video-jav.net

Msza pogrzebowa abpa Tadeusza Gocłowskiego

Zakończyły się uroczystości pogrzebowe zmarłego we wtorek, 3 maja, abp. Tadeusza Gocłowskiego CM. Po Mszy, w której uczestniczyli przedstawiciele polskiego episkopatu i władz państwowych, trumna z ciałem pierwszego metropolity gdańskiego została złożona w Krypcie Biskupów Gdańskich w oliwskiej katedrze.

Polub nas na Facebooku!

Mszy św. przewodniczył metropolita gdański abp Sławoj Leszek Głódź wraz z kilkudziesięcioma biskupami, którzy przybyli z całej Polski. Byli wśród nich nuncjusz apostolski w Polsce abp Celestino Migliore, prymas Polski abp Wojciech Polak oraz abp Henryk Muszyński, prymas senior, który wygłosił homilię.

“Odszedł jeden z najwybitniejszych biskupów naszych czasów II połowy XX i początku XXI wieku, duchowy syn św. Wincentego a`Paulo, szlachetny i otwarty człowiek, wrażliwy na potrzeby bliźniego, a jednocześnie gorliwy szafarz sakramentów i sługa Ewangelii, niestrudzony duszpasterz Kościoła, a szczególnie ludzi pracy i ludzi morza, wielki społecznik, szczerze zaangażowany także w życie publiczne naszej Ojczyzny, patriota w zrozumieniu św. Jana Pawła II, orędownik, pasterz i strażnik “Solidarności”, szczególnie w najtrudniejszych czasach jej powstania, delegalizacji, ale i późniejszej działalności. Był także wychowawcą i nauczycielem wielu pokoleń kapłanów. Jednak cała jego biskupia posługa, najpierw jako biskupa pomocniczego, następnie jako biskupa diecezjalnego i wreszcie jako pierwszego arcybiskupa i metropolity, jest związana właśnie z Gdańskiem” – tak pokrótce przedstawił najważniejsze dokonania Zmarłego abp Muszyński.

Po zarysowaniu ziemskich wymiarów działalności śp. księdza arcybiskupa Tadeusza, kaznodzieja przypomniał, że Zmarły był z wykształcenia prawnikiem, ale z powołania wielkim miłośnikiem Pisma Świętego, które rzuca światło na drugą stronę rzeczywistości życia i które ma ogromne znaczenie wtedy, gdy żegnamy naszych zmarłych. Jego biskupie zawołanie brzmiało: Zawierzcie Ewangelii. “Nie ulega wątpliwości, że Jego ogromne zawierzenie Bogu i człowiekowi miało właśnie tutaj, w Ewangelii Jezusa Chrystusa, swoje najgłębsze źródło. Jego otwartość na ludzi wynikała stąd, że w każdym widział Chrystusa. Z Ewangelii czerpał światło i moc do swojej kapłańskiej i biskupiej posługi. Światłem Ewangelii usiłował oświetlić wszystko to, co składa się na treść naszego ziemskiego życia, a także mroki śmierci. Bez Jezusa Chrystusa, który jest drogą, prawdą i życiem, śmierć jest nieprzebytym mrokiem i ciemnością, a człowiek jednym wielkim znakiem zapytania. I nie umie odpowiedzieć na najprostsze pytania, skąd idziemy, dokąd i po co – mówił prymas senior.

Abp Muszyński ujawnił szczegóły swojego ostatniego spotkania ze Zmarłym, które odbyło się w gdańskim szpitalu. Nawiązał wówczas do treści ostatnich życzeń, jakie Zmarły wysłał z okazji Świąt Wielkanocnych: Surrexit Christus, spes mea. – Zmartwychwstał Pan, moja nadzieja! Do tych życzeń abp Gocłowski dopisał własnoręcznie: „Drogi Heniu! Mam nadzieję, że zdrowie Ci służy! (…) Mnie ściga chemia, ale jestem… stary, więc trzeba się wybierać w drogę. Zmartwychwstanie – Christus – wielka spes mea”. W rozmowie telefonicznej o swojej chorobie mówił z ogromnym spokojem i zakończył „Reszta jest już w rękach Boga”.

