video-jav.net

Premier Szydło jedzie na spotkanie z papieżem

Premier Beata Szydło udaje się dziś z wizytą do Watykanu. Jej najważniejszym punktem będzie piątkowa audiencja u papieża Franciszka. Rozmowa z Ojcem Świętym dotyczyć ma przygotowań do Światowych Dni Młodzieży.

Polub nas na Facebooku!

Premier Beata Szydło po raz pierwszy udaje się z oficjalną wizytą do Stolicy Apostolskiej. Będzie to również jej pierwsze spotkanie z papieżem Franciszkiem.

 

W piątkowe przedpołudnie szefowa polskiego rządu będzie uczestniczyć we Mszy św. przy grobie św. Jana Pawła II. Tego dnia przypada 35. rocznica zamachu na życie papieża-Polaka.

 

Po liturgii Beata Szydło uda się na audiencję do papieża Franciszka. Ojciec Święty i premier omówią przygotowania do Światowych Dni Młodzieży, które odbędą się w Krakowie. Jednym z wątków będzie także polityka prorodzinna polskiego rządu.

 

Zaplanowano również spotkanie z sekretarzem Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej ds. stosunków z państwami abp. Paulem Richardem Gallagherem.


rl (KAI) / Watykan

Watykan: niebawem dwóch nowych świętych

Papież Franciszek przyjął wczoraj prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, kard. Angelo Amato SDB i polecił tej dykasterii opublikowanie 3 dekretów. Dwa z nich dotyczą autentyczności cudów za wstawiennictwem błogosławionych (do kanonizacji) a jeden heroiczności cnót Sługi Bożego.

Polub nas na Facebooku!

Pierwszy z dekretów dotyczy cudu za wstawiennictwem Włocha, bł. Ludwika Pavoni (11.09.1784 – 1.04.1849), założyciela Zgromadzenia Synów Maryi Niepokalanej (pawonianów). Był pierwszym z pięciorga dzieci w rodzinie szlacheckiej z Brescii. Jego dzieciństwo i młodość przypadły na okres głębokich wstrząsów politycznych i społecznych: rewolucji francuskiej (1789), panowania Napoleona I (przełom XVIII i XIX w.) oraz od 1814 r. rządów austriackich w północnych Włoszech. Święcenia kapłańskie przyjął w 1807 r. Odrzucając perspektywę kariery kościelnej (chociaż był sekretarzem biskupa Brescii) zajął się najbardziej potrzebującymi: młodzieżą i ubogimi. Z myślą o nich otworzył w 1812 r. oratorium a jednocześnie nauczał, katechizował, głosił kazania i rekolekcje.

W 1818 r. został kanonikiem i rektorem bazyliki św. Barnaby w Brescii. W 3 lata później założył przy tej świątyni Instytut św. Barnaby, który zapewniał bezpłatne utrzymanie, naukę i wychowanie ubogim, zwłaszcza sierotom i podrzutkom. W ramach Instytutu powstała pierwsza we Włoszech Szkoła Drukarska, która szybko stała się także wydawnictwem. Łączyła ona pracę wychowawczą i zawodową z głębokim wymiarem duchowym. Niezmordowany kapłan założył też szkołę rolniczą a w 1841 instytut głuchoniemych. Aby zapewnić wsparcie i ciągłość działania swej placówki ks. Pavoni utworzył zgromadzenie zakonne, “oparte na cnotach ewangelicznych”, poświęcające się całkowicie wychowaniu trudnych dzieci i bezpłatnie opiekujące się młodymi robotnikami. Było to Zgromadzenie Synów Maryi, ustanowione kanonicznie 11 sierpnia 1847. 8 grudnia tegoż roku kapłan-założyciel złożył w nim śluby wieczyste.

Jego kapłani zajmowali się odtąd kierownictwem duchowym oraz sprawami dyscyplinarnymi i administracyjnymi, a zakonnicy bez święceń prowadzili biura i poświęcali się wychowaniu młodzieży. Pojawiła się w ten sposób nowa postać zakonnika – robotnika i wychowawcy, o równych prawach i obowiązkach jak księża. Kapłan-społecznik zmarł w Saiano, 12 km od Brescii, w następstwie poparzeń, jakich doznał, ratując życie uczniom, kiedy jeden z ośrodków został podpalony w czasie rozruchów w miasteczku. Pius XII nazwał w 1947 kapłana z Brescii “nowym Filipem Nereuszem” i “prekursorem Jana Bosko”. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w dniu 14 kwietnia 2002 roku.

Drugi z dekretów dotyczy cudu za wstawiennictwem Francuza bł. Salomona Leclercqa, (Guillaume-Louisa-Nicolasa – 1745-1792), męczennika. Przyszedł on na świat 15 listopada 1745 roku w Boulogne-sur-Mer, w pobliżu Calais. Mając 22 lata wstąpił do Zgromadzenia Braci Szkół Chrześcijańskich.

Pełnił we wspólnocie między innymi funkcje nauczyciela, dyrektora jednej z placówek, mistrza nowicjatu, a od roku 1782 był jej sekretarzem. Gdy wybuchła rewolucja francuska, późniejszy błogosławiony znalazł się w Paryżu. Sprzeciwiał się pozbawieniu papieża wpływu na wybór biskupów i praktycznego oderwania francuskiego Kościoła od Rzymu. Został więc wraz z kilkuset innymi duchownymi aresztowany i uwięziony. Stracono go 2 września 1792 roku. 17 października 1926 papież Pius XI ogłosił go błogosławionym wraz ze 190 innymi, paryskim męczennikami.

Trzeci z dekretów dotyczy kolumbijskiego kapłana Rafaela Manuele Almansa Riaño (1840-1927). Był cenionym doradcą duchowym osób należących do najróżniejszych klas społecznych Bogoty. Do jego beatyfikacji konieczne jeszcze będzie uznanie autentyczności cudu przypisywanego jego wstawiennictwu.


st (KAI) / Watykan