video-jav.net

Franciszek: Wskaźnik rozwoju mierzy się zdolnością do rozmnażania się

Wskaźnik rozwoju społecznego mierzy się także zdolnością do wzrostu i rozmnażania się, a "praca na rzecz wolności oznacza angażowanie się w integralny rozwój ludzi i społeczności - mówił papież Franciszek w przemówieniu do władz Łotwy. Jednodniowa wizyta Franciszka w tym kraju rozpoczęła się w poniedziałek rano.

Polub nas na Facebooku!

Noc Franciszek spędził jeszcze w Wilnie by o 7.20 rano wylądować na lotnisku w Rydze. Chwilę potem w pałacu prezydenckim – XIVwiecznym zamku nad brzegiem rzeki Daugaya – spotkał się z prezydentem oraz korpusem dyplomatycznym. W przemówieniu nawiązywał do przypadającej w tym roku 100. rocznicy odzyskania niepodległości przez Łotwę. – Bardzo dobrze znacie cenę tej wolności, którą musieliście zdobyć i odzyskać. Wolności, która stała się możliwa dzięki stanowiącym was korzeniom. Zenta Mauriņa, która zainspirowała wielu z was, lubiła mawiać: „Moje korzenie są w niebie”. Bez tej zdolności patrzenia w górę, odwołania się do wznioślejszych horyzontów, które przypominają nam o „transcendentnej godności”, będącej integralną częścią każdej istoty ludzkiej odbudowa waszego narodu nie byłaby możliwa – mówił.

 

Oto pełny tekst papieskiego przemówienia do władz Łotwy:

Panie Prezydencie,

Członkowie rządu i władz,

Członkowie korpusu dyplomatycznego i społeczeństwa obywatelskiego,

Drodzy Przyjaciele!

Dziękuję Panu, Panie Prezydencie za uprzejme słowa powitania, a także za zaproszenie skierowane do mnie podczas spotkania w Watykanie. Cieszę się, że po raz pierwszy udało mi się przybyć na Łotwę i do tego miasta, które podobnie, jak cała wasza ojczyzna zostało naznaczone trudnymi doświadczeniami społecznymi, politycznymi, gospodarczymi, a nawet duchowymi – z powodu podziałów i konfliktów z przeszłości – ale które dziś stało się jednym z głównych ośrodków kulturalnych, politycznych i portowych regionu. Wasi przedstawiciele w dziedzinie kultury i sztuki, a zwłaszcza świata muzycznego, są dobrze znani za granicą. Dziś również ja mogłem doświadczyć tego na lotnisku. Dlatego sądzę, że można do was słusznie zastosować słowa Psalmisty: „Zmieniłeś skargę moją w taniec” (Ps 30, 12). Łotwa, ziemia „dainy” [forma pieśni], potrafiła zmienić swoją skargę i cierpienie w śpiew i taniec, i dążyła do przekształcenia się w miejsce dialogu i spotkania, pokojowego współistnienia, które stara się patrzeć w przyszłość.

Świętujecie stulecie waszej niepodległości, ważnego momentu dla życia całego społeczeństwa. Bardzo dobrze znacie cenę tej wolności, którą musieliście zdobyć i odzyskać. Wolności, która stała się możliwa dzięki stanowiącym was korzeniom. Zenta Mauriņa, która zainspirowała wielu z was, lubiła mawiać: „Moje korzenie są w niebie”. Bez tej zdolności patrzenia w górę, odwołania się do wznioślejszych horyzontów, które przypominają nam o „transcendentnej godności”, będącej integralną częścią każdej istoty ludzkiej (por. Przemówienie do Parlamentu Europejskiego, 25 listopada 2014 roku), odbudowa waszego narodu nie byłaby możliwa. Taka zdolność duchowa, aby patrzeć poza to, co dostrzegalne, a która staje się konkretna w małych codziennych gestach solidarności, współczucia i pomocy wzajemnej, wspierała was i dała wam z kolei kreatywność, niezbędną dla zrodzenia nowych dynamik społecznych w obliczu wszelkich usiłowań redukcjonistycznych i wykluczających, które zawsze zagrażają strukturze społecznej.

Z radością dowiaduję się, że w sercu korzeni stanowiących tę ziemię znajduje się Kościół katolicki w dziele pełnej współpracy z innymi Kościołami chrześcijańskimi, co jest oznaką tego, jak możliwe jest rozwijanie komunii, pomimo istniejących różnic. Dzieje się tak, kiedy ludzie mają odwagę, aby wyjść poza konfliktową powierzchowność i spojrzeć na siebie w swojej najgłębszej godności. Możemy w ten sposób stwierdzić, że za każdym razem, kiedy jako osoby i wspólnoty uczymy się dążyć do tego, co nas przewyższa i przekracza nasze interesy partykularne, wzajemne zrozumienie i zaangażowanie przekształcają się w solidarność. Rozumiana w swoim najgłębszym znaczeniu i jako wyzwanie, staje się ona sposobem tworzenia historii w środowisku, gdzie konflikty, napięcia i różnice mogą tworzyć wieloraką jedność rodzącą nowe życie (por. Adhort. ap. Evangelii gaudium, 228). Ewangelia, podobnie jak karmiła życie waszego ludu, tak też i dzisiaj może nadal otwierać drogi do stawienia czoła aktualnym wyzwaniom, doceniając różnice, a przede wszystkim promując jedność między wszystkimi.