W ostatnim kazaniu, wygłoszonym z okazji Dni Tischnerowskich abp. Gocłowski mówił, że nasze pokolenie, które przyszło po upadku komunizmu to jest świat nadziei. Nie tylko wyważonej, ale zrealizowanej. Człowiek jest przesycony nadzieją, bez niej jest przekreślony. I w chrześcijaństwie nadzieja podaje rękę człowiekowi, nawet gdy jest chory i na skraju fizycznej egzystencji, wciąż się jest człowiekiem nadziei. Ręka Boga nie wypuszcza w obliczu śmierci ani beznadziejności, także w sytuacji, gdy człowiek nie znajduje odpowiedzi na najbardziej palące pytania.

List kondolencyjny od Sekretarza Stanu Stolicy Apostolskiej kard. Piero Parolina odczytał nuncjusz apostolski abp Celestino Migliore. Purpurat podkreślił w nim, że abp Gocłowski przeszedł do historii Kościoła w Gdańsku i Kościoła w Polsce, jako gorliwy przewodnik duchowieństwa i wiernych, który troszczył się o sprawiedliwość społeczną i zachowanie godności każdego człowieka.

List od Prezydenta RP Andrzeja Dudy odczytała szefowa Kancelarii Prezydenta RP Małgorzata Sadurska. Przypomniała w nim, że arcybiskup Gocłowski był świadkiem i uczestnikiem przełomowych wydarzeń w życiu naszego Narodu. Wskazała, że jego postawę wyróżniały duch służby, zdecydowanie i gorliwość w głoszeniu Ewangelii. – Swoje biskupie posługiwanie rozpoczynał w trudnym czasie, u schyłku Stanu Wojennego. Upominał się wtedy o sprawiedliwość, o poszanowanie praw ludzi “Solidarności” i wszystkich uczestników zmagań z komunistycznym zniewoleniem. Krzepił serca, głosił nadzieję, dzielił się wiarą w nadchodzący triumf prawdy i wolności – przypomniał w liście prezydent Polski. Docenił też jego udział w obradach okrągłego stołu i zaangażowanie w kształtowanie przyjaznych relacji Państwo-Kościół czego owocem było przyjęcie konkordatu między Rzeczpospolitą Polską i Stolicą Apostolską.

Osobiste słowa pożegnania wygłosił prezydent Gdańska Paweł Adamowicz. Przypomniał w nich ogromne zaangażowanie arcybiskupa w rozwój Gdańska i Kaszub oraz otwartość na drugiego człowieka, niezależnie od jego poglądów, wyznawanej wiary, czy przynależności politycznej.

“Dziś cały Gdańsk, Pomorze, Polska poprzez swoich przedstawicieli tu – na gdańskim Wawelu, w Katedrze Oliwskiej, u grobów książąt gdańsko-pomorskich, żegna ciebie i dziękuje ci za miłość do nas, za przyjaźń. Za to, że zawsze byłeś otwarty na spotkanie nie tylko z wierzącym, ale i z wątpiącym i niewierzącym, czy wierzącym w inną religię. Nikogo nie odrzucałeś, swoje ramiona szeroko otwierałeś. Nawet telefony osobiście odbierałeś w swojej oliwskiej rezydencji, wyciągałeś kalendarz i po prostu umawiałeś się na spotkanie” – wspominał gdański włodarz.

Na zakończenie żałobnej liturgii metropolita gdański odczytał fragmenty testamentu abp. Tadeusza Gocłowskiego CM.

“Bóg pozwolił mi na skutek decyzji przełożonych pracować przez długie lata w gdańskim seminarium duchownym i na tej drodze Bóg skierował mnie do posługi biskupiej w archidiecezji gdańskiej. Dziękuję Bogu za tę łaskę posługi apostolskiej, bo to wielki dar i wielkie zadanie, ale i wielka pomoc Boga” – napisał w testamencie zmarły arcybiskup.

