Historia wspólnoty brata Rogera sięga II wojny światowej, kiedy otworzył dom dla prześladowanych Żydów.
Zamordowany w 2005 roku podczas modlitwy wieczornej, założyciel międzynarodowej, ekumenicznej wspólnoty chrześcijańskiej o charakterze monastycznym w Taizé, brat Roger pozostaje nadal przykładem pokoju i pojednania.
Federico Piana – Watykan
Dwadzieścia lat po śmierci założyciela międzynarodowej ekumenicznej wspólnoty monastycznej z Taizé – zabitego 16 sierpnia 2005 roku przez niezrównoważoną kobietę, która ugodziła go nożem podczas modlitwy wieczornej. On widział wspólnotę Kościoła jako tajemnicę komunii. Często mówił, że są osoby, które już żyją jednością w Chrystusie, które wcielają w życie modlitwę Chrystusa: aby wszyscy byli jedno. I dziś to świadectwo pojednania jest niezbędne w świecie zdominowanym przez nienawiść, podziały i przemoc – zauważa jego obecny następca, przeor brat Matthew.
Otwarte serce i umysł
Kiedy brat Roger przybył do małej francuskiej wioski Taizé, położonej w regionie Burgundia-Franche-Comté, był rok 1940, środek II wojny światowej. Sytuacja, która – jak zauważa brat Matthew – przypomina obecną, w której toczy się „trzecia wojna światowa w kawałkach”, jak wielokrotnie podkreślał papież Franciszek.
Brat Roger otworzył swój dom dla żydowskich uchodźców, którzy znajdowali się w trudnej i niebezpiecznej sytuacji. I modlił się z nimi. Nasza wspólnota została założona w czasie wojny i to uczy nas, aby być blisko wszystkich narodów cierpiących, jak narody Ukrainy i Ziemi Świętej – opowiada przeor w rozmowie z mediami watykańskimi.
ZOBACZ TEŻ: Jedność i nadzieja. Rekolekcje młodych z kard. Rysiem
Przeczytaj również
-
Modlitwa ekspiacyjna i „Marsz Ciszy”. Jarosław w żałobie po ataku nożownika
-
Modlitwa do św. Krzysztofa o opiekę i bezpieczną podróż
-
Nie żyje ks. Wojciech Drab. Ceniony kaznodzieja zginął w wypadku
-
Modlitwa św. Jana Pawła II o pokój
-
Dziś tę modlitwę zna cały świat. Jej historia zaczęła się w jednej celi w Wilnie
-
Modliła się za kapłanów, wynagradzając za ich niewierności. Trwa Rok Służebnicy Bożej s. Wandy Boniszewskiej
-
W Rosji ukazało się tłumaczenie „Nadziei” papieża Franciszka. Wkroczyła cenzura
-
Monika – święta żona i cierpliwa matka
-
Wzruszony Adam Woronowicz wspomina nawrócenie teściowej: „Przez tę modlitwę została uwolniona do przebaczenia”
-
„Ojcze nasz” zamiast biletu parkingowego. Parafia wprowadziła nietypowe opłaty
-
Różaniec „teologicznym złotem”. Dlaczego warto odkryć go na nowo?
-
„Będę lepszym rodzicem”. Dlaczego tak trudno przerwać rodzinne schematy?
-
Takiego modlitewnika dla kobiet jeszcze nie było! „To miejsce odpoczynku” [PREMIERA]
-
Papież, Andrea Bocelli i „Pieśń pokoju”. Leon XIV: muzyka otwiera serce na Boga
-
Leon XIV: Musimy nauczyć się rozpoznawać to, co najbardziej się liczy
Gesty miłości
To właśnie ten pierwszy gest gościnności i nieograniczonego dzielenia się można uznać za jeden z początkowych aktów założycielskich wspólnoty opartej na trzech zasadniczych filarach: byciu jednością chrześcijan należących do różnych wyznań, praktykowaniu wspólnej modlitwy oraz przyjmowaniu innych, zwłaszcza młodych. Staramy się osiągać coraz większą współodpowiedzialność, również dzięki pozytywnym owocom niedawnego Synodu o synodalności. Wzajemne słuchanie zawsze było i pozostaje dla nas fundamentalne – wyjaśnia brat Matthew.
W słuchaniu Boga
Decyzja o zatrzymaniu się w Taizé po opuszczeniu Szwajcarii, w której mieszkał, była dla brata Rogera opcją preferencyjną na rzecz ubogich: „On, który nie posiadał nic – wyjaśnia przeor – posłuchał głosu bardzo ubogiej staruszki, która poprosiła go, aby pozostał z nią w tej wiosce pogrążonej w biedzie”. W kolejnych latach brat Roger powie, że ten głos był głosem Boga, który wzywał go do wielkich rzeczy.
Vatican News, js/Stacja7