Obchody stulecia przypominają, że ważne jest stawianie na wolność i niezależność Łotwy, które z pewnością są darem, ale są także zadaniem angażującym wszystkich. Praca na rzecz wolności oznacza angażowanie się w rozwój integralny i integrujący ludzi i wspólnoty. Jeśli dzisiaj możemy świętować, to dzięki wielu, którzy otworzyli drogi, drzwi, przyszłość i pozostawili w spadku tę samą odpowiedzialność: otwierać przyszłość, dążąc do tego, aby wszystko służyło życiu, rodziło życie. I w związku z tym, pod koniec tego spotkania udamy się pod Pomnik Wolności, gdzie będą dzieci, młodzież i rodziny. Przypominają nam oni, że „macierzyństwo” Łotwy – jak sugeruje motto tej podróży – znajduje odzwierciedlenie w zdolności do promowania strategii, które byłyby naprawdę skuteczne i ukierunkowane na konkretne oblicza tych rodzin, tych osób starszych, dzieci i młodzieży, bardziej niż na prymat ekonomii nad życiem. „Macierzyństwo” Łotwy przejawia się również w zdolności do tworzenia możliwości zatrudnienia tak, żeby nikt nie musiał się wykorzeniać, by zbudować swoją przyszłość. Wskaźnik rozwoju społecznego mierzy się również zdolnością do wzrostu i rozmnażania się. Rozwój wspólnot nie dokonuje się, ani się nie mierzy wyłącznie potencjałem posiadanych dóbr i zasobów, ale także pragnieniem rodzenia życia i tworzenia przyszłości. Jest to możliwe tylko w takim stopniu, w jakim istnieje zakorzenienie w przeszłości, kreatywność w teraźniejszości oraz zaufanie i nadzieja w przyszłość. Miarą tego jest zdolność do poświęcenia się, o czym poprzednie pokolenia potrafiły dać nam świadectwo.

Panie prezydencie, wszyscy przyjaciele, rozpoczynam tutaj moją pielgrzymkę po tej ziemi, prosząc Boga, aby nadal towarzyszył, błogosławił i czynił pomyślną pracę waszych rąk dla tego narodu.

Tłumaczenie KAI/ad

Watykan zawarł umowę z Chinami w sprawie nominacji biskupów

Stolica Apostolska i rząd Chińskiej Republiki Ludowej podpisały porozumienie tymczasowe w sprawie nominacji biskupów – podało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej. Umowę podpisali w Pekinie stojący na czele obydwu delegacji podsekretarz ds., stosunków Stolicy Apostolskiej z Państwami, ks. prał. Antoine Camilleri oraz wiceminister spraw zagranicznych ChRL, Wang Chao.

Polub nas na Facebooku!

Jak czytamy w komunikacie, wyżej wymienione porozumienie tymczasowe jest wynikiem stopniowego i wzajemnego zbliżenia. Zostało zawarte po długim procesie starannych negocjacji i przewiduje okresową ocenę jego realizacji. Jego przedmiotem jest kwestia mianowania biskupów, co ma ogromne znaczenie dla życia Kościoła i tworzy warunki dla szerszej współpracy na poziomie bilateralnym.

Obydwie strony pragną, aby to porozumienie przyczyniło się do owocnego i dalekowzrocznego procesu dialogu instytucjonalnego i wniosło pozytywny wkład w życie Kościoła katolickiego w Chinach, dla dobra narodu chińskiego i pokoju na świecie. Komunikat nie wyjaśnia szczegółowych postanowień porozumienia.

Już wcześniej media spekulowały, że porozumienie będzie przewidywało, iż kandydatury przyszłych biskupów w Chinach będzie zatwierdzał rząd w Pekinie, po czym prześle ich nazwiska papieżowi, który wyda dokument o ich mianowaniu. Mowa też o tym, że Stolica Apostolska ma wydać dokument oficjalny, w którym ma zatwierdzić siedmiu biskupów chińskich, uznawanych przez nią dotychczas za nielegalnych, łącznie z tymi, którzy wcześniej zostali ekskomunikowani, przyjmując sakrę bez zgody Ojca Świętego.

Porozumienie nie mówi o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych. Stolica Apostolska jest jedynym państwem europejskim mającym placówkę dyplomatyczną na Tajwanie. Oficjalnie jest to nuncjatura apostolska w Chinach, której siedzibę przeniesiono w 1951 r. na Tajwan, będący dla Pekinu zbuntowaną prowincją.

KAI/awo