Wyraził wdzięczność Bogu za dwukrotną możliwość goszczenia na Pomorzu papieża Jana Pawła II i za rozwój archidiecezji, czego wyrazem były nowopowstające parafie i nowe powołania kapłańskie i zakonne. “Dziękuję za wspólną pracę w Kościele Pana, który jest nasza wspólnotą”. “Bądź uwielbiony Panie za opiekę nad naszym narodem i za łaskę wolności odzyskanej w roku 1989” – napisał w testamencie hierarcha.

W Eucharystii wzięli udział m.in. były prezydent Lech Wałęsa z małżonką, były marszałek Senatu Bogdan Borusewicz, byli premierzy Jerzy Buzek, Jarosław Kaczyński i Waldemar Pawlak.

Po Mszy św. trumna z ciałem zmarłego arcybiskupa złożona została Krypcie Biskupów Gdańskich. Spoczywają tam biskupi: Eduard hrabia O’Rourke (zm. 1943 r.), Edmund Nowicki (zm. 1971 r.), Kazimierz Kluz (zm. 1982 r.), Lech Kaczmarek (zm. 1984 r.) i Zygmunt Pawłowicz (zm. 2010 r.). Krypta nie jest przeznaczona do zwiedzania. Otwiera się ją jedynie w rocznice śmierci poszczególnych biskupów oraz w uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny.

Abp Tadeusz Gocłowski CM zmarł we wtorek 3 maja po południu po ciężkiej chorobie. Miał 84 lata. Wcześniej, 21 kwietnia, przeszedł drugi, bardzo rozległy wylew. W tym roku przypadała 60. rocznica święceń kapłańskich i 33. biskupich abp. Gocłowskiego.


mip, aw / Gdańsk

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski – życiorys

Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Credite Evangelio” (Zawierzcie Ewangelii). 3 maja odszedł do Pana abp Tadeusz Gocłowski, metropolita gdański

Polub nas na Facebooku!

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski urodził się 16 września 1931 roku w Piskach na Mazowszu, niedaleko Łomży, gdzie rodzice zakupili gospodarstwo rolne po powrocie z emigracji w USA. Był najmłodszym z ośmiorga dzieci Feliksa i Józefy z domu Lemańskiej. Atmosferę domu rodzinnego wspominał, jako głęboko patriotyczną i przepojoną duchem wiary. Edukację rozpoczął w roku 1937, w rodzinnych Piskach. Przerwał ją czas wojny. W kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Piskach przystąpił też do pierwszej Komunii św. i przyjął sakrament bierzmowania.

W wieku 15 lat, w styczniu 1946 roku rozpoczął naukę w Niższym Seminarium Duchownym Księży Misjonarzy św. Wincentego à Paulo w Krakowie. Egzamin dojrzałości złożył eksternistycznie w Liceum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. W październiku 1949 roku został przyjęty do Zgromadzenia Księży Misjonarzy, w którym złożył śluby wieczyste w dniu 15 grudnia 1951 roku. W latach 1951–1956 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie. Święcenia prezbiteratu przyjął z rąk biskupa Stanisława Rosponda, biskupa pomocniczego krakowskiego, w kościele Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Krakowie, w dniu 24 czerwca 1956 roku. W latach 1956–1959 kontynuował studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył ze stopniem licencjata.

W kolejnych latach wykładał łacinę i prawo kanoniczne w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie oraz (od 1 października 1960 roku) w Biskupim Seminarium Duchownym w Gdańsku-Oliwie. W latach 1969–1970 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Świętego Tomasza z Akwinu w Rzymie, gdzie w roku 1970 uzyskał doktorat na podstawie dysertacji Potrydenckie seminaria diecezjalne powierzone kierownictwu Zgromadzenia Misji – w szczególności w Polsce.

