Nasze projekty

Jeśli Bóg jest z nami, nikt nie zabierze nam nadziei

„Nadzieja podtrzymuje życie, chroniąc je, strzegąc i rozwijając” – powiedział Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. W swojej katechezie środowej papież mówił o wrogach nadziei, przestrzegając przed pustą duchową. Jego słów na placu św. Piotra wysłuchało około 20 tys. osób.

Ojciec Święty przypomniał, że nadzieja ożywiała wielu ludzi walczących o lepszą przyszłość dla swych dzieci. Jest ona impulsem serca tych, którzy wyruszają w drogę jak i osób ich przyjmujących. Nawiązując do hasła kampanii Caritas – „dzielić podróż” Franciszek zaapelował: „nie lękajmy się dzielić podróży z innymi! Nie lękajmy się dzielić nadziei z innymi!”.

Papieską katechezę streścił po polsku ks. prał. Paweł Ptasznik z Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej:

Reklama
Reklama

Wrogowie nadziei – to temat dzisiejszej katechezy. Mówi się, że „Gdzie życie wre, tam i nadzieja się tli”. Tymczasem jest wręcz odwrotnie: to nadzieja podtrzymuje życie, chroniąc je, strzegąc i rozwijając. Gdyby ludzie nie pielęgnowali nadziei, jeśli nie podtrzymywałaby ich ta cnota, nie zostawiliby żadnych śladów w dziejach świata. Jak mówi poeta Charles Péguy, Bóg nie jest nazbyt zdziwiony wiarą ludzi, ani też ich miłością, ale naprawdę napełnia Go zdumieniem i wzrusza ich nadzieja – fakt „że te biedne dzieci widzą jak to wszystko się dzieje i że wierzą, że jutro lepiej będzie się działo” (por. Przedsionek Tajemnicy Drugiej Cnoty).

Nadzieja nie jest cnotą osób sytych. Poczucie, że otrzymało się już wszystko od życia, jest nieszczęściem. Człowiek, który nie nauczył się cnoty oczekiwania i cierpliwości, który w nic nie musiał wkładać wysiłku, i któremu wydaje się, że już wie „na czym naprawdę polega życie”, jest skazany na najgorszą karę – niczego już nie pragnie. Może wyglądać młodo, ale w jego sercu już zapadła jesień. Pustka duszy jest najgorszym wrogiem nadziei.

Starożytni mnisi przestrzegali przed nieprzyjacielem nadziei, jakim jest „demon południa” – zniechęcenie, które niespodziewanie pojawia się w samym środku zaangażowania: nagle dni stają się monotonne i nudne, już żadne dobro nie zdaje się warte trudu. Jest to acedia, która podkopuje życie od wewnątrz, tak że staje się ono jak puste opakowanie.

Reklama
Reklama

Nie walczymy z rozpaczą sami. Jeśli Jezus zwyciężył świat, to może On także pokonać w nas to wszystko, co sprzeciwia się dobru. Jeśli Bóg jest z nami, nikt nie ukradnie nam nadziei.


st (KAI) / Watykan

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

Reklama

SKLEP DOBROCI

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite