Judyta Pudełko PDDM

Zobacz inne artykuły tego autora >
Judyta Pudełko PDDM
Judyta
Pudełko PDDM
zobacz artykuly tego autora >