W latach 1971–1973 i 1982–1983 sprawował urząd rektora gdańskiego seminarium. W międzyczasie (w latach 1973–1982) był wizytatorem polskiej prowincji Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Krakowie. Należał do Komisji Liturgicznej i Komisji Przygotowawczej II synodu diecezji gdańskiej, który odbył się w 1972 roku.

22 marca 1983 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji gdańskiej ze stolicą tytularną Beneventum. Święcenia biskupie otrzymał 17 kwietnia 1983 w bazylice Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, któremu towarzyszyli Lech Kaczmarek, biskup diecezjalny gdański, i Albin Małysiak, biskup pomocniczy krakowski. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Credite Evangelio” (Zawierzcie Ewangelii). W latach 1983–1984 sprawował urząd wikariusza generalnego diecezji. Po śmierci biskupa Lecha Kaczmarka pełnił urząd administratora diecezji.

31 grudnia 1984 roku papież św. Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji gdańskiej. Ingres do katedry Trójcy Przenajświętszej w Gdańsku-Oliwie odbył 2 lutego 1985 roku. 25 marca 1992 roku, w związku z utworzeniem metropolii gdańskiej, został wyniesiony do godności arcybiskupa metropolity. Paliusz metropolitalny otrzymał w Bazylice św. Piotra w Rzymie 29 czerwca 1992 roku.

 

goclowski-588x450

 

Od samego początku patronował rozwojowi, najpierw podziemnych, a później oficjalnych struktur „Solidarności”. W wolnej Polsce przez wiele lat uczestniczył w pracach Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu. Patronował Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia. Dwukrotnie: w roku 1987 i 1999 gościł w Gdańsku papieża Jana Pawła II podczas jego podróży apostolskich do Polski. 17 kwietnia 2008 roku papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z urzędu arcybiskupa metropolity gdańskiego.

W ramach prac Konferencji Episkopatu Polski wszedł w skład Rady Głównej (od roku 1996 Rady Stałej). Objął funkcje przewodniczącego Komisji ds. Duszpasterstwa Ludzi Pracy i Komisji ds. Duszpasterstwa Ludzi Morza. Został członkiem Komisji ds. Seminariów Duchownych, Komisji ds. Zakonnych, Komisji Prawnej i Komisji Iustitia et Pax, a także referentem ds. Biskupów Emerytów. Został członkiem Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych oraz Kongregacji ds. Biskupów.

Był współkonsekratorem podczas sakry biskupów pomocniczych gdańskich: Zygmunta Pawłowicza (w 1985 r.), Ryszarda Kasyny (w 2005 r.) i Zbigniewa Zielińskiego (w 2015 r.), a także biskupa pomocniczego warmińskiego Jacka Jezierskiego (w 1994 r.) i biskupa pomocniczego toruńskiego Józefa Szamockiego (w 2000 r.).
Postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z 9 listopada 2011 roku został odznaczony Orderem Orła Białego. W 2006 roku otrzymał Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, przyznany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2008 otrzymał Honorowe Wyróżnienie za Zasługi dla Województwa Pomorskiego. W 2003 został laureatem Medalu Świętego Brata Alberta.

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski przez lata swojej posługi, jako kapłan i biskup, wniósł ogromny wkład w formację intelektualną oraz duchową wielu kapłanów i ludzi świeckich. Niestrudzenie i z wielkim oddaniem służył wiernym najpierw Diecezji, a później Archidiecezji Gdańskiej. Dbał o kontakt ze światem nauki, kultury i środowiskami twórczymi, był opiekunem wielu ważnych inicjatyw społecznych. Jako Arcybiskup Emeryt, do ostatnich chwil pełnił posługę pasterską w Archidiecezji Gdańskiej.

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski zmarł w ogłoszonym przez Papieża Franciszka Jubileuszowym Roku Miłosierdzia, w Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, 3 maja 2016 r., w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w Gdańsku, w 85 roku życia, 60 roku kapłaństwa i 33 roku biskupstwa.


bp kep, mp / Warszawa